Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей патшасы 1605-1606 жылдар аралығында.
Tsar of Russia from 1605 to 1606
Жалған Дмитрий I (немесе Псевдо-Дмитрий I) 1605 жылдың 10 маусымынан 1606 жылдың 17 мамырына дейін Дмитрий Иванович деген атпен Ресейдің барлық патшасы болып биледі. Тарихшы Честер С. Л. Даннингтің айтуынша, Дмитрий "әскери науқан мен халық көтерілісі арқылы таққа отырған жалғыз патша" болды. Ол үш "самозванцы" (самозванцы (жекеше: самозванец)) тобының алғашқысы және ең табыстысы еді, олар Ұлы Жылыста Иван Қорқыныштың кіші ұлы, царевич Дмитрий Иванович екенін мәлімдеді, ол сегіз жасында 1591 жылы жасалған өлтіру әрекетінен құтылған деген сөз. Көптеген адамдар нағыз Дмитрий Угличте 1591 жылы қайтыс болды деп есептейді. Жалған Дмитрий анасы Мария Нагая Борис Годуновтың жоспарлаған өлтіру әрекеті туралы білгенін және оның Ресей патшалығындағы монастырға қашуына көмектескенін, ал кісі өлтірушілер оның орнына басқа адамды өлтіргенін айтты. Ол Борис Годуновтың назарына түсіп, тұтқындауға бұйрық бергеннен кейін Польша-Литва одақтастығына қашқанын мәлімдеді. Көптеген поляк ақсүйектері оның әңгімесіне сенбеді, бірақ оны қолдады. Польша-Литва одақтастығының қолдауымен Жалған Дмитрий 1605 жылы Ресей патшалығына басып кірді, бірақ соғыс Борис Годуновтың күрт қайтысымен аяқталды. Наразы болған орыс боярлары жаңа патша Федор II-ге қарсы төңкеріс жасады. Жалған Дмитрий 1605 жылдың 21 шілдесінде Мәскеуге кірді және патша болып таққа отырды. Мария Нагая оны ұлы ретінде қабылдап, оның әңгімесін "растады". Жалған Дмитрийдің билеуі католицизмге ашық қанатын созуымен және Ресейге шетелдіктерді кіргізуімен ерекшеленді. Бұл оны боярлардың ықыласын жоғалтты, олар сәтті төңкеріс жасап, таққа отырғаннан кейін он бір ай өткен соң оны өлтірді. Оның 10 күндік әйелі Марина кейін Жалған Дмитрий II-ні құлаған күйеуі ретінде "қабылдады".
False Dmitry I (or Pseudo Demetrius I) reigned as the Tsar of all Russia from 10 June 1605 until his death on 17 May 1606 under the name of Dmitriy Ivanovich According to historian Chester S. L. Dunning, Dmitry was "the only Tsar ever raised to the throne by means of a military campaign and popular uprisings". He was the first, and most successful, of three "pretenders" (самозванцы (sing. : самозванец)) who claimed during the Time of Troubles to be the youngest son of Ivan the Terrible, tsarevich Dmitry Ivanovich, who supposedly escaped a 1591 assassination attempt when he was eight years old. It is generally believed that the real Dmitry of Uglich died in Uglich in 1591. False Dmitry claimed that his mother, Maria Nagaya, anticipated the assassination attempt ordered by Boris Godunov and helped him escape to a monastery in the Tsardom of Russia, and the assassins killed somebody else instead. He said he fled to the Polish–Lithuanian Commonwealth after he came to the attention of Boris Godunov, who ordered him seized. Many Polish nobles did not believe his story, but nonetheless supported him. With the support of the Polish–Lithuanian Commonwealth, False Dmitry invaded the Tsardom of Russia in 1605, but the war ended with the sudden death of Boris Godunov. Disaffected Russian boyars staged a coup against the new tsar, Feodor II. False Dmitry entered Moscow on 21 July 1605, and was crowned tsar. Maria Nagaya accepted him as her son and "confirmed" his story. False Dmitry's reign was marked by his openness to Catholicism and allowing foreigners into Russia. This made him unpopular with the boyars, who staged a successful coup and killed him eleven months after he took the throne. His wife of 10 days, Marina, would later "accept" False Dmitry II as her fallen husband.
