Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Франк патшасы (584–629)
Frankish king (584–629)
Хлотар II, кейде "Жас" деп аталады (франц. le Jeune), (584 жылдың мамыр-маусымы – 629 жылдың 18 қазаны) – франктер патшасы, Неустрияны (584–629), Бургундияны (613–629) және Аустразияны (613–623) биледі. Хильперик I мен оның үшінші әйелі Фредегунданың ұлы, ол билігін анасының регенттігімен нәресте кезінде бастады, анасы 592 жылы қайтыс болған Клотардың ағасы, Бургундия королі Гунтраммен бекем одақта болды. Хлотар анасы 597 жылы қайтыс болғаннан кейін билікті өз қолына алды. Ол бай болғанымен, оның мемлекеті Францияның ең кішкентай бөлігінің бірі болды. Ол анасының Брунильда патшайымымен араздасуын сол қаттылықпен және қан төгіспен жалғастырды, соңында 613 жылы Францияны өз билігімен біріктіруге мүмкіндік берген шайқаста жеңіске жетіп, оны ерекше қатыгездікпен өлімге жіберді. Әкесі сияқты, ол да басқа патшалар қайтыс болғаннан кейін жерлерді жаулап алып, өзінің аумағын кеңейтті. Оның билігі заманауи стандарттар бойынша ұзақ болды, бірақ француз аристократиясы мен шіркеудің патшалық билігіне қарсы үздіксіз күресін көрді. 614 жылғы Париж жарлығы, лауазымдарға тағайындау және мемлекеттік басқарудың бірнеше мәселелеріне қатысты, қазіргі заманғы тарихшылар тарапынан әртүрлі түсіндірілді. 617 жылы ол сарайдың әкімін өмір бойына қызмет ететін лауазымға бекітті, бұл лауазымның патшалық үйдің басқарушысынан бастап, үкімет басшысы, тіпті 751 жылы Пепин Ұзынының тұсында монархқа дейін өсуінің маңызды қадамы болды. 623 жылы Клотар өзінің жас ұлы Дагобертке Аустразияны басқару құқығын беруге мәжбүр болды. Меровинг монархы үшін ерекше жағдай – ол моногамияны сақтады, бірақ ерте қайтыс болған әйелдерінің арқасында үш әйелі болды. Ол көбінесе шіркеудің одақтасы болды және, мүмкін, ағасы Гунтрамның мысалынан шабыттандырылып, оның билігінде Брунильданы өлімге жіберуден басқа, айырықша қылмыстар байқалмады.
Chlothar II, sometimes called "the Young" (French: le Jeune), (May/June 584 – 18 October 629) was king of the Franks, ruling Neustria (584–629), Burgundy (613–629) and Austrasia (613–623). The son of Chilperic I and his third wife, Fredegund, he started his reign as an infant under the regency of his mother, who was in an uneasy alliance with Chlothar's uncle King Guntram of Burgundy, who died in 592. Chlothar took power upon the death of his mother in 597; though rich, his realm was one of the smallest portions of Francia. He continued his mother's feud with Queen Brunhilda with equal viciousness and bloodshed, finally achieving her execution in an especially brutal manner in 613, after winning the battle that enabled Chlothar to unite Francia under his rule. Like his father, he built up his territories by seizing lands after the deaths of other kings. His reign was long by contemporary standards, but saw the continuing erosion of royal power to the French nobility and the church against a backdrop of feuding among the Merovingians. The Edict of Paris in 614, concerned with several aspects of appointments to offices and the administration of the kingdom, has been interpreted in different ways by modern historians. In 617 he made the mayor of the Palace a role held for life, an important step in the progress of this office from being first the manager of the royal household to the effective head of government, and eventually the monarch, under Pepin the Short in 751. Chlothar was forced to cede rule over Austrasia to his young son Dagobert I in 623. Unusually for a Merovingian monarch, he practised monogamy, though early deaths meant that he had three wives. He was generally an ally of the church and, perhaps inspired by the example of his uncle Guntram, his reign seems to lack outrageous acts of murder, the execution of Brunhilda excepted.
