Кіріспе

Энтони Гилберт – британдық қылмысты жазушы Люси Маллесонның (1899–1973) қаламдас аты, шын аты Люси Беатрис Маллесон (15 ақпан 1899 – 9 желтоқсан 1973), ағылшын қылмысты жазушысы және актер-сценарист Майлс Маллесонның туысы. Ол Анн Мередит есімімен 1940 жылы «Үш тиын» атты көркем әдебиет және автобиография жазған.

Өмірбаян

Люси Маллесон Лондонда дүниеге келген. Әкесі, қор брокері, жұмысынан айырылған кезде отбасы қаржылық қиындыққа ұшырады, ол тіршілік табу үшін стенографиямен айналыса бастады. Ол өлеңдер жаза бастады, содан кейін Джон Уиллардтың 1922 жылғы "Мысық және канар" пьесасынан шабыт алып, Дж. Килмени Кит есімімен детективтік роман жазуға тырысты. Оның бірінші романы – 1925 жылы жарық көрген "Лондон болған адам". Ол Энтони Гилберт ретінде алпыстан астам қылмыстық роман жариялады, олардың көпшілігінде оның ең танымал кейіпкері Артур Крук болды. Крук – бұл Гилберт оны таныстырған кезде, құпия жанрда үстемдік құрған Лорд Питер Уимси және Фило Вэнс сияқты мәдениетті детективтерден мүлдем (және әдейі) өзгеше, қарапайым лондондық заңгер. Ол жағдайды бейтарап түрде талдаудың орнына, көбінесе клиентіне қарсы айғақты дәлелдер жиналғаннан кейін іске араласып, оны ақтау үшін күмәнді этикалық принциптерге негізделген жан-жақты тергеу жүргізеді. Қатарлас детектив жазушы Майкл Гилберт атап өткендей, "Ол өзінің атына сай әрекет етіп, заңгерлер алқасының мақұлдауына ие болмады". Крук туралы алғашқы роман, "Сарапшылардың өлтіруі", 1936 жылы жарық көрді және бірден танымал болды. Крук туралы соңғы роман, "Жақсы кішкентай өлтіру", 1974 жылы жарық көрді.

Бейімделулер

Оның "Жоғалып бара жатқан мәйіт" (1941) романы "Олар қараңғыда кездесті" (1943) фильмі ретінде бейімделді, тағы бір романы "Бал ойнамайтын тышқан" (1943) 1944 жылы "Тоғыздағы шамдар" фильміне түсірілді, ал Артур Крук пен оның көмекшісі Билл Парсонсты көрсететін "Қызыл киімдегі әйел" (1941) романы 1945 жылы "Менің атым Джулия Росс" деген қара фильмге (фильм-нуар) бейімделді. "You'll Be the Death of Me" атты 1963 жылғы қазан айындағы "Альфред Хичкок сағаты" эпизоды Гилберттің 1958 жылғы ақпан айындағы "Ellery Queen Mystery Magazine" журналында жарияланған "The Goldfish Button" атты әңгімесінен алынған. Оның "Есік басқа әлемге" және "Елу жылдан кейін" атты әңгімелері Эдгар сыйлығына ие болды. 1942 жылы жарық көрген "Шаңыраққа бір жамандық" романы (американдық атауы "Шаңыраққа құпия") 1946 жылы Нью-Йоркте Денис Хойдың қойылымы "Хейвен" ретінде сахналанды. Круктың рөлін Мелвилл Купер ойнады. Қойылым нашар пікірлер алып, бес көрсетілімнен кейін тоқтатылды. Мартин Эдвардс бұл романды "маңызды өзгеріс" деп санайды. Достоевский оның үлгісі болған, бірақ Энтони Берклидің де ықпалы болды. 1933 жылы тез ұмытылғанымен, ол Дороти Л. Сайерстің мақтауына ие болды. Жаңадан басылған нұсқасы түпнұсқа басылымнан әлдеқайда көп сатылды, содан кейін 1933 жылғы Энтони Гилберт романы "Сәнді киімдегі өлім" қайта басылды, сондай-ақ 2019 жылғы желтоқсанда Энн Мередиттің "Үш пенни" автобиографиясы жарық көрді. Соңғысының атауы Сайерстің оған айтқан сөзінен алынған: "Біз үшін авторлар үш пенниге тең болса да, олар басқалар үшін қызықты." "Үш пенни" BBC Radio 4 арнасында сериал ретінде көрсетілді. Кітап соғыстар арасындағы Лондонның Шығыс бөлігіндегі кедейліктің жарқын суретін салады.