Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Диодор Тарсский (грекше Διόδωρος ὁ Ταρσεύς; шамамен 390 жылы қайтыс болған) – христиан епископы, монастырь реформаторы және теолог. Никейлік доктринаны қатты қолдаған Диодор Константинополь соборында шешуші рөл атқарды және Юлиан Мүртадтың христианға қарсы саясатына қарсы тұрды. Диодор ерте шіркеуде христиандық ой-пікірдің ең ықпалды орталықтарының бірін құрды, оның көптеген шәкірттері өздері көрнекті теологтарға айналды.
Diodore of Tarsus (Greek Διόδωρος ὁ Ταρσεύς; died c. 390) was a Christian bishop, a monastic reformer, and a theologian. A strong supporter of the orthodoxy of Nicaea, Diodore played a pivotal role in the Council of Constantinople and opposed the anti Christian policies of Julian the Apostate. Diodore founded one of the most influential centers of Christian thought in the early church, and many of his students became notable theologians in their own right.
Ерте өмір
Диодор Антиохия аймағындағы ақсүйек отбасында дүниеге келді. Ол Афина мектебінде классикалық философиялық білім алды және бітіргеннен кейін көп ұзамай монастырь өміріне енді. Осы кезеңде Диодордың еңбегі философиялық трактаттарға және император Юлианның империяда жазыққыштар дінін қайта жаңғырту әрекеттеріне қарсы күреске бағытталды. Арийлік Леонтий Антиохия епископы болып тағайындалғанда, Диодор және оның досы Флавиан (кейіннен ол өзі Антиохия епископы болып тағайындалды) Никейлік православиені ұстанатындарды қала сыртында құдайға табыну үшін жинады. Бұл құлшылықтар шіркеуде ырғақты ән салудың бастауы деп есептеледі, бұл практика христиандар арасында кеңінен таралды. Антиохиядағы монастырда Диодор Антиохиялық Мелетийдің баптауында болды. Мелетий 360 жылы епископ болып сайланды және Диодорды дін қызметкері етіп тағайындады. Антиохия фракцияларға бөлінген кезде Диодор Мелетийді және оның Никейлік православиеге қарай бет бұруын ынтамен қолдады. Диодор аз дүние-мүлікпен өмір сүргенімен, тамақ үшін қайырымдылыққа мұқтаж болғанымен және сенімдері үшін жиі түрмеге қамалғанымен белгілі болды. Оның сыртқы келбеті қатаң болғанымен, Иоанн Златоуст оның жүзін періштедей деп сипаттаған.
Diodore was born into a noble family in the area of Antioch. He received a classic philosophical education at the school of Athens, and very quickly after his education entered into the monastic life. During this period, Diodore's work focused on philosophical treatises and opposing Emperor Julian's attempts to restore paganism in the empire. When an Arian named Leontius was made bishop of Antioch, Diodore and his friend Flavian (who later was himself appointed as bishop of Antioch) organized those who followed the Nicene orthodoxy outside the walls of the city for worship. Those services are seen as the beginning of antiphonal singing in the church, a practice that became widespread among Christians. During his time at the monastery in Antioch, Diodore came under the tutelage of Meletius of Antioch. Meletius was elected bishop in 360 and ordained Diodore as a priest. When the Antioch split into factions, Diodore, in turn, was a strong supporter of Meletius and of his move towards Nicene orthodoxy. Diodore was noted for living with few possessions, being dependent on alms for food, frequently being imprisoned on account of his beliefs. His physical appearance was rough, but Chrysostom described his expression as angelic.
Діни қызмет
Діодор діни қызметкер болған кезінде Антиохия қаласының жанында монастырь мен катехизистік мектеп құрды. Осы мектеп арқылы Диодор даулы теолог және литургист Теодор Мопсуэстияның, сондай-ақ аңызға айналған уағызшы Иоанн Златоусттың ұстазы болды. Бұл мектеп Антиохия мектебі деп белгілі болған, Құдай сөзін түсіндіру және Христология салаларындағы Антиохияның ерекше көзқарастарын қалыптастырды. Соңында Диодордың осы мектепке қадағалаған көзқарасы шектен шығып, Несторийдің іліміне алып келді, ол алғаш рет 431 жылы Ефесте өткен Бірінші Шығар кеңесінде айыпталып сотталды. Антиохия мектебінің басшысы ретіндегі рөлі 372 жылы Диодордың елден қууына себеп болды. Император Валент Диодорды Арменияға жер аударғанда, ол Никеялық бағытты қолдаған Базилий Кесариялықпен кездесті. 378 жылы император қайтыс болғаннан кейін Диодор жер аударылудан оралғанда, Базилий Кесарияның архиепископы (немесе патриархы) қызметін атқарып жүрді және Диодорды Тарс епископы етіп тағайындады.
