Pontiac LeMans автомобильдерінің тарихы

Кіріспе

Pontiac LeMans /l//ə/'/m//ɑː//n//z/ – General Motors компаниясының Pontiac бөлімшесінде сатылатын автомобильдерге берілген модель атауы. Атау француздық Ле-Ман қаласынан алынған, онда 1923 жылы басталған әлемдегі ең көне және үздіксіз өткізіліп келе жатқан спорттық автомобильдер жарысы – Ле-Манның 24 сағаты ұйымдастырылады. Алғашқыда Tempest моделіне негізделген жаңарту жиынтығы болған LeMans 1963 жылы жеке модельге айналды. 1961 жылдан 1981 жылға дейін (Канадада 1983 жылға дейін) созылған алғашқы бес буында LeMans – артқы жетекке ие (RWD) автомобиль болды; бірінші буын шағын автомобиль, ал екінші және бесінші буындар орта класты автомобильдер саналды. 1988 жылдан 1993 жылға дейін LeMans атауы алтыншы буын үшін қайта қолданылды, ол Оңтүстік Кореяда Daewoo компаниясы өндірген Daewoo LeMans машинасының алдыңғы жетекке (FWD) ие, кішкентай класты модельдің модификациясы болды. Pontiac RWD модельдерінің GT/жылдамдық нұсқаларын шығарды. Бірінші буын алдыңғы қозғалтқыш/артқы осі орналасуының арқасында салмақ тепе-теңдігіне жақын 50/50 көрсеткіштерге қол жеткізді, сонымен қатар, жақсы басқару үшін төрт дөңгелекті тәуелсіз аспасы болды және қосымша Буик 215 алюминий V8 қозғалтқышымен жабдылуы мүмкін еді. Pontiac GTO 1960-шы жылдардағы «бұлшықет машиналарын» (muscle car) танымал етуге және көптегендер оны алғашқы «бұлшықет машинасы» деп санайды. 1970 жылғы модельде LeMans GT 37 жиынтығы ұсынылды. 1973-1975 жылдарғы Grand Am және 1977 жылғы Can Am еуропалық купелерді еліктеу үшін сәндік және жылдамдық сипаттамаларын біріктірді, басқару мен қуат арасындағы тепе-теңдікті сақтауға бағытталған. TOC

1961 жыл

1961 жылдың соңына қарай LeMans, GM-нің жаңа Y корпус платформасындағы шағын Pontiac Tempest-тің ең жоғары деңгейдегі жиынтығы ретінде ұсынылды. Tempest LeMans, Tempest-ке қарағанда спорттық және жайлырақ мүмкіндіктермен, стандартты жабдықтармен, соның ішінде ерекше логотиптермен және жұп орындықтармен жабдықталған. Бұл жиынтық тек екі есікті седан (бағаналы купе) кузов стилі үшін қолжетімді болды.

1962 жыл

1962 жылғы модель үшін LeMans бұрынғыдай жабдықталған түрде сатылды, енді ол кабриолет кузовында да, сондай-ақ тік төрт цилиндрлі, 4 баррельді карбюраторлы қозғалтқышпен де қол жетімді болды. Tempest немесе LeMans ешқайсысының тірексіз қатты шатыры болған жоқ.

1963 жыл

1963 жылы LeMans атауы екі есікті купелер мен кабриолеттерде ғана қолданылды, бірақ енді Pontiac шағын автомобильдер қатарында жеке модель ретінде белгіленді. Бұл модель бір жыл ғана сатылымда болды. Төрт цилиндрлі қозғалтқыш стандартты, ал V8 қозғалтқышы қосымша опция ретінде ұсынылды.

1964 жыл

Tempest желісі 1964 жылғы модель үшін жаңа GM A платформасында орташа өлшемді автомобильге өзгертілді. LeMans 1963 жылғыдай жеке модель болып қалып қойды және кілемді төменгі есік панельдері, жақсы руль, қосымша жарықтандыру және толық дөңгелек қаптарымен жабдықталды. 1964 жылғы модельге екі есікті қатты шатыры қосылды. Жаңа тік алты цилиндрлі қозғалтқыш енгізілді.

1964 жылғы модельдің басталысынан кейін көп ұзамай LeMans GTO немесе 'Gran Turismo Omologato' деп аталатын жаңа өнімділік жиынтығымен қолжетімді болды. GTO опциясына төрт баррельді карбюратормен немесе Tri Power (үш Rochester 2GC екі баррельді карбюратор) нұсқасында толық өлшемді Pontiac Catalina-дан V8 қозғалтқышы енгізілді.

1965 жыл

Pontiac-тың 1965 жылғы A корпусының аралық модельдері Tempest, Tempest Custom, Lemans және GTO комплектацияларын қамтиды. Барлық модель қатары қайта стильдендірілді, жалпы ұзындығы ұлғайтылды, бірақ дөңгелек базасы мен ішкі кеңістік өлшемдері өзгеріссіз қалды. Жаңа модель Pontiac-қа тән тік орналасқан төрт фараға ие болды. Жалпы салмақ шамамен артты. Приборлық тақта дизайны өзгертіліп, жаңа опция ретінде транзисторлық, контактісіз тұтандыру жүйесі ұсынылды. Tempest және Lemans үшін 4 баррельді карбюратормен жұмыс істейтін 326 куб дюймдік жоғары қуатты қозғалтқыш қол жетімді болды. 326 HO қуаты GTO нұсқасының көрсеткіштері төрт баррельді нұсқада және Tri Power опциясымен жабдықталғанда артты. 1965 модельдік жылы LeMans модельдерінің қатарына төрт есікті седан да қосылды.

