Викториан дәуірінің ағылшын жазушысы Энтони Троллоп

Кіріспе

Виктория дәуірінің ағылшын романы (1815–1882)

Энтони Троллоп (ағылш. Anthony Trollope; 24 сәуір 1815 – 6 желтоқсан 1882) – Виктория дәуірінің ағылшын романы және мемлекеттік қызметкері. Оның ең белгілі туындыларының бірі – Барсетшир округіндегі өмірге арналған «Барсетширдің хроникалары» романдар сериясы. Ол сонымен қатар саяси, әлеуметтік және гендерлік мәселелер, сондай-ақ өзекті тақырыптар бойынша да романдар жазды. Троллоптың әдеби беделі өмірінің соңғы жылдарында төмендегенімен, 20 ғасырдың ортасында оның жанкүйерлері қайтадан көбейді.

Өмірбаян

Энтони Троллоп – адвокат Томас Энтони Троллоп пен романист және саяхат жазушысы Фрэнсис Милтон Троллоптың ұлы. Оксфордтың Нью-колледжінің мүшесі, ақылды және білімді адам болғанымен, Томас Троллоп жаман мінезіне байланысты адвокаттық қызметтен қанағаттанбады. Ол шаруашылықпен айналысқанда пайда көре алмады. Томас Троллоп – қарт әкесінің (Томас) Энтони Троллоптың, Хертфордширдегі Коттерд қаласының пасторы, 4-ші баронет сэр Томас Троллоптың ең кіші, алтыншы ұлы болды. Барондық атағы кейіннен Энтони Троллоптың екінші ұлы Фредериктің ұрпақтарына көшті. Жер иесінің ұлы болғандықтан Томас Троллоп ұлдарын Оксфордқа немесе Кембриджге оқуға баратын джентльмендер ретінде тәрбиелегісі келді. Энтони Троллоп бала кезінде ата-анасының жағдайы мен олардың қаражатының жетіспеуінен көп қиындықтарға тап болды. Лондонда туған Энтони жеті жасынан бастап үш жыл бойы Харроу мектебінде күндізгі оқушы болып білім алды, себебі оның әкесі осы мақсатта сатып алған ферма мектепке жақын орналасқан. Сэнберидегі жеке мектепте оқығаннан кейін ол әкесі мен екі ағасымен бірге Винчестер колледжіне түсті, онда үш жыл оқыды. Содан кейін оқу ақысын төмендету үшін Харроуға күндізгі оқушы ретінде қайта оралды. Бұл екі элиталық мектепте ақшасы мен достары болмағандықтан, Троллоп көп мазақтауға ұшырады және қиын жағдайларға тап болды. 12 жасында ол өзін-өзі өлтіру туралы ойлармен жүрді. Ол сондай-ақ, қиялдарына беріліп, әртүрлі әлемдерді құрастырды. 1827 жылы анасы Фрэнсис Троллоп үш кіші ұлымен бірге Америкаға, Нашоба коммунасына көшті. Бірақ ол жоба сәтсіз аяқталғаннан кейін, Цинциннатиде дүкен ашты, бірақ ол да табыс әкелмеді. Томас Троллоп қысқа мерзімге оларға қосылды, содан кейін Харроудағы фермаға қайтып оралды, ал Энтони Англияда қалды. Анасы 1831 жылы қайтып оралып, жазушы ретінде танымал болды және жақсы табыс тапты. Алайда әкесінің жағдайы нашарлай берді. Ол заңгерлік қызметін толығымен тастап, жерді жалға беру ақысын төлеуге жеткілікті табыс таба алмады. 1834 жылы қарыздан қашу үшін Бельгияға қашып кетті. Тұтас отбасы Брюгге қаласының жанындағы үйге көшті, онда олар Фрэнсистің табысымен күш көрді. Бельгияда Энтониге австриялық атқыштар полкіне кіру ұсынылды. Ол оған келісу үшін француз және неміс тілдерін үйренуі керек болды. Осы тілдерді өзіне де, отбасына да қаржылық шығынсыз үйрену үшін ол Брюссельдегі мектепте көмекші мұғалім болып жұмыс істеді, 30 оқушыға сабақ берді. Алайда алты аптадан кейін оған туысы арқылы Пошта бас басқармасында жұмысқа орналасуға мүмкіндік туды. Осы қызметке келісіп, 1834 жылдың күзінде Лондонға оралды. Томас Троллоп келесі жылы қайтыс болды. Троллоптың айтуынша, "мемлекеттік қызметтегі алғашқы жеті жылым өзіме де, мемлекетке де пайдалы болған жоқ". Поштада ол уақтылы келмейтін және бағынбайтын қызметкер ретінде танылды. Тігіншіге 12 фунт стерлинг қарызы қарыздарға түсіп, 200 фунт стерлингтен асып кетті; қарыздар Троллопты жұмыста тұрып төлем талап ету үшін келіп мазалады. Троллоп жұмысын жек көреді, бірақ басқа амал таппады және жұмыстан шығарылудан үнемі қорқып өмір сүрді. Орталық Ирландиядағы пошта инспекторының жұмысы нашар атқарылғандықтан, оны ауыстыру қажет болды. Бұл лауазымға көптемегендер келіседі, бірақ қарыздар мен жұмыстағы қиындықтарға тап болған Троллоп оған ерікті түрде ұсыныс жасады; және оның басшысы Уильям Мейберли одан құтылуға асыққандықтан, оны осы лауазымға тағайындады. Оның жалақысы мен жол ақысы Лондондағыдан гөрі Ирландияда көбірек болды, және ол өзін жақсы жағдайда сезінді. Олардың тұңғыш ұлы Генри Меривал 1846 жылы, ал екіншісі Фредерик Джеймс Энтони 1847 жылы дүниеге келді.

