Жан Жозеф Дессоль: Француз сардары мен мемлекет қайраткері
Jean Joseph Dessolles, 1st Marquis Dessolles
Жан Жозеф Дессоль – француз сардары, мемлекет қайраткері (1767-1828). Наполеонның қолбасшысы, Францияның премьер-министрі болған. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз әскери және мемлекет қайраткері (1767–1828)
French soldier and statesman (1767–1828)
Жан Жозеф Дессоль, 1-ші маркиз Дессоль (Jean Joseph Paul Augustin Dessolles; 3 шілде 1767 – 3 қараша 1828) – француз әскери және мемлекет қайраткері. Ол 1818 жылдың 29 желтоқсанынан 1819 жылдың 18 қарашасына дейін Францияның Премьер-министрі болды.
Jean Joseph Dessolles, 1st Marquis Dessolles (Jean Joseph Paul Augustin Dessolles; 3 July 1767 – 3 November 1828) was a French soldier and statesman. He was the Prime Minister of France from 29 December 1818 to 18 November 1819.
Ерте өмір
1767 жылы Ош қаласында дүниеге келген ол, іріктеушісі, Динь және кейін Шамбери епископы болған Иренэ Ив де Сольдің жетекшілігімен тәрбиеленді.
Born in Auch, in 1767, he was educated under the direction of his uncle, Irénée Yves de Solle, who was the Bishop of Digne and later Chambéry.
Француз революциялық соғыстары
1792 жылы әскери қызметке түсіп, Бірінші коалиция соғысының Италиялық науқанында Наполеон Бонапарттың қолбасшылығымен генерал-адъютант болды. Көп ұзамай 1797 жылдың 31 мамырында бригадир генерал шеніне көтерілді. Екінші коалиция соғысы кезінде ол итальяндық майданда Жан Виктор Мари Мороның штаб бастығы қызметін атқарды, онда 1799 жылы Нуарда көзге түсті. 1800 жылы Вальтеллинада австриялықтарды жеңіп, оның басшылығымен француз әскерлері 1200 адамды өлтірді, 4000 әскерді тұтқынға алды және он сегіз зеңбірекке ие болды. Ол Нови шайқасына қатысты, сондай-ақ Сент-Мари шайқасында (1799 жылдың 13 сәуірінде генерал-майор атағын алды) және Лоди шайқасында ("француз Децийі" лақап атын алды). 1801 жылы Хоэнлинден шайқасындағы француз жеңісіне үлес қосты және Луневиль бейбіт шартына дейін қызметте болды.
Having entered into military service in 1792, he became an Adjutant General under the command of Napoléon Bonaparte during the Italian campaign of the War of the First Coalition. He soon rose to the rank of Brigadier General on 31 May 1797. During the War of the Second Coalition, he served as Chief of Staff to Jean Victor Marie Moreau in the Italian theatre, where he distinguished himself at Noir in 1799. He defeated the Austrians in the Valtellina in 1800, where under his command, French forces killed 1,200, captured 4,000 men, and eighteen pieces of cannon. He assisted at the Battle of Novi, at the Battles of Sainte Marie (where he was named Major General on 13 April 1799, and also at Lodi, where he was honoured with the nickname 'Decius français' (French Decius). He contributed to the French victory of Hohenlinden in 1801, and remained in service up to the Peace of Lunéville.