1966 жыл

4 есікті седан 1966 жылғы модельге 4 есікті қатты шатырлы кузовпен алмастырылды. GTO 1966 жылғы модельге жеке модельге айналды, бірақ Tempest және LeMans модельдерімен бірдей негізгі кузовты сақтап қалды. 1966 жылы GM және Pontiac-тың барлық аралық модельдері жаңа стильге ие болды, екі есікті қатты шатырлы және тіректі купелерде туннельдік артқы шатыр сызықтары пайда болды. GTO үлкен қозғалтқышты «мысық машина» ретінде жалғасқанда, Tempest және LeMans модельдеріне жаңа SOHC тік алты цилиндрлі қозғалтқыш негізгі қозғалтқыш ретінде орнатылды. Бұл қозғалтқыш, сондай-ақ артқы жағында трансаксельді алғашқы Tempest, Pontiac-тың бас инженері Джон ДеЛореанның идеясы болды, ол 1965 жылғы модельдің соңында Pontiac-тың бас директоры болды. Бұл қозғалтқыш бір баррельді карбюратормен жабдықталған нұсқада GTO-дан басқа барлық Pontiac аралық модельдерінде стандартты жабдық ретінде қол жетімді болды. Tempest және LeMans модельдерінде, универсалдарды қоспағанда, қосымша опция ретінде Sprint жиынтығы ұсынылды, ол I6 қозғалтқышының төрт баррельді нұсқасын, сондай-ақ жоғары компрессия коэффициентін және күшті тізбекті, Hurst ауыстырғышымен бірге «барлық синхронизацияланған» еденге орнатылған үш жылдамдықты беріліс қорабын, сонымен қатар аспа жиынтығы мен кузовқа жапсырылатын жолақтарды қамтыды. Қосымша опциялар ретінде екі баррельді V8 және жоғары компрессия коэффициенті мен екі құбырлы шығарылатын жүйесі бар төрт баррельді 326 HO V8 қозғалтқыштары ұсынылды.

1967 жыл

1967 жылы Sprint 4 bbl OHC алты цилиндрлі қозғалтқыштың ең жоғары қуаты артты.

Үшінші буын (1968-1972)

Төрт есікті Safari универсалы 1968 жылғы Tempest модельдерінің қатарында қолжетімді болды. 326 қозғалтқышының орнына жаңа қозғалтқыш қойылды. Бұл жаңа қозғалтқыш барлық Pontiac қозғалтқыштарының архитектурасына негізделген, 389, 400 және 326 қозғалтқыштарының 3,75 дюймдік иілімін пайдаланды, сондай-ақ 326 қозғалтқышының 3,72 дюймдік диаметрін 3,875 дюймға дейін кеңейтіп, 353,8 куб дюймдық көлемге жеткізді. Pontiac бұл қозғалтқышты 350 деп сатты. 1968 жылы 350 екі нұсқада ұсынылды: 9,2:1 сығылыммен және 2 баррельді карбюратормен, сондай-ақ 10,5:1 сығылыммен және 4 баррельді карбюратормен. OHC алты цилиндрлі қозғалтқыштың көлемі бастапқы 230 куб дюймнан 250 куб дюймға дейін ұзартылды. Бір баррельді карбюратормен жабдықталған базалық нұсқасының қуаты 10 ат күшіне өсіп, 175 ат күшіне жетті, ал Sprint төрт баррельді нұсқасының ең жоғары қуаты өзгеріссіз 215 ат күшінде қалды.

1969 жыл

1969 жылғы модель үшін 350 V8 қозғалтқышы 2 баррельдік және опциялық 4 баррельдік нұсқада келді. 1968 жылғы қозғалтқыштардан он ат күшінің артуы басқа кәмшафтқа және #48 үлкен клапанды бастың қолданылуына байланысты болды, бұл басты Ram Air 3 400 куб дюймдік қозғалтқышында және 428 HO қозғалтқышында да қолданылды. 1969 жылғы модель Pontiac 350-нің жоғары өнімділік нұсқасының соңғысы болды. Соңғы жылы Sprint 250 куб. дюймдік OHC 6 қозғалтқышының қуаты қолмен берілісте 175 ат күшіне дейін өсті, бірақ автоматты берілісте 215 ат күшінде қалды. Sprint опциясы бар Tempest және LeMans модельдері төрт жылдық өндіріс кезеңінде өнімділік жанкүйерлері үшін танымал таңдау болған жоқ, олар үлкен қозғалтқыштармен жабдықталған GTO-дан аз сатылды. Sprint опциясы және SOHC алты цилиндрлі қозғалтқыш 1969 жылдан кейін тоқтатылып, Chevrolet құрастырған OHV алты цилиндрлі қозғалтқышпен алмастырылды, ол 1970 жылдан 1976 жылға дейін көптеген Pontiac орта класты автомобильдері үшін негізгі қозғалтқышқа айналды. Сыртқы түрінде, екі есікті купелер мен кабриолеттердегі желдеткіш терезелер алынып тасталды, бірақ олар екі есікті тіреулі купелерде және төрт есікті модельдерде сақталды.

