Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1910-1914 жылдар аралығында Бразилия президенті болған Гермес Родригес да Фонсека (12 мамыр 1855 – 9 қыркүйек 1923) – бразилиялық фельдмаршал және саясаткер, 1910-1914 жылдар аралығында Бразилияның сегізінші президенті қызметін атқарған. Ол Бразилияның тұңғыш президенті маршал Деодоро да Фонсеканың және Армия денсаулық сақтау қызметінің меценаты, генерал Жоао Севериано да Фонсеканың туысы болды. Оның ата-анасы маршал Эрмес Эрнесто да Фонсека және Рита Родригес Барбоса.
President of Brazil from 1910 to 1914
Hermes Rodrigues da Fonseca (ˈɛʁmis ʁoˈdɾigis dɐ fõˈsekɐ; 12 May 1855 – 9 September 1923) was a Brazilian field marshal and politician who served as the eighth president of Brazil between 1910 and 1914. He was a nephew of marshal Deodoro da Fonseca, the first president of Brazil, and general João Severiano da Fonseca, patron of the Army Health Service. His parents were the marshal Hermes Ernesto da Fonseca and Rita Rodrigues Barbosa.
Ерте өмір
Оның әкесі Алагоас штатында туған, ал әскерде қызмет етіп жүргенде 1855 жылы Эрмес дүниеге келген Рио-Гранде-ду-Сул штатының Сан-Габриэль қаласына жіберілді. Әкесі Парагвай соғысына аттанғанда, отбасы Рио-де-Жанейроға қайтып келді.
His father was born in Alagoas and, while serving in the army, was transferred to the town of São Gabriel, in Rio Grande do Sul, where Hermes was born, in 1855. When his father was sent to the Paraguayan War, the family returned to Rio de Janeiro.
Әскери мансап
1871 жылы 16 жасында ғылым және әдебиет саласы бойынша бітіріп, Прая Вермелья әскери мектебіне қабылданды. Ол Бразилияда Огюст Конттың позитивистік идеяларын таратқан Бенджамин Констант Ботельхо де Магалхаестің шәкірті болды, осылайша ұстазының ықпалынан тыс қалмады, бірақ ортодоксалды позитивист болған жоқ. Бітірген соң Фонсека Еу графы Гастон де Орлеанның көмекшісі қызметін атқарды. Фонсека өзінің ағасы Мануэль Деодоро да Фонсеканың республика жариялауын қолдады және билікті басып алғаннан кейін оның шақыруымен далалық көмекші және әскери хатшы болып тағайындалды. Он айдың ішінде ол капитандықтан подполковникке дейін өрледі. 1893 жылғы теңіз бүлігі кезінде Нитеройде Флориано Пейхото үкіметін қорғауға басшылық етті. 1894 жылы полковник, ал 1896 жылы 2-ші атты әскери полкіне қолбасшылық етті, сосын Президенттік әскери үйдің басшысы болып тағайындалды. Ол армияны және Соғыс министрлігін ірі тұрақты бөлімдер, «Стратегиялық бригадалар» деп аталатын және техникалық-әкімшілік қызметтер құру арқылы реформалады. Осы жаңалықтардың ішіндегі ең маңыздысы – 1908 жылғы «Сортиция заңымен» міндетті әскери қызметті енгізу болды. Алайда, заң 1916 жылы ғана іс жүзінде қолданысқа енді. Депутаттар палатасында елдің саяси өміріне қатысу мәселесі талқыланған кезде ол отставкаға шықты. Кейіннен ол Жоғарғы әскери трибуналдың (кейіннен Жоғарғы әскери трибунал) министрі болды.