VI ғасырдағы франк аумақтары
II Клотардың иелігі Клотар II-нің әкесі және атасы Клотар 561 жылы қайтыс болған кездегі франк мемлекетінің аумақтық және саяси құрылымында орналасқан. 511 жылы Клодвиг қайтыс болғаннан кейін төрт мемлекет құрылды, олардың астаналары Реймс, Суассон, Париж және Орлеан қалаларында болды, ал Аквитания жеке бөлінді. 550 жылы төрт бауырдың соңғысы Клотар I франк мемлекетін қайта біріктіріп, Бургундия (Бургундия) аумағын жаулап алды. 561 жылы Клотар I-нің төрт ұлы 511 жылғы оқиғаларды қайталап, мемлекетті тағы да бөлісті: Реймсте Сигеберт I, Суассонда Чильперик I, Парижде Хариберт I және Орлеанда Гунтрам, оның құрамында Бургундия (Бургундия) мемлекетінің аумағы болды. Олар Аквитанияны тағы да жеке-жеке бөлісті. Бірақ көп ұзамай Сигеберт астанасын Реймстен Метцке, ал Гунтрам Орлеаннан Шалонға көшірді. 567 жылы Хариберт қайтыс болғаннан кейін жер тағы үш тірі қалған арасында бөлінді, ең бастысы – Сигеберт (Метц) Парижді, ал Чильперик (Суассон) Руанды алды. Осы кезде Аустразия және Неустрия атаулары осы мемлекеттердің аттары ретінде алғаш рет пайда болған секілді.
The domain of Clothar II was located in the territorial and political framework derived from the Frankish kingdom present at 561 at the death of Clothar, son of Clovis and grandfather of Clothar II. On the death of Clovis in 511, four kingdoms were established with capitals at Reims, Soissons, Paris, and Orléans, Aquitaine being distributed separately. In the year 550, Clothar I, the last survivor of four brothers reunited the Frankish kingdom, and added Burgundian territory (Burgundia) by conquest. In 561, the four sons of Clothar I followed the events of 511 similarly and split the kingdom again: Sigebert I in Reims, Chilperic I in Soissons, Charibert I in Paris, and Guntram in Orleans, which then included the Burgundian kingdom territory (Burgundia). They divided Aquitaine separately again. Very quickly, Sigebert moved his capital from Reims to Metz, while Guntram moved his from Orléans to Chalon. On the death of Charibert in 567, the land was again split between the three survivors, of greatest importance Sigebert (Metz) received Paris and Chilperic (Soissons) received Rouen. The names Austrasia and Neustria seem to have appeared as the names of these kingdoms for the first time at this point.
Фредегундтың амбициялары
560 жылы Зигеберт пен Чильперик Испанияның вестгот патшасы Афанагильдің екі қызы, Брунгильда мен Гальсвинтаға үйленді. Алайда, Чильперик әлі де сүйіктісі және серігі Фредегундқа құштар болды, бұл Гальсвинтаның туған жері Толедоға қайтуға ниеттенуіне себеп болды. 568 жылы ол өлтірілді, ал бірнеше күннен кейін, қысқа қайғыдан соң, Чильперик Фредегундқа ресми түрде үйленді және оны франк патшалығының ханымы етіп жариялады. "Осыдан кейін оның бауырлары жоғарыда аталған патшайым оның бұйрығымен өлтірілді деп ойлады".
In 560, Sigebert and Chilperic married two sisters, daughters of the Visigoth king of Spain Athanagild; princesses Brunhilda, and Galswintha respectively. However Chilperic was still very much attached to his lover and consort, Fredegund, causing Galswintha to wish to return to her homeland in Toledo. In 568 she was murdered and within days, after a brief period of grieving, Chilperic officially married Fredegund and elevated her to a queen of a Frankish kingdom. "After this action his brothers thought that the queen mentioned above had been killed at his command "
Чильперик бастапқыда дауды аяқтау үшін белгілі бір сомада ақша төлеуге келісті, бірақ көп ұзамай Зигебертке қарсы әскери операциялар сериясын бастауға шешім қабылдады. Бұл 613 жылы Брунгильда қайтыс болғанға дейін аяқталмаған "патшалық жанжалдың" бастауы болды. 584 жылы Чильперик өлтірілгенге дейінгі негізгі оқиғалар: Зигеберттің (575) өлтірілуі, Брунгильданың тұтқынға алынуы және оның Чильпериктің ұлына үйленуі, сондай-ақ Брунгильданың Зигеберттің мұрагері Хильдеберт II-ге қайта оралуы. Бұрынғы әйелі Аудоверадан туған ұлдары Меровех пен Кловисті жою арқылы Фредегунд өзінің төмендегі тегін ескере отырып, өзінің мәртебесін сақтауға тырысты. Алайда, оның өзінің балалары өте ерте қайтыс болды және олардың өлімі күдікті болды. 1584 жылдың көктемінде Фредегунд ұл табады, егер ол ұзақ өмір сүрген болса, ол Чильперик I-нің болашақ мұрагері болар еді.