1970 жыл

1970 жылы Pontiac компаниясының орта деңгейдегі модельдері қайта құрылып, Tempest, LeMans, LeMans Sport, GTO және GTO Judge серияларын қамтыды. Le Mans атауы бұрынғы Tempest Custom сериясын алмастыру үшін төмендетілді, ал бұрынғы Le Mans сериясы бұрынғыдай үш корпус стилінде – төрт есікті қатты шатырлы седан, екі есікті қатты шатырлы купе және кабриолет ретінде Le Mans Sport деп аталды. Осы жылы жаңалық ретінде Firebird үлгісіндегі алдыңғы бамперлер, айнала шығарылған артқы фаралар және иілімді сызықтармен дене пішіні пайда болды. Tempest, LeMans және LeMans Sport модельдерінің негізгі қозғалтқышы ретінде Pontiac өндірісіндегі OHC алты цилиндрлі қозғалтқыш орнына Chevrolet компаниясының 250 куб дюймдік тік алты цилиндрлі қозғалтқышы қолданылды. V8 қозғалтқыштарының ұсынысына 350 және 400 куб см көлемді екі карбюраторлы және 400 куб см көлемді төрт карбюраторлы қос шығару тетігі бар қозғалтқыштар кірді. Төрт карбюраторлы 350 HO қозғалтқышының өндірісі тоқтатылды. Pontiac Chevrolet компаниясынан арзан көлік шығаруды көздеді, сондықтан 1970 жылдың ақпанында Pontiac T 37 Hardtop Coupe моделін ұсынды, ол екі есікті тіректі купе үшін Tempest атауының орнына келді. T 37 бастапқыда «General Motors компаниясының ең төмен бағалы қатты шатырлы автокөлігі» деп сипатталған, бірақ бірнеше аптадан кейін ұсынылған Chevrolet Chevelle hardtop купесінен де арзан болды. T 37 Coupe моделінен кейін T 37 үшін GT 37 жиынтығының жаңа опциясы ұсынылды. GT 37 – «қайта жасалған» қуатты автомобиль жиынтығы. Үш V8 қозғалтқышынан басқа, GT 37 жиынтығына Rally II дөңгелектері (декоративті сақинасыз), ақ әріпті шиналар, хромдалған екі шығару тетігі, винилдік безендіру жолақтары, 3 жылдамдықты едендік беріліс, спорттық көздер, капот құлыптағыш штифтері және «GT 37» таңбасы кірді.

1971 жыл

1971 жылғы модель жылында Pontiac Tempest атауын толығымен алып тастап, оның орта кластағы модельдерін T 37, Lemans GT 37, Lemans және Lemans Sport деп таныстырды. GTO және GTO Judge жеке модельдер болып сатылды. Екі есікті купелер мен төрт есікті седандар T 37, Lemans және Lemans Sport түрлерінде қол жетімді болды. 2 есікті Hardtop барлық модельдер үшін ұсынылды, ал кабриолет нұсқасы Lemans Sport және GTO желісімен ғана шектелді. GT 37 пакет ретінде T 37 модельдеріне қайта оралды және «30 жасқа дейінгілерге арналған GTO» деп насихатталды. GT 37 бұрынғы жылғыдай жабдықталды, бірақ GTO Judge моделіне ұқсас, қабақтың үстіне орналасқан жаңа бүйірлік жолақтары болды. 1971 жылдың наурыз айының ортасында GT 37 дизайнында тағы бір өзгеріс жасалды, онда жолақтар шағылыстыратын қылыш тәрізді жолаққа ауыстырылды, кейде бұл 1971 ½ GT 37 деп аталды. 1971 жылы тұтынушыларға Pontiac ұсынған кез келген V8 қозғалтқышын таңдау мүмкіндігі берілді, мысалы 350, 400 немесе 455 кубтық дюймдік модельдер, соның ішінде 455 жоғары қуатты (HO) қозғалтқышы. 455 қозғалтқышы 1970 жылы тек GTO модельдерінде ұсынылды және төрт карбюраторлы немесе жоғары қуатты нұсқада келді. 1971 жылғы барлық қозғалтқыштар төмендетілген компрессия коэффициенттерімен, төмен октанды қорғасынды, аз қорғасынды немесе қорғасынсыз бензинмен жұмыс істеу үшін реттелді. Тежегіштер 9,5 дюймдік барабандардан жасалған.

1972 жыл

1972 жылы барлық Pontiac аралық модельдері Le Mans модельдеріне айналдырылды, ал төмен бағадағы T 37 желісі базалық Le Mans тіректері бар купемен алмастырылды. Жоғары деңгейдегі аралық модель – Luxury Le Mans, ол седан және купе нұсқаларында, стандартты Le Mans модельдерімен салыстырғанда жаңартылған интерьермен ұсынылды. Le Mans Sport екі есікті қатты шатыры немесе ашық купе түрінде, Strato бөшкелі орындықтарымен және Luxury Le Mans-тен алынған интерьерімен қол жетімді болды. GTO жеке сериядан Le Mans және Le Mans Sport купелері үшін опциялық жиынтыққа қайта оралды. 1972 жылғы GT 37 опциялық жиынтығының орнына жаңа "Le Mans GT" опциясы ұсынылды, ол Le Mans тіректері және қатты шатыры бар купелерде 350 екі баррельдік қозғалтқыштан бастап 455 HO төрт баррельдік қозғалтқышқа дейінгі кез келген V8 қозғалтқышымен жабдылды, сондай-ақ GT 37-ден мұраға алған сыртқы түрі мен басқару жүйесінің элементтерін де қамтыды.

Төртінші буын (1973-1977)

1973 жылдан 1977 жылға дейін «Ле-Ман» және басқа да GM аралық модельдері алдыңғы модельдерге қарағанда айтарлықтай үлкен болды, себебі жыл сайын машиналардың көлемі ұлғайып, эволюциялық өзгерістерге ұшырады. Сонымен қатар, 5 шақырым/сағат жылдамдықпен соқтығысқа төзімділік стандартын сақтау үшін орнатылған бамперлер салмақ пен ұзындыққа қосымша салмақ қосты. Осы кезеңде Pontiac-тың аралық модельдеріне базалық «Ле-Ман», «Ле-Ман Спорт Купе», (1973 жылы ғана) «GTO», «Luxury Le Mans» (1975 жылдан бастап «Grand Le Mans» аталды), 1973 жылдан 1975 жылға дейін «Euro» стиліндегі «Grand Am» және 1977 жылғы «Can Am» кірді. Купе және седан үшін GM-нің «Colonnade» дизайнының негізінде жасалған модельдердің барлық түрінде (1972 жылдан кейін кабриолеттер мен қатты төбелі машиналар ұсынылмады) жақсартылған қауіпсіздік стандарттары үшін орталық тіректер болды, бірақ бұл нағыз қатты төбелі дизайнды жойды, сондай-ақ қатты төбелі машиналарға ұқсас рамасыз терезелермен жабдықталды. Екі есікті купелерде ашылмайтын үшбұрышты «бекітілген» артқы терезелер болды, олар «Ле-Ман», «Ле-Ман Спорт Купе», «GTO» спорт купелері және жаңа «Grand Am» модельдерінде жалюзилермен жабылған.

1973 жыл

1973 жылғы Le Mans, сондай-ақ барлық басқа GM аралық модельдері жаңадан жасалды, бірақ екі есікті купелер үшін 112 дюймдік, ал төрт есікті седандар мен универсалдар үшін 116 дюймдік дөңгелек базасын сақтап қалды. Барлық модельдерде сағатына 5 миль жылдамдықпен жүретін, федералды талапқа сәйкес алдыңғы бамперлер және жалғыз фаралар болды. F-корпусты Pontiac Firebird және Chevrolet Camaro модельдерімен ортақ жаңа алдыңғы серпімді элементтер, жақсартылған артқы серпімді аспа және қиғаш белдіктелген шиналар (Grand Am нұсқаларында радиалды шиналар болған, олар ерекшелік есептелді) арқасында барлық модельдердің басқару мүмкіндігі жақсарды. 1972 жылғы қозғалтқыштардың ұсыныстары 1973 жылғы шығарындылар талаптарына сәйкес түзетулермен сақталды. Базалық Le Mans седандары мен купелерінде Chevrolet-тің 250 куб дюймдік тізбекті алты цилиндрлі қозғалтқышы стандартты болды, ал Le Mans Sport Coupe, Luxury Le Mans седандары мен купелері, сондай-ақ барлық Safari универсалдарында Pontiac-тің 350 куб дюймдік V8 қозғалтқышы екі баррельді карбюратормен стандартты болды (базалық Le Mans модельдері үшін қосымша опция ретінде). Le Mans, Le Mans Sport және Luxury Le Mans модельдері үшін 400 куб дюймдік V8 қозғалтқышы екі баррельді карбюратормен, сондай-ақ 400 төрт баррельді (GTO опциясымен стандартты) және 455 төрт баррельді қозғалтқыштар барлық модельдер үшін қосымша опция ретінде қол жетімді болды. 1973 жылғы GTO үшін жоспарланған және опция ретінде тізімделген, бірақ іске асырылмаған 455 Super Duty V8 қозғалтқышы болды, оның шығарылуын Pontiac басшылығы шығарындылар мәселелеріне байланысты 1973 жылдың көктеміне дейін кешіктірді, содан кейін ол кішірек Firebird Formula және Trans Am пони-карларында ғана қол жетімді болды. Le Mans және Luxury Le Mans модельдерінде үш жылдамдықты автоматты беріліс стандартты болды, ал GTO Hurst ауыстырғышымен еденге орнатылған үш жылдамдықты беріліспен келді. Барлық қозғалтқыштармен үш жылдамдықты Turbo Hydra-Matic қосымша ақы төлеу арқылы қол жетімді болды, ал Hurst ауыстырғышы бар төрт жылдамдықты қолмен басқару 400 қозғалтқышымен қол жетімді болды.

1974 жыл

1974 жылғы Ле-Манға енгізілген өзгерістерге негізгі Ле-Ман және Ле-Ман Спорт модельдеріндегі көлденең жолақты жаңа бөлінген радиатор торы, ал люкс-класты Ле-Ман модельдері хромдалған тік жолақты бөлінген радиатор торына ие болды. Әрбір сериядағы модельдердің ұсынысы 1973 жылғыдан ешқандай өзгешелік жоқ, тек жаңа люкс-класты Le Mans Safari универсалы қосылды және GTO сериясы орта класты модельдерден шағын Pontiac Ventura сериясына көшірілді. Федералды талап бойынша орнатылған 5 шақырым/сағ бамперлер алдыңғы жылғы күшті бамперлермен үйлесімді болды, соның салдарынан артқы бөлігі вертикальді артқы шамдармен және нөмірлік тақта/май құю тесігі бампердің үстіне жылжытылған аз иілген түріне ие болды. Негізгі Ле-Ман купелері өздерінің толық үшбұрышты артқы терезелерін сақтап қалды, ал люкс-класты Ле-Ман купелері Гран-при сияқты кішкентай вертикальді опера терезесін және қосымша Landau артқы жағына винил төбесін алды. Le Mans Sport купелері енді екі түрлі артқы тереземен қол жетімді болды: люверлі үшбұрышты нұсқасы немесе люкс-класты Le Mans-тан Landau винил төбесімен опера терезесі. Барлық қозғалтқыштар 1973 жылғыдан алынған, олардың ішінде 250 қатарлы алты цилиндрлі және V8 қозғалтқыштары – 350 екі карбюраторлы, 400 екі және төрт карбюраторлы, сондай-ақ 455 төрт карбюраторлы қозғалтқыштар бар. 1974 жылғы опциялар тізіміне жаңадан 350 төрт карбюраторлы қозғалтқыш енгізілді. Үш және төрт жылдамдықты механикалық беріліс қоробкалары, сондай-ақ үш жылдамдықты Turbo Hydra Matic беріліс қоробкасы 1974 жылға көшірілді. 1974 жылғы барлық модельдерге GM техникалық талаптарына сәйкес GM-нің әдеттегі шина жеткізушілері жасаған радиалды шиналар қосылды, сонымен қатар шассиге түзетулер енгізілді.