In 1871, at the age of 16, he graduated with a degree in Science and Literature and joined the Military School of Praia Vermelha, where he was a student of Benjamin Constant Botelho de Magalhães, one of the introducers of the positivist ideas of Auguste Comte in Brazil, and thus did not escape the influence of the master, although he did not become an orthodox positivist. Upon graduating, Fonseca served as an assistant to prince Gaston de Orléans, the Count of Eu. Fonseca supported the proclamation of the Republic by his uncle Manuel Deodoro da Fonseca, and was invited by him to be a field assistant and military secretary after the seizure of power. In ten months, he went from captain to lieutenant colonel. On the occasion of the 1893 Naval Rebellion, he stood out, in Niterói, in the command of the defense of the government of Floriano Peixoto. In 1894, he was promoted to colonel, in 1896 he commanded the 2nd Mounted Artillery Regiment, then was appointed head of the Presidential Military House. He also reformed the Army and the Ministry of War with the creation of large permanent units, known as the "Strategic Brigades", and technical and administrative services. Out of these innovations, the most important one was the institution of compulsory military service with the Sortition Law of 1908. However, the law was only de facto implemented in 1916. Due to the discussion in the Chamber of Deputies about the participation of the military in the political life of the country, he resigned. He was later minister of the Supreme Military Tribunal (later the Superior Military Tribunal).
1910 жылғы сайлау
1908 жылғы қарашада Германияға сапардан оралғаннан кейін, ол Кайзер Вильгельм II-нің қонағы ретінде әскери маневрлерге куә болды және президенттік лауазымға ұсынылды. Оған президент Нило Песанья, Афонсо Пенаның орнын басып алған, сондай-ақ Ұлттық конгресс штаттарының өкілдері қолдау көрсетті, бірақ Сан-Паулу және Баия штаттарының өкілдері сенатор Руй Барбосаны және Сан-Паулу штатының президенті Альбукерке Линсті Барбосаның вице-президенттікке үміткері ретінде қолдады. Барбоса президенттікке «Азаматтық» кампаниясын бастады. Бразилиядағы республикалық режимде алғаш рет «азаматтықтар» және «гермистер» деп аталатын тараптар арасындағы күреспен сайлау науқанының атмосферасы қалыптасты. Нило Песаньяның Соғыс министрлігіне қайта оралуға шақырғаннан кейін Фонсека өзінің позициясын нығайтып, 1910 жылғы сайлауда Руй Барбосадан жеңіске жетті. 1910 жылғы 1 наурыздағы сайлауда ел екіге бөлінді: Баия, Сан-Паулу, Пернамбуко, Рио-де-Жанейро және Минас-Жерайс штатының бір бөлігі Сан-Паулу президенті Альбукерке Линсті өзінің серігі ретінде қолдаған Руй Барбосаны қолдады; ал қалған штаттар Венсеслау Брас вице-президенті болып сайланған Гермес да Фонсеканы қолдады. Гермес пен Венсеслау Брас жеңіске жетті. Гермес 403 867 дауыс алды, ал Руй Барбосаға 222 822 дауыс берілді. Алайда, Жоғары сайлау сотының мәлімдемесіне сәйкес, Фонсеканың сайлануы заңбұзушылық есебінен болды (сол кезде жиі кездесетін құбылыс), яғни Гермес да Фонсеканы сол кездегі президент Нило Песанья қолдағандықтан сайлау нәтижелері бұрмаланды. Сайланғаннан кейін Фонсека Еуропаға саяхаттап, Португалиядағы монархияның құлауына куә болды.
In November 1908, after returning from a trip to Germany, where he had witnessed military maneuvers as a guest of Kaiser Wilhelm II, he was nominated for presidential succession. He had the support of president Nilo Peçanha, who replaced Afonso Pena, and state representatives at the National Congress, except for the representatives of São Paulo and Bahia, who supported senator Ruy Barbosa and the president of São Paulo state, Albuquerque Lins, as Barbosa's vice presidential candidate. Barbosa launched the Civilist Campaign for the presidency. For the first time in the republican regime in Brazil, an electoral campaign climate was established with the dispute between the so called civilists and the hermists. With the invitation of Nilo Peçanha to return to the Ministry of War, Fonseca strengthened his position and won the 1910 election against Ruy Barbosa. In the 1910 election on 1 March 1910 the country was divided: Bahia, São Paulo, Pernambuco, Rio de Janeiro and part of Minas Gerais, supported Ruy Barbosa, who had the president of São Paulo, Albuquerque Lins, as his running mate; the other states supported Hermes da Fonseca, who had Venceslau Brás as his vice president. Hermes and Vencesláu Brás won. Hermes had 403,867 votes against 222,822 votes given to Ruy Barbosa. According to the Superior Electoral Court itself, however, the election of Fonseca took place at the cost of fraud (recurring at the time), that is, the tampering of the result, facilitated by the fact that Hermes da Fonseca was supported by the then president Nilo Peçanha. After being elected, Fonseca traveled to Europe, where he witnessed the fall of the monarchy in Portugal.