Өмірбаян
Дмитрий 1600 жыл шамасында білімділігімен және сенімділігімен Мәскеу патриархы Әйүпке жағымды әсер еткеннен кейін тарихқа енді. Патша Борис Годунов жас жігітті тұтқындап, сұраққа алуға бұйырды. Дмитрий Польша-Литва одағының Острог қаласында князь Константин Острогскийге қашып, кейін поляктанған русиниялық Висьниовецки отбасының қызметіне кірді. Князьдер Адам мен Михаль Висьниовецки Дмитрийдің айтқан әңгімелеріне және ол кім екендігіне қызығушылық танытты, себебі бұл поляктарға Мәскеудегі саяси шиеленісті пайдалануға мүмкіндік берді. Дмитрийдің 1575-1586 жылдары билік еткен Польша королі Стефан Баторидің заңсыз ұлы екендігі туралы әңгіме тарады. Кейінірек айтылған аңыз бойынша, Дмитрий бірде қатал қожайынының шапалағынан кейін өзінің кім екенін айтып жіберді. Дмитрийдің өзінің әңгімесінше, анасы, патша Иванның жесірі, Борис Годуновтың қастандық жасауын сезіп, оны дәрігерге тапсырды, ол оны жылдар бойы түрлі монастырьларда жасырды. Дәрігер қайтыс болғаннан кейін Дмитрий Польшаға қашып, біраз уақыт мұғалім болып жұмыс істеді, содан кейін Висьниовецкилердің қызметіне кірді. Иван IV-ті білгендер кейін Дмитрийдің жас царевичке ұқсайтынын айтты. Ол сонымен қатар атқа міну, жазу-оқу және орыс, поляк, француз тілдерін білді. Дмитрийдің әңгімесінің рас емес екеніне қарамастан, Висьниовецки ағайындылары, Самуэль Тышкевич, Ян Сапиеха, Роман Розинский және басқа да поляк дворяндары оны және Борис Годуновқа қарсы талабын қолдауға келісті. 1604 жылдың наурыз айында Дмитрий Краковтағы Зигмунд III Ваза сарайына келді. Король оған шартты қолдау көрсетті, бірақ әскери көмекке уәде бермеді. Дмитрий өзінің ісіне ықпалды иезуиттерді тарту үшін 1604 жылдың 17 сәуірінде Рим католиктігіне ауысып, папалық нунций Клаудио Рангониді де өзінің талабын қолдауға көндірді. Сарайда Дмитрий поляк дворяны Ежи Мнишектің қызы Марина Мнишекті кездестірді. Дмитрий мен Марина бір-біріне ғашық болды. Ол оның әкесінен қолын сұрағанда, Мнишехтерге билікке келгеннен кейін Псков, Новгород, Смоленск және Новгород-Сіверский қалаларына толық құқық беруге уәде берілді.
