Франк Маккорттың Нью-Йорк жылдары

Кіріспе

Мемуар

Бұл Франк Маккорттың Нью-Йорк қаласында өмір сүруді үйренген кезеңін баяндайтын мемуары. 1999 жылы жарық көрген бұл кітап, Маккорттың Пулитцер сыйлығына ие болған "Анжеланың күл-талқаны" мемуарының соңында қалған оқиғалардан басталады. Онда оның Ирландиядағы кедей балалық шағы мен Америкаға қайта оралуы туралы айтылады.

Қысқаша мазмұны

Кітап Маккорттың Нью-Йорк қаласынан өзен бойымен келгеннен кейін басталады, ол кемеде ирланд-американдық дін қызметкерімен бірге Нью-Йорк қаласына жетеді. Достары жоқ, американдық әдет-ғұрыптарды білмей, ол американдық жұмысшы табына енуге тырысады, бос уақытын кітап оқумен өткізеді, ал қалған уақытында ауыр жұмыс істейді. Нью-Йорк қалалық кітапханасы оған керемет, оның жылы қабылдауы. Ол онда уақыт өткізеді және кітаптарды бастап алады. Корея соғысының салдарынан ол АҚШ армиясына шақырылады, Еуропаға жіберіледі және капрал шеніне жетеді. Оңтүстік Германияда ол АҚШ-тың түкпір-түкпірінен келген адамдармен танысады. Компания клеркі ретінде ол Дахаудағы АҚШ армиясының базаларына кір жуады, бұл оның және онымен бірге болған еврей салдаты үшін, сондай-ақ Лимерикте өскен кезінде Екінші дүниежүзілік соғыс туралы естіген Франк үшін есімде қаларлық тәжірибе. Салдаттар әрқашан әйелдерді іздейді, темекі мен кофе рационын жыныстық қатынасқа саудалайды, тіпті Екінші дүниежүзілік соғыстан келген, әлі орналаспаған босқындармен де, бұл армияның мақұлдамайтын нәрсесі. Франк босқындар лагерінде кедей және аш қызбен кездеседі. Армиядағы адамдар оған американдық әдет-ғұрыптар туралы көп нәрсе үйретеді, ол Лимериктің көшелерінде өскеннен мүлдем өзгеше. Германиядағы армияда ол Ирландиядағы отбасына екі апта демалысқа барады, Лимерикте анасы мен кіші інілері Майкл мен Альфиге, ал бір күн Тоумдағы әкесі мен әжесіне барады. Ол әкесінің армиядағы жалақысының бір бөлігін анасына жібереді, ол Жейнесборо ауданында су құбыры, тоңазытқыш және бақшаға орын бар заманауи үйге ие болады, бірақ Франк келгенше, бауырымен бірге өскен, бақшадан шықпайды. Лимериктегі сезімдері аралас, ол АҚШ армиясындағы мәртебесімен мақтанады, орта мектепке баратын кіші інісінің жақсы өміріне қуанады және өзінің өміріндегі ауыр естеліктер, санасындағы "қара бұлттар". Нью-Йоркте оның сүйіктісі Эмма болғандықтан, ол мүмкіндігінше ерте армиядан кетеді, жоғары шенді офицерлер кеңседе жұмыс істейтін типтеуші ретінде ерекше қызметі үшін мақтайды. Ол Нью-Йоркке оралады, онда Эммамен ажырасады, Нью-Йоркте жалғыз болуды және достарымен ішіп-жеуді артық көреді. Ол Нью-Йорк университетіне түседі, бірақ орта мектепті бітірген жоқ. G.I. заң университеттің оқу ақысын төлейді, бірақ тамақ пен баспанаға ақша табу үшін жұмыс істеуі керек. Ол кемежайдағы қоймаларда жұмыс істейді, содан кейін уақытша жұмыс агенттігінен кеңседе жұмыс істейді, армияда алған баспаға жазу дағдыларын пайдаланады, көптеген достарымен және қызықты адамдармен танысады. Оның кейбір достары жақында Ирландиядан көшіп келген, сондай-ақ АҚШ-та туған көптеген достары бар. Ол университетке келгенде әдемі, орта таптық американдық Альберта Смоллға (қос аты Майк) ғашық болады. Ирландия әндерін ешқашан ұмытпаса да, ол 1950-ші жылдардағы американдық джаз музыкасын ұната бастайды. Оның ағасы Малахи Нью-Йоркте, ол АҚШ Әуе күштеріне қатысуды таңдайды. Малахи мен кіші інісі Майкл әуе күштерінен алған жалақысының бір бөлігін анасына жібереді, сондықтан Фрэнк Нью-Йорк университетіндегі курстарын аяқтағанша өзін-өзі қамтамасыз етуі керек. Нью-Йорк университетінен бітіргеннен кейін ол Стейтен аралындағы Макки кәсіптік-техникалық орта мектебінде ағылшын және әлеуметтік пәндер сабақтарын оқытады. Ол әрі қарай ұстаздармен ішіп-жеуді жалғастырады. Сегіз жылдан кейін және бірнеше колледждерде және жоғары мектептерде ауыстырып оқығаннан кейін, ол беделді Стювесант орта мектебінде ағылшын тілі мен шығармашылық жазуды оқытады. Стуйвесантта ол оқулықтарға және басқа да оқу құралдарына деген сенімін жою үшін өзінің оқыту стилін қайта қарастырады, осы дарынды студенттердің тиімді мұғалімі болады. Оның ағалары Малахи мен Майкл Фрэнк Маккиде сабақ беретін кезде Нью-Йоркте танымал болады, Малахидің бары бар және ол әңгімелерімен және оңай күлкісімен байлар мен атақтыларды өзіне тарта алады. Майкл да осындай қабілетке ие. Фрэнктың оқушылары одан неге ол өзінің ойын-сауық әкелетін ағалары сияқты теледидардан сұхбат алмағанын сұрайды. Малахидің барында біреу одан Малахи мен Майклға қосылатын күніңді қашан күтеміз деп сұрағанда, ол ағаларым мұғалім болған кезде дейді, тіпті оның санасына қара бұлттар түскенде де, әлемге өзінің әзіл-оспағын көрсетемін. Ол жазда анасы мен кіші інісін көру үшін Ирландияға ұшады. Оның анасы 1959 жылғы Рождествода, Фрэнк келгеннен 10 жыл өткен соң, Малахидің қызын көруге Нью-Йоркке келеді. Оның кіші ұлы Альфи алғаш рет 19 жасында Америкаға келеді. Олар екеуі Нью-Йоркте қалады, бұл олардың көптен күткен арманы. Фрэнк пен Альберта Бруклинде бірге тұрады және 1961 жылдың жазында үйленеді. 1971 жылы Фрэнк пен оның әйелі Маргарет Энн, оны Мэгги деп атайды. Фрэнк оны бала кезінде қайтыс болған әпкесінің және екі әжесінің құрметіне атайды, олар "Анджеланың күлінде" сипатталған. Ол оны бала кезінде күтіп бағалайды, өсіп келе жатқанда оның басымен көп уақыт өткізеді, оның әкесімен бірге өткізгендей таңғы уақыттарын бөліседі. Отбасы Бруклиндегі үйінде тұрады, Фрэнк пен Альберта заманауи стильде жөндеген, екеуі де мұғалім болып жұмыс істейді. Фрэнктың әкесі 1963 жылы Нью-Йоркке бір рет келеді, өзінің жаңа адам болғанын, ішкіліктен айыққанданын уәделейді, бірақ ол оны әкелген кемеде мас күйде келеді. Оның үш апталық сапары жеткілікті, ол Солтүстік Ирландияға қайтады. Соңында Фрэнктың әйелімен қарым-қатынасы нашарлайды. Фрэнк қызы 8 жасқа толғанда оны тастап кетеді, бұл әрекетін әкесінің отбасын тастап кеткенімен салыстырады. Алайда Фрэнк қызы өсіп келе жатқанда оны көруді жалғастырады және ол әрқашан жұмысы болады. Фрэнктың анасы Анджела Маккорт 1981 жылы Нью-Йоркте өкпе эмфиземасынан қайтыс болады. Оның қызы Мэгги үшін өлім туралы алғашқы тәжірибесі әжесін жоғалту. Фрэнк үш кіші сібілін, көптеген мектеп достарын және өзінің әжесін қызының жасына дейін жоғалтқан. Фрэнктың әкесі Малахи Маккорт ағасы 1985 жылдың басында Солтүстік Ирландияда қайтыс болады. Фрэнк Альфимен бірге әкесін жерлеу үшін Белфастқа барады. Осы жылдың тамыз айында Фрэнк пен оның отбасы анасының күлін шашу үшін Дублин мен Лимерикке барады. Кітап Фрэнк пен оның бауырлары Анджеланың күлін оның отбасының қабірлеріне шашқаннан кейін аяқталады.

