Мельбурн қаласының теміржол желісі

Кіріспе

Мельбурн теміржол желісі, Виктория, Австралия
Мельбурн теміржол желісі, станциялар мен инфрақұрылымдарды қоса алғанда

(Жүк тасымалы ерекше) Австралиядағы алғашқы бу локомотиві 1854 жылы Мельбурнда Флиндерс-стрит пен Сандридж арасында қызмет етуді бастады. Соңғы екі ғасыр ішінде қалалық теміржол желісі қаланың көп бөлігін және Үлкен Мельбурн аймағын қамтыды. Қалалық желі – бұл Мельбурн маңындағы жолаушыларды Мельбурнның орталық бизнес-ауданына (CBD) және оған қосылатын қалалық айналым станцияларына тасымалдауға арналған қала маңы теміржол жүйесі. Флиндерс-стрит станциясы – негізгі түйін. Оңтүстік Крест станциясы – қалалық және аймақтық V/Line қызметтері арасындағы басты алмасу станциясы. Желінің қуатын арттыру және Мельбурнға метро сияқты үздіксіз қызмет көрсету мақсатында Metro Tunnel жобасы аясында жаңа жер асты желісі салынуда. Сондай-ақ, жаңа үлкен орбиталық желі салынып жатыр, ол желідегі алғашқы автономды желі болады. 998 км ұзындығындағы рельстердің барлығы VicTrack компаниясына тиесілі және Public Transport Victoria арқылы пойыз операторларына жалға беріледі. Теміржол желісі негізінен жер бетінде орналасқан, сонымен қатар жер асты және көтерілген участалары да бар. 2015 жылы Level Crossing Removal Project басталғанға дейін 170-тен астам деңгейлі өткел болды, оның мақсаты ең көп жүретін 110 өткелді жабыстыру және 51 теміржол станциясын қайта жаңарту болды, 2022 жылдың желтоқсанына дейін 67 өткел алынып тасталды. Қалалық желі негізінен таңғы 5:00-ден түнгі 00:00-ге дейін жұмыс істейді, жұма күні түнінен сенбі күні таңертеңіне және сенбі күні түнінен жексенбі күні таңертеңіне қарай Флиндерс-стриттен ғана рейс жасалады. Кейбір жолдар жүк пойыздары мен V/Line аймақтық қызметтері үшін де пайдаланылады. Басты жолаушылар және жүк теміржол желілерінен басқа, Мельбурнде Puffing Billy сияқты тарихи теміржолдар да бар, сонымен қатар әлемдегі ең ірі қалалық трамвай желісі де осында орналасқан.

Бірінші темір жол

1851 жылдың 7 қыркүйегінде өткен қоғамдық жиналыста Австралияның алғашқы темір жолын Мельбурн мен Сандриджді (қазіргі Порт Мельбурн) байланыстыру үшін салу қажеттігі көтерілді, бұл 1853 жылы жеке меншік Мельбурн және Хобсон шығанағы темір жол компаниясының құрылуына әкелді. 1853 жылдың 8 ақпанында Үкімет сондай-ақ Geelong және Мельбурн темір жол компаниясын, сондай-ақ Мельбурн, Маунт-Александр және Мюррей өзендері темір жол компаниясын құруға келісім берді. 1853 жылдың наурыз айында Мельбурн (немесе Сити) аялдамасынан (қазіргі Флиндерс-стрит станциясы орналасқан жерде) Сандриджге дейін созылатын Сандридж темір жолының құрылысы басталды. Желі 1854 жылы ашылған Мельбурн және Хобсон шығанағы темір жол компаниясына тиесілі және оперирулі. 1855 жылы Үкімет елдегі темір жолдарды зерттеу және сараптау жүргізді. 1856 жылдың 1 сәуірінде Теміржол департаменті Жер және жұмыс басқармасы құрамында құрылды, ал Джордж Кристиан Дарбишир бас инженер болып тағайындалды. Сол жылдың 23 мамырында Мельбурн, Маунт-Александр және Мюррей өзендері темір жол компаниясы Үкіметке өтті. Пойыздар Ұлыбританияның Роберт Стивенсон және компаниясынан тапсырыс берілді. Бірақ, тасымалдаудың кешігуіне байланысты алғашқы пойызды жергілікті Robertson, Martin & Smith компаниясы салды. Австралияның алғашқы булы локомотиві он аптада салынды және құны 2700 фунт стерлинг болды. Австралиядағы алғашқы булы пойыз ретінде ол 1854 жылдың 12 қыркүйегінде алғашқы сапарын жасады. Жолдың ашылуы Виктория алтын асыру кезеңіне сәйкес келді – бұл кезде Мельбурн мен Виктория екеуі де масштабты құрылыс жұмыстарын жүргізіп, әрқайсысы салтанатты ашылу рәсімін өткізді. Sandridge желісінің алғашқы сапары да ерекшелік емес. "Аргус" газетінің ертеңгі күнгі баяндамасында: "Көрсетілген уақыттан бұрын, үлкен көпшілік Мельбурн аялдамасының маңына жиналды, Флиндерс-стрит көшесінің бойын толық жабады" делінген. Лейтенант-губернатор сэр Чарльз Хотэм мен леди Хотэм екі бірінші және бір екінші сыныпты вагондардан тұратын пойызға отырды, оларға темір жол кестесі мен ережелерінің атлас көшірмелері табыс етілді. Сапар 10 минутқа созылды, себебі желі бойындағы кейінгі станциялар әлі салынбаған еді. Станциялық пирске (желжол соған дейін созылған) келгенде, HMS Electra және HMS Fantome әскери кемелері оны салютпен қарсы алды. 1855 жылдың наурызына дейін Ұлыбританиядан тапсырыс берілген төрт локомотивтің барлығы пайдалануға берілді, пойыздар әр жарты сағат сайын жүріп тұрды. Олар Мельбурн, Сандридж, Виктория және Ярра деп аталды (желі кесіп өтетін Ярра өзенінің құрметіне).

On 7 September 1851, a public meeting called for the construction of Australia's first railway to link Melbourne and Sandridge (now known as Port Melbourne), which led to the establishment of the privately owned Melbourne and Hobson's Bay Railway Company in 1853. On 8 February 1853, the Government also approved the establishment of the Geelong and Melbourne Railway Company and the Melbourne, Mount Alexander and Murray River Railway Company. Work began in March 1853 on the Sandridge railway line, stretching from the Melbourne (or City) terminus (on the site of modern day Flinders Street station) to Sandridge. The line was owned and operated by Melbourne and Hobson's Bay Railway Company, opening in 1854. In 1855, the Government conducted enquiries and carried out surveys into country railways. On 1 April 1856, the Railway Department was established as part of the Board of Land and Works with George Christian Darbyshire being appointed Engineer in Chief. On 23 May of that year the Melbourne, Mount Alexander and Murray River Railway Company was taken over by the Government. Trains were ordered from Robert Stephenson and Company of the United Kingdom. The first train was locally built by Robertson, Martin & Smith, however, owing to delays in shipping. Australia's first steam locomotive was built in ten weeks and cost £2,700. Forming the first steam train to travel in Australia, it made its maiden trip on 12 September 1854. The opening of the line occurred during the period of the Victorian gold rush—a time when both Melbourne and Victoria undertook massive capital works, each with its gala opening. The inaugural journey on the Sandridge line was no exception. According to the Argus newspaper's report of the next day: "Long before the hour appointed . a great crowd assembled round the station at the Melbourne terminus, lining the whole of Flinders Street". Lieutenant Governor Sir Charles Hotham and Lady Hotham were aboard the train—which consisted of two first class carriages and one second class—and were presented with satin copies of the railway's timetable and bylaws. The trip took 10 minutes, none of the later stations along the line having been built yet. On arriving at Station Pier (onto which the tracks extended), it was hailed with gun salutes by the warships HMS Electra and HMS Fantome. By March 1855, the four engines ordered from the UK were all in service, with trains running every half hour. They were named Melbourne, Sandridge, Victoria, and Yarra (after the Yarra River over which the line crossed).