Dmitry entered history circa 1600, after making a positive impression on Patriarch Job of Moscow with his learning and assurance. Tsar Boris Godunov ordered the young man seized and questioned. Dmitry fled to Prince Constantine Ostrogski at Ostroh, in the Polish–Lithuanian Commonwealth, and subsequently entered the service of the Wiśniowieckis, a polonized Ruthenian family. The princes Adam and Michał Wiśniowiecki in particular showed interest in the stories Dmitry told, and who he purported to be, as they gave the Poles an opportunity to capitalize on the political rancor in Moscow. Rumors said that Dmitry was an illegitimate son of the Polish king, Stefan Batory, who reigned from 1575 to 1586. According to a later tale, Dmitry blurted out that identity once, when a violent master slapped him. Dmitry's own story was that his mother, Tsar Ivan's widow, anticipated Boris Godunov's assassination attempt, and put him into the care of a doctor, who hid him in various monasteries through the years. After the doctor died, Dmitry fled to Poland, and worked briefly there as a teacher before he entered the service of the Wiśniowieckis. Some who had known Ivan IV later claimed that Dmitry did indeed resemble the young tsarevich. The young man also possessed such aristocratic skills as horsemanship and literacy, and was fluent in Russian, Polish, and French. Whether or not Dmitry's tale was accurate, the Wiśniowiecki brothers, Samuel Tyszkiewicz, Jan Sapieha, Roman Różyński, and several other Polish noblemen agreed to back him, and his claim, against Boris Godunov. In March 1604, Dmitry visited the court of Sigismund III Vasa in Kraków. The king provisionally supported him, but did not promise any military help. To attract the powerful Jesuits to his cause, Dmitry publicly converted to Roman Catholicism on 17 April 1604, and convinced papal nuncio Claudio Rangoni to also back his claim. While at court, Dmitry met Marina Mniszech, daughter of Polish nobleman Jerzy Mniszech. Dmitry and Marina fell in love. When he asked her father for her hand, he was promised it in return for granting the Mniszechs full rights to the Russian towns of Pskov, Novgorod, Smolensk, and Novhorod Siverskyi upon his ascension.
Ресей тағына
Борис Годунов Дмитрийдің поляк тарапынан қолдау алғанын естіп, жас жігіттің Григорий Отрепьев (шын есімі Юрий Отрепьев; Григорий монастырда берілген есімі) деген қашқын монахтан басқа ештеңе емес екенін таратып айтты. Бұл мәлімдеме қандай ақпаратқа негізделгені белгісіз. Бірақ патшаның халықтан қолдауы азая бастады, әсіресе Дмитрийге адал жандар оған қарсы қарама-қарсы әңгімелер таратқанда. Бірнеше орыс боярлары Дмитрийге адалдықтарын білдіріп, осылайша патша Бориске салық төлемеудің «заңды» себебін өзіне жасады. Дмитрий Польшаның толық қолдауына ие болып, Польша мен Литваның жеке күштерінен құралған шамамен 3500 сарбаздық шағын әскер құрды. 1605 жылдың наурыз айында ол әскерімен Ресейге қарай жорыққа шықты. Бористің көптеген жауы, оның ішінде оңтүстік казактары Дмитрийдің әскеріне қосылып, Мәскеуге ұзақ жол жүрді. Осы біріккен күштер екі рет ресейлік әскерлермен шайқасты. Бірінші шайқаста жеңіске жетіп, Чернигов (қазіргі Чернихів), Путивль (Путивль), Севск және Курск қалаларын басып алды, бірақ екінші шайқаста ауыр жеңіліске ұшырады. Олардың ісі Борис Годуновтың 1605 жылдың 13 сәуірінде күрт қайтыс болғаны туралы жаңалықпен ғана құтқарылды. Халыққа ұнамайтын патшаның өлімі Дмитрийге соңғы кедергіні жойды; жеңімпаз орыс әскерлері оның жағына өтті, ал басқалары поляк қатарын толықтырып, олармен бірге жорыққа шықты. 1 маусымда Мәскеудің наразы боярлары сарай төңкерісі жасап, жаңадан таққа отырған Федор II және оның анасы Мария Скуратова Бельскаяны, Борис Годуновтың жесірін тұтқындады. 20 маусымда Дмитрий Исаак Массаның мәліметінше, 8000 казак пен полякпен Мәскеуге салтанатты түрде кірді, ал 21 шілдеде өзі таңдаған жаңа Мәскеу патриархы, грек Игнатийдің қолынан патша болып жарияланды.
