Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Советтік ұшақ конструкторы (1893–1976)
Soviet aircraft designer (1893–1976)
Михаил Иосифович Гуревич (Михаи́л Ио́сифович Гуре́вич) ( – 12 қараша 1976) – Артем Микоянмен бірге Микоян-Гуревич әскери авиациялық конструкторлық бюросын құрған советтік ұшақ конструкторы. Бюро өз ішіндегі истребительдерімен, жылдам қиылысқа арналған ұшақтарымен және көп мақсатты ұшақтарымен танымал болды, олар Ұлы Суық Соғыс кезеңінде Советтік Әуе Күштерінің негізгі құрамында болды. Бюро 170 жобаны жобалады, оның 94-і сериялық өндіріске түсті. Барлығы 45 000 МиГ ұшағы жасалды, оның 11 000-ы экспортталды. Гуревич зейнетке шығар алдында жеке жұмыс істеген соңғы ұшақ МиГ-25 болды.
Mikhail Iosifovich Gurevich (Михаи́л Ио́сифович Гуре́вич) ( – 12 November 1976) was a Soviet aircraft designer who co founded the Mikoyan Gurevich military aviation bureau along with Artem Mikoyan. The bureau is famous for its fighter aircraft, rapid interceptors and multi role combat aircraft which were staples of the Soviet Air Forces throughout the Cold War. The bureau designed 170 projects of which 94 were made in series. In total, 45,000 MiG aircraft have been manufactured domestically, of which 11,000 aircraft were exported. The last plane which Gurevich personally worked on before his retirement was the MiG 25.
Өмір және мансап
Оның әкесі Рубанщина (Ресейдің Курск облысы) кішкентай қалашығындағы шарап зауытының механигі болған. 1910 жылы Охтырка (Харьков облысы) гимназиясын күміс медальмен бітіріп, Харьков университетінің математика факультетіне түсті. Бір жылдан кейін, революциялық қызметі үшін университеттен және аймақтан қуылды, ал білімін Монпелье университетінде жалғастырды. 1913 жылы Тулузадағы SUPAERO-да Марсель Блохпен бірге оқыды, кейіннен ол Марсель Дассо деген атқа ие болды. 1914 жылғы жазда Гуревич үйіне қайтып келгенде Бірінші дүниежүзілік соғыс басталды. Осы және кейінгі Ресей азамат соғысы оның білімін үзіліске ұшыратты. 1925 жылы Харьков технологиялық институтының авиация факультетін бітіріп, "Жылу және қуат" мемлекеттік компаниясында инженер болып жұмыс істеді. 1929 жылы Гуревич авиациялық конструктор мамандығын іздеу үшін Мәскеуге көшті. Кеңес конструкторлық ісі мемлекеттік басқаруда болды және ОКБ немесе конструкторлық бюролар деп аталатын ұйымдарда ұйымдастырылды. 1937 жылы Гуревич Поликарпов конструкторлық бюросында конструкторлар тобына жетекшілік етті, онда ол болашақ әріптесі Артем Микоянмен танысты. 1939 жылдың соңында олар Микоян-Гуревич конструкторлық бюросын құрды, Гуревич бас конструктордың орынбасары болды, ал 1957 жылдан кейін бас конструктор болып тағайындалды, ол 1964 жылы зейнетке шыққанға дейін осы лауазымда қалды. Ол ешқашан Коммунистік партияға мүше болмаған екені ескерілгенде, бұл өте таңғаларлық жайт. 1940 жылы Микоян мен Гуревич Поликарповтың тобы жартылай дамытқан жобадан бастап МиГ-1 жоғары биіктіктегі истребителін жобалап жасады. Жақсартылған МиГ-3 истребителі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде кеңінен қолданылды. Соғыстан кейінгі жылдары екеуі алғашқы совет реактивтік истребительдерін, соның ішінде алғашқы үстінқы жылдамдықпен ұшатын модельдерін жасады. Гуревичтің соңғы жұмысы МиГ-25 перехватчик болды, ол қызметке түскен ең жылдам әскери ұшақтардың бірі болып саналады.
Born to a Jewish family his father was a winery mechanic in the small township of Rubanshchina (Kursk region in Russia). In 1910 he graduated from gymnasium in Okhtyrka (Kharkiv region) with the silver medal and entered the Mathematics department at Kharkiv University. After a year, for participation in revolutionary activities, he was expelled from the university and from the region and continued his education in Montpellier University. He was at SUPAERO in Toulouse in the 1913 class with Marcel Bloch, who later took the name Marcel Dassault. In the summer 1914 Gurevich was visiting his home when World War I broke out. This and later the Russian Civil War interrupted his education. In 1925 he graduated from the Aviation faculty of Kharkiv Technological Institute and worked as an engineer of the state company "Heat and Power". In 1929 Gurevich moved to Moscow to pursue the career of aviation designer. Soviet design was a state run affair, organised in so called OKBs or design bureaus. In 1937 Gurevich headed a designer team in the Polikarpov Design Bureau, where he met his future team partner, Artem Mikoyan. In late 1939 they created the Mikoyan Gurevich Design Bureau, with Gurevich in the position of Vice Chief Designer, and after 1957 as its Chief Designer, a post he kept until his retirement in 1964. This is remarkable, considering that he never joined the Communist Party. In 1940 Mikoyan and Gurevich designed and built the high altitude MiG 1 fighter plane, starting from a project partially developed by Polikarpov's team. The improved MiG 3 fighter aircraft was widely used during World War II. In the years after the war, the two designed the first Soviet jet fighters, including the first supersonic models. The last model Gurevich worked on was the MiG 25 interceptor, which is among the fastest military aircraft ever to enter service.