Антонио Чифра: Ренессанс пен Барокко арасындағы итальян композиторы
Antonio Cifra
Антонио Чифра: ренессанс пен барокко дәуірінің итальян композиторы. Рим мектебінің өкілі, өнердің екі стилінде де шығармалар жазған. Биографиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық композитор Антонио Чифра (1584? – 2 қазан 1629, Лорето қаласында) – Ренессанс және ерте Барокко дәуірінің Рим мектебінің итальян композиторы. Ол Ренессанс пен Барокко стильдері арасындағы маңызды кезеңдік тұлғалардың бірі болды және екі стильде де музыка жазды.
Italian composer
Antonio Cifra (1584? – 2 October 1629 in Loreto) was an Italian composer of the Roman School of the Renaissance and early Baroque eras. He was one of the significant transitional figures between the Renaissance and Baroque styles, and produced music in both idioms.
Өмір жолы және шығармашылығы
Костанцо мен Клаудияның ұлы Антонио Сифра, шамасы, Бассианода (Террачина маңында) дүниеге келген. Ол 1594 жылдың 27 маусымынан бастап Джованни Бернардино Наннинодан Римдегі Сан-Луиджи деи Франчезиде сабақ алды, содан кейін 1597 жылдың 18 қаңтарынан бастап Санкт-Петердегі Джулия капелласының бала сопраносы болды. 1605-1607 жылдары Рим семинариясының маэстросы, ал 1608-1609 жылдары Римдегі неміс колледжінде осы лауазымды иеленді. 1609 жылы ол Лоретодағы Санта-Касада маэстро ди капелла болып жұмысқа орналасты және өмірінің соңына дейін сол жерде қалды. Лорето мен Рим арасындағы мәдени байланыстар тығыз болды (өйткені Лорето қастерлі саяхат орыны еді), сондықтан ол осы кезеңде Римдегі композиторлармен байланысын үзбеді. Өмірінің соңында ол Римдегі бірнеше ірі музыкалық шараларға қатысты, оның ішінде Санкт-Петердегі үлкен кешкі құлшылықта хордың біріне ырғақ берді (баттева). Сифра өте шығармашыл композитор болды, оның 45 жеке басылымы бар: олар псалмдар, мотеттер, литаниялар, Scherzi sacri, массалар, полихоральды мотеттер, қасиетті әндер, сондай-ақ Ренессанс а капелла және барокко концерттік стиліндегі мадригалдарды қамтиды. Стильдік тұрғыдан алғанда, Сифраның музыкасы Палестрина стиліндегі массалар мен гомофонияны көп пайдалану арасында өзгереді (Трент соборының Контрреформациялық кеңесінің тілегі бойынша, мәтіннің анық айтылуын қамтамасыз ету үшін полифониялық әшекейлеуді азайту қажет болды) және Венеция стиліндегі прогрессивті туындылар. Ол сонымен қатар солтүстік Италияда алғаш пайда болған монодия техникасын кейбір жеке мадригалдарында қолданды. Оның кейбір концерттік мадригалдары шағын кантаталарға ұқсас, және олар оның қайтыс болған шағында басталган осы дамуды болжауға мүмкіндік береді. Сифра Карло Гесуальдоның ерекше хроматизміне түскен азаз композиторлардың бірі болды. Сифра көптеген туындыларында немесе ұзақ уақыт бойы бұл техниканы қолданбаса да, ол Гесуальдо стиліне сәйкес келетін мадригалдар жинағын жариялады (Madrigali concertati libro quinto, 1621). Бұл мадригалдар үшін ол Гесуальдоның 18 мәтінін пайдаланды.
Son of Costanzo and Claudia, Antonio Cifra was born perhaps in Bassiano (near Terracina). He studied with Giovanni Bernardino Nanino from 27 June 1594 at San Luigi dei Francesi in Rome and then, from 18 January 1597, he was boy soprano of the Cappella Giulia at St Peter. From 1605 to 1607 he was maestro at the Roman Seminary, and from 1608 to 1609 he held the same position at the German College in Rome. In 1609 he was hired as maestro di cappella at Santa Casa in Loreto, where he remained the rest of his life. Cultural connections between Loreto and Rome were close (since Loreto was a pilgrimage destination), and he maintained contact with the composers in Rome during this period. Near the end of his life he took part in several large musical events in Rome, including a large Vespers at St. Peter's for which he batteva (beat time) for one of the choirs. Cifra was a prolific composer, with 45 separate publications to his credit: they included psalms, motets, litanies, Scherzi sacri, masses, polychoral motets, and sacred songs, as well as secular music including madrigals in both the Renaissance a cappella and Baroque concertato forms. Stylistically, Cifra's music varies between masses in the Palestrina style, with much use of homophony (as desired by the Counter Reformation Council of Trent, which had required that polyphonic elaboration be minimized so as to allow for clear expression of the text), and more progressive works in the Venetian style. He also used the technique of monody, as pioneered in northern Italy, for some of his solo madrigals. Some of his concertato madrigals are like small cantatas, and can be seen as foreshadowing this development, which began around the time he died. Cifra was also one of the very few composers to be influenced by the extreme chromaticism of Carlo Gesualdo. While Cifra did not adopt the technique for many works, or for long, he did publish one book of madrigals which appear to be deliberate copies of Gesualdo's style (the Madrigali concertati libro quinto, 1621). For these madrigals he used 18 of Gesualdo's own texts.