Евa Арнольд: Фотограф және әлеуметтік реализмнің шебері
Eve Arnold
Ева Арнольд (1912-2012) – американ фотожурналисі, еврей иммигранттар отбасында дүниеге келген. Манхэттенде фотосурет өнерін үйреніп, Гарлемнің сәнді суретін түсірген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америкалық фотожурналист (1912–2012)
American photojournalist (1912–2012)
Ерте өмір және мансап
Ив Арнольд Филадельфияда, иммигранттар – орыс еврейлері Уильям Коэннің (туған Velvel Sklarski), раввиннің және оның әйелі Бессидің (Bosya Laschiner) тоғыз баласының бесіншісі болып дүниеге келді. Арнольдтың ата-анасы екеуі де оның медицинаны тастап, фотосуретке түсуді таңдағанын көңіліне сыймады. Ол Манхэттенде оқыды. Бродовичтің басшылығымен фотосуретке үйреніп, Гарлемнің жарқын сән көрсетілімдерінен суреттер жинағын жасады. Жинақ 1951 жылы Лондонның «Иллюстрациялы сурет поштасында» жарияланды. Бұл серия оның мансабын бастады, бірақ кейін ол күнделігіне журнал редакторы оның суреттеріне қосатын мәтіндерді өзгерткенін және оның фотосуреттерінің мағынасын нәсілшілдік көзқарасқа сәйкес бұрмалағанын жазды. Содан кейін ол Лонг-Айлендте тұрғын үймен кемсітілген афроамерикалық көшіп келген жұмысшыларға қызығушылық танытты. 1971 жылы «Жалпақ артындағы әйелдер» деген фильм түсірді, ол араб харемдері мен хаммамдарына арналған. Арнольд АҚШ-тан кетіп, 1970-ші жылдардың басында ұлы Фрэнсис Арнольдпен бірге Англияға тұрақты қоныстанды. Оның көптеген танымал фотосуреттері «Look», «Life», «Esquire», «Harper's Bazaar», «Geo», «Stern», «Paris Match» және «Epoca» журналдарында жарияланды. Лондонның «Санди Таймс» газетінде жұмыс істеген кезде ол түсті фотосуретке кеңінен қолдана бастады және Нью-Йорктегі Халықаралық фотосурет орталығынан «Мастер фотограф» атағын алды. Арнольд «Магна Брава» атты көрмеге қатысқан бес әйелдің бірі болды. Вьетнам соғысының фотографы ретінде қабылданбаған ол Оңтүстік Африканың шатырлы қалаларын суретке түсірді, сондай-ақ әлемдегі әділетсіздіктерді сынады және оларға назар аударды. 1997 жылы ол Брэдфордтағы Ұлттық медиа мұражайының (бұрынғы Фотография, кино және теледидар мұражайы) кеңесшілер комитетіне мүше болып тағайындалды. 2003 жылы Британ империясы орденінің құрметті офицері (OBE) атанды. Ол соңғы ауруына дейін көп жылдар бойы Мейфэрде тұрды, содан кейін Пимликодағы Сент-Джордж скверіндегі зейнеткерлер үйіне көшіп барды. Анжелика Хьюстон оған әлі де фотосуретке түсіп жүр ме деп сұрағанда, Арнольд: «Бұл мәселе аяқталды. Мен енді камераны ұстай алмаймын» деді. Ол уақытының көп бөлігін Федор Достоевский, Томас Манн және Лев Толстой сияқты жазушылардың шығармаларын оқып өткізетінін айтты. Оның соңғы фотосуреттерінің бірі 1994 жылы немересі келіп, фотосурет сабағын өткізген кезде түсірілген. Ол сол күнгі күнделігіне фотограф, модель және камера арасындағы байланыстың портрет үшін қажет екенін жазды. Ол фотосуреттеріндегі қарапайымдық стилін, табиғи жарықты, поздар мен әшекейлердің болмауын баса көрсетті. Ол өзінің мансабына жетелеген қозғаушы күшін «қызығушылық» деп сипаттап, оны дос «бір әйелдің мәдени алмасуы» деп атады.
Eve Arnold was born in Philadelphia, the fifth of nine children of immigrant Russian Jewish parents, William Cohen (born Velvel Sklarski), a rabbi, and his wife, Bessie (Bosya Laschiner). Both of Arnold's parents grudgingly accepted her choice to abandon medicine to study photography. in Manhattan. Studying photography under Brodovitch, she produced a collection of photos from Harlem's vivid fashion show scene. The collection was published the series in the London Illustrated Picture Post in 1951. Although the series launched her career, she later wrote in a diary entry that the editor of the magazine changed her captions and reversed the message of her photographs to fit a racist narrative. She then became interested in African American migrant workers suffering housing discrimination in Long Island. She produced a film in 1971, Women Behind the Veil, focusing on Arabian harems and hammams. Arnold left the United States and moved permanently to England in the early 1970s with her son, Francis Arnold. Several of her famous photographs were featured in Look, Life, Esquire, Harper's Bazaar, Geo, Stern, Paris Match, and Epoca. While working for the London Sunday Times, she began to make serious use of color photography. and elected Master Photographer by New York's International Center of Photography. Arnold was one of only five women in the catalogued touring exhibition Magna Brava. Rejected as a Vietnam War photographer, she found photographing South African shanty towns also critiqued and drew awareness to the injustices in the world. In 1997, she was appointed a member of the Advisory Committee of the National Media Museum (formerly the Museum of Photography, Film & Television) in Bradford, West Yorkshire. She was appointed an Honorary Officer of the Order of the British Empire (OBE) in 2003. She lived in Mayfair for many years until her last illness, when she moved to a nursing home in St George's Square, Pimlico. When Anjelica Huston asked if she was still doing photography, Arnold replied: "That's over. I can't hold a camera any more." She said she spent most of her time reading such writers as Fyodor Dostoevsky, Thomas Mann and Leo Tolstoy. One of her last photos is of her grandson when he came to visit her for a photography lesson in 1994. She describes in her diary entry of that day the bond between photographer, subject, and camera that is necessary for a portrait. She continued to stress her style of simplicity in photos with natural lighting and lack of posing and embellishments. She sums up "curiosity" as a one word description of her driving force that led to her career of which was described as a friend as "a one woman cultural exchange".