Екінші дүниежүзілік соғыс алдындағы британ және француз танктары: жаяу әскерін қолдау танктерінің эволюциясы
Infantry tank
Жаяу әскер танктері: 2-дүниежүзілік соғыс алдындағы Ұлыбритания мен Франция әзірлеген, жаяу әскерге қолдау көрсету үшін жасалған, жылдамдығы төмен, бірақ қорғанысы күшті танктер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаяу әскер танкісі – Ұлыбритания мен Франция екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары әзірлеген танк концепциясы. Жаяу әскер танкілері шабуыл кезінде жаяу әскерге қолдау көрсету үшін құрастырылды. Осы мақсатқа жету үшін көліктер көбінесе ауыр бронямен жабдықталды, бұл оларға тіпті қатты атыс кезінде де жаяу әскермен тығыз байланыста жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Қосымша броня жылдамдыққа кедергі келтірді, бірақ бұл салыстырмалы түрде баяу жылжыған жаяу әскерге қолдау көрсету кезінде маңызды емес еді. Жаяу әскер танкілерінің қолдауымен шабуыл жаудың қорғанысы мықты аймақтарын бұзғаннан кейін, крейсерлік немесе жеңіл танктер сияқты жылдам танктер өздерінің жоғары жылдамдығы мен ұзын қашықтығын майданның тереңінен әрекет ету үшін, сондай-ақ жаудың жабдықтау және байланыс желілерін қию үшін пайдалануы күтілді. Жаяу әскер танкісін "жалпы мақсаттағы танк" (Universal Tank) концепциясы ығыстырды, ол жаяу әскер және крейсерлік танктердің екеуінің де рөлін орындай алатын еді. Осы концепцияны Черчилль және сол кездегі орташа немесе крейсерлік танктерді алмастырған Центурион танк бейнеледі. Бұл негізгі ұрыс танктерінің пайда болуына әкелді.
The infantry tank was a tank concept developed by the United Kingdom and France in the years leading up to World War II. Infantry tanks were designed to support infantrymen in an attack. To achieve this, the vehicles were generally heavily armoured to allow them to operate in close concert with infantry even under heavy fire. The extra armour came at the expense of speed, which was not an issue when supporting relatively slow moving foot soldiers. Once an attack supported by infantry tanks had broken through heavily defended areas in the enemy lines, faster tanks such as cruiser or light tanks were expected to use their higher speed and longer range to operate far behind the front and cut lines of supply and communications. The infantry tank was superseded by the "Universal Tank" concept which could adequately perform the roles of both infantry and cruiser tank, as represented by the Centurion which replaced both the Churchill and any medium or cruiser tanks then in service. This led to the main battle tank.
Өмірбаян
Британ армиясының тәжірибелік броньды құралымдары көбінесе 1930 жылдары ескірген деп танылған Vickers Medium Tank Mk I және Medium Mk II танктерімен жабдықталған; көлік құралдарының көпшілігі қызмет ету мерзімінің соңына жеткен еді. Оларды көптеп салудың қажеті болмады, себебі олардың маневрлік соғыс үшін тым баяу болған жол жылдамдығы және олардың 3 фунттық зеңбірегінің қарулануы жаңа шетелдік танктерді тесіп өтуге жеткіліксіз болды. 1931 жылы тәжірибелік механикаландырылған күштермен жүргізілген тәжірибелер Кирк комитетінің есебіне және үш түрлі танктың техникалық талаптарына әкелді: кішкентай калибрлі зеңбірек пен пулеметпен жабдықталған орташа танк, барлау үшін және орташа танктермен бірлесіп, танкке қарсы зеңбіректерді жоюға арналған пулеметпен қаруланған жеңіл танк. Сондай-ақ, танк шабуылдарына қолдау көрсету үшін жарылғыш және түтін снарядтарын атуға қабілетті зеңбірекпен жабдықталған, тікелей қолдау танктері де қаралды. 1929 жылғы Уолл-стрит құламы мен Ұлы депрессия армияға бөлінетін қаражатты айтарлықтай қысқартты. Трактілі көліктерге жұмсалған қаржы 1931–32 жылдары 357 000 фунт стерлингтен 1932–33 жылдары 301 000 фунтқа дейін төмендеді және 1931 жылғы көрсеткіштен 1934–35 жылдары ғана жоғарылады. 