Кіріспе
Мысыр монахы Мар Авгин немесе Авген (363 ж. қайтыс болды), сондай-ақ Клизмалық Авгин немесе Әулие Евгений ретінде де белгілі. Дегенмен, осы әңгімелердің бәрі кейінірек жазылған және көбінесе уақытқа қатысты жаңылысқан деректерге толы. Авгиннің тарихи тұлға екендігі нақты емес. Ол туралы ең ерте деректер 7 ғасырда, яғни оның қайтысынан кейін үш жүз жылдай өткен соң жазылған. Қазіргі ғалымдар Авгиннің монахтықты сириялық дәстүрге енгізгенін толығымен жоққа шығарады, оны жергілікті даму деп санайды. Мар Авгин туралы әңгіме, шындығына келсек, негізі бар ма, жоқ па, сириялық монахтықты Шөл әкелерінің Мысыр дәстүрімен байланыстыру мақсатымен көркемделіп айтылған.
Mar Awgin or Awgen (died 363 AD), also known as Awgin of Clysma or Saint Eugenios, was an Egyptian monk who, according to traditional accounts, introduced Christian monasticism to Syriac Christianity. These accounts, however, are all of late origin and often contain anachronisms. The historicity of Awgin is not certain. The earliest source to mention him dates to the 7th century, about three hundred years after his death. The claim that Awgin introduced monasticism to the Syriac tradition is roundly rejected by modern scholars, who regard it as an indigenous development. The story of Mar Awgin, whether having a factual basis or not, was embellished in order to associate Syriac monasticism with the more illustrious Egyptian tradition of the Desert Fathers.
Мысырда
Бастапқыда, Әулие Евгений Мысырдың Суэц маңындағы Клизма немесе Колзум аралынан келген інжу-маржан аулаушы еді. 25 жыл жұмыс істеген соң, ол Жоғарғы Мысырдағы Пахомий монастыріне қосылды, онда нан пісіруші болып жұмыс істеді. Оның рухани сыйларға ие екені және кереметтер жасағаны айтылады, сондай-ақ монахтардың арасынан оның ізбасарлары пайда болды.
Месопотамияда
Ол Мысырдан Месопотамияға сапар шеккенде, шамамен 70 монах онымен бірге болды, ол жерде Нисибис қаласының үстіндегі Изла тауында монастырь құрды. Бұл жердің орналасқан жері өте қолайлы болды, себебі Нисибис жаңа ғана христиан дінін мемлекеттік дін ретінде қабылдаған Рим империясының шығыс шебінде орналасқан еді. Месопотамияның қалған бөлігі Сасанидтердің билігінде болды, олар зоростриялық дінді қайта жаңғыртуға тырысып, христиан халқын кейде қуғындады. Изла тауындағы қауым тез өсіп, одан Месопотамия, Парсы, Армения, Грузия, тіпті Үндістан мен Қытайда басқа монастырьлар ашылды. VI ғасырда дағдарыс туды: зорострий билеушілерін риза қылғандықтан, Ассирия шіркеуі барлық монахтар мен монахтардың үйленуі керек деп шешті. Соның салдарынан көптеген монахтар Батыс Сирия ритуалын ұстанған Миафизит шіркеуіне көшті, бұл Ассирия шіркеуінде рухани өмірдің төмендеуіне әкеп соқты. Бірақ реформалар көп ұзамай кері қайтарылды. Қашқарлық Ұлы Ыбырайым Изла тауында жаңа монастырь құрды, ол және оның ізбасары Ұлы Бабай қатаң монахтық қозғалысты қайта жаңғыртты. Үйленген монахтар қуылды, шіркеудің үйретігі берік православие негізінде орнатылды, және Ассирия монахтығы тағы да мың жыл бойы гүлденді.