The book begins as McCourt lands upriver from New York City, and quickly makes his way to New York City with an Irish American priest on the ship. Friendless and clueless about American customs, he struggles to integrate himself into American blue collar society, working at laboring jobs while spending his free time reading books. The New York City public library is a wonder to him, with its welcoming ways. He spends time there and checks out books from the start. He is drafted into the US Army because of the Korean War; he is sent to Europe, and rises to the rank of corporal. During his time in southern Germany, he meets men from all over the U. S. When serving as company clerk, he delivers laundry to U. S. Army facilities at Dachau, a haunting experience, both for a Jewish soldier with him and for Frank, who heard all the news of World War II growing up in Limerick. Soldiers are always looking for women, trading their cigarette and coffee allotments for sex, even with refugees from WWII who are still not settled, which the Army disapproves of. Frank has a troubling encounter with a poor and hungry girl in a refugee camp. The people in the Army teach him a lot about American ways, so different from his upbringing in the lanes of Limerick. While in the Army in Germany, he gets two weeks leave to visit his family in Ireland, seeing his mother and youngest brothers Michael and Alphie in Limerick, and for one day, his father and paternal grandmother in Toome. He has been sending part of his Army wages to his mother, and she has gained a home with all the modern advantages of plumbing, a refrigerator and space for a garden in the Janesboro neighborhood; she does not move out of the slum house shared with her brother, where she was raised, until Frank arrives. His emotions while in Limerick are strongly mixed, between pride in his U. S. Army status, pleasure at the better life of his youngest brother who attends secondary school, and the hard memories of his own life there, the "dark clouds" in his mind. Because he has a girlfriend, Emma, in New York City, he leaves the army at his earliest opportunity, being commended for his exceptional service as a clerk typist by his superior officers. He returns to New York City, where he breaks up with Emma, preferring to be single in New York, going out drinking with his pals. He attends New York University – despite never having graduated from high school. The G. I. Bill pays for university tuition, but he needs to work to pay for food and lodging. He takes jobs at warehouses at the docks, and then office jobs from a temporary job service, using his typing skills gained in the Army, continuing to meet many friends and interesting characters. He has some friends who are recent immigrants from Ireland as well as many friends born in the U. S. He falls in love with beautiful, middle class American born Alberta Small (nicknamed Mike), whom he meets at university. While never forgetting the songs of Ireland, he picks up a taste for American jazz music of the 1950s. His brother Malachy is in New York; he opts to serve in the U. S. Air Force. Malachy and then younger brother Michael send part of their Air Force wages to their mother, so Frank has only himself to support while he finishes his courses at NYU. After graduating from NYU, he teaches English and social studies at McKee Vocational and Technical High School on Staten Island. He continues to drink with fellow teachers. After eight years there and some time as a substitute at a few colleges and high schools, he moves on to teaching English and creative writing at the prestigious Stuyvesant High School. At Stuyvesant, he revises his teaching style to end his reliance on textbooks and other teaching resources, to become an effective teacher of these bright students. His brothers Malachy and Michael became well known in New York while Frank is teaching at McKee; Malachy has a bar, and a knack for attracting the rich and famous to it with his stories and easy laughter. Michael has similar talents. Frank's students ask him why he is not on television being interviewed, like his entertaining brothers. When someone at Malachy's bar asks him when he will join Malachy and Michael in the bar, he says, when my brothers become teachers; showing his sense of humor to the world, even when the dark clouds are on his mind. He flies to Ireland in the summer to see his mother and his youngest brother. His mother comes to New York for Christmas of 1959, 10 years after Frank arrived, wanting to see her first grandchild, Malachy's daughter. Her youngest son Alphie is in America for the first time, 19 years old. They both stay in New York, the five of them together in New York, their dream for so long. Frank and Alberta are living together in Brooklyn, and they marry in the summer of 1961. In 1971, Frank and his wife have a daughter, Margaret Ann, called Maggie. Frank names her after his sister who died in infancy, and his two grandmothers, who are described in Angela's Ashes. He takes care of her as an infant, spending as much time as he can with her as she grows up, sharing early mornings with her, as he had shared early mornings with his father. The family lives in a house in Brooklyn, which Frank and Alberta have fixed up in modern style, with both of them working as teachers. Frank's father comes to New York once, in 1963, promising he is a new man, sober, but he arrives drunk on the ship that brings him. His three week visit is long enough, and he returns to Northern Ireland. Eventually, Frank's relationship with his wife turns sour. Frank leaves when their daughter is 8 years old, an action he compares to that of his father leaving his family. Frank, however, keeps seeing his daughter as she grows up, and he always has a job. Frank's mother, Angela McCourt, is in increasingly poor health due to emphysema and dies in New York in 1981. For his daughter Maggie, her first experience of death is losing her grandmother. Frank had lost three young siblings, many school friends, and his own grandmother by his daughter's age. Frank's father, Malachy McCourt, Sr., dies in Northern Ireland in early 1985. Frank goes to Belfast with Alphie to bury their father. In August that year, Frank and his family went to Dublin and Limerick to scatter his mother's ashes. The book ends after Frank and his brothers scatter Angela's ashes over the graves of her family.

