Феличе Каваллотти: Итальян саяхаты, ақын және жазушысы
Felice Cavallotti
Феличе Каваллотти: итальяндық саяхатшы, ақын, драматург (1842-1898). Италия Бірігу соғыстарындағы қатысуы, монархияға қарсы сатирасы, парламенттегі қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық саясаткер, ақын және жазушы (1842–1898)
Italian politician, poet and author (1842–1898)
Феличе Каваллотти (6 қараша 1842 – 6 наурыз 1898) – итальяндық саясаткер, ақын және драматург.
Felice Cavallotti (6 November 1842 – 6 March 1898) was an Italian politician, poet and dramatic author.
Ерте мансап
Миланда туған Каваллотти Италияның тәуелсіздік соғыстары кезінде 1860 және 1866 жылдардағы науқандарда Гарибальди корпусымен шайқасты. Әскери қызметтен кейін ол 1866-1872 жылдар аралығында Gazzetta di Milano және Gazzettina Rosa газеттерінде монархияға қарсы пасквильдер сериясын жасады. Ол сондай-ақ, Александр Дюма әкесі басқарған "Неаполитандық Индипенденте" газетінде Гарибальдидің іс-әрекеттеріне сын берді.
Born in Milan, Cavallotti fought with the Garibaldian Corps in their 1860 and 1866 campaigns during the Italian Wars of Independence. Following his military service he created a series of anti monarchical lampoons in the Gazzetta di Milano and in the Gazzettina Rosa between 1866 and 1872. He also commented Garibaldi's deeds in the Neapolitan Indipendente, directed by Alexandre Dumas, père.
Саяси мансап
1872 жылы Каваллотти Кортеолона округінен Италия Парламентіне депутат болып сайланды. Ант қабылдағанда Каваллотти адалдыққа ант берді, өзінің мақалаларында осы антты сатиралағанына қарамастан. Өрнекті және құлшынды, оның Парламентте және одан тыс жердегі күрескерлік қабілеті 1886 жылы Агостино Бертани қайтыс болғаннан кейін Жеткізгіш Солшылдардың басшылығын қамтамасыз етті. Оның он екі жылдық басшылығы кезінде оның партиясының қатары жиырмадан жетпіске дейін өсті, ал ол қайтыс болған кезде оның парламенттік ықпалы бұрынғыдан да артық болды. Ол амбициялы болған және жеке шабуылдарға арналған жалақорлық әдістерді қолданғанмен, Каваллоттидің демократиялық реформаны сөзбен көркем қорғауы және көңілдің айқын жомарттығы оған Франческо Криспиден басқа итальяндық саяси замандастарының ешқайсысынан аспайтын танымалдылықты сыйлады. 1885 жылғы холера эпидемиясында көрсеткен қызметі, оның көптеген сот процестері мен отыз үш дуэлі, Криспиге қарсы өткізген қаһарлы науқаны және француздық мүдделерді қолдауы оның атағын арттырып, саяси ықпалын күшейтті. Маркиз Антонио ди Рудинимен шеберлікпен одақтасып, ол бірнеше рет Италия үкіметін нақты бақылауға алып, Радикалдық талаптарға елеулі жеңілдіктер жасады. 1889 жылы ол Римдегі Кампо-де'-Фьориде Джордано Бруноның ескерткішінің орнатылуына үлес қосты, бұл Италия саясатына Киелі Тақтың үздіксіз араласуына қарсы күрестің символы болды.
In 1872 Cavallotti was elected to the Italian Parliament as deputy for Corteolona. When sworn in Cavallotti took the oath of allegiance, despite having lampooned the oath in his articles. Eloquent and turbulent, his combativeness in and out of Parliament secured for him the leadership of the Extreme Left on the death of Agostino Bertani in 1886. During his twelve years' leadership, his party increased in number from twenty to seventy, and at the time of his death his parliamentary influence was greater than ever before. Although he was ambitious and used defamatory methods of personal attack, Cavallotti's eloquent advocacy of democratic reform and apparent generosity of sentiment secured for him a popularity surpassed by that of no Italian political contemporary except Francesco Crispi. Services rendered in the cholera epidemic of 1885, his numerous lawsuits and thirty three duels, his bitter campaign against Crispi, and his championship of French interests combined to enhance his notoriety and to increase his political influence. By skillful alliances with the Marquis Antonio di Rudinì he more than once obtained practical control of the Italian government and exacted notable concessions to Radical demands. In 1889 he contributed to the erection of the statue of Giordano Bruno in Campo de' Fiori at Rome, a symbol of the lay struggle against the unceasing encroachment of the Holy See in Italian politics.
Өлім
55 жасында Каваллоти консервативті «Газетта ди Венеция» газетінің редакторы граф Ферруччо Маколамен болған жекпе-жекте қаза тапты, оны ол қорлаған болатын. Ақын және масон Джосуэ Кардуччи оның өліміне арналған салтанатты сөз сөйледі. Каваллоти Маджоре көлінің жағасындағы Дагненте зиратында жерленді. Дегенмен, Феличе Каваллотти 9 қаңтар 1875 жылы «Италия Реал» журналының директорына жолдаған хатында итальяндық масондыққа мүше екенін жоққа шығарды. Саяси қарсыласы Франческо Криспинің рұқсатымен Каваллоти Италияның Ұлы Шығысының Ұлы шебері болған мүсінші Этторе Ферраридің туындысы – Римдегі Джордано Бруно ескерткішін тұрғызуға атсалысты, ол ескерткіш Кампо деи Фиори алаңында орналасқан.
Aged 55, Cavallotti was killed in a duel against Count Ferruccio Macola, editor of the conservative Gazzetta di Venezia, whom he had insulted. Poet and Freemason Giosuè Carducci issued a celebrative discourse for his death. Cavallotti was buried in the cemetery of Dagnente, on the Lake Maggiore. However, Felice Cavallotti denied being a member of the Italian Freemasonry in a letter addressed on 9 January 1875 to the director of the journal Italia Reale. With the permission of his political opponent Francesco Crispi, Cavallotti contributed to the erection of the monument commemorating Giordano Bruno in Rome, place Campo de' Fiori, a work of the sculptor Ettore Ferrari which was Grand Master of the Grand Orient of Italy.