Кіріспе

Шарль Гийом Мари Апполлинер Антуан Кузен Монтобан, Паликао графы (ʃaʁl kuzɛ̃ mɔ̃tobɑ̃ kɔ̃t də palika. o; 1796 жылдың 24 маусымы – 1878 жылдың 8 қаңтары) – француз генералы және мемлекеттік қайраткер.

Өмірбаян

Монтобан Парижде дүниеге келген. Ол кавалерия офицері ретінде Алжирде көптеген қызметтер атқарды, бірақ 1847 жылы Әбдел Кадирді тұтқындағанда ол әлі де полковник болған. 1855 жылдың қаңтарынан 1857 жылдың қарашасына дейін Монтобан Алжирдің батысындағы Оран дивизиясына қолбасшылық етті. 1855 жылы оны Қырымға соғысуға жіберді. 1858 жылы ол елдегі қолбасшылық лауазымға тағайындалды, ал 1859 жылдың соңында Қытайға ағылшын-француз экспедициясындағы француз әскерлерін басқаруға таңдалды. Оның операцияларды жүргізуі сынға ұшырады, бірақ 1862 жылы Наполеон III-тен Паликао графы атағын алды (Паликао шайқасынан); ол бұрыннан сенатор болған. Пекиндегі Ескі жазғы сарайды тонау арқылы ол зор байлыққа ие болды деген айыптама негізсіз болып көрінеді. 1865 жылы Лиондағы IV армия корпусының қолбасшылығына тағайындалды, оның дайындығында ерекше энергия мен әкімшілік қабілетін көрсетті. 1870 жылғы Франко-прусс соғысында оған майданда қолбасшылық берілмеді, бірақ бастапқы сәтсіздіктер Оливье министрлігін шайқалтқаннан кейін, император регент оған соғыс министрлігін сеніп тапсырды және кеңес президенті болды (10 тамыз). Ол бірден елдің әскери ресурстарын қайта ұйымдастырып, үлкен жетістікке жетті. Ол маршал Макмахонның Шалон қаласындағы әскерін 140 000 адамға дейін жеткізді, үш жаңа армия корпусын, 33 жаңа полк және 100 000 ұлттық гвардияшылды құрды, сондай-ақ астананың қорғанысын тиімді деңгейге жеткізді – мұның бәрі 24 күн ішінде жасалды. Ол Мец қаласының блокадасын көтеру үшін Шалон армиясын жіберу туралы идеяны ұсынды. Бұл жоспар дәлдік пен жылдамдыққа байланысты болды, бірақ Шалон армиясы енді мұндай мүмкіндікке ие емес еді, нәтижесінде Седан апаты болды. Император капитуляциялағаннан кейін диктатура Паликаоға ұсынылды, бірақ ол империяны тастаудан бас тартты және өзін үкімет генерал-лейтенанты етіп, Ұлттық қорғаныс кеңесін құруды ұсынды. Шешім қабылдалар алдында палатаға көтерілісшілер еніп кірді, ал Паликао Бельгияға қашып кетті. 1871 жылы ол парламенттік сауалнама комиссиясының алдында тұрды және сол жылы «Жиырма төрт күндік соғыс министрі» атты еңбегін жариялады. Ол Версальде қайтыс болды.