Бразилия президенті; 1910 1914
Гермес да Фонсека өзінің үкіметінің алғашқы аптасында, 1910 жылдың қараша айында, шамамен екі жыл бойы жоспарланған және Минас-Жерайс, Сан-Паулу, Деодоро және «Баия» крейсерінде теңізшілердің бүлік шығарған «Қамшы көтерілісіне» тап болды. Көтерілісқа Жоао Кандидо Фелисберто жетекшілік етті. Көтерілісшілер мақсаттарына жетіп, әскери-теңіз күштерінде қамшымен жазалауды тоқтатып, екі мыңнан астам бүлікші теңізшіге кешірім жасады. Бірінші көтеріліс бақылауға алынғаннан кейін, себепсіз теңіз жаяу әскерлері батальонының көтерілісі басталды. Президент Гермес порттарды бомбалауға бұйрық берді және елдегі төтенше жағдай режимін жариялады. 1200-ден астам теңізші елден қуылды, жүздеген адам тұтқындалды және қаза тапты. Сайлауда үлкен қолдауға ие болғанына қарамастан, Герместің беделі көтерілістен кейін күрт төмендеді. Екі жылдан кейін тағы бір көтеріліс оның президенттік қызметін бұзып, «Контестадо соғысы» болды, ол оның үкіметі аяқталғанға дейін тоқтатылмады. Оның президенттігі кезінде «Құтқару саясаты» атты шаралар жүзеге асырылды, ол сайлау маневрлері немесе әскери күш қолдану арқылы Сан-Паулу, Рио-Гранди-ду-Сул, Пернамбуку, Баия, Пиауи, Сеара және Алагоас штаттарында федералдық араласуға тырысты. Бұл штаттардағы саяси схемалар мен жемқорлыққа толық нүкте қойып, оның үкіметін қолдайтын жаңа басшыларды тағайындау мақсатында жасалды. Осылайша, бұл орталықтандыру саясаты болды. Пернамбуку, Баия және Алагоас штаттарында сәттілікке қол жеткізгеніне қарамастан, «Құтқару саясаты» халықтың және саяси қарсылығын тудырып, статус-квоны қолдаған сенатор Пиньейро Машадомен қарым-қатынасын уландырды. Көптеген штаттық саясаткерлер қарулы күреске қатысып, үкіметті жеңуге қол жеткізді, ең қызыл құйрықты шайқастар Сеарада болды, онда штаттық саясаткерлер танымал католик дін қызметкері Сисеро Ромаомен одақтасып, үкіметтің араласуына қарсылық көрсетті, бұл «Жуазейро бүлігі» деп белгілі болды. Оның үкіметі кезінде Бразилияның сыртқы қарызы 1914 жылы қайтадан келісілді, екінші қаржыландыру қарызы (біріншісі Кампос Салеспен келісілген), себебі Бразилияның қаржылық жағдайы нашар болды. Оның сыртқы саясаты АҚШ-пен қарым-қатынасты нығайтуды жалғастырды, бұл канцлер, Рио-Бранко бароны белгілеген, ол 1912 жылға дейін, қайтыс болғанға дейін Сыртқы істер министрі қызметін атқарды. Ішкі салада теміржол құрылысы бағдарламасы жалғасты, соның ішінде Мадейра-Маморе теміржолы және Афонсу Пена үкіметінде белгіленген техникалық кәсіптік мектептер. Парана университеті құрылды. Фонсека сонымен қатар Рио-де-Жанейродағы жұмысшылар ауылдарын, Маршал Гермес маңындағы және Гавеа ауданындағы «Vila Militar de Deodoro» және Армияның орталық ауруханасының жөндеу жұмыстарын аяқтады. Рио-де-Жанейрода кәсіподақтардың белсенділігінің күшеюімен президент Гермес Бразилияның Бірінші Республикасында бұрын-соңды болмаған ұстанымды қабылдады, ол кәсіподақ қозғалыстарын басуға бейім болды. 1912 жылы ол көлікпен және жағдай жасап, өзінің ұлы, сол кездегі депутат Марио Гермес ұйымдастырған Төртінші Бразилия жұмысшыларының съезін демеушілік етті. Алайда, үкіметтің мұндай әрекетіне кәсіподақ басшылары күдікпен қарады, олар үкіметпен ынтымақтастыққа ұмтылған «сары» одақтастық ағымын ұнатпады. Ол президенттік лауазымда тұрған кезінде үйленген жалғыз президент болды, оның бірінші әйелі Орсина Франсиони да Фонсека, олар 1879 жылдың 16 сәуірінде үйленді, 1912 жылдың 30 қарашасында қайтыс болды. Оның екінші әйелі – карикатурист Наир де Тефе фон Хуонхольц, Барон Тефедің қызы. Кейін Наир феминист ретінде танылды, ол Халықаралық әйелдер жылының алғашқы мерекелеріне қатысты. Азаматтық және діни рәсімдер 1913 жылдың 8 желтоқсанында Петрополистегі Рио-Негро сарайында өтті. Оның билігі кезінде Бразилияда президенттік белбеуді пайдалану туралы жарлық шығарылды. Гермес да Фонсека оны алғаш қолданған және оны өзінен кейінгі президентке тапсырған алғашқы президент болды. Содан бері барлық президенттер оны инаугурация кезінде қабылдады. Гермес да Фонсека республика президенті лауазымына тікелей сайлау жолымен жеткен үш әскери шенеуніктердің бірі. Қалған екеуі – Эурико Гаспар Дутра және Жаир Болсонару. Ол бүкіл қызметі бойында, соның ішінде министрлік кеңестерде әскери форма киіп жүрді.