Алғашқы жеке компаниялар

Мельбурн және Хобсон шығанағы темір жолы компаниясы 1857 жылдың 13 мамырында Мельбурнның екінші темір жолын ашып, Мельбурн (немесе Сити) терминалынан Сент-Килдаға дейінгі 4,5 км желіні іске қосты. Кейіннен, 1857 жылы, Сент-Килдадан Брайтонға дейін желіні салған Сент-Килда және Брайтон темір жолы компаниясы оны ұзартты. Бұл желі 1860 жылы Виндзорға дейін созылып, Сент-Килда және Брайтон темір жолы компаниясының Сент-Килдадан келген желісімен қосылды. Жаңа желі 1867 жылы жабылған қалаға бағытталған Сент-Килда және Виндзор желісін алмастырды. 1860 жылы Мельбурн және Эссендон темір жолы компаниясы Солтүстік Мельбурннан Эссендонға дейін, ал 1861 жылы Ньюмаркеттен Флемингтон жарыс алабына дейін тармақ желісімен бірге тағы бір қала маңы желісін салды. Қаланың шығыс жағында Мельбурн және қала маңы темір жолы компаниясы 1861 жылы Ричмондтан Бернли мен Хоторнға дейін тармақ желісін ашты. Осы кезде Мельбурн темір жолдары әртүрлі компаниялардың үш байланыссыз қалалық терминалдардан – Принцдер көпірі, Флиндерс көшесі және Спенсер көшесі станцияларынан жұмыс істейтін қалалық желілердің біртұтас емес жиынтығы болды. Кіші компаниялар тез арада қаржылық қиындықтарға тап болды. 1865 жылы Сент-Килда және Брайтон темір жолы компаниясы мен Мельбурн және қала маңы темір жолы компаниясы Мельбурн және Хобсон шығанағы темір жолы компаниясына қосылып, Мельбурн және Хобсон шығанағының біріккен темір жолы компаниясын құрды. Мельбурн және Эссендон темір жолы компаниясы 1867 жылы Виктория үкіметінің меншігіне өтті. Мельбурн және Хобсонс Бей Біріккен темір жолы компаниясы Виктория үкіметімен 1878 жылға дейін біріктірілмеді. Терминалдар 1879 жылы Флиндерс көшесінің оңтүстік жағындағы көше деңгейіндегі трек арқылы Спенсер көшесі станциясымен байланыстырылды, бірақ бұл трек тек түнде жүк тасымалы үшін пайдаланылды. Екі қалалық терминал станциялары арасында екі жолды Флиндерс-стрит виадугі тек 1889 жылы салынды. Сыртқы кеңею де жалғасты, Викторияның ауылдық аймақтарында ірі магистральдық желілер ашылды. Виктория темір жолдары 1872 жылы Сеймур және Альбери-Водонгаға бағыт ретінде желісін Бродмедоузға дейін ұзартты. 1879 жылы Гиппсленд желісі Оңтүстік Яррадан Каулфилдке, Пакенхэмге және Бейрнсдейлге дейін ашылды. Франкстон желісі 1881 жылы Каулфилдтен Мордиаллокқа дейінгі желі ашылуымен басталды және 1882 жылы аялдамасына жетті. 1884 жылы Спенсер көшесі станциясынан Кобургке дейінгі екінші жаңа қала маңы желісі ашылды және 1889 жылы Семертонға дейін ұзартылды, ол Спенсер көшесінен Водонгаға дейінгі негізгі желіге қосылды. Жерді дамытушылар 1888 жылы Ньюпорттан Алтонаға дейін жеке темір жол ашты, бірақ сұраныс жетіспеушілігіне байланысты 1890 жылы жабылды. Хоторннан желі 1882 жылы Камбервеллге, 1883 жылы Лилидейлге және 1889 жылы Хейлсвиллге дейін ұзартылды. 1887 жылы Хоторннан Кьюге дейін екі станциялық қысқа тармақ ашылды. Брайтон Бич желісі 1887 жылы Сандрингхэмге дейін ұзартылды. 1888 жылы темір жолдар солтүстік-шығыс қала маңына Спенсер-стрит станциясынан Корольдік парк станциясы арқылы қазіргі Виктория парк станциясына, содан кейін Гейдельбергке дейін Ішкі шеңбер желісін ашумен келді. 1888 және 1889 жылдары Фицрой-Норттегі Ішкі шеңберден тыс Эппинг пен Уитлзиге тармақ ашылды. Сыртқы шеңбермен бір уақытта Бёрнлиден Дарлингке дейін темір жол ашылды және Уэверли жолындағы Сыртқы шеңбермен (қазіргі Шығыс Малверннің жанында) түйісті. Болашақтағы Глен Уэверли желісінің бір бөлігі, ол 1895 жылы Дарлингке дейін қысқартылды. Жерді көбейтудің темір жол құрылысының шыңы Росстаун темір жолының Эльстернуик пен Окли арасындағы құрылысымен болды. Уильям Мюрри Росс салған желі 1870 жылдары Каулфилд маңындағы қант қызылшасын өңдеу зауытына қызмет көрсету үшін жоспарланған. Құрылыс 1883 жылы басталды, содан кейін 1888 жылы қайта құрылды. Росс қарызы көбейіп, желісін сәттіліксіз көп рет сатуға тырысты. Жол ешқашан жолаушылар тасымалына ашылмады және кейіннен бөлшектелді. 1891 жылғы қор нарығының құлдырауы ұзаққа созылған экономикалық күйзеліске әкеліп соқты және келесі онжылдыққа дейін темір жол құрылысына тоқтам қойды. 1900 жылдарға қарай жаңа темір жол желілерін салуға Мельбурнның сыртқы маңындағы шаруалар себепші болды. Данденонг жотасында 1900 жылы жергілікті ауыл шаруашылығы мен ағаш өңдеу қауымдастығын қамтамасыз ету үшін Үстіңгі Фернтри Гуллиден Белгрейв пен Гембрукке дейін тар калибрлі 762 мм желі ашылды. Яра аңғарында 1901 жылы Лилидейлден Яра-Джанкшн мен Уорбертонға дейінгі филиал ашылды. Бұл желілердің бір бөлігі Виктория мұра тізіміне енгізілген. 1901 жылы Йорк герцогінің сапарға келгеніне байланысты алғашқы австралиялық патшалық пойзы Мельбурнда құрастырылды. Гейдельберг желісі 1902 жылы Элтамға, ал 1912 жылы Херстбриджге дейін ұзартылды. Тек жүк тасымалына арналған Монт Парк желісі 1911 жылы Маклеодтан тармақталды. Соңында, 1921 жылы Морнингтон түбегінде Биттерннен Ред Хиллге дейін тармақ салынды. Есеп үкімет пен темір жол комиссарлары тарапынан қарастырылды, ал Мерц олардың пікірлеріне негізделген екінші есеп беруге шақырылды. 1912 жылы ұсынылған екінші есепте 240 км желіге (463 км трек) электрлендіруді және шамамен 800 қала маңы вагонына (шамамен 130 пойызға) ұзарту ұсынылды. Жұмыстар 1912 жылдың желтоқсанында штаттық үкіметтен бекітілді. Электрмен жұмыс істейтін пойыздарға айналдырылған бірнеше ескі қала маңы вагондарымен бірге Swing Door пойыздарының құрылысы жалғасты, ал алғашқы Tait пойыздары бумен тасымалданды. Сонымен қатар, трек кеңейтілді, Оңтүстік Ярра мен Каулфилд арасында төрт трек салынды және жолдардан өту орындары жаңартылды. Виктория темір жолдары 1918 жылы қалалық аймақтағы ең ірі электр стансасы – Ньюпорт электр стансасын ашты, ол электрлендіру жобасының бір бөлігі ретінде электр қуатын қамтамасыз етті. Виктория штатының электр энергиясы комиссиясы 1921 жылы құрылды, бірақ Ньюпорт А электр стансасын 1951 жылға дейін қабылдамады. Жүргізушілерді оқыту 1919 жылдың 18 мамырына дейін жалғасты, содан кейін Сандрингхэм мен Эссендон арасында алғашқы электр пойыз жүрді, коммерциялық рейстерді имитациялады. Электрлік қызметтер 1919 жылдың 28 мамырында Эссендонға бағытталған алғашқы пойызбен басталды, содан кейін Сандрингхэмге, толық қызметтер келесі күні басталды. Херстбридж желісінің сыртқы бөліктерінде электрлендіру 1926 жылға дейін аяқталды, Уитлзи желісі Томастаунға дейін 1929 жылы электрлендірілді, ал Бёрнли-Дарлинг желісі 1930 жылы Глен Уэверлиге дейін ұзартылып, Глен Уэверли желісіне айналды.