Anthony Trollope was the son of barrister Thomas Anthony Trollope and the novelist and travel writer Frances Milton Trollope. Though a clever and well educated man and a Fellow of New College, Oxford, Thomas Trollope failed at the Bar due to his bad temper. Ventures into farming proved unprofitable, and his expectations of inheritance were dashed when an elderly, childless uncle remarried and fathered children. Thomas Trollope was the son of Rev. (Thomas) Anthony Trollope, rector of Cottered, Hertfordshire, himself the sixth son of Sir Thomas Trollope, 4th Baronet. The baronetcy later came to descendants of Anthony Trollope's second son, Frederic. As a son of landed gentry, Thomas Trollope wanted his sons raised as gentlemen who would attend Oxford or Cambridge. Anthony Trollope suffered much misery in his boyhood, owing to the disparity between the privileged background of his parents and their comparatively meagre means. Born in London, Anthony attended the Harrow School as a day pupil for three years, beginning at age seven, without paying fees because his father's farm, acquired for that purpose, lay in the neighbourhood. After a spell at a private school at Sunbury, he followed his father and two older brothers to Winchester College, where he remained for three years. He then returned to Harrow as a day boy to reduce his education costs. With no money or friends at these two high ranked elite public schools, Trollope was bullied a great deal, enduring miserable experiences. At the age of 12, he fantasised about suicide. He also sought refuge in daydreams, constructing elaborate imaginary worlds. In 1827, his mother, Frances Trollope, moved to America, to the Nashoba Commune, along with Trollope's three younger siblings. After that failed, she opened a bazaar in Cincinnati, which proved unsuccessful. Thomas Trollope joined them for a short time before returning to the farm at Harrow, but Anthony stayed in England throughout. His mother returned in 1831 and rapidly made a name for herself as a writer, soon earning a good income. His father's affairs, however, went from bad to worse. He gave up his legal practice entirely and failed to make enough income from farming to pay rent to his landlord, Lord Northwick. In 1834, he fled to Belgium to avoid arrest for debt. The whole family moved to a house near Bruges, where they lived entirely on Frances's earnings. In Belgium, Anthony was offered a commission in an Austrian cavalry regiment. To accept it, he needed to learn French and German; he had a year in which to do so. To acquire these languages without expense to himself and his family, he became an usher (assistant master) in a school in Brussels, making him the tutor of 30 boys. After six weeks there, however, he was offered a clerkship in the General Post Office, obtained through a family friend. Accepting this post, he returned to London in the autumn of 1834. Thomas Trollope died the following year. According to Trollope, "the first seven years of my official life were neither creditable to myself nor useful to the public service." At the Post Office, he acquired a reputation for unpunctuality and insubordination. A debt of £12 to a tailor fell into the hands of a moneylender and grew to more than £200; the lender regularly visited Trollope at his workplace to demand payments. Trollope hated his job, but saw no alternative and lived in constant fear of dismissal. A postal surveyor clerk in central Ireland, reported as incompetent, needed replacement. The position was not regarded as desirable, but Trollope, in debt and in trouble at work, volunteered for it; and his supervisor, William Maberly, eager to be rid of him, appointed him to the position. His salary and travel allowance went much further in Ireland than they had in London, and he found himself enjoying a measure of prosperity. Their first son, Henry Merivale, was born in 1846, and their second, Frederick James Anthony, in 1847.