Кітап атаулары

"Тис" – «Анжеланың күлі» кітабының соңғы тарауының соңғы және жалғыз сөзі, ал «Тис» Анжела Маккорттың күлінің Ирландияда шашылуымен аяқталады. Фрэнк Маккорт бірнеше сұхбатта, мүмкін әзілдеп, бастапқыда әр кітапқа екіншісінің атауын қоюды жоспарлағанын айтты. Фрэнк Маккорт осы кітаптан кейін тағы бір естелік жазды, «Мұғалім».

Таңбалар тізімі

Фрэнк Маккорт: Кітаптың баяндаушысы және авторы, Ирландиядан келген иммигрант, әдебиетке деген терең құштарлығы бар. Ол Нью-Йорк университетіне оқуға түскеннен кейін Альбертаға үйленеді. Өмірінің соңғы жылдарында мектеп мұғалімі болып жұмыс істеді, әйтсе де автоөнеркәсіпте және жүк тиеу алаңдарында жалақысы жоғары жұмыстарға көптеген ұсыныстар түсті. Альберта Смолл: Колледж кезінде "Майк" деп те аталды. Ол Франкпен колледжде бірге оқығанда танысады. Франк оны алғаш көргеннен бастап ғашық болады. Ол мұғалім болу үшін оқиды. Франктің жиі масты болуына төзе алмай қиналады, бірақ ақырында олар үйленеді. Том Клиффорд: Франктің әскери қызметтен кейін бірге тұрған және жұмыс істеген досы. Том ақырында Детройтке автозауытта жұмыс істеуге кетеді және Франкті де өзімен бірге келуге шақырады. Франк Нью-Йоркте қалуға шешім қабылдайды, себебі колледжді бітіруге ниетті. Маргарет Энн: Франк пен Альбертаның қызы, Франктің қайтыс болған кішкентай қарындасы Маргареттің құрметіне қойылған есім. Энди Питерс: Франк Нью-Йорк университетінде танысқан адам, ол оған банктегі түнгі ауысымдағы жұмыс туралы айтады, онда несие өтінімдерін теру керек. Энди күндізгі ауысымның адамды қабылдамауындағы қателікті байқағанда, несиелерді мақұлдайды. Энди Нью-Йорк университетінің философия факультетінің студенті, 31 жаста, 19 жасында күмәнді себептермен Екінші дүниежүзілік соғыстан армиядан шығарылып, оған қалыпты жұмыс табуға мүмкіндік болмайды. Франк оны 1959 жылдың жазында қайта кездестіреді, ол кезде Энди Нью-Йорк университетінен бас тартып, мейрамханада жұмыс істеп жүр, әскери қызметтен шығарылуы туралы сұрақтары бар өтініштерді толтыруды қажет ететін жұмыс таба алмайды. Энди бір аптадан кейін кетеді. Хорас: Франкпен қоймада жұмыс істеген, дос болған ямайкалық қара нәсілді адам. Хорастың Канадада колледжде оқитын ұлы бар; ол Франкті колледжді бітіруге ынталандырады, өз әкесі көрсетпеген қолдауды береді.

Мазмұны мен құрылымы

Кітаптың атауы бұрынғы "Тіс" мемуарының соңғы сөйлемінен алынған, Маккорттың Америкадағы алғашқы түнінен кейін қойылған "Бұл керемет ел емес пе?" деген риторикалық сұраққа жауабы. Оқиға көбінесе хронологиялық тәртіппен баяндалады, бірақ оның балалық шағынан алынған кейбір оқиғалар да қосылады, себебі олар колледждегі эсселерінің тақырыбы немесе студенттеріне айтатын әңгімелері болып табылады.