During his priesthood, Diodore founded a monastery and catechetical school near the city of Antioch. It was through this school that Diodore became the mentor of the controversial theologian and liturgist Theodore of Mopsuestia, but also of the legendary homileticist John Chrysostom. This school would give rise to the unique Antiochene perspectives on both biblical interpretation and Christology known as the Antiochene School. Ultimately, taken to the extreme, the perspective set out for this school by Diodore led to the teachings of Nestorius, which were first condemned at the First Council of Ephesus in 431. It was his role as the head of the Antiochene School which led to Diodore's exile in 372. Banished to Armenia by Emperor Valens, Diodore encountered a fellow supporter of the Nicene faction, Basil of Caesarea, during his exile. When Diodore returned from exile following the death of the emperor in 378, Basil was serving as the archbishop (or patriarch) of Caesarea, and he appointed Diodore as the bishop of Tarsus.
Епископтық
Диодор Тарс епархиясының епископы ретінде Иса Мәсіхтің адамдық және құдайлық арасындағы қарым-қатынас туралы Никеялық түсінікті қорғауды жалғастырды. Ол өз заманындағы ариандық пен аполлинаризмге қарсы белсенді күресті (Ариус Иса Мәсіхтің құдайдың ұлы емес, жаратылысы екенін, және оған бағынышты екенін үйретті, ал Лаодикиялық Аполлинарис Мәсіхтің толыққанды адам емес екендігіне айыптауға мүмкіндік беретіндей, оның санасы құдайлық және ақылдан тыс екенін айтты). Диодор 379 жылы Антиохияда өткен жергілікті соборда және 381 жылы Константинопольде өткен бірінші экуменикалық соборда маңызды рөл атқарды. 381 жылы олардың ұстазы Мелетий қайтыс болғанда, Диодор досы Флавианды оның орнына ұсынды, осылайша Антиохия шіркеуіндегі бөліністі ұзартып жіберді. Диодор шамамен 394 жылы қайтыс болды.
As bishop of the see of Tarsus, Diodore continued to speak out for the Nicene understanding of the relationship between the human and the divine in the person of Jesus Christ. He actively opposed both the Arianism and the Apollinarianism of his day (Arius taught that Jesus Christ was a creation of god, rather than a child and subordinate to him, Apollinaris of Laodicea spoke of the Incarnation in ways that left him open to the charge that Christ was not in all aspects human by saying that his mind was devine and non rational. Diodore played key roles in both the local Council of Antioch (379) and the ecumenical First Council of Constantinople in 381. When their mentor Meletius died in 381, Diodore recommended his friend Flavian as his successor, thus prolonging the division in the Antiochene church. Diodore died around 394.
Теология
Диодордың христологиясы кейінгі ұрпақтармен діни бұрыстылық деп айыпталды, ең айқын түрде 499 жылы Константинопольде өткен жергілікті синодта Диодордың көзқарастары несториандық деп сипатталды. Әрине, Диодорға қатысты Кирилл Александриялықтың да осындай теріс пікірі болды. Алайда, өзінің замандастарының арасында Диодор Никеяның ортодоксиясын қолдаған адам ретінде танылды, ал Константинопольдің бірінші кеңесінің шешімдерін бекіткен император Теодосий I-нің ресми жарлығында Диодор "сенімнің қорғаушысы" деп аталды. Диодордың дінтануының көп бөлігі оның шәкірттерінің және Антиохия мектебінің рухани жалғасының кейінгі мәлімдемелері арқылы анықталды. Универсалист дін қызметкері Джон Мэтер Остин (1855) Диодордың да универсалист болғанын айтады, себебі Бассора епископы Саломан өзінің "Арыққыры" (1222) кітабында барлық адамның құтқарылатынын жариялап, өз пікірін дәлелдеу үшін Диодор мен Мопсуэстиялық Теодордың көзқарастарын келтірген. Универсалист жазушы Дж. В. Хансонның (1899) сөзіне сүйенсек, Диодор Құдайдың мейірімі зұлымдарды олардың жасаған күнәсіне толық сай жазаламаса да, жақсыларға олардың лайықтысынан артық сыйлағандықтан, жаза мөлшері олардың күнәсіне қарағанда азайтылады деп сенген, сондай-ақ Құдай азапты ұзарту үшін немесе мәңгілік ету үшін өлместік сыйламайды деп мәлімдеген.
The Christology of Diodore was condemned as heretical by later generations, most explicitly at a local synod in Constantinople in 499 which described Diodore's views as Nestorian. Certainly, a similarly negative view of Diodore was held by Cyril of Alexandria. However, in his own generation Diodore was seen as someone who supported the orthodoxy of Nicaea, and in his official decree ratifying the actions of the First Council of Constantinople, Emperor Theodosius I described Diodore as a "champion of the faith." Much of Diodore's theology has been inferred from the later statements of his students and the intellectual heirs of the Antiochene School. According to the Universalist clergyman John Mather Austin (1855) Diodorus was also a Universalist since Saloman, Bishop of Bassorah in his Book of the Bee (1222) proclaimed the salvation of all men and cited the opinions of both Diodorus and Theodore of Mopsuestia in support of his view. According to Universalist writer J. W. Hanson (1899) Diodorus believed that God's mercy would punish the wicked less than their sins deserved, inasmuch as his mercy gave the good more than they deserved and he denied that God would bestow immortality for the purpose of prolonging or perpetuating suffering.