Алғашқы еңбектері

Троллоп роман жазушы болуға бел буса да, Ирландиядағы алғашқы үш жылында өте аз жазды. Ол үйленген кезде өзінің алғашқы романы «Балликлоранның Макдермоттары» романының үш томдық бөлімінің біріншісін ғана аяқтаған еді. Үйленгеннен кейін бір жыл ішінде ол осы туындыны бітірді. Троллоп Ирландия бойынша пошталық міндеттерін орындау үшін жасаған көптеген ұзақ пойыз сапарларында жазуға кірісті. Ол күн сайын қанша жазу керектігін анықтап, соңынан барлық уақыттағы ең нәтижелі жазушылардың біріне айналды. Ол пошта инспекторы болып жұмыс істеген кезінде алғашқы романдарын жазды, кейде идеялар үшін «жоғалған хаттар» жәшігіне үңіліп қарады. Оның ерте туындыларының көп бөлігі Ирландияда жазылған, себебі ол оларды сол жерде тұрып, жұмыс істеген кезде ойлап тапқан, бірақ қазіргі ағылшын халқының Ирландияға деген көзқарасын ескере отырып, жылы пікір күтпеуге болады. Сыншылар Троллоптың Ирландияға деген көзқарасы оны көптеген басқа викториялық романдардан ерекшелендіретінін атап өтті. Басқа сыншылар Ирландия Троллопқа Англиядағыдай үлкен әсер етпеді, ал Ирландиядағы қоғам оның жазушылық қабілетіне зиян келтірді, әсіресе ол сол уақытта Ұлы ашаршылыққа тап болғандықтан деген пікірде болды. Алайда, бұл сыншылар (Ирландияға қатысты бірбеткей пікірлер айтқандары үшін айыпталған) Троллоптың елге деген шынайы құрметін де, оның әдебиеттік мүмкіндіктерін де мойындаудан бас тартты. Троллоп Ирландия туралы төрт роман жариялады. Екеуі Ұлы ашаршылық кезінде жазылған, ал үшіншісі ашаршылық тақырыбын қамтиды («Балликлоранның Макдермоттары», «Келлилер мен О’Келлилер» және «Ричмонд қамалы» романдары). «Балликлоранның Макдермоттары» Лейтрим графтығының Драмсна ауылында болған кезде жазылған. «Келлилер мен О’Келлилер» (1848) романы жер иелерінің (Франсис О’Келли, Баллидин лорды) және оның католик шаруасының (Мартин Келли) романтикалық ізденістерін әжуалай салыстырады. Ирландияға қатысты екі повесть бар («Коннор қамалының О’Коннорлары, Мейо округі» және «Баллимойдың әкесі Джайлс»). Кейбір сыншылар бұл туындылар екі ұлтты бөлек қарастырудың орнына, ирланд және британдық ұлттық санасын біріктіруге тырысады деп санайды. Ирландиядағы ағылшын болғанына қарамастан, Троллоп «ирланд жазушысы» болу үшін қажет деп санайтын нәрсеге қол жеткізе алды: Ирландия оны баурап алды, құштарлықпен қабылдады және «жаралы» қалдырды. Ирландия туралы туындыларға деген қабылдау көңіл көншітпейтін еді. Генри Колберн Троллопқа: «Оқырмандар ирландтық тақырыптардағы романдарды басқаларына қарағанда жақтырмайды» деп жазды.

Though Trollope had decided to become a novelist, he had accomplished very little writing during his first three years in Ireland. At the time of his marriage, he had only written the first of three volumes of his first novel, The Macdermots of Ballycloran. Within a year of his marriage, he finished that work. Trollope began writing on the numerous long train trips around Ireland he had to take to carry out his postal duties. Setting firm goals about how much he would write each day, he eventually became one of the most prolific writers of all time. He wrote his earliest novels while working as a Post Office inspector, occasionally dipping into the "lost letter" box for ideas. Significantly, many of his earliest novels have Ireland as their setting—natural enough given that he wrote them or thought them up while he was living and working in Ireland, but unlikely to enjoy warm critical reception, given the contemporary English attitude towards Ireland. Critics have pointed out that Trollope's view of Ireland separates him from many of the other Victorian novelists. Other critics claimed that Ireland did not influence Trollope as much as his experience in England, and that the society in Ireland harmed him as a writer, especially since Ireland was experiencing the Great Famine during his time there. However, these critics (who have been accused of bigoted opinions against Ireland) failed or refused to acknowledge both Trollope's true attachment to the country and the country's capacity as a rich literary field. Trollope published four novels about Ireland. Two were written during the Great Famine, while the third deals with the famine as a theme (The Macdermots of Ballycloran, The Kellys and the O'Kellys, and Castle Richmond, respectively). The Macdermots of Ballycloran was written while he was staying in the village of Drumsna, County Leitrim. The Kellys and the O'Kellys (1848) is a humorous comparison of the romantic pursuits of the landed gentry (Francis O'Kelly, Lord Ballindine) and his Catholic tenant (Martin Kelly). Two short stories deal with Ireland ("The O'Conors of Castle Conor, County Mayo" and "Father Giles of Ballymoy"). Some critics argue that these works seek to unify an Irish and British identity, instead of viewing the two as distinct. Even as an Englishman in Ireland, Trollope was still able to attain what he saw as essential to being an "Irish writer": possessed, obsessed, and "mauled" by Ireland. The reception of the Irish works left much to be desired. Henry Colburn wrote to Trollope, "It is evident that readers do not like novels on Irish subjects as well as on others."

