Минор против Хапперсетт ісі: Сайлау құқығы және АҚШ Конституциясы

Кіріспе

Minor v. Happersett, 88 АҚШ (21 Wall.) 162 (1875) – АҚШ Жоғарғы Сотының азаматтық дауыс беру құқығын бермейтінін және, демек, әйелдерге дауыс беруді тыйым салатын штаттық заңдардың конституциялық екенін қараған ісі. Жоғарғы Сот Миссури штатының сот шешімдерін бекітті, ол әйелді заңды сайлаушы ретінде тіркеуден бас тартты, себебі штат заңдарымен тек ер адамдарға дауыс беруге рұқсат етілді. Minor v. Happersett шешімі Конституцияның он төртінші толықтыруындағы құқықтар мен иммунитеттер ережесіне негізделген. Жоғарғы Сот Майнордың АҚШ азаматы екенін мойындады, бірақ конституциялық қорғалған азаматтық құқықтарына сайлау құқығы кірмейтінін мәлімдеді. Пікірде «АҚШ Конституциясы ешкімге сайлау құқығын бермейді» деген қорытынды жасалды. Бұл Ex parte Yarbrough 110 U.S. 651 (1884) ісінде нақтыланды, онда «Конституция Конгресс мүшелерінің сайлаушылары үшін дауыс беру жүргізілетін штатта қолданылатын талаптарды қабылдайды; демек, Конституциямен бір адамға немесе адамдар тобына құқық берілмейді, себебі сыныпты анықтау үшін штат заңнамасына жүгіну керек. Бірақ сот, сынып немесе адам анықталғаннан кейін, оның Конгресс мүшесіне дауыс беру құқығы Конституцияға негізделмегенін айтуға ниеттенбеді» делінген. 1920 жылы Конституцияға енгізілген он тоғызыншы толықтыру әйелдердің сайлау құқығына қатысты Minor v. Happersett ісін жойды. Minor v. Happersett 1960 жылдарға дейін басқа да шектеуші сайлау заңдарын қолдау үшін жиі сілтеме жасалды, содан кейін Жоғарғы Сот он төртінші толықтырудың тең қорғаныс ережесін түсіндіре бастады, сайлау құқығында азаматтарды кемсітуге тыйым салды. Майнор 1872 жылдың 15 қазанында Миссури штатының Сент-Луис округінде дауыс беруге тіркелуге тырысты, бірақ ол әйел болғандықтан тіркеуден бас тартты. Әйелдерге дауыс беруге рұқсат бермейтін Миссури штатының конституциялық ережелері АҚШ Конституциясын, әсіресе он төртінші толықтыруды бұзады деп мәлімдеп, күйеуі, адвокат Фрэнсис Майнордың көмегімен ол дауыс беруге тіркелу туралы өтінішін қабылдамаған тіркеуші Риз Хапперсеттке қарсы штаттық соттарда іс қозғады. Майнорлардың аргументінің кілті азаматтықтың дауыс беру құқығын білдіретіні болды – екі тараптың да риторикасы жеткілікті болғандықтан, бұл мәселе ашық қалды. Миссуридің Жоғарғы соты тіркеушінің пайдасына және Майнорға қарсы шешім шығарды. Штаттық сот «Конституция қабылданғаннан бастап қазіргі уақытқа дейін барлық штаттардың дерлік барлық практикасы» дауыс беру құқығын тек ер адамдармен шектегенін және он төртінші толықтырудың нақты мақсаты бұрынғы құлдарға азаматтық құқық беру болғанын, ал штат заңнамасына басқа өзгерістерді енгізу емес екенін атап өтті. Сот, атап айтқанда, он төртінші толықтырудың екінші бөлімі (өз азаматтарының кез келгеніне дауыс беру құқығын бермеген штаттарды жазалайтын) ер азаматтарға қатысты екенін атап өтті және «бұл құқықты анық таниды және штаттардың ер азаматтарына сайлау құқығын шектеу құқығын жүзеге асыруын күтеді» деп қорытындылады. Майнор Миссуридің шешіміне қарсы АҚШ Жоғарғы Сотына шағымданып, штаттық сотта сәтсіз аяқталған дәлелдерді Жоғарғы Сотта да ұсынды, сонымен қатар әйелдердің сайлау құқығы Конституцияны жасаушылардың бастапқы ниетіне сәйкес келетінін ұсынды. Жоғарғы Сот мәселенің жалғыз тұсы Конституция әйелдерге дауыс беруге құқық бере ме, әлде бұл құқық тек ер адамдарға ғана берілген штат заңнамасымен шектелгені ме екенін анықтау екенін атап өтті. Миссури штаты Жоғарғы Сот алдында өз шешімін қорғау үшін адвокатты жібермеді, оның орнына үш сөйлемдік қарсылық білдірді. (Бас судья Моррисон Уэйт жазған) пікірде бірінші кезекте Майнордың АҚШ азаматы екендігі туралы сұрақ қойылды және ол он төртінші толықтыру мен бұрынғы ортақ құқыққа сілтеме жасап, олай екенін мәлімдеді. Азаматтықтың ортақ құқықтық бастапқылары туралы сот «жаңа азаматтар туылу арқылы немесе натурализация арқылы жасалуы мүмкін» және Конституция «тумысынан азаматтар кім екенін сөзбен айтпайды» деп атап өтті. Соттың айтуынша, ортақ құқық бойынша «бір елде туған ата-аналарының барлық балалары туғаннан бастап азаматтар болып саналады деп күмәнданбады. Бұл тума азаматтар немесе тумысынан азаматтар, шетелдіктерден немесе шетел азаматтарынан ерекшеленеді». Сот кейбір билік органдары «ата-аналарының азаматтығына сілтеме жасамай, юрисдикция шеңберінде туған балаларды азаматтар ретінде қамтиды» деп атап өтті, бірақ Майнор АҚШ-та туылғандықтан және оның ата-аналары АҚШ азаматтары болғандықтан, ең тар анықтама бойынша да ол сөзсіз азамат екенін, сондықтан бұл мәселені одан әрі зерттеудің қажеті жоқ екенін атап өтті. Содан кейін сот дауыс беру құқығы он төртінші толықтырудың қабылдануы кезінде (1868 жыл) «АҚШ азаматтарының құқықтары мен иммунитеттері» болып табысатындығын сұрады. Әртүрлі тарихи көздерге сілтеме жасап, ол олай емес екенін анықтады. Сот АҚШ Конституциясы азаматтарға дауыс беруге тікелей құқық бермейтінін және елдің Конституция қабылданғаннан бергі тарихында әйелдер сияқты көптеген адамдар азамат ретінде танылған, бірақ дауыс беру құқығынан айырылғандығын атап өтті. Мысалы, Конституция қабылданған кезде, түпкілікті он үш колонияның ешқайсысы барлық азаматтарға дауыс беру құқығын бермеді, олардың барлығы жыныс, нәсіл, жас және жер иелігі сияқты факторларға негізделген шектеулерді енгізді. Пікірде «егер АҚШ-тың барлық азаматтарын сайлаушылар етуге ниеттенілген болса, Конституцияны жасаушылар бұл туралы нақты айтар еді деп күмәнданбаймыз. Азаматтық жағдайындағы осындай маңызды өзгеріс, егер ниеттенілген болса, тікелей жарияланған болар еді» делінген.