The Melbourne and Hobson's Bay Railway Company opened Melbourne's second railway on 13 May 1857, a 4.5 km line from the Melbourne (or City) Terminus to St Kilda. The line was later extended by the St Kilda and Brighton Railway Company, which opened a line from St Kilda to Brighton in 1857. That line was extended to Windsor in 1860, connecting with the St Kilda and Brighton Railway Company line from St Kilda. The new line replaced the indirect St Kilda and Windsor line to the city, which was closed in 1867. Another suburban line was built by the Melbourne and Essendon Railway Company in 1860, running from North Melbourne to Essendon, with a branch line from Newmarket to Flemington Racecourse, which opened in 1861. On the eastern side of the city, the Melbourne and Suburban Railway Company opened a branch line from Richmond to Burnley and Hawthorn in 1861. By that point, the railways of Melbourne were a disjointed group of city centric lines, with various companies operating from three unconnected city terminals—Princes Bridge, Flinders Street, and Spencer Street stations. The smaller companies quickly encountered financial problems. The St Kilda and Brighton Railway Company and Melbourne and Suburban Railway Company were absorbed by the Melbourne and Hobson's Bay Railway Company in 1865, forming the Melbourne and Hobsons Bay United Railway Company. The Melbourne and Essendon Railway Company was taken over by the Victorian Government in 1867. The Melbourne and Hobsons Bay United Railway Company was not taken over by the Victorian Government until 1878. The terminals themselves were linked in 1879, when the track was built at street level along the southern side of Flinders Street, connecting with Spencer Street station, although the track was only used at night, for freight traffic. It was not until 1889 that the two track Flinders Street Viaduct was built between the two city terminus stations. The outward expansion also continued, with major trunk lines being opened in rural Victoria. The Victorian Railways extended its line to Broadmeadows in 1872, as part of the line to Seymour and Albury Wodonga. In 1879, the Gippsland line was opened from South Yarra to Caulfield, Pakenham and Bairnsdale. The Frankston line began with the opening of a line from Caulfield to Mordialloc in 1881, reaching the terminus in 1882. A second new suburban railway line was opened from Spencer Street Station to Coburg in 1884, and extended to Somerton in 1889, meeting the main line from Spencer Street to Wodonga. Land developers opened a private railway from Newport to Altona in 1888, but it was closed in 1890, due to lack of demand. The line from Hawthorn was extended, to Camberwell in 1882, Lilydale in 1883, and Healesville in 1889. A short branch two station was also opened from Hawthorn to Kew in 1887. The Brighton Beach line was also extended to Sandringham in 1887. In 1888, railways came to the northeastern suburbs with the opening of the Inner Circle line from Spencer Street station via Royal Park station to what is now Victoria Park station, and then on to Heidelberg. A branch was also opened off the Inner Circle in Fitzroy North, to Epping and Whittlesea in 1888 and 1889. At the same time as the Outer Circle, a railway was opened from Burnley to Darling and a junction with the Outer Circle at Waverley Road (near the modern East Malvern). A stub of the future Glen Waverley line, it was cut back to Darling in 1895. The land boom railway building hit a peak with the construction of the Rosstown Railway between Elsternwick and Oakleigh. Built by William Murry Ross, the line was planned in the 1870s to serve a sugar beet mill near Caulfield. Construction commenced in 1883, followed by rebuilding in 1888. Ross's debt grew, and he attempted to sell the line many times without success. The line never opened to traffic and was later dismantled. The stock market crash of 1891 led to an extended period of economic depression and put an end to railway construction until the next decade. By the 1900s, the driving force for new railway lines was the farmers in what is now Melbourne's outer suburbs. In the Dandenong Ranges a narrow gauge 762 mm line was opened from Upper Ferntree Gully to Belgrave and Gembrook in 1900 to serve the local farming and timber community. In the Yarra Valley, a branch was opened from Lilydale to Yarra Junction and Warburton in 1901. Part of this line is now listed on the Victorian Heritage Register. In 1901, in preparation for the occasion of a royal visit by the Duke of York, the first Australian royal train was assembled in Melbourne. The Heidelberg line was extended to Eltham in 1902 and Hurstbridge in 1912. The freight only Mont Park line was also opened in 1911, branching from Macleod. Finally, on the Mornington Peninsula, a branch was built from Bittern to Red Hill in 1921. The report was considered by the Government and the Railway Commissioners, and Merz was engaged to deliver a second report based on their feedback. Delivered in 1912, this second report recommended an expanded system of electrification to 240 route km. of existing lines (463 track km), and almost 800 suburban carriages (approximately 130 trains). The works were approved by the State Government in December 1912. Rolling stock construction continued, with several older suburban carriages converted for electric use as the Swing Door trains, while the first of the Tait trains were introduced as steam hauled carriages. Track expansion was also carried out, with four tracks being provided between South Yarra and Caulfield, as well as grade separation from roads. Victorian Railways in 1918 opened the Newport Power Station, the largest power station in the urban area, to supply electricity as part of the electrification project. The State Electricity Commission of Victoria was formed in 1921 but did not take over Newport A power station until 1951. Driver training continued on this line until 18 May 1919, when the first electric train ran between Sandringham and Essendon, simulating revenue services. Electric services started on 28 May 1919 with the first train running to Essendon, then on to Sandringham, with full services starting the next day. Electrification on the outer ends of the Hurstbridge line was completed by 1926, the Whittlesea line to Thomastown was electrified in 1929, and the Burnley Darling line was extended to Glen Waverley in 1930 to become the Glen Waverley line.

Соғыстан кейінгі қайта құру

Темір жолдар 1940 жылдары жол жүргішілер санын арттырды, бірақ Ашворт жақсарту жоспарында ұсынылған темір жол жақсартулары Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінге шегерілді. Виктория темір жолдары 1950 жылы ғана «Феникс» операциясының қайта құру жоспарын іске асыра алды. Желідегі алғашқы болаттан жасалған қала маңындағы пойыздардың бірі – «Харрис» пойыздарының пайда болуы, ең көне «Swing Door» пойыздарын зейнеткерлікке шығаруға мүмкіндік берді. Осы кезеңде темір жол желілері Мельбурнның кеңейіп жатқан қала маңындағы аймақтарын қамту үшін ұзартылды. 1948 жылы Ашбёртон желісі ескі сыртқы шеңбер жолының бойымен Аламейн станциясына дейін созылды. Бірнеше жалғыз жол учаскелерін жою арқылы жолдар да күшейтілді. Gembrook тар жол желісінің Upper Ferntree Gully – Belgrave бөлігі 1962 жылы кең жолға айналдырылып, электрлендірілді. Желінің қалған бөлігі 1954 жылы жабылды, бірақ Puffing Billy Railway арқылы біртіндеп қайта ашылды. Гиппсленд желісі 1954 жылы электрлендірілді, бірақ Пакенхамға қала маңындағы қызметтер 1975 жылға дейін басталмады. Бұл қайта құру кезінде Мельбурнның шетінде аз қолданылатын бірнеше желілер жабылды. Биттерн мен Ред Хилл арасындағы желі 1953 жылы, Эппинг пен Уитлси арасындағы желі 1959 жылы, ал Лилидейл мен Уорбертон арасындағы желі 1964 жылы жабылды. Қайта құрудың соңғы кезеңдері 1970-ші жылдарға дейін созылды, Footscray және Box Hill қатарына жолдар күшейтілді, ал алғашқы тот баспайтын болаттан жасалған Hitachi пойыздары жеткізілді. Осы кезеңде Донкастер желісін егжей-тегжейлі жоспарлау да басталды, және 1972 жылы бағыты анықталды. Құнының өсуіне қарамастан, сол кездегі штаттық үкіметтер желі салынады деп уәде берді, бірақ 1984 жылға қарай желі үшін арналған жер сатылды. Жоба 14 жылдан астам уақытқа созылды және 1981 мен 1985 жылдар аралығында кезең-кезеңмен ашылды. Айналымдық жол Флиндерс Стрит және Спенсер Стрит станцияларының қала маңындағы пойыздарды қабылдау қабілетін арттыру және жол жүргішілерге қолайлы қосылыстар ұсыну үшін жоспарланып, салынды. Бұл ұсыныстар мен кесімдер қабылданбады, бірақ штаттағы көптеген тиімсіз тармақтар жабылды. Бакстерден Морнингтонға дейінгі тармақ 1981 жылы жабылды, бірақ Муррудуктан оңтүстікке қарайғы желі қазір Морнингтон темір жолымен туристік бағыт ретінде пайдаланылады. Metrol пойыздарды басқару орталығы 1980 жылы ашылды, ол бүгінгі күнге дейін қолданылып келе жатқан компьютерлік бағдарламалық қамтамасыз етуді пайдаланып, желідегі пойыздарды үйлестірді. Мельбурндағы қоғамдық көлік те қайта ұйымдастырылды, қаладағы барлық пойыз, трамвай және автобус қызметтерін үйлестіру үшін 1983 жылы Метрополитен Транзит Орган (MTA) құрылды. 1990 жылдардың басында MTA «The Met» сауда маркасымен сауда-саттық жүргізетін Қоғамдық көлік корпорациясы ретінде қайта құрылды. Саясаттың екі жағындағы штаттық үкіметтер темір жол желісін реформалауды талап етті, Upfield, Williamstown және Alamein желілерін жеңіл темір жолға айналдыруды ұсынды. Бұл ұсыныстар сәтсіз аяқталды, ал Upfield желісі еңбекті қажет ететін қолмен сигнал беру жүйелерін жаңартуға ие болды. Оңтүстік Гиппсленд желісін электрлендіру үшін федералдық үкіметтен қаржы қарастырылды, ол 1995 жылы аяқталды. Жолимонт теміржол вокзалын рационализациялау басталды, бұл 1988 және 1996 жылдары Мельбурн паркін құруға және кеңейтуге, ал 2001 жылы Федерация алаңының құрылысына мүмкіндік берді. 1992 жылы Кеннетт үкіметінің сайлануымен темір жол жүйесінің жұмысына қатысты бірнеше даулы реформалар басталды, қала маңындағы пойыздардан күзетшілер алынып тасталды және пойыз жүргізушілері есіктерді басқару міндетін алды. Станциялардағы штаттар қысқартылды және ескі скретч билет жүйесін кезең-кезеңмен тоқтату үшін Metcard билет жүйесі енгізілді.