1934 жылдың мамыр айында генерал-лейтенант Хью Эллес Орднанс бас директоры болып тағайындалды, ал Корольдік танк корпусының инспекторы Бригадир Перси Хобарт Викерске жаяу әскермен ынтымақтастық үшін, барлық қолданыстағы танкке қарсы қарулардан аман қала алатын және бейбіт уақытта жаппай өндіріс үшін жеткілікті арзан танк жобалауды тапсырды. Келесі жылы Викерс екі адамдық танк жобасын жасады, ол пулеметпен және азаматтық Ford V8 қозғалтқышымен жабдықталған. 1936 жылдың қазан айындағы прототиптің салмағы , ең жоғары жылдамдығы болды, бірақ ол жақсы броньмен қамтамасыз етілген және механикалық тұрғыдан сенімді болды. A11, Infantry Tank Mk I, – бірінші жаяу әскер танктерінің (I танктері) бірі және I танктері мен крейсерлік танктерге дизайнды бөлу шешімінің алғашқы практикалық көрінісі болды, олар әртүрлі функциялар мен тактикаларға ие және бөлек бөлімшелерге берілді. 1935 жылғы Соғыс министрлігінің «Далалық қызмет ережелері» (FSR) басылымы, армияның мақсаттарға жету үшін әрекет ету қағидаларын қамтитын, генерал-майор Арчибальд Уэвелл жазған, жаяу әскер дивизияларының жаугершілік әрекеттерін Армия танк батальондарының, жаяу әскер артиллериясымен ынтымақтастықта, баяу және ауыр жаяу әскер танктерімен жабдықталған қолдауымен жүргізуін қамтамасыз етті. Жеңіліске қол жеткізгеннен кейін, жеңіл және крейсерлік танктермен танк бригадасын қамтитын мобильді дивизия олқылық арқылы жылжып, қарсыласты күтпеген шабуылмен ұрып, штабтар мен жауынгерлік емес бөлімшелерге шабуыл жасау үшін танктердің жылдамдығы мен қашықтығын пайдаланатын еді. 1939 жылы FSR-ға енгізілген түзетулерде жаудың броньды шабуылына қарсы шабуылдар қарастырылды. (FSR 1935-те жаяу әскер және крейсерлік танктер арасындағы айырмашылықты кодтау, Екінші дүниежүзілік соғыстың ұзақ жылдарына дейін барлық қару түрлерінің ынтымақтастығына кедергі келтірді.) Танкке қарсы қорғаныс жасақтар физикалық кедергілерді табу және өздерінің танкке қарсы зеңбіректерін басқару арқылы қамтамасыз етілуі мүмкін. Кедергілер орман, өзен немесе миналы дала болуы мүмкін, егер олар басқа қарудан атылған оқтармен қорғалған болса. Жергілікті жердің қолайлы емес екендігіне байланысты, коммуникациялық бөлімшелерге де танкке қарсы зеңбіректер қажет болды және олар жан-жақты қорғаныс үшін қолайлы орындарды құруға оқытылды.
The experimental armoured formations of the British army were mostly equipped with the Vickers Medium Tank Mk I and Medium Mk II, which were judged obsolete by the 1930s; most of the vehicles were at the end of their mechanical life. It was impractical to build more because their road speed of only was too slow for manoeuvre warfare and their armament of a 3 pounder gun lacked the power to penetrate newer foreign tanks. By 1931, experience with the Experimental Mechanized Force led to the report of the Kirke Committee and specifications for three types of tank, a medium tank with a small calibre anti tank gun and a machine gun, a light tank armed with machine guns for reconnaissance and to co operate with medium tanks by engaging anti tank guns. A close support tank armed with a gun firing high explosive and smoke shells to give covering fire for tank attacks was also specified. The Wall Street Crash of 1929 and the Great Depression led to big reductions in the funds made available for the army. Money spent on tracked vehicles fell from £357,000 in 1931–32 to £301,000 in the year 1932–33 and exceeded the 1931 figure only in 1934–35. In May 1934, Lieutenant General Hugh Elles was appointed Master General of the Ordnance and Brigadier Percy Hobart, the Inspector, Royal Tank Corps, asked Vickers to design a tank for infantry co operation, that could survive all existing anti tank weapons and be cheap enough for mass production in peacetime. The next year, Vickers had a two man tank design, with a machine gun and powered by a civilian Ford V8 engine of The prototype of October 1936 weighted had a maximum speed of only but carried of armour and was mechanically reliable. The A11, Infantry Tank Mk I, was the first Infantry tank (I tank) and the first practical expression of the decision to split design into I tanks and cruiser tanks, with different functions and tactics, supplied to separate units and formations. The 1935 edition