Наполеон соғыстары
Ол Х жылдың 30 Фримайрында әскери бөлімге қарасты мемлекеттік кеңесші (Conseiller d'État) болып тағайындалды. XII жылы ол ерекше қызметке кіріп, 1805 жылға дейін Соғыс әкімшілігінің кеңесінің (Conseil d'Administration de la Guerre) мүшесі болды. XIII жылдың 12 Плувиозында ол Версаль сарайының губернаторы және 1805 жылы Құрмет легионының үлкен офицері атанды. Ол Бернадот орнына келгенге дейін Ганновер армиясының уақытша басқаруын алды. Ол 1808 жылға дейін күшін сақтап тұрды. Ол 1806 жылы императорға қарсы жаушыл ниеттері болғандықтан жазаланды және 2 ақпанда Кеңес тізімінен (Liste du Conseil) алынды. Наполеон Фушеге осы мәселе бойынша былай деп жазды: «Генерал Дезольдің өте ерекше пікірлерін жасырғанын айтқым келеді, бұл улағандай және қорқақ кішкентай топтың бар екенін көрсетеді». (Correspondence, XI, n° 9088) Ол кейін Ауш маңындағы өзіне тиесілі жерге, Прейньяндағы Chartreuse du Pastisse-ке зейнетке шықты. Кейіннен императордың құрметін қайта жеңіп, ол Мемлекеттік кеңеске (Conseil d'État) оралмады және 1808 жылдан 1810 жылға дейін Испаниядағы Пиреней соғысы кезінде дивизияға қолбасшылық етті. Талавера шайқасынан (27-28 шілде 1809) бұрын король Жозеф 23 шілдеде 5800 әскермен Мадридтен Виктордың 23000 әскерімен және Себастианидің 17500 әскерімен кездесу үшін, Куэстаға қарсы шабуыл жасауға жол берудің орнына, Мадридке шабуыл жасауға рұқсат бермеу үшін шықты. Дезольдің дивизиясының бір бригадасы және бірнеше испандықтар ғана қалды, олармен қала губернаторы Аугустин Даниэль Беллиардтың астананы қорғауы күтілді; барлығы 4000 адам. Беллиард өзінің әскерлерімен және бүкіл афрансесадолар мен олардың отбасыларымен бірге Мадрид цитаделіне, Ретироға, егер көтеріліс болса, немесе Венегас шығыстан қалаға жетсе, немесе мүмкін Уилсон, оның колоннасы Мадридтен отыз сегіз шақырым қашықтықтағы Эскалонада (Толедо) болды, шегінуге дайын болуы керек еді. Дессоль кейін Оканья шайқасында, Сьерра-Моренадан өтуде және Деспена-Пероста көзге түсті. Ол сондай-ақ Кордобаны басып алды, онда «жүректерді жарастыру» қағидасымен билік жүргізді. Ол 1811 жылдың ақпан айында Францияға оралды және 1812 жылдың наурызына дейін болды, содан кейін Евгений де Боарне штаб бастығы болып тағайындалды. 1812 жылы Смоленскіге келгеннен кейін денсаулығының нашарлауына байланысты Парижге қайта оралуға мәжбүр болды.
He was named a State Councillor (Conseiller d'État) in ordinary service, attached to the War section, on 30 Frimaire of the year X. In the Year XII, he entered into extraordinary service, and remained a member of the Council of Administration of War (Conseil d'Administration de la Guerre) until 1805. On 12 Pluviôse of the year XIII, he was named Governor of the Palace of Versailles, and Grand Officer of the Legion of Honour in 1805. He received the provisional command of the Army of Hanover, until he was replaced by Bernadotte. He was then on standby until 1808. He was disgraced in 1806 for having held hostile intentions against the Emperor, and was taken off the Council List (Liste du Conseil) on 2 February 1806. Napoléon wrote to Fouché on the subject:Je vous dirais que le général Desolles a tenu en confidence des propos fort extraordinaires qui montreraient l'existence d'une petite clique aussi envenimée que lâche. (I would like to say to you that the general Desolles has taken into confidence very extraordinary intentions which would show the existence of a little clique as poisoned as it is cowardly.) Correspondence, XI, n° 9088He thereafter retired to a property that he owned near Auch, the Chartreuse du Pastisse at Preignan. Eventually winning back imperial favour, he did not return to the State Council (Conseil d'État), and from 1808 to 1810 he commanded a division in Spain, during the Peninsular War. Prior to the Battle of Talavera (27–28 July 1809), King Joseph left Madrid 23 July, at the head of some 5,800 troops, to meet up with Victor's 23,000 troops, and Sebastiani's 17,500, to take the offensive against Cuesta at Torrijos, rather than letting him advance on Madrid. Left behind was only one brigade of Dessolles's division, with a few Spanish levies, with which Augustin Daniel Belliard, the governor of the city, was expected to hold the capital; some 4,000 men, in all. Belliard had to be prepared to retreat into the Citadel of Madrid, in the Retiro, with his troops and the whole body of the Afrancesados and their families, if there was an insurrection, or if Venegas managed to reach the city from the east, or possibly Wilson, whose column was at Escalona (Toledo), just thirty eight miles from Madrid,
Dessolles later distinguished himself at the Battle of Ocaña, at the Passage of Sierra Morena, and at Despena Perros. He also captured Cordoba, where he governed in a manner "to reconcile hearts". He returned to France in February 1811, and remained until March 1812, when he was named Chief of Staff to Eugène de Beauharnais. In 1812, upon arrival in Smolensk, his health obligated him to return to Paris.