Railways experienced increased patronage into the 1940s, but railway improvements recommended in the Ashworth Improvement Plan were delayed until after World War II. It was not until 1950 that the Victorian Railways were able to put their Operation Phoenix rebuilding plan into action. The delivery of the Harris trains, the first steel suburban trains on the network, enabled the retirement of the oldest of the Swing Door trains. Railway lines were extended during this period to encompass Melbourne's growing suburbia. The Ashburton line was extended along the old Outer Circle track formation to Alamein station in 1948. A great deal of track amplification was also undertaken, with several single line sections eliminated. The Upper Ferntree Gully to Belgrave section of the Gembrook narrow gauge line was converted to broad gauge and electrified in 1962. The remainder of the line was closed in 1954 but has been progressively reopened by the Puffing Billy Railway. The Gippsland line was electrified in 1954 as part of the works being carried out on the line, but suburban services to Pakenham did not start until 1975. During this rebuilding, several little used lines were closed on the edges of Melbourne. The Bittern to Red Hill line closed in 1953, the line between Epping and Whittlesea closed in 1959, and the Lilydale to Warburton line closed in 1964. The final stages of the rebuilding stretched into the 1970s, with track amplification carried out to Footscray, and Box Hill, and the first deliveries of the stainless steel Hitachi trains. Detailed planning for the Doncaster line also commenced in this period, and by 1972 the route was decided upon. Despite rising costs, the state governments of the period continued to make assurances that the line would be built, but by 1984 land for the line had been sold. The project ran for over 14 years, opening progressively between 1981 and 1985. The loop was designed and constructed to improve the capacity of Flinders Street and Spencer Street stations to handle suburban trains and to offer easier connections for users. These recommendations and cuts were not enacted, however many uneconomical branch lines were closed throughout the rest of the state. The branch from Baxter to Mornington was closed in 1981, but the line south of Moorooduc is now operated by the Mornington Railway as a tourist route. The Metrol train control centre was opened in 1980 to coordinate trains throughout the network using computer software that remains in use today. Public transport in Melbourne was also reorganised, with the Metropolitan Transit Authority (MTA) formed in 1983 to coordinate all train, tram and bus services in the city to improve interoperability. The early 1990s saw further changes, with the MTA reborn as the Public Transport Corporation, trading as "The Met". State Governments of both sides of politics began to push for reform of the railway network, proposing the conversion of the Upfield, Williamstown and Alamein lines to light rail. These proposals failed, with the Upfield line instead receiving a series of upgrades to replace labour intensive manual signalling systems. Federal government funding was made available for the electrification of the South Gippsland line, which was completed in 1995. Rationalisation of the Jolimont rail yard commenced, enabling the creation and expansion of Melbourne Park in 1988 and 1996, and the future construction of Federation Square in 2001. Upon the Kennett Government's election in 1992, several controversial reforms to the operation of the railway system were initiated, with guards being abolished from suburban trains and train drivers taking over the task of door operation. Stations were de staffed, and the Metcard ticketing system was introduced to phase out the old scratch ticketing system.

Жекешелендіру

1998 жылы "The Met" екі операциялық бөлімге бөлінді – Хиллсайд Поездары және Бейсайд Поездары, олардың әрқайсысы жеке операторға франчайзинг арқылы берілді. Теміржол және трамвай қызметтеріне қатысты жер мен инфрақұрылымның меншігі жаңа Виктория үкіметтік агенттігі – VicTrack-ке берілді. Сонымен қатар, үкіметте "Қоғамдық көліктің директоры" деген заңды кеңсе құрылды, ол Виктория бойынша теміржол және трамвай қызметтерін іске асыру үшін қоғамдық көлік операторларымен франчайзинг келісімдерін жасауға жауапты болды. 1999 жылы жекешелендіру процесі аяқталды, Connex Melbourne және M>Train желінің әр жартысын басқарды. 2003 жылы M>Train компаниясының бас компаниясы (National Express) Викториядағы қоғамдық көлікті пайдаланудан бас тартты, ал қала маңындағы желінің жартысы қайта келісілген келісімшарттың бөлігі ретінде Connex компаниясына өтті. Франчайзинг келісімдерінде жаңа операторларға Comeng пойыздарын жөндеу жəне ескі Hitachi пойыздарын ауыстыру талаптары қарастырылған. Connex Alstom X'Trapolis пойыздарын сатып алды, ал M>Train Siemens Nexas пойыздарын таңдады. 2005 жылдың мамыр айында мемлекеттік үкімет Данденонг желісіне үшінші жол салудың мүмкіндігін зерттеу үшін 25 миллион австралиялық долларын бөлді, бұл тез өсіп келе жатқан қала маңындағы аймақтың өткізу қабілетін арттыруға бағытталған шара еді. Жобаның үш еселеу құны 1 миллиард австралиялық долларға жетеді деп күтілді, себебі жобалық шараларға теміржол желісі үшін автобус қызметтерін ұйымдастыру, желі бойындағы станциялар мен платформаларды өзгерту және сигнализация жүйесін жақсарту кіретін еді. Алайда, бұл жоба шеттетіліп, Брамби үкіметімен іске асырылмады. 2006 жылы профессор Пол Мис және бір топ ғалымдар жекешелендіру салық төлеушілерге жүйе мемлекеттік меншікте болғандағыдан 1,2 миллиард долларға артық шығын әкелгенін есептеді. 2009 жылы франшизаларды ұзарту арқылы салық төлеушілер 2010 жылға қарай шамамен 2,1 миллиард доллар артық төлеуге тиіс болды. Бірақ, Қоғамдық істер институты Мельбурнның жекешелендіруі туралы баяндамасын жариялады, онда ол оны шағын жетістік деп бағалады және қалалық теміржол жүйесіндегі жолаушылар ағынының 37,6%-ға өсуі нашар қызмет көрсету салдарынан болған жылдар бойғы жолаушылар ағынының төмендеуін тоқтатқанын атап өтті. Викторияның бас аудиторы франшизаларға қатысты жан-жақты аудит жүргізіп, "франшизалар ақшаның құнына сай келеді" деген қорытынды жасады.