of the War Office publication, Field Service Regulations (FSR), containing the principles by which the army was to act to achieve objectives, was written by Major General Archibald Wavell, made breakthrough the responsibility of infantry divisions with the support of Army Tank Battalions, equipped with specialised vehicles for infantry artillery co operation, the slow and heavy Infantry tanks. Once a breakthrough had been created, a Mobile Division containing a tank brigade with light and cruiser tanks, would advance through the gap and use the speed and range of its tanks to surprise the defender and attack flanks, headquarters and non combatant units. By 1939, further amendments to FSR added counter attacks on an enemy armoured breakthrough. (The codification of the difference between Infantry and cruiser tanks and their functions in FSR 1935, accidentally created an obstacle to all arms co operation that lasted long into the Second World War.) Defence against tanks could be achieved by troops finding physical obstacles and by controlling their own anti tank guns. The obstacles could be woods and rivers or minefields as long as they were covered by fire from other weapons. In places lacking convenient terrain features, lines of communication troops would also need anti tank guns and be trained to set up localities suitable for all round defence
A11-дің дизайны мен өндірісінде экономия қажеттілігі, радио орнатуға жеткіліксіз болғандықтан, 1936 жылы A12, Infantry Tank Mk II танкін жасауға әкелді. Жылдамдығы жеткен A12 танктері де баяу болды, бірақ олардың бронясы бар, ол танк оқтарынан және неміс 37 мм Pak 36 танкке қарсы зеңбірегі сияқты стандартты шетелдік зеңбіректерден қорғайтын. Танк төрт адамнан тұратын экипажға және радио мен Ordnance QF 2 фунттық жоғары жылдамдықты зеңбіректі орнатуға жеткілікті үлкен мұнараға ие болды, ол 1939–1940 жылдардағы барлық неміс танктерін тесіп өте алатын қатты снарядтарды атуға қабілетті еді. Викерс және мемлекеттік зауыттар жұмысты қабылдай алмады, сондықтан ол тәжірибесі, дизайнерлері мен сызушылары жоқ азаматтық фирмаға тапсырылды. A12 танкін 1939 жылы «Matilda II» деп өндіріске енгізуге қол жеткізілді, соғыс басталғанда ол пайдалануға берілмеген, тек 67 A11 танктері жеткізілген. «Matilda» танктері Армия танк батальондарына жеткізілген кезде Франция шайқасында және Батыс шөлдік науқанында тиімді танктер болды, онда олар итальяндық танктерді басып өтті және 1940–1941 жылдары стандартты итальяндық және неміс танкке қарсы зеңбіректерге қарсы тиімді болды, бірақ кейіннен неміс танк бөлімшелерінің жылдамдығына сай келмейтіні және жарылғыш снарядтармен алыс қашықтықтан неміс танкке қарсы зеңбіректерге қарсы тиімді шабуыл жасай алмайтыны анықталды.
The need for economy in the design and production of the A11, which was too small for a radio, led to work on a successor, the A12, Infantry Tank Mk II in 1936. Capable of , the A12 was still slow but had of armour, making it almost invulnerable to tank guns and standard foreign guns like the German 37 mm Pak 36 anti tank gun. The tank had a four man crew and a turret big enough for a radio and an Ordnance QF 2 pounder high velocity gun, firing solid projectiles capable of penetrating all 1939–1940 German tanks. Vickers and government factories could not take on the work and it was farmed out to a civilian firm, which lacked experience, designers and draftsmen. It took until 1939 to bring the A12 into production as the "Matilda II" and it had not gone into service when the war began, only 67 A11s having been delivered. When the Matilda was supplied to Army Tank Battalions it was an effective tank in the Battle of France and in the Western Desert Campaign, where it outclassed Italian tanks and was effective against standard Italian and German anti tank guns from 1940 to 1941 but was later found to be too slow for the fast tempo that German panzer units could achieve and unable to engage the more powerful German anti tank guns from long range with high explosive shells.