Boris Godunov received word of Dmitry's Polish support, and spread claims than the younger man was simply a runaway monk called Grigory Otrepyev (born Yuri Otrepyev; Grigory was the name given to him at the monastery). On what information this claim was based is uncertain. But the tsar's public support began to wane, especially as Dmitry's loyalists spread counter rumors. Several Russian boyars also pledged themselves to Dmitry, thereby giving themselves a "legitimate" reason to not pay taxes to Tsar Boris. Dmitry, having gained the full support of the Polish Commonwealth, formed a small army of approximately 3,500 soldiers from various private Polish and Lithuanian forces. With his men he advanced on Russia in March 1605. Boris's many enemies, including the southern Cossacks, joined Dmitry's army on the long march to Moscow. These combined forces fought two engagements with reluctant Russian soldiers. Winning the first, they captured Chernigov (modern Chernihiv), Putivl (Putyvl), Sevsk, and Kursk, but they badly lost the second battle. Their cause was only saved by the news of the sudden death of Boris Godunov on 13 April 1605. The death of the unpopular tsar swept away the last impediment to Dmitry; the victorious Russian troops defected to his side, and others swelled the Polish ranks as they marched in. On 1 June, the disaffected boyars of Moscow staged a palace coup and imprisoned the newly crowned tsar Feodor II and his mother Maria Skuratova Belskaya, widow of Boris Godunov. On 20 June, Dmitry made his triumphal entry into Moscow with 8,000 cossacks and Poles according to Isaac Massa, and on 21 July was crowned tsar by a new Muscovite Patriarch of his own choosing, the Greek Ignatius of Moscow.
Билік
Жаңа патша билігін бекіту үшін патша Иванның қабіріне және оның жесірі Мария Нагаяның монастырына барды, ол оны ұлы ретінде қабылдап, әңгімесін «растады». Годуновтар – патша Федор және анасы, Дмитрий бес ай бойы нағашы қызы ретінде ұстап зорлаған Ксения князінен басқа – өлтірілді. Патша Борис айдаған Шуйскийлер, Голицындер және Романовтар сияқты көптеген ақсүйек отбасылар кешіріліп, Мәскеуге оралуға рұқсат алды. Болашақ императорлық әулеттің арғы тегі Федор Романов жақын арада Ростов митрополиті болып тағайындалды, ал жаңа патшаны мойындамаған ескі патриарх Жоба жер аударылды. Дмитрий бірқатар саяси және экономикалық реформалар енгізуді жоспарлады. Ол Юрий күнін қайта орнатты, сол күні шаруаларға басқа жер иесіне көшуге рұқсат берілетін, шаруалардың жағдайын жеңілдетті. Ресей сарайындағы сүйіктісі, 18 жасар Иван Хворостинин князі, тарихшылардың пікірінше, Ресейдегі алғашқы батыстықтардың бірі болды. Сыртқы саясатта Дмитрий өзінің демеушісі – Польшамен және Рим Папасының мемлекетімен одақтасуға тырысты. Ол Осман империясына қарсы соғыс жүргізуді жоспарлап, соғысқа дайындық үшін қару-жарақтарды жаппай өндіруге бұйрық берді. Хабарламаларында ол өзін патша Петр I титулын қолданғанға дейін бір ғасыр бұрын «Ресей императоры» деп атады, бірақ сол кезде бұл атақ мойындалмады. Дмитрийдің патшалық бейнелерінде ол сақалсыз, шашы артқа сылатылған күйде бейнеленген, бұл сол дәуір үшін ерекше көрініс болды. 