In 1998, "The Met" was split into two operating units —Hillside Trains and Bayside Trains, each to be franchised to a different private operator. Ownership of land and infrastructure for rail and tram services was transferred to a new Victorian Government agency, VicTrack. In addition, a statutory office was created in Government—the Director of Public Transport—with specific responsibility for entering into franchise agreements with public transport operators for the operation of rail and tram services throughout Victoria. By 1999, the privatisation process was complete, with Connex Melbourne and M>Train each operating half of the network. In 2003, the parent company of M>Train (National Express) withdrew from operating public transport in Victoria, and half of the suburban network was passed to Connex as part of a renegotiated contract. The franchising contracts contained provisions for the new operators to refurbish the Comeng trains, and to replace the older Hitachi trains. Connex purchased Alstom X'Trapolis sets, while M>Train chose Siemens Nexas units. In May 2005, the State Government commissioned a A$25 million study into the feasibility of a third track for the Dandenong line to increase capacity for the rapidly growing suburban area. The cost of the triplication process was expected to be as high as A$1 billion, as project activities would have included the organization of corresponding bus services for the rail line, changes to stations and platforms along the line, and the improvement of the signalling system. This project was ultimately sidelined and not delivered by the Brumby Government. In 2006, Professor Paul Mees and a group of academics estimated that privatisation had cost taxpayers $1.2 billion more than if the system had remained both publicly owned and operated. With the franchise extensions in 2009, taxpayers were to pay an estimated $2.1 billion more by 2010. However, the Institute of Public Affairs released its report on Melbourne's privatisation, which assessed it as a modest success and observed that a 37.6% increase in patronage on the metropolitan rail system had reversed years of patronage decline due to poor quality services. The Auditor General of Victoria also performed a comprehensive audit report into the franchises and found that "the franchises represent reasonable value for money".

Жолаушылар санының өсуі және Мельбурн метрополитені

2000 жылдардың ортасынан бастап Мельбурн теміржол желісіне қызығушылықтың күрт өсуі байқалды. 2005 және 2008 жылдар арасындағы үш жыл ішінде теміржолмен жүрушілердің саны 35 пайызға артты. 2004 жылы 148 миллион болған сапарлар саны 2008 жылы 200 миллионнан асты. 2007 жылдың қарашасында Сингапурдың SMRT Transit және Гонконгтың MTR Corporation Limited компаниялары Connex компаниясынан 2009 жылдың қарашасында Мельбурн қала маңы теміржол желісін басқаруға ниет білдірді, олардың келісімшарты сол кезде қайта қарастырылуға тиіс болған. 2009 жылдың 25 маусымында Connex Виктория үкіметімен келісімшартты жаңартуға жасаған ұсынысын қабылдамады. Гонконгта тіркелген және қолдау көрсетілген MTR Corporation 2009 жылдың 30 қарашасында Мельбурн теміржол желісін иелігіне алды, ол жергілікті стильдегі Metro Trains Melbourne консорциумы ретінде жұмыс істейді. MTR Гонконгтағы мемлекеттік емес теміржол операторы және иесі болып табылады, ол станцияларының үстінде және айналасында Транзитке бағытталған даму (TODS) құрылыстарын салумен танымал. Metro 2009 жылдың 1 желтоқсанында жұмысын бастады, Мельбурн теміржол жүйесін жақсарту үшін халықаралық тәжірибесін пайдаланатынын уәделеді. Көлік министрі Линн Коски 2006 жылдың мамырында жарияланған үкіметтің 10,5 миллиард долларлық 10 жылдық негізгі көлік жоспары қоғамдық көліктің қолданылу деңгейін жеткіліксіз бағалағанын мәлімдеді. Бастапқы бағалаулар бойынша 3-4 пайыздық өсім болжаған, ал шындығында жыл сайынғы өсім 10 пайызды құрады. Мемлекеттік үкімет жаңа пойздар сатып алып, сағат 7-ге дейін сапар аяқтаған жолаушыларға жеңілдетілген бағамен билет алуға мүмкіндік беретін жаңа билеттік жүйені енгізді. 2008 жылы Брамби үкіметі Мельбурн теміржол желісін кеңейту үшін 14,1 миллиард долларлық Викториялық көлік жоспарын жариялады. Жоспарға мыналар кірді:

4,5 миллиард доллардан астам құны бар Metro Tunnel – бұл 25 жыл бұрын салынған City Loop желісінен кейінгі алғашқы жаңа жер асты теміржол желісі. Dynon мен South Yarra арасында салынған бұл жер асты желісі Мельбурн батысынан келген қала маңындағы тығыз жолдардағы жүрушілер санының көптігін азайтуға бағытталған. Сондай-ақ, бұл желі Мельбурн университетіне, Әйелдер ауруханасына және Корольдік балалар ауруханасына тікелей теміржол қатынасын қамтамасыз етуді көздеді. Жылжымалы құрам – 70 жаңа пойызға 2,65 миллиард доллар, оның ішінде 32 жоғары сыйымды Metro пойызы. Cranbourne East және Mernda бағыттарына теміржол желісін кеңейту және Meltonға электрлендіру. Пойыз жүйесін жақсартуға 200 миллион доллар жұмсалды. Метро станцияларын жаңартуға 50 миллион доллар, ал дамып келе жатқан аудандардағы жаңа станцияларға 220 миллион доллар қаражат бөлінді. Park & Ride кеңейту пакетіне 60 миллион доллар жұмсалды. Бұрын қысқартылған Early Bird билеті осы өзгерістердің аясында Frankston және Sydenham желілерінде сынақтан өткеннен кейін тегін берілді. Инвестиция туралы хабарламадан кейін қаланың ең көп жүретін теміржол желілеріндегі жүрушілер санының көптігін азайту мақсатында аптасына 200-ден астам жаңа пойыз қызметін енгізу жоспары жарияланды, бұл мәселе пойыздардың жетіспеушілігіне және сенімділіктің төмендеуіне байланысты туындаған. 2009 жылдың 1 мамырында мемлекеттік үкімет 2009 жылғы мемлекеттік бюджеттен Epping желісін солтүстікке қарай 3,5 шақырымға созып, South Morang станциясына дейін жеткізуге 562,3 миллион доллар бөлгенін хабарлады. Құрылыс 2010 жылы басталды және 2012 жылы аяқталды.