1975 жыл

1975 жылғы Le Mans үлгісі негізінен сыртқы жағында өзгерістерге ұшырады, оның ішінде базалық және Sport модельдерінде жаңа крест-шатч (қарлы-торлы) радиатор торы, ал Grand Le Mans (бұрынғы Luxury Le Mans) сериялы автомобильдерінде көбірек хроммен жабдықталған ерекше тік радиатор торы, сондай-ақ артқы жағында жаңа таңбалар мен артқы шамдардың линзалары ауыстырылды. Grand Le Mans үлгісінің ішкі жағы Grand Prix және Grand Am модельдерінен алынған, африкалық Crossfire Mahogany өрнегімен жасалған оралымды панельмен жабдықталды, седан және универсалдарда қол тірегі бар артқы орындық немесе купелерде артқы орындық пен Strato типті жеке орындықтарды таңдау мүмкіндігі болды. Базалық Le Mans және Sport Coupe модельдері 1974 жылғы үлгіден аздап өзгешеленді, соның ішінде жаңартылған Custom Cushioned рульдік дөңгелек орнатылды. Pontiac компаниясының Maximum Mileage жүйесі GM-нің жаңа каталитикалық конвертерінен, шығарындыларды азайтып, жүргізудің ыңғайлылығы мен жанармай үнемдеуді жақсартатын, High Energy электрондық тұтандыру жүйесінен және техникалық қызмет көрсету аралығын ұзартатын құрылғылардан тұрды. Барлық модельдерде радиалды шиналар стандартты түрде орнатылды, ал қосымша опция ретінде "Radial Tuned Suspension" (Радиалды реттелген шасси) ұсынылды, ол жаңартылған радиалды шиналармен және алдыңғы және артқы стабилизаторлармен жабдықталған. 1975 жылғы үлгідегі қозғалтқыштар сол жылғы шығарындылар стандартына сәйкес жаңартылып, каталитикалық конвертермен үйлестірілді, бұл екі құбырлы эгзосты жүйенің соңғысы болды. 250 куб дюймдік Chevy қатарлы алты цилиндрлі қозғалтқыш базалық Le Mans купелері мен седандарына стандартты түрде орнатылды, ал 350 екі баррельді V8 қозғалтқышы Le Mans Sport Coupe, Grand Le Mans седандары мен купелеріне стандартты түрде орнатылды және барлық модельдер үшін опция ретінде қол жетімді болды, оның ішінде 350 төрт баррельді және 400 екі баррельді қозғалтқыштар да болды. Le Mans және Grand Le Mans Safari универсалдары стандартты түрде 400 төрт баррельді қозғалтқышпен жабдықталды, ол басқа модельдер үшін опция ретінде қол жетімді болды. 455 V8 қозғалтқышы 1975 жылы барлық LeMans модельдері үшін тоқтатылды, бірақ Grand Am үлгісінде әлі де қол жетімді болды. Жеткізу жұмысы үшін үш жылдамдықты механикалық қоробка алты цилиндрлі және 350 екі баррельді V8 қозғалтқыштарымен стандартты түрде ұсынылды, ал осы қозғалтқыштармен үш жылдамдықты Turbo Hydra-Matic қоробкасы опция ретінде қол жетімді болды, седан және купелердегі барлық басқа қозғалтқыштар үшін "міндетті" опция ретінде және Safari универсалдарында стандартты түрде орнатылды. Hurst басқарылатын төрт жылдамдықты механикалық қоробка енді ұсынылмайды.

The 1975 Le Mans received mostly trim changes including new crosshatch grilles on base and Sport models, and a distinctive vertical bar grille with more chrome on the Grand Le Mans (renamed from Luxury Le Mans) series cars and only revised nameplates and taillight lenses in the rear. Interiors were revised on top Grand Le Mans cars to include the distinctive wrap around dashboard from the Grand Prix and Grand Am models with simulated African Crossfire Mahogany trim, a notchback bench seat with armrest in sedans and wagons, or a no cost choice of the notchback bench or Strato bucket seats in coupes. Base Le Mans and Sport Coupe models carried over trim only slightly revised from 1974 including a revised Custom Cushioned steering wheel. Pontiac's Maximum Mileage System consisted of GM's new catalytic converter that reduced emissions while improving drivability and fuel economy, a High Energy electronic ignition, and lengthened routine maintenance intervals. Radial tires were standard on all models and a "Radial Tuned Suspension" option was available that included upgraded radial tires along with front and rear sway bars. Engines were revised for 1975 to meet that year's emission requirements and mated to the catalytic converter, which spelled the end of true dual exhausts. The 250 cubic inch Chevy inline six was standard on base Le Mans coupes and sedans while the 350 two barrel V8 was optional and standard on the Le Mans Sport Coupe, and Grand Le Mans sedans and coupes, and optional engines on all of those models including a 350 four barrel and a 400 two barrel. Le Mans and Grand Le Mans Safari wagons came standard with a 400 four barrel engine that was optional on other models. The 455 V8 was discontinued for all LeMans models for 1975, but was still available in the Grand Am. Transmission offerings included a three speed manual standard with the six cylinder and 350 two barrel V8, with the three speed Turbo Hydra matic optional with those engines, a "mandatory" option with all other engines in sedans and coupes, and standard on the Safari wagons. The Hurst shifted four speed manual was no longer offered.