1606 жылдың 8 мамырында Дмитрий Мәскеуде Марина Мнишекке үйленді, ол католик болды. Ресей патшасы басқа дінді ұстанушы әйелге үйленгенде, әдетте ол православиеге өтетін. Дмитрийдің орыс православие шіркеуі мен Ватиканды қайта біріктіруге уәде беріп, Польша королі Сигизмунд пен Папа Павел V-нің қолдауын алғаны туралы әңгіме тарады, сондықтан, аңыз бойынша, царица Марина православиеге өтпеді. Бұл орыс православие шіркеуінің, боярлардың және халықтың наразылығын тудырды. Боярлардың басшысы, ашулы Василий Шуйский патшаға қарсы қастандық жоспарлап, оны католик және лютеран діндерін таратумен айыптай бастады. Бұл Дмитрийдің өзін орыс салтынан безген шетелдіктермен қоршап алғандықтан, әсіресе консервативті орыс қоғамы қабылдай алмаған нәрсеге ұласты. Ресейлік жылнамашы Авраам Палицынның айтуынша, Дмитрий орыс шіркеуі еретик деп санайтын католик және протестант әскерлеріне православие шіркеулерінде дұға етуге рұқсат беріп, көптеген москвиштерді ашуландырды. Шуйскийдің жақтастары патша Дмитрийдің поляк сарбаздарына қала қақпаларын жауып, Мәскеу халқын қырғынға ұшыратуға бұйрық беретіні туралы әңгіме таратты. Мұндай бұйрықтар болған-болмағанына қарамастан, Палицынның жылнамасында олар туралы айтылған.
The new tsar moved to consolidate his power by visiting the tomb of Tsar Ivan, and the convent of his widow Maria Nagaya, who accepted him as her son and "confirmed" his story. The Godunovs were killed, including Tsar Feodor and his mother, with the exception of Tsarevna Xenia, whom Dmitry raped and kept as a concubine for five months. Many of the noble families Tsar Boris had exiled – such as the Shuiskys, Golitsins and Romanovs – were pardoned and allowed to return to Moscow. Feodor Romanov, sire of the future imperial dynasty, was soon appointed as metropolitan of Rostov; the old patriarch Job, who did not recognize the new tsar, was sent into exile. Dmitry planned to introduce a series of political and economic reforms. He restored Yuri's Day, the day when serfs were allowed to change their allegiance to another lord, easing the conditions of peasantry. His favorite at the Russian court, 18 year old Prince Ivan Khvorostinin, is considered by historians to be one of Russia's first Westernizers. In foreign policy, Dmitry sought an alliance with his sponsor, the Polish Commonwealth, and with the Papal States. He planned for war against the Ottoman Empire, ordering mass production of firearms to prepare for the conflict. In his correspondence, he referred to himself as "Emperor of Russia" a century before Tsar Peter I used the title, although this was not recognized at the time. Dmitry's royal depictions featured him clean shaven, with slicked back dark hair, an unusual look for the era. On 8 May 1606, Dmitry married Marina Mniszech in Moscow; she was Catholic. When a Russian Tsar married a woman of another faith, the usual practice was that she would convert to Eastern Orthodox Christianity. Rumors circulated that Dmitry had obtained the support of Polish King Sigismund and Pope Paul V by promising to reunite the Russian Orthodox Church and the Holy See; so, claimed the rumors, Tsarina Marina did not convert to the Orthodox faith. This angered the Russian Orthodox Church, the boyars, and the population alike. The resentful Prince Vasily Shuisky, head of the boyars, began to plot against the tsar, accusing him of spreading Roman Catholicism, Lutheranism, and sodomy. This gained traction and popular support, especially since Dmitry surrounded himself with foreigners who flouted Russian customs — something conservative Russian society of the time could not accept. According to Russian chronicler Avraamy Palitsyn, Dmitry further enraged many Muscovites by permitting his Catholic and Protestant soldiers, whom the Russian Church regarded as heretics, to pray in Orthodox churches. Shuisky's adherents had spread word that Tsar Dmitry was about to order his Polish retainers to lock the city gates and massacre the people of Moscow. Whether such orders existed or not, Palitsyn's chronicle reported them as undeniable fact.