Chilperic agreed, at first, to pay a sum of money to end the feud, but not soon after decided to embark on a series of military operations against Sigebert. This was the beginning of what is called the "royal feud " which did not end until Brunhilda died in 613. The main episodes until the assassination of Chilperic in 584 were as follows: the assassination of Sigebert (575), the imprisonment of Brunhilde and her marriage to a son of Chilperic, and the return of Brunhilda to her son Childebert II, successor of Sigebert. Moreover, Fredegund strove to ensure her position, since she was from lower origins, by eliminating the sons that Chilperic had with his previous wife Audovera: Merovech and Clovis. Her own children, however, died at a very young age and appeared to be by foul play. When Fredegund had a son in the spring of 584, he would have been the future successor of Chilperic I, if he had lived long enough.
Ерте өмір
Франктардың әдет-демеуі бойынша, жаңа туған балалар бастапқыда есім алмайтын, себебі бұл Меровингтердің символдық есіміне байланысты алаңдаушылықты таратпау үшін жасалған. Франктер мемлекетіндегі тәртіпсіздіктерге байланысты есім таңдауды қалаған әкесі оны бірден крещение рәсімінен өткізбеді. Хильперик пен Фредегунд өз балаларын қорғауға тырысты, өйткені олардың үлкен төрт ұлы өлтірілуі мүмкін еді, және сол кезде саяси интригалар көп болды. Ол жасырын түрде Витри-ан-Артуадағы патшалық сарайда тәрбиеленді. 584 жылдың қыркүйегінде Хильперик I, Челлес сарайының жанында аң аулап жүргенде, королева Брунгильданың бұйрығымен өлтірілді деген болжам бар. Бұл оқиға жалпы тәртіпсіздік пен алабұдынды тудырды. Осы уақытта австразиялықтар Неустрияның бір бөлігін тонап, құнды қазыналар мен заттарды, сондай-ақ маңызды құжаттарды тартып алды. Испанияға ханзада Рекардқа үйленуге бара жатқан Ригунт принцессасы Тулуза герцогы Дидье тарапынан тұтқынға алынды және Гондовальдпен байланысты болды, ол оның құдайының қалған бөлігін ұрлады, сондықтан ол некеден бас тартуға мәжбүр болды. Соңғы қалалар арасында соғыс басталды, Орлеан, Блуа және Шартр Шатеадунға қарсы тұрды. Фредегунд мемлекеттік қазынаның көп бөлігін, сондай-ақ генералдар Ансольд пен Аудон сияқты маңызды саяси тұлғаларды сақтап қалуға тырысты, бірақ көптеген адамдар, мысалы, камерагер Эберуль оны тастап кетті. Ол ұлын Витриге алып барып, Бургундия королі Гунтрамға хат жіберіп, одан баланы асырап алуын және бала ересек болғанға дейін Неустриядағы билігін жүзеге асыру үшін оған қорғаныш беруін сұрады. Хильперик өлтірілген кезде Меода болған Хилдеберт II Парижге шабуыл жасауды ойлады, бірақ Гунтрам одан бұрын әрекет етті. Хилдеберт II Брунгильдамен бір жағынан, Гунтраммен екінші жағынан келіссөздер жүргізді; Гунтрам, алайда, оның көптеген өтініштерін қабылдамады, оның ішінде оған Парижге кіруге рұқсат беруден бас тартты. Ол Фредегундты беруден бас тартты, өйткені Брунгильда оның Сигеберт I, Хлодвиг және тіпті Хильперик I патшаларды өлтіруге қатысқан деп мәлімдеді. Шатеадун епископы Промот, оның епархиясы 573 жылы Париждің шіркеу кеңесінен кейін төмендетілді, бұл канондық заңды бұзу деп есептеді; Сигеберт I қайтыс болғаннан кейін ол жер аударылудан оралуын талап етті, сондықтан оның жеке мүлігінің көп бөлігі қайта қалпына келтірілді. Осы уақытта Теодерик, король Витериктің қызы, испандық вестгот принцессасы Эрменбергеге үйленуге тырысып, жаңа саяси шиеленістерді тудырды. Содан кейін Витерик Клотар II және Ломбардтар королі Агилуфпен одақ құру туралы келіссөздер жүргізді. Теодерикке қарсы коалиция айтарлықтай салдарға әкелмеді.