Басқа цистерналар
Кейінгі терминдерді қолдану арқылы, жаяу әскер танкісі ауыр танкке, ал крейсерлік танктер орташа, жеңіл немесе тіпті бронеавтомобильдерге теңестірілді. Бұл салыстыру жаңылыстырушы болуы мүмкін; Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында ауыр танктердің жоғары танкке қарсы қабілеттері болуы тиіс еді, бұл дәстүрлі жаяу әскер танкісі үшін басты назарда болған жоқ. Жаяу әскер танкісі «ауыр танк» немесе «шабуылдық танк» тұжырымдамаларынан өзгеше болды, бірақ соғысқа дейінгі көп мұнаралы ауыр машиналарын, мысалы, советтік Т-35 және неміс Neubaufahrzeug (екеуі де 1926 жылғы Vickers A1E1 Independent-тен шабыттанды – бұл идея Соғыс кеңсесі 1920 жылдардың соңында қаражаттың жетіспеуіне байланысты тоқтатылды), олар ұқсас болды және қолданудың ұқсас тактикалық принциптеріне ие болды. Neubaufahrzeug «блицкриг» тактикасы үшін тым баяу деп есептелді және сұраныстан шықты. Немец және, белгілі бір деңгейде, советтік соғыс доктринасы жылдам орташа және ауыр танктерге көшті, үлкен көп танктық шайқастарда күресіп. Жаяу әскер танкісінің шабуылдағы ролін Sturmgeschütz шабуылдық зеңбіректер алды. Бірақ маңызды айырмашылық – ауыр танктер әдетте өте жақсы қаруланған болды, ал жаяу әскер танкілері басқа түрлерге қарағанда артық қаруланған жоқ. Мысалы, советтік 45 тонналық KV-1 ауыр танкісі мен 25 тонналық британдық Matilda II жаяу әскер танкісі 1940 жылы шамамен бір уақытта қолданысқа енгізілді. Бұл екі модельдің броньдық қорғанысы мен жылдамдығы шамалас болды, бірақ KV-нің 76,2 мм негізгі зеңбірегі Matilda-ның 2 фунттық (40 мм) зеңбірегінен әлдеқайда үлкен болды. Британдық тәжірибеде жаяу әскер танкісінің негізгі қарулануы үш кезеңнен өтті. Дюнкеркке дейінгі британдық армияның Matilda I-де тек бір ауыр Vickers пулеметі болды, бұл шассиінің жеңілдігімен және жоспарланған құнымен байланысты шара болды. Matilda II өз заманы үшін тиімді танкке қарсы қабілетке ие болды, 2 фунттық зеңбірегімен, бірақ олар тек танкке қарсы қолдану үшін қатты оқпен (жарылғыш емес) жабдықталды және жаяу әскерге жақын қолдау көрсету кезінде артиллерия ретінде тиімді болмады. Matilda-ның жекелеген түрі 3 дюймдік гаубицамен жабдықталды. Британдық жаяу әскер танкісінің соңғы дамуы Churchill Mk I-ден басталды, онда корпусқа орнатылған 3 дюймдік гаубица жарылғыш снарядтармен жаяу әскердің шабуылын қолдауға мүмкіндік берді, ал мұнарасында басқа танктерге қарсы 2 фунттық зеңбірек болды. Танктердің көлемінің және мұнара сақиналарының диаметрінің артуы мұндай гаубицаны Crusader Close Support (CS) және Centaur CS крейсерлік танктері сияқты көліктерге мұнараға орнатуға мүмкіндік берді.
Using later terminology, the infantry tank has been compared to a heavy tank, while the cruisers were compared to mediums, lights, or even armoured cars. This comparison can be misleading; late Second World War heavy tanks were intended to have superior anti tank capabilities, which wasn't a focus of the traditional infantry tank. The infantry tank was different from either the "heavy tank" or "breakthrough tank" concepts, although some pre war multi turreted heavy machines such as the Soviet T 35 and the German Neubaufahrzeug (both taking some of their inspiration from the 1926 Vickers A1E1 Independent – an idea which was abandoned by the War Office in the late 1920s for lack of funding), which were similar, and with similar doctrines for their use. The Neubaufahrzeug was considered too slow for Blitzkrieg tactics and fell from favour. German, and to some extent Soviet, wartime doctrine shifted towards faster medium and heavy tanks fighting large multi tank battles, with the role of the infantry tank in the assault taken by simpler Sturmgeschütz assault guns. An important difference, however, was that heavy tanks were generally very well armed, while infantry tanks were not necessarily better armed than other types. For example, the Soviet 45 ton KV 1 heavy tank and 25 ton British Matilda II infantry tank were deployed at about the same time in 1940. These two models had similar levels of armour protection and mobility, but the KV's 76.2 mm main gun was much larger than the Matilda's 2 pounder (40 mm). In British practice, the main armament of the infantry tank went in three phases. The pre Dunkirk British Army Matilda I had only a single heavy Vickers machine gun, a compromise forced by the lightness of its chassis and its target cost. The Matilda II gained a capable anti tank capacity for its time, with the 2 pounder, but these were only issued with solid shot (i. e. non explosive) for anti tank use and had little effect as artillery when providing close support for the infantry. A separate variant of the Matilda was fitted with a 3 inch howitzer. The ultimate evolution of the British infantry tank concept began with the Churchill Mk I, where a hull mounted 3 inch howitzer could support infantry assaults with high explosive shells while the turret had a 2 pounder for use against other tanks. As the increasing size of tanks, and their turret ring diameters, allowed such a howitzer to be turret mounted in vehicles such as the Crusader Close Support (CS) and Centaur CS cruiser tanks.