Желілерді дамыту және тепкіш жолдарды жою

2011 жылдың мамыр айында жаңа қалалық кесте бойынша жұмыс басталды, ол 1996 жылдан бері алғаш рет қайта жазылды және апта күндері 600-дан астам қосымша бағыттар қосылды. 2012 жылы мемлекеттік қоғамдық көлік дамыту органы құрылды, ол мемлекеттік қоғамдық көлік қызметтерін, соның ішінде қалалық теміржол жүйесін үйлестіру, жоспарлау және реттеу үшін құрылды. Сол жылы Metcard билет жүйесі тоқтатылды, осымен жаңа Myki смарт-карта жүйесінің күллі желі бойынша енгізілуі аяқталды. 2013 жылдың 27 наурызында Public Transport Victoria өзінің Желіні Дамыту Жоспарын – Қалалық Теміржол желісін жариялады, ол Мельбурн теміржол жүйесін 20 жылға созылған 4 кезеңдік жоспармен «метро стиліндегі» желіге қайта дамытуды, пойыз бағыттарын бөліп, нүктеден нүктеге бағыттар құру, жоғары сыйымдылықтағы сигналдау жүйесіне жаңарту және жаңа пойздарға тапсырыс беруді көздейді. 2014 жылғы сайлау алдында Эндрюс үкіметінің басты уәдесі 8 жылдың ішінде 50 деңгейлі қиылысты жою болды, бұл Мельбурн тарихындағы ең ауқымды бағдарлама. Мельбурнның көбінесе тегіс топографиясы болғандықтан, қала маңындағы теміржол желісі көптеген деңгейлі қиылыстармен салынған. 2014 жылға қарай, 1918 жылдан кейін деңгейлі қиылыстарды жоюға қаражат жетіспеуіне байланысты 170-тен астам қиылыс сақталды. Үкіметтің Деңгейлі Қиылыстарды Жою Жобасы, ақшалай тиімділігі төмен инфрақұрылымды құру туралы алаңдаушылықтарға және кейбір қиылыстарды жою әдісі ретінде жоғары теміржолды таңдау туралы дау-дамақтарға қарамастан, үлкен саяси жетістікке ие болды. 2018 жылға қарай 29 деңгейлі қиылыс толығымен жойылды, бұл үкіметтің бастапқы жоспарынан озып кетті, ал 2025 жылға дейін аяқталуға тиіс бағдарламаға тағы 25 қиылыс қосылды. Жобаға 27 теміржол станциясын қайта жаңарту немесе жаңа станциялар салу, мысалы, Bentleigh және Clayton станцияларын қайта жаңарту, немесе Heidelberg және жаңадан салынған Rosanna станциялары арасындағы 1,2 км жалғыз жолды теміржолды екі жолға дейін кеңейту кіреді. Gippsland желісінде үлкен учаскелер салынды, ал Mernda және Upfield желілеріне қосымша учаскелер жоспарланған, оның ішінде Mernda желісіндегі Preston қаласының маңындағы 4 км учаске. Аймақтық Теміржол Желісі жобасы, қаланың батысында жаңа Deer Park–West Werribee теміржол желісін, Wyndham Vale және Tarneit жаңа станцияларын, сондай-ақ Sunshine және Southern Cross арасындағы екі жолды теміржол учаскесін құрумен 2015 жылдың ортасында аяқталды. Жобаның мақсаты Geelong, Ballarat және Bendigo қалаларына аймақтық пойыз бағыттарын бөліп беру болғанмен, жаңа желімен қызмет көрсетілетін аудандарда халық санының тез өсуі осы бағыттарды қала маңы желісі ретінде пайдалануға мәжбүр етті, бұл үлкен кешігулер мен тығырылуға әкелді. 2016 жылдың соңында PTV жаңа желі картасын жариялады, ол тарифтік аймақтарға баса назар аударуды жеке бағыттар мен қызмет үлгілерін көрсетумен алмастырды. Жаңа картада аймақтық қызметтер де көрсетілген және түрлі түстерді ажырата алмаушылықтары бар жолаушыларға қолжетімді болу үшін жасалған. Metro компаниясының қала маңы желісін басқару шарты 2017 жылы тағы 7 жылға жаңартылды. Жаңа шартында ай сайынғы өнімділік көрсеткіштері жоғарырақ деңгейде белгіленді, бірақ компания шартының алғашқы жылында 6 рет осы көрсеткіштерге жете алмады. Оңтүстік Моранг желісін Mernda қаласына дейін кеңейту құрылысы 2016 жылы басталды және 2018 жылдың 29 тамызында аяқталды. Жобаға 8 км жаңа электрлендірілген теміржол, Middle Gorge және Hawkstowe жаңа станциялары және жаңадан салынған Mernda станциясындағы жаңа терминал кірді. 2019 жылдың сәуір айында Виктория үкіметі Public Transport Victoria компаниясын VicRoads компаниясымен біріктіріп, жаңа Виктория Көлік Министрлігін құратынын жариялады.

In May 2011, operations commenced on a new metropolitan timetable, rewritten for the first time since 1996 with over 600 additional weekday services added. In 2012, a Public Transport Development Authority trading as Public Transport Victoria (PTV) was established to coordinate, plan and regulate the state's public transport services, including the metropolitan rail system. In the same year, the Metcard ticketing system was discontinued, completing the controversial network wide roll out of the new Myki smart card system. On 27 March 2013, Public Transport Victoria published its Network Development Plan – Metropolitan Rail, detailing a 4 stage plan spread over 20 years to redevelop Melbourne's rail system into a "metro style" network, by separating train lines and creating point to point lines, upgrading to high capacity signalling and ordering new trains. A key campaign promise of the Andrews government before its election in 2014 was to remove 50 level crossings in 8 years, the most intensive such program in Melbourne's history. Because of Melbourne's generally level topography, the suburban rail network was constructed with a large number of level crossings. By 2014, over 170 remained, due to a lack of funding for grade separations after 1918. The Government's Level Crossing Removal Project became a resounding political success, despite concerns it was creating poor value for money infrastructure and controversy about the selection of elevated rail as a method for removing some crossings. By 2018, 29 level crossings had been fully grade separated, well ahead of the government's original schedule, and a further 25 crossings were added to the program to be completed by 2025. The project includes rebuilding or upgrading 27 train stations, such as Bentleigh and Clayton railway stations, or laying new tracks, such as the duplication of 1.2 km of single track railway between Heidelberg and the rebuilt Rosanna stations. Large sections of elevated rail have been built on the Gippsland line, and further sections are planned for the Mernda and Upfield lines, including a 4 km section on the Mernda line in Preston. The Regional Rail Link project, which created a new Deer Park–West Werribee railway line in the city's west with new stations at Wyndham Vale and Tarneit, as well as adding track pair between Sunshine and Southern Cross, was completed in mid 2015. Although the project was intended to provide segregated routes for regional trains to Geelong, Ballarat and Bendigo, rapid population growth in areas served by the new line forced these services to perform the role of an outer suburban network, causing significant delays and overcrowding. A redesigned network map was released by PTV at the end of 2016, which replaced an emphasis on fare zones with a delineation of individual lines and service patterns. The new map also incorporated regional services and was designed to be accessible to passengers with the most common types of colour blindness. Metro's contract to operate the suburban network was renewed in 2017 for a further 7 years. The renegotiated contracts included higher monthly performance targets, which it failed to meet 6 times in the first year of the contract's operation. Construction of an extension of the South Morang line to Mernda commenced in 2016 and was completed on 29 August 2018. The project included 8 km of new electrified railway, new stations at Middle Gorge and Hawkstowe, and a new terminus at a rebuilt Mernda station. In April 2019, the Victorian Government announced that Public Transport Victoria would be merged with VicRoads into a new Victorian Department of Transport.

Метроның туннелі

2015 жылдың ақпан айында мемлекеттік үкімет орталық қаланың ішінде, Солтүстік Кенсингтон станциясы мен Оңтүстік Ярра арасында салынатын жаңа 9 километрлік екі параллель теміржол туннелінің жоспарлауын бақылау үшін Мельбурн метрополитендік теміржол басқармасын құрды. Жаңа метро туннелінде бес жаңа жер асты станциясы болады және ол Гиппленд желісін Санбери желісімен байланыстырады, соның нәтижесінде қала орталығынан (CBD) Сити Лупқа балама бағыт пайда болады. Арден, Парквилл, Домен және екі жаңа CBD станциясы – Мемлекеттік кітапхана мен Қалалық әкімдік ғимараты салынады. 2016 жылы дайындық жұмыстары жүргізілді, ал 2017 жылы туннель мен станциялардың негізгі құрылыс жұмыстары басталды. Жобаның жалпы құны 11 миллиард долларға бағаланып, 2025 жылға дейін аяқталуы жоспарлануда. 2016 жылдың қыркүйегінде мемлекеттік үкімет 2019 жылдың ортасынан бастап жеткізілуге тиіс 65 жаңа жоғары сыйымдылықты метро пойыздарына тапсырыс берді, олар ақырында метро туннелінде пайдаланылатын негізгі құрамға айналады. 2019 жылдың сәуір, маусым және шілде айларында Кенсингтон мен Оңтүстік Ярра маңындағы туннель кіреберістерін салу үшін Мельбурнның шығысындағы бірнеше теміржол желілері бірнеше аптаға жабылды. Бірінші туннельді қазу машинасы 2019 жылдың маусым айында Солтүстік Мельбурнда құрастырыла бастады. 2021 жылдың мамыр айында TBM Meg болашақ Қалалық әкімдік станциясының орнында туннельдік жұмыстардың аяқталуын белгілеп, туннельден өтті. TBM Millie, Alice және Joan бұрынғы айда туннельді қазуды аяқтады. Туннельдік кезең 20 айға созылды.