Сыни қабылдау

L. S. Keep журналының Entertainment Weekly басылымында бұл мемуар «Анжеланың күліне» лайықты жалғас деп сипатталды, сонымен қатар: «Бұл кітапта сынып, мінез және тағдырдың ерекшеліктерін көре білетін көрегендік қабілеті де, сонымен бірге ерекше пикарескалық сипат та бар. Бұл – шын мәнінде болмаған, көркем Голливудтық бақытқа толы Американы іздеу, ал екінші жағынан, Маккорт жолында кездестірген нағыз Америка туралы. » WKMS қоғамдық радиостанциясына берген сұхбатында Жак Дей бұл мемуарды «өте сирек кездесетін әңгіме айту талантына ие, әрі әсем ән салатын акценті бар адамның адамгершілікке жасаған тәжірибесі» деп атады. 1999 жылы жарық көрген «Tis: A Memoir» туралы Tampa Bay Times газетіндегі рецензияда Маккорттың ата-анасының таңдауларын түсінудегі айқын ой-пікірлері мен өзінің ниеттерін түсінудегі айырмашылыққа назар салынды. «Маккорттың мемуары, өзге де салаларда өте сезімтал болған автордың бұл ерекше ойланбауының арқасында, адамгершілікке толы. Бұл кедейлік адамды ізгілендірмейтінін тағы бір рет еске салады. Франк Маккорт сияқты табысқа жеткендер үшін жаралардың аз болуын үміттейміз», делінген. Терри Голвей шолуын «Фрэнк Маккортты жек көру үшін ирланд болу керек» деген сөздермен бастады. Бұл – Ирландиядағы өмірі туралы жазылған алғашқы мемуарынан кейін, Нью-Йорктегі өмірі туралы жазған Франк Маккорттың шынайы және қатал жазу стилінің көрінісі. Голвей Маккорттың ирланд-американдықтарға тигізген әсерін Филип Роттың еврей-американдықтарға тигізген әсерімен салыстырады: «Маккорт мырза 1990 жылдардың соңындағы ирландтар үшін, Филип Рот 1960 жылдардың соңындағы еврей-американдықтар үшін болғандай». Оның The New York Observer газетінде жарияланған рецензиясында «Tis – Нью-Йорктегі бір адамның өмірін ерекше және аяусыз ашып көрсететін туынды, ал мырза Маккорт өзіне де, жолда кездесетін нәсілшілдерге, маскүнемдерге және адасқан жандарға да қатал». Мемуар, Маккорттың психотерапевт Шерил Флойдқа үйленуі, Альбертадан ажырасқаннан кейін болғанын еске алмайтындығы үшін сынға ұшырады.

L. S. Keep of Entertainment Weekly, described the memoir as a good successor of Angela's Ashes, concluding that "this book has the same clairvoyant eye for quirks of class, character, and fate, and also a distinct picaresque quality. It's a quest for an America of wholesome Hollywood happiness that doesn't exist, and it's about the real America — rendered with comic affection — that McCourt discovers along the way. " Commenting for the public radio station WKMS, Jacque Day called the memoir "an exercise in humanity by a man with a rare gift for a story, and a brogue that sings on." A review of Tis: A Memoir, first published in 1999, in the Tampa Bay Times noted the difference in McCourt's clear insight into his parents' choices compared to his understanding of his own motives, said that "McCourt's memoir actually is all the more human for this peculiar lack of reflection from an author that has seemed so uncannily perceptive in so many other areas. It reminds us once again that poverty doesn't necessarily ennoble people. We can only hope that the scars are few for those fortunate enough to survive it as successfully as Frank McCourt." Terry Golway opens his review with the statement that "You have to be Irish to hate Frank McCourt." That reflects the candor, brutal candor, of Frank McCourt's writing on his life in New York city, following his first memoir on his life in Ireland. Golway compares McCourt's effect on Irish Americans to that of Philip Roth on Jewish Americans: "Mr. McCourt is to the Irish of the late 1990's what Philip Roth was to Jewish Americans in the late 1960's." His review in The New York Observer goes on to state that "Tis is a remarkable and brutally candid exploration of one man's life in New York, and Mr. McCourt is as tough on himself as he is on the racists and drunks and lost souls he meets along the way." The memoir has been criticized for ignoring McCourt's marriage to psychotherapist Cheryl Floyd, which followed his divorce from Alberta.