Артур H: Француз әнші-жазушысының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Француз әнші-әндер авторы Артур Хигелен (Arthur Higelin; 1966 жылдың 27 наурызында туған), сахналық аты Артур Х (aʁtyʁ ɑʃ) – француз әнші-әндер авторы және пианист. Францияда ол көбінесе тікелей эфирдегі өнер көрсетулерімен танымал – оның төрт альбомы тікелей эфирде жазылған.

Өмір және мансап

Ол француз әншісі Жак Хигелин мен Николь Куртуаның ұлы, әнші Изия Хигелиннің және сахналық және кино актері, театр режиссері және музыкалық бейнефильмдер режиссері Кен Хигелиннің ағасы. Батыс Индияда саяхаттағаннан кейін Бостонда музыкалық білім алды, сосын Парижге оралды және өзінің эклектикалық, бірақ ерекше музыкалық стилін қалыптастырды. Ол Телониус Монк, Серж Генсбур, Sex Pistols, джаз, блюз, Таяу Шығыс музыкасы және танго сияқты түрлі ықпалдарға ден қойды. 1988 жылы Париж клубтарында бассист Брэд Скотт пен барабаншы Пол Жотимен бірге трио жетекшісі ретінде алғаш рет өнер көрсетті. Оның тұңғыш альбомы Arthur H (1990) ритмикалық тәжірибелер мен баль-музет элементтерін Том Уэйтске ұқсас вокал стилімен үйлестірді. Ол осы кезеңде Франция мен Жапонияда, әсіресе, көптеп гастрольдік сапарлар жасады, топқа төртінші мүше ретінде саксофоншы Джон Хенделсманды қосып, екінші альбомын шығарды. 1993 жылдың басында ол Magic Mirrors атты ежелгі цирк шатырында алты апталық маусым өткізді, кейін бұл шоу гастрольдік қойылым ретінде ұйымдастырылып, En chair et en os атты концерттік альбомына жазылды. 1996 жылы Trouble Fête альбомын жарыққа шығарды, одан кейін Париждегі Gymnase-те маусымдық өнер көрсетті. Fête Trouble (1997) концерттік альбомына осы қойылымдардан бірнеше тректер, сондай-ақ Африкадағы гастрольдер кезінде жазылған материалдар енді. 1998 жылы АҚШ және Канадада гастрольдік сапармен болды. 2000 жылы Мишель Кувелардтың Inséparables фильміне саундтрек жазды, сосын Азия мен Канадада гастрольдеді. Оның келесі альбомы Pour Madame X (2000) гитарист Николас Репак, контрабасист Брэд Скотт және барабаншы Лоран Робиннен тұратын гастрольдік топпен бірге жарық көрді. 2001 жылы "Le Cirque Cahin caha" қойылымымен бірге "Le Cabaret Imprudent" шоуына қатысты. Келесі жылы студияда тікелей жазылған және негізінен бұрынғы әндердің жеке орындалуынан тұратын Piano Solo альбомын шығарды. Одан кейін Négresse Blanche (2003) альбомы жарық көрді, онда Мэрилин Кэддиш және Бо Дерек сияқты танымал әйелдердің есіміне арналған тректер жиналды. 2005 жылы Қытайға жоспарланған гастрольдік сапары күштен тоқтатылды, ол студияға оралып, Adieu Tristesse альбомын жазды. Бұл оның мансабындағы ең коммерциялық сәтті альбомы болды, онда бірнеше дуэттік әндер бар, олардың бірі әкесімен, екіншісі "Est ce que tu aimes?" әнін әнші M (Маттье Шедід) есімді музыкантпен бірге орындады. Одан кейін Франция, Ливан және Канадада кең ауқымда гастрольдік сапарлар жасады. 2006 жылы Onirique attaque атты өлеңдері, ойлары мен суреттерін қамтитын кітап жариялады. Сондай-ақ, ол Дельфин Глейздің L'homme qui rêvait d'un enfant фильміне саундтрек жазды. Саундтректі жергілікті музыка мектебінің балалары орындады. 2006 жылдың соңында шыққан Show Time альбомы гастроль кезінде жазылған және Matthieu Chedid, Pauline Croze, Lhasa de Sela және Jacques Higelin-мен дуэттік әндерді қамтиды. 2008 жылдың маусым айында L'Homme du Monde альбомын шығарды, ол "La Victoire de la Musique" фестивалінде 2009 жылдың поп/рок альбомы номинациясында жеңіске жетті. Оның 2010 жылы шыққан Mystic Rumba атты қос дискісінде оның репертуарынан 24 ән пианинода орындалды, бұл жазба кезінде студиясындағы қуатты үзуге себеп болған қарлы боранның нәтижесінде туды. Келесі альбомы Baba Love 2011 жылдың қазан айында жарық көрді. 2012 жылы Николас Репакпен бірлесіп Кариб теңізі аймағының жазушыларының өлеңдеріне музыкалық қойылымдардан тұратын L'Or Noir альбомын жасады.