Жазушы ретінде табысты

1851 жылы Троллоп Англияға жіберілді, оған Англияның оңтүстік-батысында және Уэльстің оңтүстігінде ауылдық пошта жеткізуді зерттеу және қайта ұйымдастыру міндеті жүктелді. Екі жылдық сапарында ол Ұлыбританияның көп бөлігін, көбінесе ат үстінде аралап шықты. Троллоп бұл уақытты «өмірімдегі ең бақытты екі жыл» деп атайды. Осы уақыт аралығында ол Солсбери соборына барды; және онда, өзінің автобиографиясына сәйкес, ол «Барсетшир» романдарындағы алғашқысы болған «Уорден» сюжеті туралы ойлап тапты. Оның пошта жұмысы жазуды бір жылға кейінге шегерді; роман 1855 жылы 1000 данада жарық көрді, Троллоп пайданың жартысын алды: 9 фунт 8 шиллинг 8 пенни 1855 жылы және 10 фунт 15 шиллинг 1 пенни 1856 жылы. Пайдасы көп болмаса да, кітап баспасөзде жарияланды және Троллопты роман оқыған көпшіліктің назарына жеткізді. 1857 жылы жарық көргеннен кейін ол пайданың үлесіне қарсы 100 фунт стерлинг аванс алды. «Уорден» сияқты «Барчестер Тауэрс» да үлкен сатылым көрсетпеді, бірақ ол Троллоптың беделін нығайтуға көмектесті. Өзінің өмірбаянында Троллоп былай деп жазады: «Ол үлкен беделге ие болмады, бірақ роман оқырмандары оқуға шақырған романдардың бірі болды». Сол жылы ол Лондоннан 19 шақырым қашықтықтағы Уолтем-Кросс қаласына көшіп барды. 1859 жылдың соңында Троллоп Джордж Мюррей Смит баспасынан шығатын және Уильям Макеписс Такерэй редакциялайтын «Корнхилл» журналының шығуына дайындық туралы білді. Ол соңғысына жаңа журналға қысқа әңгімелер жазуды ұсынды. Тэккерэй мен Смит екеуі де жауап берді: біріншісі Троллопты үлес қосуға шақырды, екіншісі роман үшін 1000 фунт стерлинг ұсынды, егер оның маңызды бөлігі алты апта ішінде баспаға қол жетімді болса. Троллоп Смитке ол кезде жазып жатқан «Ричмонд қамалы» романын ұсынды, бірақ Смит ирландтық әңгімені қабылдамады және «Барчестер Тауэрс» сияқты ағылшын дін қызметкерлерінің өмірімен айналысатын романды ұсынды. Содан кейін Троллоп «Фрэмли Парсондж» сюжетін ойлап тапты, оны Барчестердің жанында орнатты, сондықтан ол «Барсетшир» романдарындағы кейіпкерлерді пайдалана алды. «Фрэмли Парсондж» өте танымал болды, Троллоптың роман оқыған жұртшылықпен атын нығайтты және Смит оған төлеген қымбат бағасын толық ақтады. «Корнхиллмен» ерте байланыс Троллопты Лондонның суретшілер, жазушылар және зиялы қауымға әкелді, олардың арасында Смит пен Такерри де болды. 1860-шы жылдардың ортасына қарай Троллоп Пошта басқармасының иерархиясында жоғары лауазымға ие болды, бірақ ол кезде Пошта директорының бас хатшысы болған Роуленд Хиллмен келіспеушіліктер болды. 1864 жылы Хилл пошта бөлімінен кеткен кезде бос лауазымға Троллоптың қайын інісі Джон Тилли тағайындалды. Троллоп Тиллидің ескі лауазымына өтініш берді, бірақ оның бағыныстысы Франк Айвс Скудамордың пайдасына өткізілді. 1867 жылдың күзінде Троллоп пошта кеңсесінің лауазымынан кетті, ол 60 жасқа толмас бұрын кетіп қалуы мүмкін зейнетақыға тең табыс жинады.

In 1851, Trollope was sent to England, charged with investigating and reorganising rural mail delivery in south western England and south Wales. The two year mission took him over much of Great Britain, often on horseback. Trollope describes this time as "two of the happiest years of my life". In the course of it, he visited Salisbury Cathedral; and there, according to his autobiography, he conceived the plot of The Warden, which became the first of the six Barsetshire novels. His postal work delayed the beginning of writing for a year; the novel was published in 1855, in an edition of 1,000 copies, with Trollope receiving half of the profits: £9 8s. 8d. in 1855, and £10 15s. 1d. in 1856. Although the profits were not large, the book received notices in the press, and brought Trollope to the attention of the novel reading public. upon its publication in 1857, he received an advance payment of £100 (about £ in consumer pounds) against his share of the profits. Like The Warden, Barchester Towers did not obtain large sales, but it helped to establish Trollope's reputation. In his autobiography, Trollope writes, "It achieved no great reputation, but it was one of the novels which novel readers were called upon to read." Later in that year he moved to Waltham Cross, about 12 mile (19 km) from London in Hertfordshire, where he lived until 1871. In late 1859, Trollope learned of preparations for the release of the Cornhill Magazine, to be published by George Murray Smith and edited by William Makepeace Thackeray. He wrote to the latter, offering to provide short stories for the new magazine. Thackeray and Smith both responded: the former urging Trollope to contribute, the latter offering £1,000 for a novel, provided that a substantial part of it could be available to the printer within six weeks. Trollope offered Smith Castle Richmond, which he was then writing; but Smith declined to accept an Irish story, and suggested a novel dealing with English clerical life as had Barchester Towers. Trollope then devised the plot of Framley Parsonage, setting it near Barchester so that he could make use of characters from the Barsetshire novels. Framley Parsonage proved enormously popular, establishing Trollope's reputation with the novel reading public and amply justifying the high price that Smith had paid for it. The early connection to Cornhill also brought Trollope into the London circle of artists, writers, and intellectuals, not least among whom were Smith and Thackeray. By the mid 1860s, Trollope had reached a fairly senior position within the Post Office hierarchy, despite ongoing differences with Rowland Hill, who was at that time Chief Secretary to the Postmaster General. When Hill left the Post Office in 1864, Trollope's brother in law, John Tilley, who was then Under Secretary to the Postmaster General, was appointed to the vacant position. Trollope applied for Tilley's old post, but was passed over in favour of a subordinate, Frank Ives Scudamore. In the autumn of 1867, Trollope resigned his position at the Post Office, having by that time saved enough to generate an income equal to the pension he would lose by leaving before the age of 60.