Minor v. Happersett, 88 U. S. (21 Wall.) 162 (1875), is a United States Supreme Court case in which the Court held that citizenship does not confer a right to vote, and therefore state laws barring women from voting are constitutionally valid. The Supreme Court upheld state court decisions in Missouri, which had refused to register a woman as a lawful voter because that state's laws allowed only men to vote. The Minor v. Happersett ruling was based on an interpretation of the Privileges or Immunities Clause of the Fourteenth Amendment. The Supreme Court readily accepted that Minor was a citizen of the United States, but it held that the constitutionally protected privileges of citizenship did not include the right to vote. The opinion concluded with the statement that " the Constitution of the United States does not confer the right of suffrage upon anyone". This was clarified in Ex parte Yarbrough 110 U. S. 651 (1884) stating that "the Constitution adopts as the qualification for voters of members of Congress that which prevails in the State where the voting is to be done; therefore the right is not definitely conferred on any person or class of persons by the Constitution alone, because you have to look to the law of the State for the description of the class. But the court did not intend to say that when the class or the person is thus ascertained, his right to vote for a member of Congress was not fundamentally based upon the Constitution". The Nineteenth Amendment, which became a part of the Constitution in 1920, superseded Minor v. Happersett with respect to women's suffrage. Minor v. Happersett continued to be cited in support of restrictive election laws of other types until the 1960s, when the Supreme Court started interpreting the Fourteenth Amendment's Equal Protection Clause to prohibit discrimination among citizenry in voting rights. attempted to register to vote on October 15, 1872, in St. Louis County, Missouri, but was refused on the grounds that she was a woman. With the assistance of her husband, Francis Minor (a lawyer), she brought an action in state courts against Reese Happersett, the registrar who had rejected her application to register to vote, alleging that the provisions of the Missouri state constitution which allowed only men to vote were in violation of the United States Constitution, and specifically the Fourteenth Amendment. The key to the Minors' argument was that citizenship entailed voting rights—an assertion with enough rhetoric on both sides to make it an open question. The Missouri Supreme Court ruled in favor of the registrar and against Minor. The state court observed that the "almost universal practice of all of the States from the adoption of the Constitution to the present time" was to restrict voting rights to men only; and, additionally, that the clear intent of the Fourteenth Amendment was to give the rights of citizenship to the former slaves, and not to force other changes in state laws. The court noted, in particular, that the second section of the Fourteenth Amendment (penalizing states which denied the right to vote to any of its citizens) referred specifically to male citizens, and concluded that "this clearly recognizes the right, and seems to anticipate the exercise of the right, on the part of the States to restrict the right of suffrage to the male inhabitants." Minor appealed the Missouri ruling to the United States Supreme Court, presenting the same arguments before the Supreme Court as had been unsuccessfully put forth before the state court, and additionally proposing that women's suffrage was consistent with the original intent of the framers of the Constitution. The Supreme Court observed that the sole point at issue was whether the Constitution entitled women to vote despite state laws limiting this right to men only. The State of Missouri did not send counsel to defend its decision before the Supreme Court, choosing instead to justify its decision in a three sentence demurrer. The opinion (written by Chief Justice Morrison Waite) first asked whether Minor was a citizen of the United States, and answered that she was, citing both the Fourteenth Amendment and earlier common law. Exploring the common law origins of citizenship, the court observed that "new citizens may be born or they may be created by naturalization" and that the Constitution "does not, in words, say who shall be natural born citizens." Under the common law, according to the court, "it was never doubted that all children born in a country of parents who were its citizens became themselves, upon their birth, citizens also. These were natives, or natural born citizens, as distinguished from aliens or foreigners." The court observed that some authorities "include as citizens children born within the jurisdiction without reference to the citizenship of their parents"—but since Minor was born in the United States and her parents were U. S. citizens, she was unquestionably a citizen herself, even under the narrowest possible definition, and the court thus noted that the subject did not need to be explored in any greater depth. The court then asked whether the right to vote was one of the "privileges or immunities of citizens of the United States" at the time of the Fourteenth Amendment's adoption in 1868. Citing a variety of historical sources, it found that it was not. The court reasoned that the Constitution of the United States did not explicitly give citizens an affirmative right to vote and that, throughout the history of the nation from the adoption of the Constitution, a wide variety of persons—including women—were recognized as citizens but denied the right to vote. For example, at the time of the adoption of the Constitution, none of the original Thirteen Colonies gave all citizens the right to vote, all attaching restrictions based on factors such as sex, race, age, and ownership of land. The opinion continues that "it cannot for a moment be doubted that if it had been intended to make all citizens of the United States voters, the framers of the Constitution would not have left it to implication. So important a change in the condition of citizenship as it actually existed, if intended, would have been expressly declared."

