Кіріспе

Вокалдық диапазон және тенордан жоғары, сопранодан төменгі биіктік. "Алто" музыкалық термині итальян тілінде "жоғары" (лат. altus) деген мағынаны білдіреді және тарихи тұрғыдан тенордан жоғарырақ жатқан контрапункттік партияны және оған сәйкес вокалдық диапазонды көрсетеді. Төрт дауыстық партияда альт – екінші жоғары партия, хорларда төменгі дауысты әйелдер немесе жоғары дауысты ерлер орындайды. Вокалдық жіктеу бойынша бұл дауыстар әдетте контральто, еркек альто немесе контратенор деп аталады.

Этимология

Қоспа дауысты хорлық музыкада "альто" әдетте әйелдер орындайтын ең төменгі дауыстық партияны сипаттайды. Осы атаудың ерекшелігін ерлер мен ұлдар хорында ересектердің фальсетте орындауынан емес, 15 ғасырдың ортасындағы композициялық жаңалықтардан табуға болады. Бұрын мелодиялық кантус немесе суперус тенорға (латынша "tenere" – ұстау) қарсы, яғни "ұсталған" партияға қарсы жазылатын, ал оған тенормен бірге (басқаша айтқанда, қарсы = контра) контратенор қосылуы мүмкін еді. Окегемнің замандас композиторлары екі контратенорлық партия жазып, оларды контратенор альтус және контратенор бас деп атады; олар тиісінше тенорлық партиядан жоғары және төмен болды. Осыдан қазіргі "альто" (сопрано мен меццо-сопраноның арасындағы дауыс) және "бас" терминдері пайда болды.

Сололық дауыстар

Контральто дауысы – вокалдық тембр, тесситура және диапазон мәселесі. Классикалық білім алған соло контральтоның диапазоны жоғары және төменгі регистрде әдеттегі хор альт бөлігінен кеңірек болады. Дегенмен, классикалық білім алған контральтоның дауыстық тесситурасы осы әншілерге дауыстың төменгі бөлігінде ән айтуды ыңғайлырақ етеді. Хордағы соло емес контральтоның диапазоны D3-ке дейін жете алады (соның арқасында хорлық тенор бөлігін орындау оңайырақ болуы мүмкін), бірақ кейбіреулері E5-тен жоғары ән айтуда қиындық көреді. Хор контекстінде меццо-сопранолар мен контральтолар альт бөлігін контратенорлармен бірге орындайды, осылайша бірдей ноталарды үш түрлі вокалдық тембр (және дауыс шығарудың екі тәсілі) орындайды. "Альто" термині көбінесе заманауи музыка жанрларында (поп, рок және т.б.) меццо-сопранодан төмен, бірақ нағыз контральтодан жоғары диапазонды әншілерді сипаттау үшін қолданылады, ал классикалық музыкада, хор шығармаларындағы солистерден басқа, өте сирек кездеседі. Классикалық музыкада альт диапазоны бар көптеген әйелдер меццо-сопранолар тобына жатады, бірақ осы диапазонды сололық классикалық әншілерді сипаттау үшін әртүрлі тілдерде және мәдениеттерде көптеген терминдер бар. Мысалы, контральто, контратенор, haute contre және тенор альтино сияқты.

Хорлық музыкада

SATB төрт бөлімді аралас хорда альт – тенор мен бастан жоғары, сопранодан төмен екінші ең жоғары вокалдық диапазон. Хор музыкасындағы альт диапазоны шамамен F3 (ортаңғы C-дан төмен F) -тен F5 (ортаңғы C-дан жоғары екінші F) -қа дейін. Көбінесе альт осы партияны орындайтын дауыс түрін сипаттау үшін қолданылады, бірақ бұл толыққанды дұрыс емес. Альт, сопрано, тенор және бас сияқты басқа үш стандартты қазіргі заманғы хор дауыс жіктелімдері сияқты, бастапқыда жеке дауыс түрінен гөрі гомофониялық немесе полифониялық тізбектегі партияны сипаттау үшін ойластырылған; альт және контральто терминдері бір-бірімен шатыстырылмайды және синоним емес.

Хорда альт партиясын орындайтын әйелдердің кейбіреуі контральто болғанымен, көптегендеріне меццо-сопрано (біршама жоғары диапазонды және ерекше тембрлі дауыс) деген анықтама дұрыс келеді. Бұл диапазонды орындайтын ерлер контратенорлар деп аталады, бірақ бұл терминге қатысты көптеген пікір қақтығыстары бар. Кейбір мамандар, әсіресе фальцет дауысын қолданатын контратенорлар үшін "еркек альт" терминін пайдалануды жөн көреді (өз табиғи диапазонында ән салатын ұлдар "бала альт" деп аталуы мүмкін).