Беверли науқаны

Троллоп көптен бері Парламентке орын алуды армандаған. Алайда мемлекеттік қызметкер ретінде ол мұндай лауазымға ие бола алмады. Пошта қызметінен кеткені бұл шектеуді жойды, және ол бірден өзіне лайықты орын іздеуге кірісті. 1868 жылы ол Йоркширдің шығыс бөлігіндегі Беверли округінде либералдық кандидат ретінде сайлауға түсуге келісті. Партия жетекшілері, көрінеу, Троллоптың сайлауға қатысуға деген ынтасын және науқанға ақша жұмсауға дайындығын пайдаланды. Либералдық кандидаттың міндеті сайлауда жеңіске жетпей, консервативтік кандидаттарға сыбайлас жемқорлықты ашық көрсету мүмкіндігін беру болды, осы арқылы оларды жарамсыз деп тануға болар еді. Корольдік комиссия сайлаудың мән-жайын тергеді; оның кең ауқымды сыбайлас жемқорлық туралы қорытындылары бүкіл елдің назарын аударды және 1870 жылы округтің сайлау құқығынан айырылуына әкелді. Троллоп Америкадағы Азамат соғысы кезіндегі тәжірибелерін баяндайтын «Солтүстік Америка» (1862) атты саяхат кітабын жазды. Анасының АҚШ туралы өткір сынға толы, антиамерикандық саяхат кітабын («Америкалықтардың тұрмысы») жариялағанын білген Троллоп, Америка Құрама Штаттарына көбірек симпатиямен қарады және «бір-бірін жақсы көруі тиіс екі елдің арасындағы жақсы қарым-қатынасқа үлес қосатын» шығарма жазуға бел буды. Америкада болған кезінде Троллоп Одақтың тұрақты қолдаушысы болды, оңтүстіктегі құлдық жүйесіне қарсы күрескен аболиционист болды. 1871 жылы Троллоп Австралияға алғаш рет сапар жасады, 1871 жылдың 28 шілдесінде SS Great Britain кемесімен Мельбурнға келді, оның әйелі мен аспазшысы да бірге болды. Сапардың мақсаты – Гренфелл қаласының жанында қой шаруашылығымен айналысатын кіші ұлы Фредерикке бару еді. Ол сапар кезінде «Леди Анна» романын жазды. Порт-Артурдағы жазалау орындасына және оның зиратына – Өлілер аралына барды. Осыған қарамастан, австралиялық баспасөз алаңдады, оның жазбаларында Австралияны дұрыс емес бейнелейтінінен сескенді. Бұл қорқыныш анасы Фанни мен Чарльз Диккенстің Америка туралы жазған жағымсыз пікірлеріне негізделген. Отанына оралғаннан кейін Троллоп «Австралия және Жаңа Зеландия» (1873) атты кітабын жариялады. Кітапта жағымды да, жағымсыз да пікірлер орын алды. Жағымды тұстарына, таптық сананың салыстырмалы түрде жоқтығын атап көрсетті және Перт, Мельбурн, Хобарт және Сиднейдің ерекшеліктерін жоғары бағалады. 1870 жылдардың соңында Троллоп саяхат жазушылығын оңтүстік Африкаға, соның ішінде Кап колониясына және Оранж еркін мемлекеті мен Трансвальдың бур республикаларына сапар шегу арқылы жалғастырды. Бастапқыда африкандердің «цивилизациядан артта қалғанын, жабайы, варварлық және бейшара болғанын» ойлағанын мойындаған Троллоп бурлардың мәдени әдет-ғұрыптары туралы кеңінен жазды, «бурлардың өмір салтының қатаң қарапайымдығы мен лас болуы [тек] қаладан алыс, ауылдық жерде өмір сүруді артық көрулерінен туындайды» деп мәлімдеді. Троллоп «Оңтүстік Африка» (1877) деп атаған толық жинағында Кимберли кен қаласын «жер бетіндегі ең қызықты жерлердің бірі» деп сипаттады.