Under Frankish customs, newborns did not receive names initially, in order not to spread concern related to the symbolic name of the Merovingian. Wanting to choose a name based on the development of unrest in the kingdom of the Franks, his father did not baptize him immediately. Chilperic and Fredegund desired to protect their child, since their four older sons may have been victims of murder, and there was much political intrigue at the time. He was raised in secret in the royal villa in Vitry en Artois to avoid detection. In September 584, Chilperic I was murdered after a hunt near his villa of Chelles, perhaps on the order of Queen Brunhilda. This event produced general disorder and unrest. In this time Austrasians plundered parts of Neustria, seizing valuable treasures and goods, as well as important documents. Princess Rigunth, on the way to Spain to marry Prince Reccared, was captured by Duke Didier of Toulouse and was linked in conspiracy with Gondovald, who stole all that remained of her dowry, so that she was forced to abandon the marriage. Wars broke out between rival cities, and Orléans, Blois and Chartres stood against Châteaudun. Fredegund managed to keep most of the treasury of the state as well as key political figures, such as the generals Ansoald and Audon, although many, such as chamberlain Eberul, abandoned her. She took her son to Vitry and sent a message to Guntram, King of Burgundy, asking him to adopt the child and offer his protection to him in return for exercising his authority over Neustria until the boy came of age. Childebert II, who was at Meaux when Chilperic was murdered, considered an attack on Paris, but Guntram was ahead of him. Childebert II began negotiations with Brunhilda on one hand, Guntram on the other; Guntram, however, refused many of his requests, including allowing him into Paris. He refused to deliver Fredegund, whom Brunhilda claimed was behind the regicide of Sigebert I, Clovis, and even Chilperic I. Bishop Promotus of Châteaudun, whose diocese was demoted after the parish council of Paris in 573, saw this as a violation of canon law; after the death of Sigebert I, he demanded to return from exile, and was thus restored much of his personal property. Around the same time, Theuderic, seeking a marriage to the Spanish Visigoth princess Ermenberge, daughter of King Witteric, created new political tensions. Witteric then negotiated with Clothar II for an alliance, as well as Agilulf, King of the Lombards. The coalition against Theuderic does not appear to have been followed by significant effects.
Аустразия мен Бургундия арасындағы соғыс (610-612)
610 жылы Теодеберт пен Теодерик соғысқа кірісті. Теодеберт 610 жылы бастапқы жеңістерге қол жеткізді, осыдан Теодерик Клотарға көмек сұрап, оған солтүстік Неустрияны қайтаруға уәде берді. Теодеберт 612 жылы Кёльн қаласының жанындағы Туль және Толбиак шайқастарында жеңіліске ұшырады.
In 610 Theudebert and Theuderic entered into a war. Theudebert won initial victories in 610, which led Theuderic to approach Clothar, promising to return northern Neustria to him for his aid. Theudebert was crushed in 612, at the battles of Toul and Tolbiac, near Cologne.
Клотар мен Аустразия-Бургундия арасындағы соғыс (613 ж.)
Келісілгендей, Теодерик солтүстік Неустрияны Клотарға берді, бірақ кейін кері бұрылып, Неустрияға шабуыл ұйымдастырды. Алайда ол 613 жылы Мецте дизентериядан қайтыс болды. Оның әскерлері дереу тарап кетті, ал Брунильда өзінің шөбересі Зигеберт II-ні Аустразия тағына отырғызды. Сол кезде Аустразия сарайының мэрі Варнахар мен Бургундия сарайының мэрі Радо Брунильда мен оның шөбересі Зигеберт II-нің ісінен бас тартып, бүкіл мемлекет Клотардың қолына көшті. Брунильда мен Зигеберт Айнь өзенінде Клотар әскерімен кездесті, бірақ патриций Алетей, герцог Рокко және герцог Зигвальд әскерден қашып, қарт әйел мен оның патшасы қашуға мәжбүр болды. Олар Орбаға дейін жетті, бірақ Клотардың сарбаздары оларды Нойшатель көлінің жанында қуып жете алды. Олардың екеуі де, Зигеберттің інісі Корбо да Клотардың бұйрығымен өлімге кесілді, содан кейін осы әулеттің көптеген мүшелерін өлтірді, бірақ құдасы Меровех пен, мүмкін, қашып кеткен Чильдеберт есімді жігіттің өмірін сақтады. Брунхильда Нестрия патшалық отбасының он мүшесін, сондай-ақ басқа франк патшаларын өлтіргені үшін айыпталып, сотқа тартылды және кінәлі деп танылды. Ол қатты азапқа ұшырады, аттың артына байлап сүйреп, төрт бөлікке бөліп өлім жазасын алды. Осы жеңістен кейін Клотар франк халқының жалғыз патшасы болып қалды және билігін нығайтты.