He is the son of the French singer Jacques Higelin and Nicole Courtois, and half brother of singers Izïa Higelin and stage and film actor, theatre director and music video director Kên Higelin. After traveling in the West Indies, he studied music in Boston before returning to Paris and developing his eclectic but highly personal musical style, drawing on such influences as Thelonious Monk, Serge Gainsbourg, the Sex Pistols, jazz, blues, Middle Eastern music and the tango. He first performed in 1988 in clubs in Paris, as leader of a trio with bassist Brad Scott and drummer Paul Jothy. His first album, Arthur H (1990), combined rhythmic experimentation and bal musette elements with a vocal style which has been compared to Tom Waits. He toured widely around this time, particularly in France and Japan, adding a fourth band member, Jon Handelsman (saxophone), and produced a second album, Bachibouzouk (1992). In early 1993, he did a six week season at the Magic Mirrors, an antique circus big top, which was later put on as a touring show and recorded on the live album En chair et en os. In 1996, he released the album Trouble Fête, following which he performed a season at the Gymnase in Paris. The live album Fête Trouble (1997) included some tracks from these shows as well as others recorded on tour in Africa. He toured the United States and Canada in 1998. In 2000, he wrote the soundtrack for Michel Couvelard's film, Inséparables, before touring in Asia and Canada. His next album, Pour Madame X (2000), featured the touring band of Nicolas Repac (guitar), Brad Scott (double bass) and Laurent Robin (drums). In 2001, he took part in the show Le Cabaret Imprudent with "Le Cirque Cahin caha". The following year, he released the album Piano Solo, recorded live in a studio and mainly consisting of solo interpretations of earlier songs. This was followed by a band album, Négresse Blanche (2003), comprising tracks dedicated to the memory of famous women such as Marilyn Kaddish and Bo Derek. In 2005, a planned tour of China was cancelled, and he returned to the studio to record the album Adieu Tristesse. This was the most commercially successful of his career, and included several duets, one with his father and another, "Est ce que tu aimes? ", with the musician M (Matthieu Chedid). He subsequently toured widely in France, Lebanon and Canada. In 2006, he published a book, Onirique attaque, containing lyrics, reflections and photographs. He also composed the soundtrack for the film L'homme qui rêvait d'un enfant, directed by Delphine Gleize. The soundtrack was performed by an ensemble of children from a local music school. The album Show Time, issued late in 2006, was recorded live on tour and includes duets with Matthieu Chedid, Pauline Croze, Lhasa de Sela and Jacques Higelin. In June 2008 he released the album L'Homme du Monde, which won the award of Pop/Rock Album of the Year 2009 at La Victoire de la Musique. His 2010 double CD, Mystic Rumba, contained 24 songs from his repertoire performed solo at the piano, the result in part of a snow storm which cut the power in his studio during recording. The next album, Baba Love, was released in October 2011. In 2012, he collaborated with Nicolas Repac on the album L'Or Noir, comprising musical settings of poems by Caribbean writers.