1976 жыл

1976 жылы Le Mans және Grand Le Mans – Grand Am сериясы тоқтатылғаннан кейін Pontiac ұсынған аралық кластағы жалғыз модельдер болды. Барлық модельдерде жаңа тікбұрышты фаралар орнатылды, олардың әрқайсысы базалық модельге, Le Mans Sport және Grand Le Mans-ке арналған ерекше решетке ие болды. Grand Le Mans 1973-75 жылғы Gran Am-ның приборлық панелін алды, ал Le Mans және Le Mans Sport стандартты приборлық панельмен шығарыла берді. 1973-75 жылғы Luxury Le Mans стандартты Le Mans приборлық панелімен жабдықталды. Chevy компаниясы жасаған 250 тік алты цилиндрлі қозғалтқыш енді барлық Le Mans және Grand Le Mans седандары мен купелерінде стандартты болып келді, сондай-ақ Le Mans Sport Coupe үшін V8 қозғалтқыштарының нұсқалары қол жетімді болды, олардың ішінде жаңа "Oldsmobile жасаған" 260 V8 және 350 және 400 куб дюймдік Pontiac V8 қозғалтқыштары екі немесе төрт камералы карбюратормен (барлық Safari вагондарында 400 төрт камералы карбюратор стандартты болып сақталды), сонымен қатар бір жылдық үзілістен кейін 455 төрт камералы V8 қайтадан қолжетімді болды. Үш жылдамдықты механикалық беріліс Chevy алты цилиндрлі қозғалтқышпен стандартты келіп, Turbo Hydra-Matic опциясы ретінде ұсынылды, соңғысы енді барлық V8 қозғалтқыштармен ұсынылатын жалғыз беріліс болды, кішкентай 260 қозғалтқышы Le Mans Sport Coupe үшін бес жылдамдықты механикалық беріліспен тапсырыс беруге болатын еді. 1976 жылға жаңа "Enforcer" полициялық жиынтығы да енгізілді, ол 400 немесе 455 V8 қозғалтқыштары бар Le Mans седандары үшін арналған және Turbo Hydra-Matic берілісі, өзгермелі коэффициентті күшті рульді басқару, күшті алдыңғы дискілі тежегіштер және шассидік реттеулерді қамтыды.

1977 жыл

1977 жылғы модель Le Mans және Grand Le Mans үшін соңғы болды, ол 1973 жылғы Colonnade корпусының негізінде жасалған. Сыртқы түріндегі өзгерістер решеткалар мен артқы фаралардың линзаларын жаңартумен шектелді. Қозғалтқыштардың ұсыныстары қайта қаралып, Buick-тың 231 куб дюймдік V6 қозғалтқышы седан және купелердегі негізгі қозғалтқыш ретінде Chevrolet-тің қатарлы алты цилиндрлі қозғалтқышын ығыстырды. Базалық V8 (Safari вагондары үшін стандартты және басқа модельдерде опция) Pontiac-тың басқа Pontiac V8 қозғалтқыштарымен бірдей V8 қозғалтқыш блогының негізінде жасалған, бірақ көптеген жеңіл компоненттерді қолданған жаңа 301 куб дюймдік қозғалтқышы болды. Опциялық V8 қозғалтқыштары Pontiac-тың 350 және 400 төрт баррельді қозғалтқыштарымен шектелді. V6 модельдерінде стандартты беріліс ретінде үш жылдамдықты механикалық беріліс қосылды, ал Turbo Hydra-Matic опция ретінде ұсынылып, V8 қозғалтқыштарымен қол жетімді жалғыз беріліс болды. Бұл күштік агрегаттар 49 штатта қол жетімді болды. Калифорнияда Pontiac V8 1977 жылға арналған модельдерге ұсынылмады, себебі штаттың қатаң талаптарына сай келмеді. Калифорния үшін Buick V6 көптеген модельдерде стандартты болды, ал қол жетімді V8 қозғалтқыштары Oldsmobile-дің 350 және 403 төрт баррельді қозғалтқыштарын құрады. Turbo Hydra-Matic Калифорниядағы жалғыз беріліс опциясы болды. Le Mans Sport Coupe негізінде жасалған және Pontiac Can Am деп аталған спорттық модель 1977 жылға арналған бір жылдық ұсыныс болды. Can Am 49 штатта 400 төрт баррельді V8 немесе Калифорнияда Olds 403 төрт баррельді қозғалтқышпен, Turbo Hydra-Matic берілісімен, Grand Prix приборлық панелі мен консолімен, Strato икемді орындықтарымен және артқы спойлермен стандартты жабдықталды. Ол 1973 жылғы 75 Grand Am-ді алмастыру мақсатында ішінара жасалды, оның тоқтатылуы A корпусының сатылымының күрт төмендеуіне әкелді, ал бұл Pontiac модельдері автопаркке сатудың жоғары үлесімен ең нашар сатылатын модельдері болды. Colonnade Le Mans модельдерінің соңғы жылында оларға жаңадан кішірейтілген B корпусының Catalina және Bonneville толық көлемді машиналары қосылды, олардың салмағы "орта" машиналардан бірнеше фунтқа аз болды және Le Mans седандары мен Safari вагондарының бірдей 116 дюймдік дөңгелек аралығында болды, сондай-ақ ұзындығы мен ені жағынан да ұқсас өлшемдерге ие болды. Орта машиналар кішірейту үшін тағы бір жыл күтуге мәжбүр болды, және жаңа B корпусы оларды артық қылса да, B корпусы машиналары мәселелі болып шықса, оларды сақтандыру үшін екеуін де сату қажет деп саналды. Сонымен қатар, көптеген тұтынушылар Colonnade орта машиналарын B корпусына қарағанда артық көреді және олар соңғы жылы жақсы сатылым көрсетті, көбінесе купе модельдерінің арқасында.