Әуежайдың темір жол байланысы

Мельбурн әуежайына теміржол байланысы әуежай салынысынан бері бірнеше рет ұсынылып келді, түрлі маршруттар мен қызмет көрсету үлгілері қарастырылды, бірақ құрылысы басталған жоқ. 2018 жылдың шілдесінде Федералдық және Штаттық үкіметтер теміржол желісін салуға әрқайсысы 5 миллиард австралиялық доллар (барлығы 10 миллиард австралиялық доллар) бөлуге уәде берді. Федералдық үкімет байланыс үшін төрт басым маршрут ұсынды, олардың бірі Highpoint сауда орталығына тікелей туннель арқылы, ал қалғандары Broadmeadows, Flemington немесе Sunshine қалаларындағы қолданыстағы станцияларға қосылатын болды. Rail Projects Victoria жүргізген төрт басым маршрутты бағалау нәтижесінде Sunshine станциясы арқылы өтетін маршрут таңдалды. Желі Metro Tunnel арқылы өтеді және Мельбурнның солтүстік-батысын қамтамасыз ететін Keilor East қаласындағы жаңа аралық станцияны қамтиды. Құрылыс 2022 жылы басталды, алайда 2023 жылдың мамырында жоба мерзімсіз тоқтатылды, бұл жобаның 2029 жылға дейін аяқталу күмәнін тудырды.

Қала маңындағы темір жол

2018 жылдың тамызында, 2018 жылғы Виктория штатының сайлауына дейін, штаттық үкімет бизнес-жоспарды дамыту және Мельбурн қаласының шет елді мекендері арқылы өтетін жаңа темір жол құрылысына қаржы тарту үшін 300 миллион доллар бөлді. Жобаның мақсаты – ауруханалар, сауда орталықтары, университеттер және Мельбурн әуежайы сияқты маңызды орталықтар мен инфрақұрылымды байланыстыру. Бұл ұсыныс қала маңындағы көптеген темір жол желілерін біріктіріп, қала ішіндегі саяхатты жеңілдетуге мүмкіндік береді. Қала маңындағы темір жол айналымы (SRL) Челтенхемдегі қолданыстағы стансаны Клейтон, Глен Уэверли, Бокс Хилл, Хайдельберг, Резервуар, Фокнер, Бродмедоус, Саншайн және Веррибидегі басқа қолданыстағы стансалармен қосады. Сонымен қатар, бұл жоба Монаш университеті, Бервуд, Донкастер, Бундура және Мельбурн әуежайы сияқты ұзақ жылдар бойы темір жол байланысы уәделенген аймақтарда салынатын жаңа стансалармен де байланысады. Алғашқы кезең, SRL East, Челтенхемнен Бокс Хиллге дейін салынып жатыр және 2035 жылға дейін ашылады, ал қалған бөлімдер 2050 жылға дейін толық желі іске қосылғанға дейін кезең-кезеңімен ашылатын болады.

Қазіргі автопарк

Мельбурндағы қазіргі қала маңы пойыз паркінің көп бөлігі VicTrack-ке тиесілі, ал пойыз операторы (қазіргі Metro Trains Melbourne) паркті күтіп ұстауға жауапты. Мельбурн қала маңы желісіндегі барлық пойыздар электрлі және жүргізуші ғана басқарады. Қала маңы пойыздарындағы күзетшілер 1993 және 1995 жылдар аралығында алынып тасталды. Барлық пойыздар жүргізуші жабатын, бірақ жолаушылар ашатын механикалық жылжымалы есіктермен жабдықталған. Жаңа үлгідегі HCMT, X'Trapolis және Siemens пойыздарының есіктері түйме арқылы электронды түрде ашылады, ал Comeng пойыздары тұтқалармен қолмен ашылады. Пойыздар кондиционер, жабық тізбекті камералар және шұғыл байланыс жүйелерімен жабдықталған. Пойыздар үш вагоннан тұрады және HCMT пойыздары жеті вагонмен жүреді, ал қалғандары жеке немесе жұптап жүре алады. АтауларСуретБалама аттарҚызметке кірген саныСалынған маңызды ақпаратComeng1981–198895 (3 вагон)“Commonwealth Engineering” сөзінен жасалған сөз тіркесі. 2000–2003 жылдары EDI Rail және Alstom компанияларымен қайта жаңартылды. Кондиционермен жабдықталған алғашқы пойыздар. SiemensSiemens Nexas2003–200672 (3 вагон)2016 жылдан бері орындықтар алынып, қосымша қоршаулар қосылды. Жолаушылар есік ашпастан вагондар арасында жүре алатын алғашқы ашық байланысқан пойыздар. Тежегіштердегі ақауларға байланысты сот процестері және жұмыстың тоқтауы болды. X'TrapolisX’Trapolis 100, X’Traps2002–20042009 – қазіргі уақытқа дейін180 (3 вагон) + 32 салынып жатырКорпусы Францияда, қалғаны Балларатта құрастырылған. X'Trapolis пойыздарына сегіз жеке тапсырыс берілді. 2009 жылдан бері жолаушылар сыйымдылығын арттыру үшін 2+2 орындық конфигурациясымен жаңартылды. Жоғары сыйымдылықты метро пойыздарыHCMT202034 (7 вагон) + 36 салынып жатырҚазіргі уақытта Пакенхэм және Кранборн желілерінде пайдаланылуда. 2025 жылы метро туннелі ашылғанда Санбериге, ал 2029 жылы әуежай желісі ашылғанда сол бағытқа қарай жүреді. Қытайдың Чанчунь қаласында және Викторияда 60% жергілікті материалдар қолданылып салынды.

The majority of the current suburban train fleet in Melbourne is owned by VicTrack, with the train operator (currently Metro Trains Melbourne) responsible for maintaining the fleet. All trains on the Melbourne suburban network are electric and driver only operated. Guards on suburban trains were discontinued between 1993 and 1995. All trains are fitted with power operated sliding doors which are closed by the driver, but opened by passengers. The doors of newer model HCMT, X'Trapolis and Siemens trains are opened electronically with a button, whilst Comeng trains are slid manually using handles. Trains are fitted with air conditioning, closed circuit cameras, and emergency intercom systems. Trains are fixed into three car units and may operate alone or in pairs, except for the HCMT trains which run in singular seven car sets. NamesImageAlternative namesEntered serviceNumber builtKey informationComeng1981–198895 (3 carriage)Named as a "Commonwealth Engineering" portmanteau. Refurbished 2000–2003 by EDI Rail and Alstom. Feature power operated doors that must be pulled open by hand but are closed automatically by the driver. First trains to feature air conditioning. SiemensSiemens Nexas2003–200672 (3 carriage)Refurbished with seat removals and extra railings since 2016. The first openly articulated trains with passengers able to move between carriages without opening any doors. Frequent overrunning caused lawsuits and disruptions to fix alleged braking faults. X'TrapolisX’Trapolis 100, X’Traps2002–20042009–present180 (3 carriage)+32 under constructionBody shells built in France, remaining assembled in Ballarat. Eight separate orders have been lodged for X'Trapolis trains. Remodelled since 2009 with 2+2 seat configurations to increase passenger capacity/flow. High Capacity Metro TrainsHCMT2020 34 (7 carriage)+36 under constructionCurrently on use on the Pakenham and Cranbourne lines. To run through to Sunbury when the Metro Tunnel opens in 2025 and the Airport line in 2029. Built in Changchun, China and Victoria using 60% local content.

Болашақ флоты

Атаулар СуретБалама атаулар Қызметке түсу Салынған саныНегізгі ақпаратX'Trapolis 2.02024–202625 (6 вагонды) құрылыс кезеңіндеComeng поездарын алмастырады, Craigieburn, Frankston және Upfield бағыттарында пайдаланылады.