Бурбондар тұсындағы саяси мансап
Людовик XVIII-нің алғашқы қайта орнатылуында, 1814 жылы, уақытша үкімет оны Ұлттық гвардияның және 1-ші дивизияның барлық әскерлерінің бас қолбасшысы етіп тағайындады; Конте д'Артуа оны Уақытша мемлекеттік кеңес мүшесі (Conseil d'État provisoire) етіп тағайындады; ал король оны Мемлекеттік министр, Францияның пэрі, Корольдіктің барлық Ұлттық гвардиясының генерал-майоры, Сент-Луи орденінің командирі және Құрмет легионының үлкен кордоны етіп тағайындады. Бұл наградалар оның Ресей императоры Александр I-ді императрица Мария Луизаның Хабсбург-Бонапарт регенттігін қабылдамауға және оның орнына француз Бурбондарының қайта орнатылуын қолдауға көндіруге жасаған күш-жігері үшін берілді. Ол "Жүз күн" кезеңінде Наполеонның қайта оралуына қарсы болды және 1814 жылы Бурбондарды қолдады. Екінші қайта орнатылу кезінде ол саяси мансапқа ұмтылды. 1818 жылы желтоқсанда либералды министрлік құрылған кезде ол Сыртқы істер министрі және Кеңес төрағасы (Премьер-министр) болып тағайындалды. 1819 жылы қарашада ол реакционерлердің талаптарына наразы болып, зейнетке шықты. Ол "Ministre Honnête Homme" ("Адал министр") ретінде танылды және содан кейін азаматтық бостандықтарды жақтады. Ол 1828 жылы қарашада Саулькс-ле-Шартр (Эссон) қаласындағы Монхуше шатосында қайтыс болды. Ол Пэр-Лашез зиратында (28-ші бөлім) жерленді.
On the first restoration of Louis XVIII, in 1814, the provisional government named him Commander in Chief of the National Guard and all troops of the 1st Division; the Comte d'Artois named him a member of the Provisional State Council (Conseil d'État provisoire); and the King named him Minister of State, a Peer of France, Major General of all the National Guards of the Kingdom, Commander of Saint Louis, and Grand Cordon of the Legion of Honour. These favours were rewards for his efforts convincing Emperor Alexander I of Russia to reject the proposed Habsburg Bonaparte regency of Empress Marie Louise, and instead supporting the restoration of the French Bourbons. He was opposed to the return of Napoléon during the Hundred Days, and pronounced himself in favour of the Bourbons in 1814. Under the Second Restoration, he pursued a political career. He was appointed Minister of Foreign Affairs and President of the Council (Prime Minister) with the formation of a liberal ministry in December 1818. In November 1819, he retired, disgusted by the demands of the reactionaries. He received public recognition as 'Ministre Honnête Homme' (Gentleman Minister), and was thereafter a supporter of civil liberties. He died in November 1828, at the Chateau de Monthuchet at Saulx les Chartreux (Essonne). He was buried at the Père Lachaise Cemetery (28th division).
Отбасы
Генерал Огюст Мари Анри Пико де Дампиердің қызы Анн Эмильмен (1777-1852) некелескендіктен, ол Хелен Шарлотта Паулин (17 шілде 1805 - 10 шілде 1864) деген қызды дүниеге келтірді. Ол Александр Жюль де Ла Рошфуко (1796-1856), Этиссак герцогымен үйленді. Оның екі немересі бар: Роджер, Эстиссак герцогы және Артур, Ла Рошфуко графы (Принц де Ла Рошфуко Монбелдің (Доминик және оның ұлы Габриэль) ұрпақтары). Оның немере қызы Тереза өзінің туысы, ханзада Маркантонио Боргезеге үйленді.
From his marriage with Anne Émilie (1777 1852), daughter of General Auguste Marie Henri Picot de Dampierre, he had one daughter, Hélène Charlotte Pauline (17 July 1805 – 10 July 1864), who married Alexander Jules de La Rochefoucauld (1796 1856), Duc d'Etissac. He has two grandsons : Roger, duc d’Estissac and Arthur, Comte de La Rochefoucauld (issues the Prince de La Rochefoucauld Montbel (Dominique and his son Gabriel)). His grand daughter Thérèse married her cousin prince Marcantonio Borghese.
Құрметтер
Ол Жеңіс аркасының астына есімдері қашалған 660 адамның қатарында. Ол 15-ші бағанда DESSOLES деп жазылған. Оның құрметіне Ауш қаласының тарихи орталығындағы негізгі жаяу жолы осы атпен аталады (Дессоль көшесі).
He is among the 660 people to have their names engraved under the Arc de Triomphe. It appears on the 15th column as DESSOLES. The principal pedestrian road of the historic centre of Auch is named in his honour (Rue Dessoles).