The 1977 model year was the last for the Le Mans and Grand Le Mans built off the 1973 vintage Colonnade body. Appearance changes were limited to revised grilles and taillight lenses. Engine offerings were revised with Buick's 231 cubic inch V6 replacing the Chevy inline six as the base power plant in sedans and coupes. The base V8 (standard on Safari wagons and optional on other models) was Pontiac's new 301 cubic inch engine based on the same V8 engine block as other Pontiac V8s but utilized many lightweight components. Optional V8s were pared down to Pontiac built 350 and 400 four barrel powerplants. The three speed manual was the standard transmission on V6 models, while the Turbo Hydra matic was optional and the only transmission available with the V8 engines. Those drivetrain offerings were available in 49 states. In California, Pontiac V8s were not offered for 1977 due to the inability to meet that state's more stringent regulations. For California, the Buick V6 was standard on most models with the available V8 engines were Oldsmobile's 350 and 403 four barrel engines. Turbo Hydra Matic was the only transmission offered in California. A sporty performance model based on the Le Mans Sport Coupe called the Pontiac Can Am was a one year only offering for 1977. The Can Am came standard with the 400 four barrel V8 in 49 states or the Olds 403 four barrel in California, along with Turbo Hydra matic transmission, a Grand Prix instrument panel and console, Strato bucket seats, and a rear spoiler. It was partially intended as a replacement for the 1973 75 Grand Am, whose departure had caused A body sales to drop significantly, while these Pontiac models had been the weakest sellers of the line with a high percentage of low profit fleet sales. For the final year of the Colonnade Le Mans models, they were joined by newly downsized B body Catalina and Bonneville full sized cars, which weighed a few pounds less than the "intermediates" and rode on the same 116 inch wheelbase length as the Le Mans sedans and Safari wagons and also had similar dimensions as far as length and width were concerned. The intermediates would have to wait one more year for downsizing, and although the new B bodies made them redundant, it was still considered necessary to sell both as a hedge in case the B body cars proved to be troublesome. In addition, many customers still preferred the Colonnade intermediates to the B bodies and they continued to sell well for their final year, mostly thanks to the coupe models.

Бесінші буын (1978-1981)

1978 жылы Ле-Ман және басқа да GM орта өлшемді автомобильдері айтарлықтай кішірейтілді және 600-800 фунт салмақтан айырылды. Pontiac қозғалтқыштары да кішірейтілді, стандартты қозғалтқыш Buick 3.8 л 231 куб. дюймдік V6, Pontiac 265 куб. дюймдік V8 немесе 1978 жылға арналған Pontiac 4.9 л 301 куб. дюймдік V8 (Калифорнияда Chevy 305 куб. дюймдік V8) болды. 1978 жылы Pontiac-тың 350 және 400 куб. дюймдік қозғалтқыштарының өндірісі көп жылдық қызметтен кейін, олардың ең танымал V8 қозғалтқыштары ретінде тоқтатылды. 400 куб. дюймдік қозғалтқыштардың шектеулі саны жасалды, бірақ олар 1978 және 1979 жылдары төрт жылдамдықты қолмен басқарумен жабдықталған Trans Am модельдерінде ғана қол жетімді болды. Chevrolet 350 V8 1979 жылы LeMans Safari (универсал) үшін ғана ұсынылды. 1978 жылдан 1980 жылға дейін Pontiac-тың орта өлшемді модельдеріне Le Mans, Grand Le Mans және қайта жаңғыртылған Grand Am кірді; барлығы купе, седан немесе универсал түрінде қол жетімді болды. 1980 жылы Grand Am тек купе нұсқасында ұсынылды, ал "Grand Am" атауы 1985 жылға дейін тоқтатылды, ол Pontiac-тың жаңа компакт класындағы машинасына берілді — Grand Am келесі екі онжылдық бойы осы түрде сатылды. Сатылым 1987 жылдың маусым айында басталды. Солтүстік Америкада субкомпакт T класындағы автомобильдердің алдыңғы жетекке көшуін белгілейтін LeMans, Оңтүстік Кореядан Daewoo LeMans-тың импорты болды, ол үш есікті хетчбек ("Aerocoupe" деп аталды) және төрт есікті седан түрінде ұсынылды (Жаңа Зеландияда бес есікті хетчбек те ұсынылды). Daewoo компаниясымен бірлескен кәсіпорын құру туралы хабар 1984 жылдың қаңтарында жарияланды, бірақ саяси жағдайдың тұрақсыздығына байланысты кейінге шегерілді. 5600 айналымда қуатын беретін 1.6 литрлік қозғалтқыш та Opel компаниясының дизайны болды және Оңтүстік Кореяда өндірілді. Бастапқы модельдерге осы қозғалтқыш орнатылды және Value Leader ("VL", тек үш есікті Aerocoupe ретінде), стандартты LeMans (седан немесе Aerocoupe) және SE (тек седан) кірді. Төрт жылдамдықты қолмен басқару стандартты жабдық болды, ал бес жылдамдықты нұсқасы (SE үшін стандартты) және үш жылдамдықты автоматты беріліс қосымша опция ретінде ұсынылды. LeMans Канадада General Motors компаниясының Passport International бөлімшесі арқылы "Passport Optima" деп сатылды. 1988 жылдың ақпан айында жаңа модель ұсынылды, келесі айда сатылымға шықты: жаңа спорттық Pontiac LeMans GSE Aerocoupe, Opel Kadett GSi сияқты орналасқан, Австралияда жасалған 2.0 л төрт цилиндрлі қозғалтқышпен жабдықталды, ол Pontiac Sunbird-те де қолданылды. 1990 жылы Pontiac GSE моделіне жылдамдатылған рульдік басқаруды қосты, бірақ 1991 жылы модель қайтадан ұсынылмады. Бұл базалық модельді (тек үш есікті) және LE (екі корпус стилінде) қалдырды. 1992 жылғы модельге LeMans-қа бірнеше шағын өзгерістер енгізілді, соның ішінде артқы жағында сары түсті бұрылыс сигналы және жаңа түс (ақылды сары) қосылды. Модельдер қатары SE "Value Leader" Aerocoupe деп аталды, жақсы жабдықталған нұсқасы SE (Aerocoupe/Sedan) деп аталды. Жылдық сатылым 20 000-нан асты, жоспарланған 90 000-нан әлдеқайда төмен. 1993 жылы LeMans-қа сыртқы түрі жаңартылды, алдыңғы бөлігі қайта жасалды, жаңа бүйірлік қалыптар және жаңа артқы фаралар орнатылды. Алайда, механикалық бөліктері 1987 жылғыдай қалды. Бұл нұсқа Канада нарығында Asüna SE/GT деп аталды, ол Passport Optima-ны алмастырды. SE үш есікті хетчбек немесе төрт есікті седан түрінде, ал спорттық және жақсы жабдықталған GT тек хетчбек түрінде ұсынылды. Asüna SE және GT тек 1993 жылғы модель үшін ғана қол жетімді болды; 1994 жылы Asüna бренді толығымен тоқтатылды. Солтүстік Америкада нашар сапа сатуға және компаниялар арасындағы қарым-қатынасқа кері әсер етті. Daewoo-ның General Motors компаниясымен бірлескен кәсіпорны 1992 жылы аяқталды, ал Pontiac LeMans (және Asüna SE/GT) 1993 жылғы модельден кейін тоқтатылды, LeMans таңбасының соңғы қолданылуы аяқталды. 1994 жылы Daewoo LeMans/Racer-ді жаңартып, Cielo деп атады; модель желісі 2016 жылға дейін көптеген елдерде өндірілді. Солтүстік Америкада Pontiac 2005 жылға дейін субкомпакт сегментінен шықты, ол кезде олар Канадада Pontiac Wave ретінде төрт есікті Chevrolet Aveo-ны ұсынды. Бұл 2009 жылы Pontiac G3 хетчбегімен алмастырылды; бұл қысқа уақытқа АҚШ-та да сатылды. 2010 жылы (Pontiac-тың соңғы жылы) G3 тек Канадада ғана қол жетімді болды.