Trollope had long dreamt of taking a seat in the House of Commons. As a civil servant, however, he was ineligible for such a position. His resignation from the Post Office
removed this disability, and he almost immediately began seeking a seat for which he might stand. In 1868, he agreed to stand as a Liberal candidate in the borough of Beverley, in the East Riding of Yorkshire. Party leaders apparently took advantage of Trollope's eagerness to stand, and of his willingness to spend money on a campaign. The task of a Liberal candidate was not to win the election, but to give the Conservative candidates an opportunity to display overt corruption, which could then be used to disqualify them. and a Royal Commission investigated the circumstances of the election; its findings of extensive and widespread corruption drew nationwide attention, and led to the disfranchisement of the borough in 1870. Trollope wrote a travel book focusing on his experiences in the US during the American Civil War titled North America (1862). Aware that his mother had published a harshly anti American travel book about the U. S. (titled the Domestic Manners of the Americans) and feeling markedly more sympathetic to the United States, Trollope resolved to write a work which would "add to the good feeling which should exist between two nations which ought to love each other." During his time in America, Trollope remained a steadfast supporter of the Union, being a committed abolitionist who was opposed to the system of slavery as it existed in the South. In 1871, Trollope made his first trip to Australia, arriving in Melbourne on 28 July 1871 on the SS Great Britain, with his wife and their cook. The trip was made to visit their younger son, Frederick, who was a sheep farmer near Grenfell, New South Wales. He wrote his novel Lady Anna during the voyage. He visited the penal colony of Port Arthur and its cemetery, Isle of the Dead. Despite this, the Australian press was uneasy, fearing he would misrepresent Australia in his writings. This fear was based on rather negative writings about America by his mother, Fanny, and by Charles Dickens. On his return, Trollope published a book, Australia and New Zealand (1873). It contained both positive and negative comments. On the positive side, it found a comparative absence of class consciousness, and praised aspects of Perth, Melbourne, Hobart and Sydney. In the late 1870s, Trollope furthered his travel writing career by visiting southern Africa, including the Cape Colony and the Boer Republics of the Orange Free State and the Transvaal. Admitting that he initially assumed that the Afrikaners had "retrograded from civilization, and had become savage, barbarous, and unkindly", Trollope wrote at length on Boer cultural habits, claiming that the "roughness Spartan simplicity and the dirtiness of the Boer’s way of life [merely] resulted from his preference for living in rural isolation, far from any town." In the completed work, which Trollope simply titled South Africa (1877), he described the mining town of Kimberly as being "one of the most interesting places on the face of the earth."

Өлім

Троллоп 1882 жылы Лондонның Мэрилебон ауданында қайтыс болды және оның замандасы Уилки Коллинстің қабіріне жақын Кенсал Грин зиратында жерленген.