Өлім
1606 жылғы 17 мамыр күні таңертең Дмитрийдің Маринамен некелескенінен кейін он күн өткен соң, Кремльге көптеген боярлар мен қара халық шабуыл жасады. Дмитрий терезеден секіріп қашып құтылуға тырысты, бірақ құлап аяғын сындырып алды. Ол моншаға қашып, ішінде жасырынбақ болды. Бірақ оны танып, боярлар сүйреп шығарды, халыққа шақырып көмек сұрауынан қорқып, өлтірді. Оның денесі кесіліп, өртеліп, күлі Польшаға қарай зеңбірекпен атылды. Палицын айтуынша, Дмитрийдің өлімі оның қолдаушыларына қарсы қырғынға алып келді. Ол өз жылнамасында "Мәскеу көшелерінде көптеген дінсіздердің қаны төгілді" деп мақтанды. Дмитрийдің билігі ханзада Шуйский оның орнына отырғанға дейін бар болғаны он бір ай ғана созылды. Кейін тағы екі жалған Дмитрий II және Дмитрий III пайда болды, олардың біріншісін патшайым Марина өз күйеуінің қазасы ретінде "қабылдады".
On the morning of 17 May 1606, ten days after Dmitry's marriage to Marina, huge numbers of boyars and commoners stormed the Kremlin. Dmitry tried to flee by jumping out a window, but fractured his leg in the fall. He fled to a bathhouse and tried to disappear within. But he was recognized and dragged out by the boyars, who killed him lest he successfully appeal to the crowd. His body was hacked to pieces, burned, and then the ashes fired from a cannon towards Poland. According to Palitsyn, Dmitry's death set off a massacre of his supporters. He boasted in his chronicle that "a great amount of heretical blood was spilled on the streets of Moscow." Dmitry's reign had lasted only eleven months before Prince Shuisky took his place. Two further impostors later appeared, False Dmitry II and False Dmitry III, the first of whom was publicly "accepted" by Tsarina Marina as her fallen husband.
Әдебиеттегі суреттер
Жалған Дмитрий – Александр Пушкиннің бос өлең драмасы «Борис Годунов»тың басты кейіпкерлерінің бірі. Пушкиннің кейіпкері – жас монах, ол бала тірі болғанда сол жасқа жетер еді дегенді білгеннен кейін, патшаны сомдайды. Пушкиннің Жалған Дмитрийді жанына жақын ету шешімі Ресей императоры Николай І-нің наразылығын тудырды, ол пьесаның жарыққа шығуына немесе сахнада қойылмауына кедергі келтірді. Пушкин басылмаған алғы сөзінде: «Дмитрийде Генрих IV-тің көп бейнесі бар. Ол да оған ұқсас – батыл, жомарт, мақтанғақ, дінге бейжай, екеуі де саяси мақсаттар үшін сенімдерін бас тартады, екеуі де ләззат пен соғысты жақсы көреді, екеуі де қиялға берілген жобаларға ден қояды, екеуі де қастандықтардың құрбаны болады. Бірақ Генрих IV-тің бойында Ксения болған жоқ, бұл қорқынышты айыптама дәлелденбеген, ал мен оған сенбеймін». Пушкин Дмитрий мен Василийдың билік кезеңдері, сондай-ақ, Ұлы қасіретке дейінгі кезең туралы тағы да пьесалар жазуды жоспарлаған. Пушкиннің бұл жоспарларын орындауына 37 жасында дуэльде қаза табуы кедергі болды. Модест Мусоргскийдің осы аттас операсы Пушкиннің пьесасына негізделгенімен, Жалған Дмитрийді, поляк халқын және Рим-католик шіркеуін жаман көрсетіп бейнелейді. Жалған Дмитрийдің Марина Мнишекке жасаған ұсынысын иезуит бастаған деп бейнеленген. Марина сол жігітті азғырудан бас тартады, ал иезуит оны тозақ отымен қорқытып, аяғына жығылғызады. Ал Пушкин Маринаның әрекеттерін патологиялық амбиция жетеледі деп есептеді. Операның аясында, таққа талапкердің таққа отыруына қасиетті ақымақ Николай ашуланып зарланады, ол Пушкиннің пьесасында патша Борис нағыз Дмитрийді өлтіргені үшін сөккен