As agreed, Theuderic ceded northern Neustria to Clothar, but then turned around and organized an invasion of Neustria. However he died of dysentery in Metz in 613. His troops dispersed immediately, and Brunhilda placed her great grandson Sigebert II on the throne of Austrasia. At that time, Warnachar, mayor of the palace of Austrasia, and Rado, mayor of the palace of Burgundy, abandoned the cause of Brunhilda and her great grandson, Sigebert II, and the entire realm was delivered into Chlothar's hands. Brunhilda and Sigebert met Chlothar's army on the Aisne, but the Patrician Aletheus, Duke Rocco, and Duke Sigvald deserted the host and the grand old woman and her king had to flee. They got as far as the Orbe, but Chlothar's soldiers caught up with them by the lake Neuchâtel. Both of them and Sigebert's younger brother Corbo were executed by Chlothar's orders, then proceeded to execute many of the family members of this house except Merovech, his godson, and perhaps Childebert who had fled. Brunhilde was accused of murdering ten members of the Neustrian royal family, as well as other Frankish royalty, and was tried and convicted. She underwent a very severe torture and execution by being dragged on the back of a horse and drawn and quartered. After this victory, Clothar was left as the sole royal ruler of the Frankish peoples and consolidated his power.
Барлық франктердің патшасы (613629)
Барлық франктерді біріктірген соң Клотар Париж қаласына және Алентурдағы сарайларға қоныстанды.
Upon his unification of all Franks, Clothar took up residence in Paris and in the villas of Alentours.
Сарайдың әкімдері
Патшалықтардың үш басқару кезеңінде де, бірігуден кейін сақталған маңызды бір жайт – сарай әкімдерінің болуы. Сарай әкімі бастапқыда патшаның сарайдағы әкімшілік мәселелерге жауапты жеке қызметшісі болған. Бірақ, патшалар арасындағы тартыс кезінде бұл лауазымның маңызы артты, себебі ол патшаға қарағанда жерлерді тікелей басқарып, күтім жасаушыға айналды және аристократияның қолына берілді. Осы лауазымдағы ең танымал тұлғалардың бірі – 613 жылы Бургундия сарайының әкімі Варнахир, ол Брунгильданы тұтқындауға жауапты көшбасшылардың бірі болды және 626 жылы қайтыс болғанға дейін осы қызметте қалды. Варнахирдің әйелі Берта, Клотардың қызы болған деп саналады.
An important key aspect that was maintained in all three administrations of the kingdoms even after unification was the presence of the Mayors of the Palace. The mayor of the palace was originally the king's servant in charge of administrative events of the palace. During the royal feud, however, the role grew in importance as more of a steward of lands to care more directly than the king could and was placed in the hands of aristocracy. One of the most notable figures in this role was Warnachaire, mayor of the palace of Burgundy in 613, who was one of the leaders responsible for capturing Brunhild, and held the position until his death in 626. Warnachaire's wife, Berthe, was likely a daughter of Clothar.
614 жылғы жарлық
614 жылы Хлотар II Париж кеңесін шақырып, Париж жарлығын жариялады, ол франк дворяндарына көптеген құқықтарды сақтап берді, ал еврейлерді Корольдіктің барлық мемлекеттік қызметінен шеттетті. Бұл тыйым Меровинг монархиясындағы сауаттылықты толығымен шіркеудің бақылауына көшірді және епископтардың көбінесе осы дворян қатарынан сайланатынын ескере отырып, дворяндарды да қуантты. Жарлықтың 11-бабында "патшалықтағы бейбітшілік пен тәртіпті қалпына келтіру" және "қарсылық пен озбырлықты басу" мақсаты көзделген. Бұл жарлық үш патшалық үшін де ратификацияланды. Чильперик тағайындаған шенеуніктердің көптеген өкілеттіктерін теріс пайдалануына байланысты бірнеше жарлықтар шығарылды, олардың ішінде шенеуніктер өздері жұмыс істейтін аймақтан болуы тиіс деген талап қойылды. 617 жылы Варнахар мен Радоның ықпалымен Клотар Бонеюль-сюр-Марн маңындағы сарай басшылығын өмір бойына тағайындады.