Шығармалары мен беделі

Троллоптың алғашқы үлкен жетістігі "Барсетшир" (көбінесе "Барсетшир хроникасы" деп аталады) ойдан шығарылған графтығында орналасқан алты романының біріншісі – "Уорден" (1855) романымен келді, ол негізінен дін қызметкерлері мен жер иелерінің өміріне арналған. "Барчестер мұнаралары" (1857) бұл топтастың ең танымал романы болды. Троллоптың тағы бір маңызды сериясы – "Паллизер" романдары, "Барсетшир" романдарымен байланысты, саясатқа қатысты, бай және еңбекқор Плантагенет Паллизер (кейін Омниум герцогы) және оның кереметтей спонтанды, тіпті одан да бай әйелі Леди Гленкора оқиғаның басты кейіпкерлері болды. Дегенмен, "Барсетшир" сериясындағыдай, әр роман көптеген жақсы дамыған кейіпкерлермен толы болды, ал "Эустас Алмаздары" романында Паллизерлердің рөлі шамалы. Троллоптың танымалдылығы мен сыншылар тарапынан алғыс алуы соңғы жылдары азайды, бірақ ол жазуын үздіксіз жалғастырды, ал кейбір кешкі романдары жақсы беделге ие болды. Әсіресе, кітап жарық көрген кезде аса танымал болмағанын мойындаған сыншылар, "Біздің қазіргі өмір салтымыз" (1875) сатиралық туындысын оның шедеврі деп есептейді. Барлығында Троллоп 47 роман, 42 әңгіме, 5 саяхат кітабы, сондай-ақ "Тэккерей" (1879) және "Лорд Палмерстон" (1882) атты ғылыми еңбектер жазды. Ол қайтыс болғаннан кейін, Троллоптың "Автобиографиясы" жарық көрді және Лондонның бестселлеріне айналды. Троллоптың сыншылар алдындағы құлдырауы осы томмен тікелей байланысты болды. Жазушылық карьерасының өзінде де сыншылар оның өнімділігіне таңырқады, бірақ Троллоп күнделікті жазу квотасын қатаң сақтағанын және ақша үшін жазғанын мойындағанда, сыншылардың ең жаман қорқынышы расталды. Жазушылар шабыт күтіп отыруы керек, кестеге сәйкес емес. Американдық жазушы, сыншы және Троллоптың досы Джулиан Хоторн оны адам ретінде жоғары бағалап, "Англия мен адамзат табиғатының мақтанышы" деп атады және "адамзаттың сүйіктілерінің қатарына қосылуға лайық" деді, бірақ сонымен қатар "оның романдары ағылшын ойдан шығарылған әдебиетіне зор зиян келтірді" деді. Генри Джеймс те Троллоп туралы әртүрлі пікір білдірді. Жас Джеймс Троллоптың романдарына бірнеше сынақ пікірлер жазды (мысалы, "Белтон мүлігін" "бірде-бір ой немесе идеясы жоқ ақымақ кітап, ақыл-ойдың қарапайым тағамы" деп атады). Ол сондай-ақ Троллоптың баяндау әдісін ұнатпағанын айтты; Троллоптың сюжеттерінің авторы қалаған кез келген бағытқа бұрылуы мүмкін екендігі туралы романдарына енгізген қуанышты интерполяциялары Джеймстің көркемдік адалдық сезімін қамтамасыз етпеді. Дегенмен, Джеймс Троллоптың нақты ерекшеліктерге назар аударуын жоғары бағалады, өйткені ол романист қайтыс болғаннан кейін жазған эссесінде: Оның [Троллоптың] үлкен, баға жетпес еңбегі – әдеттегі нәрсені толыққанды бағалау болды. Ол күнделікті және жақын арада болатын барлық нәрсені көрумен қатар сезді; оларды қарапайым, тікелей, салауатты түрде сезді, олардың қайғысы, қуанышы, әсемдігі, күлкілілігі, барлық айқын және өлшенетін мағыналарымен. Троллоп ең сенімді, бірақ ең көркем емес жазушылардың бірі болып қала береді, ол адамның жүрегіне өзін-өзі тануға көмектесті. Ұлт бақытты, егер оның қиял түрі – қиялға толы сезім – Энтони Троллопқа бұйырғандай болса; және осы иелікте біздің ағылшын ұлтымыз кедей емес. Уильям Тэккерей, Джордж Элиот және Уилки Коллинз сияқты жазушылар Троллопқа құлшылық ететін және онымен дос болатын. Элиот оның "Миддлмарк" сияқты амбициялық жобаға Троллоптың өзінің романдарының "Барсетшир" графтығының прецедентінсіз болмаса, кірісе алмайтынын атап өтті. Троллоптың замандастары оның институттардың, ресми өмірдің және күнделікті істердің күнделікті әлемін түсінуін мақтады; ол кеңседе шығармашылық ортаны табатын сирек романдардың бірі. В. Х. Оден Троллоп туралы былай деп жазды: "Барлық елдердің романдар жазушыларының ішінде Троллоп ақшаның рөлін ең жақсы түсінеді. Оған қарағанда, тіпті Балзак та тым романтикалық". Роман әлеміндегі тенденциялар субъективтілікке және көркемдік тәжірибелерге қарай жылжыған сайын, Троллоптың сыншылар тарапынан бағасы төмендеді. Бірақ Лорд Дэвид Сесил 1934 жылы "Троллоп әлі де тірі және мұқият оқырмандар арасында" деп атап өтті. Ол Троллоптың "викториялық дәуірге тән кемшіліктерден мүлдем арылғанын" атап өтті. 1940 жылдары Trollopians оның беделін қайта жандандыруға тырысты; ол 1960 жылдары және 1990 жылдары сыншылдық қайта өрлеуге ие болды. Бүгінгі таңда кейбір сыншылар Троллоптың әйелдерді бейнелеуіне ерекше қызығушылық танытады – ол өз замандастарының назарын оның викториялық қоғамдағы әйелдердің ішкі қақтығыстарына терең түсінігі мен сезімталдығымен аударды. 1990 жылдардың басында Троллопқа қызығушылық артты. Ұлыбританияда және АҚШ-та оның іністері бар "Троллоп қоғамы" гүлденуде. 2011 жылы Канзас университетінің Ағылшын тілі факультеті, Гуманитарлық орталықпен ынтымақтастықта және "The Fortnightly Review" журналымен серіктестік құрып, жыл сайынғы "Троллоп сыйлығын" беруді бастады. Сыйлық Троллоптың шығармалары мен мансабына назар аудару мақсатымен құрылды. Белгілі жанкүйерлерінің қатарында Алек Гиннесс, ол Троллоп романысыз саяхаттамаған; бұрынғы британ премьер-министрлері Гарольд Макмиллан және сэр Джон Мейджор; Канаданың алғашқы премьер-министрі Джон А. Макдональд; экономист Джон Кеннет Гэлбрейт; саудагер-банкір Зигмунд Варбург, ол "Энтони Троллопты оқу университеттік білімнен асып түседі" деді; ағылшын судьясы Лорд Деннинг; американдық романдар авторы Сью Графтон, Доминик Данн және Тимоти Халлинан; ақын Эдвард Фицджеральд; суретші Эдвард Гори, ол кітаптарының толық жиынтығын сақтап қалды; американдық автор Роберт Каро; драматург Дэвид Мамет; мымыр жазушысы Хардинг Лемей; сценарист және романдар авторы Джулиан Феллоуз; либералды саяси философ Энтони де Жасай; және теолог Стэнли Хауэрвас кірді.