Кейінгі тарихы

1920 жылы ратификацияланған Конституцияның Он тоғызыншы түзетуі, кез келген АҚШ азаматының жынысына байланысты дауыс беру құқығын жоққа шығаруға немесе шектеуге тыйым салды, осылайша Minor v. Happersett ісіндегі маңызды шешімді күштен шығарды. Бірақ кейінірек дауыс беру құқықтарына қатысты кейбір істерде Minor ісі федералды Конституция жалпы дауыс беру құқығын береді деген талапқа қарсы дәлел ретінде, сондай-ақ сайлау салығы, сауаттылық сынақтары және ерекше сайлаулардағы саяси партиялардың рөлін қамтитын шектеуші сайлау заңдарын қолдау үшін пайдаланылды. 1960 жылдары Жоғарғы Сот дауыс беруді Төртінші түзетудегі Тең Қорғау Ережесімен қамтылған негізгі құқық деп қарастыра бастады. Рейнольдс және Симс (1964) ісі бойынша Алабама штаты заң шығарушы органындағы қайта бөлу мәселесіне қатысты дауыс беруге қарсы пікір білдірген судья Джон Маршалл Харлан II, Minor ісін енді қолданылмайтын дауыс беру және бөлу туралы бұрынғы шешімдердің тізіміне қосты. Дегенмен, Рейнольдс және Симс ісіндегі көпшілік пікір Minor v. Happersett ісін атап көрсетпейді немесе сілтеме жасамайды, керісінше Ex parte Yarbrough ісіне сүйене отырып, федералды Конституция білікті азаматтардың федералды және штаттық сайлауда дауыс беру құқығын қорғайтыны туралы қорытынды жасады.