Марсель Ко, 1-ші әлемдік соғыстың соңғы қатысушысы, Позьер шайқасының куәгері. 16 жасында әскерге шақырылған, Сомма шайқасында ерлік көрсеткен. Тарихымен танысыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Марсель Ко (1 наурыз 1899 – 22 тамыз 2004), туған аты Харольд Катте, Австралияның Бірінші дүниежүзілік соғысының қатысушысы және Позиер шайқасынан белгілі болған соңғы тірі қалған ардагер.
Marcel Caux (1 March 1899 – 22 August 2004), born Harold Katte, was an Australian First World War veteran and the last known survivor of the Battle of Pozières.
Әскери қызмет
Жасын жалған айтып, 1915 жылдың 6 қыркүйегінде 16 жасында әскерге жазылды. 1916 жылдың 20 қаңтарында HMAT Runic кемесімен 17-ші батальонның 9-шы толығуымен бірге Францияға аттанды. Ол 20-шы батальонға ауыстырылып, Сомма шайқасында олармен бірге шайқасты. 1916 жылы Позьер шайқасында сол аяғынан жарақат алды. Екі рет рұқсатсыз кетіп қалды. Тағы екі рет жараланды, соңында 1918 жылы сол аяғын бүгу мүмкін болмайтын ауыр жарақат алды. 1919 жылдың 16 наурызында Австралияға қайтып келді. Соғыстан кейін оған мүгедектік зейнетақы берілген жоқ, себебі дәрігер ол тұра алса, оған мұндай зейнетақының қажеті жоқ деді. Осы жағдайдан кейін әскерге көңілі толып, барлық әскери суреттерін жыртып тастап, Австралияның даласына көшіп, ағаш шеберлігімен айналысты. 1998 жылға дейін ол Екінші дүниежүзілік соғыста жараланғанын айтты және Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қызметін мойындаудан бас тартты. Ол Дорисқа үйленді, олардың Маркус есімді ұлдары болды, бірақ өзінің өткені туралы оларға ешқашан айтпады.
Lying about his age, he enlisted on 6 September 1915, aged 16, and on 20 January 1916 embarked for France aboard HMAT Runic with the 9th Reinforcements of the 17th Battalion, Australian 2nd Division. He was transferred to the 20th Battalion with which he fought in the Battle of the Somme. He was wounded in the left ankle during the Battle of Pozières in 1916. He was absent without leave on two occasions. He was wounded twice more, eventually being hurt so badly in 1918 that he was unable to bend his left leg for the rest of his life. He returned to Australia on 16 March 1919. After the war he was refused an invalid pension, because the physician insisted that if he could stand up, he did not need one. Disillusioned with the army over this experience, he tore up all of his army photographs, moved into the Australian bush and became a carpenter. He claimed until 1998 that he had been wounded in the Second World War, refusing to acknowledge his service during the First World War. He married Doris and they had one son named Marcus, but never told them about his past.
Құрметтер
Оның құпиясы 1998 жылы ашылды, ол француз үкіметімен Легион д'Онер орденінің рыцары атанды. Осыдан кейін ол өзінің өткенімен келісіп, Анзак күнінің салтанатына қатыса бастады. Жүз жастағы Кокс өзінің соңғы күндерін Сиднейдің Чатсвуд қалашағындағы қарттар үйінде өткізді. Ол өлгенше Австралияның шетелдегі соғыстарға, әсіресе 2003 жылғы Иракқа басып кіруге қарсы болды. Ол бейбіт түрде ұйықтағанда қайтыс болды. 2007 жылы Марсельдің күрделі және алдамшы өмір сүргені белгілі болды. Ол бірінші әйелін тастап кетіп, заңды ажырасусыз екінші рет үйленгені туралы айыптаулар жасалды.
His secret was discovered in 1998, when he was made a Chevalier (Knight) of the Légion d'Honneur by the French government. After this he was able to come to terms with his past and began attending Anzac Day ceremonies. The centenarian Caux spent his final days in a nursing home in Chatswood, a suburb of Sydney. He remained opposed until he died to Australian involvement in foreign wars, in particular the 2003 invasion of Iraq. He died peacefully in his sleep. In 2007, it was revealed that Marcel had led a complex and deceptive life. Allegations were made that he deserted his first wife, then married again without a proper divorce.
Өлім
Каустың қайтысынан кейін Бірінші дүниежүзілік соғыстан тірі қалған австралиялық ардагерлердің саны төртке дейін азайды.
Following Caux's death there were only four surviving Australian veterans of the First World War.