In 1978, the Le Mans and other GM mid sized cars were considerably downsized and lost some 600 800 lb. Pontiac's engines were also downsized, with the standard engine being the Buick 3.8 L 231 ci V6, Pontiac 265 ci V8, or optional Pontiac 4.9 L 301 ci V8 for 1978, (a Chevy 305 ci V8 in California). 1978 also saw Pontiac's 350 ci & 400 ci engine production shut down after many years of service as its hallmark V8s. A limited production run of 400ci engines was made, but were only available in 1978 and 1979 Trans Ams equipped with the four speed manual transmission. Chevrolet's 350 V8 was available in 1979 LeMans Safaris (station wagon) only. From 1978 through 1980, Pontiac's mid sized lineup included the base Le Mans, Grand Le Mans, and a revived Grand Am; all available as a Coupe, Sedan, or Wagon. In 1980, the Grand Am was only offered only as a coupe, and the "Grand Am" nameplate was again discontinued until 1985, when it was used on Pontiac's new compact car — a form the Grand Am would take for the next two decades. It was an early introduction for the model year, with sales beginning in June 1987. Marking the switch of the subcompact T body to front wheel drive in North America, the LeMans was a captive import of the Daewoo LeMans from South Korea, offered in three door hatchback (called the "Aerocoupe") and four door sedan body styles (a five door hatchback was also offered in New Zealand). The joint venture with Daewoo, in which the two companies built a new factory expressly to assemble the new T car, had been announced in January 1984 but was delayed due to a period of political turmoil. The throttle body injected 1.6 liter engine producing at 5,600 rpm was also an Opel design, built in South Korea. The introductory lineup all had this engine and consisted of the Value Leader ("VL", only as a three door Aerocoupe), the standard LeMans (Sedan or Aerocoupe), and the SE (Sedan only) on top. A four speed manual was standard equipment, with a five speed version (standard on the SE) and a three speed automatic optionally available. The LeMans was also sold in Canada through General Motors' Passport International Division as the "Passport Optima." In February 1988, a new model was released, going on sale the following month: the new sportier Pontiac LeMans GSE Aerocoupe, positioned similarly to the Opel Kadett GSi, was equipped with an Australian built 2.0 L four cylinder engine also used in the Pontiac Sunbird. For 1990, Pontiac added quicker steering on the GSE but the model did not return for 1991. This left the Base model (3 door only) and the LE (both body styles). For the 1992 model year the LeMans received some very minor changes including amber turn signals at the rear and a new color (Bright Yellow). The lineup was renamed SE "Value Leader" Aerocoupe, with the better equipped version called SE (Aerocoupe/Sedan). Model year sales dropped to under 20,000 cars, a far cry from the planned 90,000 per year. For 1993 the LeMans received a facelift, with a reworked front, new side moldings, and superficially changed taillights. The mechanical parts, however, remained mostly as they had been in 1987. This version was called the Asüna SE/GT in the Canadian market, where it replaced the Passport Optima. The SE was available as a three door hatchback or four door sedan, while the sporty and better equipped GT only came as a hatchback. The Asüna SE and GT were only available for the 1993 model year; in 1994, the Asüna brand was discontinued altogether. In North America, poor quality tarnished sales as well as the relationship between the companies. Daewoo's joint venture with General Motors ended in 1992, and the Pontiac LeMans (and Asüna SE/GT) were discontinued after the 1993 model year with no replacement, ending the final use of the LeMans nameplate. In 1994, Daewoo updated the LeMans/Racer and renamed it the Cielo; the model line continued to be built in numerous countries until 2016. In North America, Pontiac left the subcompact segment until 2005, when they introduced a rebadged Chevrolet Aveo four door in Canada as the Pontiac Wave. This was replaced by the Pontiac G3 hatchback for 2009; this was briefly marketed in the United States as well. In 2010 (the final year of Pontiac), the G3 was available only in Canada.

Жаңа Зеландия

Ол сондай-ақ 1989 жылдан бастап Жаңа Зеландияда Pontiac LeMans ретінде сатылды, бұл 1960-шы жылдардағы Канададан әкелінген Pontiac Laurentian-нан бері Жаңа Зеландия нарығында сатылған алғашқы Pontiac маркалы автомобиль болды. Солтүстік Америкада қол жетімді кузов түрлерімен қатар, Жаңа Зеландияда бес есікті хэтчбек та сатылды.