In 614, Chlothar II convoked the Council of Paris and promulgated the Edict of Paris, which reserved many rights to the Frankish nobles while it excluded Jews from all civil employment for the Crown. The ban effectively placed all literacy in the Merovingian monarchy squarely under ecclesiastical control and also greatly pleased the nobles, from whose ranks the bishops were ordinarily exclusively drawn. Article 11 of the Edict states that it is to restore "peace and discipline in [the] kingdom" and "suppress rebellion and insolence". The edict was ratified for all three kingdoms. Owing to several abuses of powers by officials, many of whom had been appointed by Chilperic, several mandates were made, among them the requirement that officials must have come from the region they officiate over. Chlothar was induced by Warnachar and Rado to make the mayoralty of the palace a lifetime appointment at Bonneuil sur Marne, near Paris, in 617.
Дагоберт Аустразия патшасы (623)
623 жылы ол Аустразия патшалығын кіші ұлы Дагоберт І-ге тапсырды. Бұл Мец епископы Арнульф және Аустразия сарайының мэрі Пепин І-нің қолдауына жауап ретінде жасалған саяси қадам болды, оларға тиімді түрде жартылай дербестік берілді. Сонымен қатар Клотар Реймс аймағын Неустрияға қосып, аумақтық өзгерістер жасады. Бірақ Дагоберт, енді Аустразияның жартылай дербес королі, 626 жылы оны қайтару бойынша келіссөздер жүргізді.
In 623, he gave the kingdom of Austrasia to his young son Dagobert I. This was a political move as repayment for the support of Bishop Arnulf of Metz and Pepin I, mayor of the palace of Austrasia, the two leading Austrasian nobles, who were effectively granted semi autonomy. At the same time, Clothar made territorial changes by assigning the region of Reims to Neustria. But Dagobert, now the semi autonomous king of Austrasia, negotiated its return in 626.
Варварлық және христиандық қатынастар
Клотар отбасылық жанжалдар тарихындағы Меровингтердің қатарынан ерекшеленбеді. Бұл өте "жабайы" салт саналып, жамандыққа ұласатын еді. Дегенмен, ол көп әйелге үйленбеген, керісінше, әйелі өлгенше бір әйелге адал болған Меровингтердің санаулы бірі болды. Ол Шіркеуді және оның ұстанымдарын құрметтеді, оны өзінің одақтасы ретінде сақтап қалды. Ол өзін ізгі патша ретінде көрсетуге тырысқан, өйткені оны қорғап, таққа отыруға рұхсат берген ағасы Гунтрамның қасиеттілігімен шабыттанған болатын. 617 жылы ол франк патшалары мен ломбардтар патшаларын байланыстырып тұрған достық шартын жаңартты. Ол христиандыққа өткен варвар халықтарымен жақсы қарым-қатынас саясатын ұстанған, олардың Шіркеумен жақсы қарым-қатынаста болуын қадағалаған.
Clothar was no exception in the line of Merovingians of its history of family feuding. This was considered to be a very 'barbarian' custom. However, he was one of the few Merovingians that did not practice polygamy, instead remaining faithful to a single wife until her death. He remained respectful of the Church and its doctrines, keeping it as an ally. He likely tried to maintain himself as a pious king, inspired by the holiness of his uncle Guntram who had protected him and allowed him the throne. In 617, he renewed the treaty of friendship that bound the Frankish kings with the kings of the Lombards. He likely had the policy of maintaining good relations with Christianized barbarian peoples so long as they kept good relations themselves with the Church.
Өлім
Клотар 629 жылы 45 жасында қайтыс болды және әкесі сияқты Париждегі Сент-Винсент базиликасына жерленді, кейіннен ол Сент-Жермен-де-Пре шіркеуінің құрамына кірді. Оның билеу мерзімі, оның атасы Хлотар I-нен басқа, барлық Меровинг патшаларынан ұзақ болды. Клотардың ұлы Дагоберт, бұрын Австразия патшасы болған, әкесінен кейін Неустрия мен Бургундияны биледі. Дегенмен, Дагоберттің жартылай бауыры Хариберт Аквитания патшасы атанды.
Clothar died in 629 at age 45 and was buried, like his father, in the Saint Vincent Basilica of Paris, later incorporated into the church of Saint Germain des Prés. His rule lasted longer than any other Merovingian king save for his grandfather, Chlothar I. Clothar's son Dagobert, who had been king of Austrasia, succeeded his father in Neustria and Burgundy. Dagobert's half brother, Charibert, however became king of Aquitaine.