Hermes da Fonseca faced, in the first week of his government, in November 1910, the Revolt of the Lash, planned for about two years and which culminated in a mutiny of the sailors in the battleships Minas Gerais, São Paulo, Deodoro and the cruiser Bahia. The revolt was led by João Cândido Felisberto. After the mutineers achieved their objective, ending the application of the lash punishments in the Navy, and the granting of amnesty to all the more than two thousand mutinous sailors, the government betrayed them and began a process of expulsion of sailors. The first mutiny, now under control, was followed by an uprising in the Marines battalion without apparent cause. President Hermes then ordered the bombardment of the ports and placed the country under a state of exception. More than 1,200 sailors were expelled and hundreds were arrested and killed. Despite being quite popular when elected, Hermes' image was greatly shaken after the revolt. Two years later, another revolt came to disrupt his presidency, the Contestado War, which was not quelled until the end of his government. During his presidency, the so called Salvation Policy was carried out, which, either through electoral maneuvers or the use of military force, tried to promote federal interventions in the states of São Paulo, Rio Grande do Sul, Pernambuco, Bahia, Piauí, Ceará and Alagoas, claiming the intention was to put an end to state political schemes and the practice of corruption, appointing new rulers to support his government. It was, therefore, a centralist policy. Despite being successful in the states of Pernambuco, Bahia and Alagoas, the Salvation Policy provoked violent popular and political opposition and caused a rupture in his relations with senator Pinheiro Machado, who was in favor of the status quo. Many elements of state politics engaged in armed struggle and managed to defeat the government, with the most violent fighting taking place in Ceará, where state politicians allied with the popular Catholic priest Cícero Romão to oppose government intervention in what became known as the Juazeiro Sedition. In his government, there was a new renegotiation of the Brazilian foreign debt, in 1914, with a second funding loan (the first had been negotiated by Campos Sales), as Brazil's financial situation was not going well. His foreign policy maintained the rapprochement with the United States, outlined by the chancellor, the Baron of Rio Branco, who continued as minister of Foreign Affairs until 1912, when he died. Internally, the program for the construction of railways continued, including the Madeira Mamoré railroad and technical professional schools, outlined in the Afonso Pena government. The University of Paraná was created. Fonseca also completed the renovations and works of the Vila Militar de Deodoro and the Central Hospital of the Army, among others, in addition to the workers' villages in Rio de Janeiro, in the suburb of Marechal Hermes and in the neighborhood of Gávea. With the increasing union mobilizations in Rio de Janeiro, president Hermes took an attitude hitherto unheard of in the First Brazilian Republic, which tended to repress union movements; In 1912, by transporting and providing facilities, he sponsored the holding of the Fourth Brazilian Workers Congress, which had been organized by his son, then deputy Mário Hermes. Such government action, however, was viewed with suspicion by union leaders, who disliked the so called "yellow" unionist current, which sought collaboration with the government. He was the only president to marry during the presidential term, his first wife, Orsina Francioni da Fonseca, whom he married on 16 April 1879, died on 30 November 1912. His second wife was the caricaturist Nair de Tefé von Hoonholtz, daughter of the Baron of Tefé. Nair would later be considered a feminist; she took part in the first celebrations of the International Women's Year. The civil and religious ceremonies took place on 8 December 1913, at the Rio Negro Palace, in Petrópolis. During his government, a decree was issued instituting the use of the presidential sash in Brazil. Hermes da Fonseca was the first president to use it and the first to pass it on to his successor. Since then, all presidents have received it on inauguration. Hermes da Fonseca is one of the only three military officers who reached the presidency of the republic in a direct and electoral way. The other two were Eurico Gaspar Dutra and Jair Bolsonaro. Throughout his tenure he was in military uniform, including during ministerial meetings.