Пайдаланудан шығарылған автопарк

АтауыСуретБалама аттарҚызметке кірген жылҚызметтен шыққан жылСалынған саныНегізгі ақпаратSwing DoorDog Box1887ж. 1959–1970294Есіктері сыртқа қарай ашылатындықтан осылай аталған. 1917 жылдан бастап электрмен жүруге көшirilген. TaitReds, Red Rattlers19101974–1984623Виктория темір жолы комиссарларының төрағасы сэр Томас Джеймс Тайттың құрметіне аталған. 1919 жылдан бастап электрмен жүруге көшirilген. Ағаш конструкциясының өрт қаупіне байланысты қалалық айналымнан тыс қалды. HarrisBlues, Greasers19561988–1989436Виктория темір жолы комиссарларының төрағасы Норман Чарльз Харристің құрметіне аталған. Көпшілігі асбесттен жасалған және 1980-ші жылдары Клейтон қаласында жерленген; 16 вагоны 1982–1988 жылдары жөнделген (төменде қараңыз), 49 вагоны қысқа қашықтыққа арналған H типіне айналдырылды. Үш мотор сақталған; біреуі Ньюпорт теміржол мұражайында стационарлық экспонат ретінде, ал екеуі Ньюпорт шеберханасында қалпына келтірілуде. HitachiMartin & King, Stainless Steel19722003–2014118 × 3 вагондар жиынтығыHitachi дизайны және кондиционерлері болғандықтан осылай аталған. Үш Hitachi моторлық вагоны Коллингвудтағы Easey's мейрамханасының бөлігі болып табылады. Жаңартылған HarrisGrey Ghosts19821990–1994161982–1988 жылдары алғашқы Harris вагондарынан жөнделген (жоғарыда қараңыз). 10 вагоны қысқа қашықтыққа арналған H типіне айналдырылды. Бір мотор Ньюпорт теміржол мұражайында стационарлық экспонат ретінде сақталған. 4DҚос қабатты әзірлеме және демонстрация199220061 × 4 вагондар жиынтығыҚос қабатты пойыздың прототипі.

Желілер

Мельбурн метрополитен желісі 16 электрленген қала маңы бағытын және 1 электрленбеген бағытын қамтиды. Бағыттар сонымен қатар аялдамаларын немесе құрылымын өзгертіп келді, соның ішінде Мельбурн метрополитен теміржолы жобасы аясында Кранборн, Пакенхэм және Санбери бағыттарына жасалатын алдағы өзгерістер де бар. Жаңа бағыттар немесе әлі салынбаған кеңейтулер бойынша көптеген ұсыныстар жасалды, оның ішінде ұзақ жылдар бойы күтіп келе жатқан Донкастер теміржолы және Роувилл теміржолы да бар.

Аймақтық қызметтер

V/Line өңірлік қызметтері Мельбурн шеткерінен Саут Кросс станциясындағы өңірлік теміржол терминалына дейін (Траралгон V/Line теміржол қызметі Флиндерс-стрит станциясында аяқталатын) бірнеше қала маңындағы пойыз бағыттарымен рельстерді бөліседі. Пакенхам бағыты V/Line қызметтері Траралгон және Бейнсдейлге қатынайтын ең ұзын ортақ рельс учаскесіне ие. Санбери және Крейгберн бағыттары да аймақтық бағыттармен қысқа рельс учаскелерін бөліседі. Regional Rail Link жобасы Джилонг, Вендури (Балларат) және Бендиго бағыттарында қала маңындағы пойыздарды аймақтық пойыздардан бөліп алды. Құрылыс салтанатты түрде 2009 жылдың тамызында басталды және жоба 2015 жылдың маусымында аяқталды.

Жүк тасымалы қызметтері

Мельбурн жүк тасымалдау үшін кеңейтілген теміржол желілері мен аулаларына ие. Бұл жүк желілері екі түрлі рельс енімен – Виктория кең рельсі және sg – жасалған және электрлендірілмеген. Қаланың ішкі батыс аймағында жүк пойыздары арнайы желілермен жүреді, ал басқа аймақтарда жүк пойыздары қала маңындағы Metro Trains Melbourne және аймақтық V/Line жолаушылар пойыздарымен бірге рельстерді пайдаланады. Жүк терминалдарының көп бөлігі Мельбурн портының жанындағы ішкі қалашықтарда орналасқан, ал қалғандары Мельбурн қалалық орталығы мен Футскрей арасында орналасқан. 1980 жылдарға дейін көптеген қала маңы станцияларының өз жүк аулалары болды, сол кезде жүк пойыздары қала маңы желісімен жүріп, көбінесе E немесе L класты электр локомотивтермен тасымалданды.

Негізгі жарғылар

Виктория штатындағы басты теміржол заңы – Көліктік интеграция туралы заң. Бұл заң Викторияның көлік жүйесі үшін интеграциялық агенттік ретінде Көлік департаментін құрады. Заң сондай-ақ, жол тасымалы қызметтерін ұсынатын және жүк тасымалы қызметтері үшін желіге қол жеткізуді басқаратын мемлекеттік агенттіктердің – атап айтқанда, Қоғамдық көлік директоры мен V/Line – міндеттемелерін белгілейді. Бұдан өзге, заң бойынша қоғамдық теміржол желісі мен оған қатысты инфрақұрылымға иелік ететін VicTrack құрылады. Тағы бір маңызды заң – 1996 жылғы Теміржол басқару туралы заң, ол теміржол операторларына өкілеттік берумен қатар, штаттың теміржол желісі үшін теміржолға қол жеткізу схемасын қарастырады.

Реттеу

Мельбурндағы теміржол операцияларының қауіпсіздігі 2006 жылғы Теміржол қауіпсіздігі туралы заңмен реттеледі, ол барлық коммерциялық жолаушылар және жүк тасымалдау операцияларына, сондай-ақ туристік және тарихи теміржолдарға қолданылады. Заң барлық теміржол саласының қатысушылары үшін қауіпсіздік міндеттемелерін қамтитын құрылымды құрайды және инфрақұрылым мен вагондарды басқаратын теміржол операторлары жұмысты бастамас бұрын аккредиттеу алуы тиіс. Аккредиттелген теміржол операторлары өз қызметін басқару үшін қауіпсіздік басқару жүйесіне ие болуы керек. Теміржол қауіпсіздігі туралы заңмен құрылған қауіпсіздік схемасына қолданылатын санкциялар 1983 жылғы Көлік (Сәйкестік және әртүрлі) заңында қарастырылған. Мельбурн теміржол жүйесінің қауіпсіздік реттеушісі – Көлік қауіпсіздігі директоры (Транспорттық қауіпсіздік Викториясы деп сауда жасайды), оның кеңсесі 2010 жылғы Көлік интеграциясы туралы заңмен құрылған.

Тергеу

Викториядағы теміржол операторлары Бас тергеуші, Көлік қауіпсіздігі немесе Австралиялық Көлік қауіпсіздігі бюросы (ATSB) жүргізетін кінәлі емес тергеулерге де тартылуы мүмкін. Бас тергеуші Көлік интеграциясы заңымен теміржол қауіпсіздігіне қатысты мәселелерді, оның ішінде оқиғаларды және тенденцияларды тергеуге міндетті. Ал ATSB анықталған мемлекетаралық теміржол желісінде орын алған осы мәселелер бойынша құзыреттілікке ие.

Билеттер мен жүріс-тұрыстар

Мельбурндағы қоғамдық көлік үшін билет талаптары негізінен 2006 жылғы Көлік (билеттер) ережелерінде және Виктория штаттық тарифтер мен билеттер нұсқаулығында қамтылған. Мельбурндағы пойыз және трамвайлардағы қауіпсіздік және тәртіп ережелері көбінесе 1983 жылғы Көлік (Қамтамасыз ету және әртүрлі) Заңында және 2005 жылғы Көлік (Тәртіп) ережелерінде жазылған. Егер Metro өз уақтылылығы мен жеткізу мақсаттарына қол жеткізбесе, олар құқылы клиенттерге өтемақы төлейді. 2014 жылдың желтоқсан айында Metro Trains-тің жеткізу деңгейі 98,5%, ал уақтылылық деңгейі 93,60% болды. 2014 жылы Metro Trains-тің халқы сирек қоныстанған аймандардағы стансаларда тоқтамай, уақытында келуге тырысқаны туралы айыптаулар болды. Бұл тәжірибе көпшілік және БАҚ тарапынан айыпталып, зардап шеккен жолаушыларға өтемақы ұсынылды.

Туристік және мұралық темір жолдар

Мельбурн мен Викториядағы туристік және мұралық теміржолдар қазіргі уақытта 1983 жылғы Көлік (Сәйкестік және әртүрлі) заңының ережелерімен басқарылады. Алдағы уақытта олар 2011 жылдың қазан айында қолданысқа енген, жаңа қабылданған Туристік және мұралық теміржолдар заңымен реттеледі.