болатын. Мусоргскийдің операсында қасиетті ақымақ: «Жасырайық, жасырайық, православие жаны!» – деп жариялайды және «дұшпан келеді» деп болжайды, бұл «түннен де қараңғылыққа» алып келеді. Жалған Дмитрийдің тарихын Шиллер («Дмитрий» пьесасында), Сумароков, Хомяков, Виктор Жонсьер («Дмитрий» операсында) және Антонин Дворжак («Дмитрий» операсында) айтқан. Райнер Мария Рильке Жалған Дмитрийдің құлауын «Мальте Лоридс Бридждің жазбаларында» баяндайды, бұл Рилькенің жалғыз ұзын прозалық еңбегі. Харольд Лэмб «Жылқы шебері» романында Жалған Дмитрийдің өлімін қиялға айналдырады, онда талапкер өлтірілуден аман қалып, шығысқа қашып кетеді, оған сатқындық жасаған казак оны қуалайды. «The Ninth Doctor Adventures: Back to Earth» (2 том, 1 бөлім) екінші әңгімесінде, Big Finish Productions компаниясының «Doctor Who» аудио драмаларының жинағында кездеседі.
False Dmitry is one of the primary characters in Alexander Pushkin's blank verse drama Boris Godunov. Pushkin's character is a young novice monk who impersonates the Tsarevich after he learns he is the age the child would have been had he lived. Pushkin's decision to humanise the False Dmitry earned him the disapproval of Emperor Nicholas I of Russia, who prevented the play from being published or staged. In an unpublished foreword, Pushkin wrote, "There is much of Henri IV in Dmitri. Like him he is brave, generous and boastful, like him indifferent to religion both abjure their faith for a political cause, both love pleasures and war, both devote themselves to chimerical projects, both are victims of conspiracies But Henri IV didn't have a Ksenya [Xenia] on his conscience it is true that this horrible accusation hasn't been proved and, as for me, I make a point of not believing it." Pushkin intended to write further plays about the reigns of Dmitry and Vasili, as well as the subsequent Time of Troubles. Pushkin was prevented from fulfilling these plans by his death in a duel at the age of 37. Although based on Pushkin's play, Modest Mussorgsky's opera of the same name demonizes False Dmitry, the Polish people, and the Roman Catholic Church. False Dmitry's engagement to Marina Mniszech is portrayed as instigated by a Jesuit. Marina balks at seducing the pretender, and the Jesuit threatens her with hellfire until she grovels at his feet. In contrast, Pushkin believed that Marina was motivated by pathological ambition. At the opera's denouement, the pretender's ascent to the throne is lamented by the holy fool Nikolai, who appears in Pushkin's play only to rebuke Tsar Boris for murdering the real Dmitry. In Mussorgsky's opera, the holy fool proclaims, "Weep, weep Orthodox soul", and predicts that "the enemy will come" leading to "darkness blacker than night." False Dmitry's story was also told by Schiller (in Demetrius), Sumarokov, Khomyakov, by Victorin Joncières in his opera Dimitri, and by Antonín Dvořák in his opera Dimitrij. Rainer Maria Rilke recounts the overthrow of False Dimitry in The Notebooks of Malte Laurids Brigge, Rilke's only longer prose work. Harold Lamb fictionalizes the demise of False Dimitry in "The Wolf Master", in which the claimant survives his assassination through trickery, and flees east, pursued by a Cossack he had betrayed. Features in the second story of The Ninth Doctor Adventures: Back to Earth (Volume 2.1), a boxset of Doctor Who audio dramas from Big Finish Productions.