Кейінгі жылдар
1914 жылы қарашада президенттік қызметтен кеткеннен кейін ол Рио-Гранде-ду-Сул штатының Сенатына үміткер болды, бірақ 1915 жылы қыркүйекте оның тағайындалу күні Пиньейро Мачадоның қаза тауып, өлтірілуіне байланысты төрағалыққа отырудан бас тартты. Содан кейін ол Еуропаға сапар шегіп, саясаттан қол үзді және Швейцарияда алты жыл тұрғаннан кейін, жаңа президенттік науқан басталғанда 1920 жылы ғана Бразилияға оралды. Әскерилер оны жылы күтіп алды, 1921 жылы ол Әскери клубтың президенті болды. Осы ретте ол Нило Песаньяның кандидатурасын қолдаған саяси күштерді құрметтеу арқылы Эпитасио Пессоа үкіметімен қақтығысқа түсті, "республикалық реакция" қозғалысына қатысты және 1922 жылы болған сәтсіз әскери көтеріліс, яғни Копакабана бекінісінің көтерілісіне араласты. 1922 жылғы президенттік сайлау кезінде Гермес да Фонсекаға қарсы жалған хаттар таратылды, онда ол "өз басын ұстай алмайтын сержант" деп сипатталды, бұл хаттар Артур Бернардесқа тағылды және сайлауда үлкен қырқыстар туғызды. Президент Эпитасио Пессоа 1922 жылдың 2 шілдесінде Фонсеканы тұтқындауға бұйрық берді. Келесі күні сол Эпитасио президенттің бұйрығымен ол босатылды. 5 шілдеде тағы да тұтқындалып, Рио-де-Жанейрода сол күні басталған көтеріліске қатысқан деген айып тағылды. Ол 1923 жылдың қаңтарында habeas corpus арқылы босатылды. Ауруға шалдыққан ол Петрополиске көшіп, Тефе барондарының үйінде қалды. 1923 жылдың 9 қыркүйегінде қайтыс болды. Ол қалалық зиратқа жерленді.
Upon leaving the presidency, in November 1914, he ran for the Senate for Rio Grande do Sul, but refused to assume the chair, due to the murder of Pinheiro Machado, on the day he was supposed to be inaugurated, in September 1915. He then traveled to Europe, moving away from politics, and only returned to Brazil in 1920, after living in Switzerland for six years, when a new presidential campaign began. Affectionately welcomed by the military, he was led to the presidency of the Military Club in 1921. In this condition he came into conflict with the government of Epitácio Pessoa by honoring the political forces that supported Nilo Peçanha's candidacy, in the "republican reaction" movement, and getting involved in the failed military revolt of 1922, known as the Copacabana Fort revolt. During the 1922 presidential election, false letters against Hermes da Fonseca, where he was called "a sergeant without composure", were attributed to Artur Bernardes, which caused immense turmoil in those elections. Fonseca's arrest was then ordered by president Epitácio Pessoa on 2 July 1922. The following day he was released by order of the same president Epitácio. Arrested again on July 5, accused of conspiracy in the revolt that began on that date in Rio de Janeiro, he spent six months in prison, released on habeas corpus in January 1923. Sick, he retired to Petrópolis, staying with his in laws, the barons of Tefé. There he died on 9 September 1923. He was buried in the city's cemetery.