Trollope's first major success came with The Warden (1855)—the first of six novels set in the fictional county of "Barsetshire" (often collectively referred to as the Chronicles of Barsetshire), dealing primarily with the clergy and landed gentry. Barchester Towers (1857) has probably become the best known of these. Trollope's other major series, the Palliser novels, which overlap with the Barsetshire novels, concerned itself with politics, with the wealthy, industrious Plantagenet Palliser (later Duke of Omnium) and his delightfully spontaneous, even richer wife Lady Glencora featured prominently. However, as with the Barsetshire series, many other well developed characters populated each novel and in one, The Eustace Diamonds, the Pallisers play only a small role. Trollope's popularity and critical success diminished in his later years, but he continued to write prolifically, and some of his later novels have acquired a good reputation. In particular, critics who concur that the book was not popular when published, generally acknowledge the sweeping satire The Way We Live Now (1875) as his masterpiece. In all, Trollope wrote 47 novels, 42 short stories, and five travel books, as well as nonfiction books titled Thackeray (1879) and Lord Palmerston (1882). After his death, Trollope's An Autobiography appeared and was a bestseller in London. Trollope's downfall in the eyes of the critics stemmed largely from this volume. Even during his writing career, reviewers tended increasingly to shake their heads over his prodigious output, but when Trollope revealed that he strictly adhered to a daily writing quota, and admitted that he wrote for money, he confirmed his critics' worst fears. Writers were expected to wait for inspiration, not to follow a schedule. Julian Hawthorne, an American writer, critic and friend of Trollope, while praising him as a man, calling him "a credit to England and to human nature, and [deserving] to be numbered among the darlings of mankind", also said that "he has done great harm to English fictitious literature by his novels". Henry James also expressed mixed opinions of Trollope. The young James wrote some scathing reviews of Trollope's novels (The Belton Estate, for instance, he called "a stupid book, without a single thought or idea in it a sort of mental pabulum"). He also made it clear that he disliked Trollope's narrative method; Trollope's cheerful interpolations into his novels about how his storylines could take any twist their author wanted did not appeal to James's sense of artistic integrity. However, James thoroughly appreciated Trollope's attention to realistic detail, as he wrote in an essay shortly after the novelist's death:
His [Trollope's] great, his inestimable merit was a complete appreciation of the usual. [H]e felt all daily and immediate things as well as saw them; felt them in a simple, direct, salubrious way, with their sadness, their gladness, their charm, their comicality, all their obvious and measurable meanings. Trollope will remain one of the most trustworthy, though not one of the most eloquent, of the writers who have helped the heart of man to know itself. A race is fortunate when it has a good deal of the sort of imagination—of imaginative feeling—that had fallen to the share of Anthony Trollope; and in this possession our English race is not poor. Writers such as William Thackeray, George Eliot and Wilkie Collins admired and befriended Trollope, and Eliot noted that she could not have embarked on so ambitious a project as Middlemarch without the precedent set by Trollope in his own novels of the fictional—yet thoroughly alive—county of Barsetshire. Other contemporaries of Trollope praised his understanding of the quotidian world of institutions, official life, and daily business; he is one of the few novelists who find the office a creative environment. W. H. Auden wrote of Trollope: "Of all novelists in any country, Trollope best understands the role of money. Compared with him, even Balzac is too romantic." As trends in the world of the novel moved increasingly towards subjectivity and artistic experimentation, Trollope's standing with critics suffered. But Lord David Cecil noted in 1934 that "Trollope is still very much alive and among fastidious readers." He noted that Trollope was "conspicuously free from the most characteristic Victorian faults". In the 1940s, Trollopians made further attempts to resurrect his reputation; he enjoyed a critical renaissance in the 1960s, and again in the 1990s. Some critics today have a particular interest in Trollope's portrayal of women—he caused remark even in his own day for his deep insight and sensitivity to the inner conflicts caused by the position of women in Victorian society. In the early 1990s, interest in Trollope increased. A Trollope Society flourishes in the United Kingdom, as does its sister society in the United States. In 2011, the University of Kansas's Department of English, in collaboration with the Hall Center for the Humanities and in partnership with The Fortnightly Review, began awarding an annual Trollope Prize. The Prize was established to focus attention on Trollope's work and career. Notable fans have included Alec Guinness, who never travelled without a Trollope novel; the former British prime ministers Harold Macmillan and Sir John Major; the first Canadian prime minister, John A. Macdonald; the economist John Kenneth Galbraith; the merchant banker Siegmund Warburg, who said that "reading Anthony Trollope surpassed a university education. "; the English judge Lord Denning; the American novelists Sue Grafton, Dominick Dunne, and Timothy Hallinan; the poet Edward Fitzgerald; the artist Edward Gorey, who kept a complete set of his books; the American author Robert Caro; the playwright David Mamet; the soap opera writer Harding Lemay; the screenwriter and novelist Julian Fellowes; liberal political philosopher Anthony de Jasay; and theologian Stanley Hauerwas.