Мейерге қарсы Небраска ісі: Тіл бостандығы және Конституциялық құқықтар
Meyer v. Nebraska
Мейер против Небраски ісі (1923) – АҚШ Конституциясының 14-ші түзетуіне қайшы, мектептерде аздық тілдерін қолдануға тыйым салған заңды жойды. Жеке бостандықтар қорғалды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мейер Небраскаға қарсы, 262 U. S. 390 (1923), АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды ісі болды, ол "Симан заңы" деп аталатын, 1919 жылғы Небраска штатының заңы мектептерде азшылық тілдерін оқыту құралы ретінде пайдалануға тыйым салғанын және АҚШ Конституциясының он төртінші түзетуінің Әділетті сот процесі туралы бабын бұзғанын анықтады. Симан заңы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде, тек ағылшын тілін қолдану қозғалысының бір бөлігі ретінде, сондай-ақ Германияға қарсы кең таралған сезімдер, қорқыту үгіті және АҚШ жаңалықтарында таратылған тыңшылар туралы алаңдаушылық кезінде қабылданды. Жоғарғы Сот Симан заңын жойды және он төртінші түзетуде кепілденген бостандықтар азшылық тілдерінде сөйлейтін азаматтарға да толыққанды қолданылатынын мәлімдеді. Заңгерлер бұл шешімді "жеке бостандықтарды анықтаған іс" және "Американың алғашқы жеке өмірге қатысты ісі" деп сипаттады, себебі сот конституциялық қорғауға ие бостандыққа, дене бостандығына, келісімдер жасауға және "үй құру мен балаларды тәрбиелеу" мүмкіндігіне мемлекеттің минималды араласуын қамтитынын атап өтті.
Meyer v. Nebraska, 262 U. S. 390 (1923), was a landmark U. S. Supreme Court case that held that the "Siman Act", a 1919 Nebraska law prohibiting the use of minority languages as the medium of instruction in the schools, violated the Due Process Clause of the Fourteenth Amendment to the United States Constitution. The Siman Act had been passed during World War I, as part of the English only movement and during a time of pervasive anti German sentiment, atrocity propaganda, and spy scare paranoia promoted by the news media in the United States. The Supreme Court invalidated the Siman Act and stated that that the liberties granted by the Fourteenth Amendment apply just as much to minority language speakers. This decision has been described by legal scholars as "the case that defined personal liberties" and "America's First Privacy Case" since the Court noted that it falls under constitutionally protected liberty to be free from bodily restraints, free to contract, and to have the ability to "establish a home and bring up children" with minimal government intrusion.
Контекст және заңнама
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс музыкасының симфониялық концерттерде орындалуы, сондай-ақ неміс-американдық азаматтық қоғамдардың жиналыстары сияқты неміс мәдениетінің барлық көріністеріне қарсы кең ауқымды науқан жүргізілді. Тіл мемлекеттік және жергілікті деңгейдегі заңнаманың басты назарында болды. Бұл заңдар түрлі формада көрінді, мысалы, қоғамдардан жарғыларын ағылшын тілінде жазуды талап етуден бастап, қала шегінде неміс тілін пайдалануға тыйым салуға дейін. Кейбір штаттар шет тілдерін оқытуға тыйым салды, ал кейбіреулері тек неміс тіліне ғана тыйым қойды. Бірқатар штаттар бұл тыйымды жеке оқытуға және тіпті діни білім беруге дейін кеңейтті. 1918 жылдың қазанында федералдық деңгейде Білім министрлігін құру туралы заң жобасы ұсынылды, ол тек ағылшын тілінде білім беруді жүзеге асыратын штаттарға федералдық қаржыны шектеу мақсатында жасалған. Неміс тілінде қызметтер өткізу және діни сабақтарды оқыту мәселесі бойынша лютеран шіркеулері арасында ішкі тартыс туды. 1919 жылдың 9 сәуірінде Небраска штаты «Небраска штатында шет тілдерін оқыту туралы заң» деп аталатын заң қабылдады, ол көбінесе Симан заңы деп танылады. Ол шет тілін оқыту құралы ретінде пайдалануды және шет тілдерін оқу пәні ретінде оқытуды шектеді. Оқыту барысында шет тілін қолдануға қатысты, заңда былай делінген: «Ешбір адам, жеке немесе мұғалім ретінде, жеке, діни, шіркеулік немесе мемлекеттік мектепте ағылшын тілінен басқа тілде ешқандай пән оқыта алмайды». Шет тілдерін оқытуға қатысты, сегізінші сыныпты сәтті аяқтамаған балаларға білім беруге тыйым салынды.
World War I witnessed an extensive campaign against all things German, such as the performance of German music at symphony concerts and the meetings of German American civic associations. Language was a principal focus of legislation at the state and local level. It took many forms, from requiring associations to have charters written in English to a ban on the use of German within the town limits. Some states banned foreign language instruction, while a few banned only German. Some extended their bans into private instruction and even to religious education. A bill to create a Department of Education at the federal level was introduced in October 1918, designed to restrict federal funds to states that enforced English only education. An internal battle over conducting services and religious instruction in German divided the Lutheran churches. On April 9, 1919, Nebraska enacted a statute called "An act relating to the teaching of foreign languages in the state of Nebraska", commonly known as the Siman Act. It imposed restrictions on both the use of a foreign language as a medium of instruction and on foreign languages as a subject of study. With respect to the use of a foreign language while teaching, it provided that "No person, individually or as a teacher, shall, in any private, denominational, parochial or public school, teach any subject to any person in any language other than the English language." With respect to foreign language education, it prohibited instruction of children who had yet to successfully complete the eighth grade.
Фактілер мен дәлелдер
1920 жылы 25 мамырда Роберт Т. Мейер Небраска штатының Хэмптон қаласындағы бір бөлмелі мектепте оқытушы болып жұмыс істеген кезде 10 жасар Реймонд Парпартқа төртінші сыныпта неміс тілінде оқуды үйретті. Гамильтон округінің прокуроры сыныпқа кіргенде, Парпарттың неміс тілінде Библиядан оқып жатқанын көрді. Ол Мейерді Симан заңын бұзғаны үшін айыптады. Мейерге Гамильтон округінің аудандық сотында сот өтті, ол кінәлі деп танылды және 25 доллар айыппұл салынды (1920 жылы 25 доллар шамамен бүгінгі күнгі <есептелген сома> долларға тең). Небраска Жоғарғы соты 4-2 дауыспен оның үкімін күшінде қалдырды. Көпшілік пікір бойынша, заң иммигранттарға өз ана тілінде балаларына білім беруге рұқсат етудің "зиянын тигізетін салдарына" тиімді жауап болды, бұл "біздің қауіпсіздігімізге қатерлі" нәтижелерге әкелуі мүмкін. Дауыс бергендердің арасынан қарсы пікір білдіргендер Симан заңын "көпшілік психологияның" туындысы деп атады.
On May 25, 1920, Robert T. Meyer, while an instructor in Zion Lutheran School, a one room schoolhouse in Hampton, Nebraska, taught the subject of reading in the German language to 10 year old Raymond Parpart, a fourth grader. The Hamilton County Attorney entered the classroom and discovered Parpart reading from the Bible in German. He charged Meyer with violating the Siman Act. Meyer was tried and convicted in the district court for Hamilton County, and was fined $25 (about $25.0 in 1920 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in dollars). The Nebraska Supreme Court affirmed his conviction by a vote of 4 to 2. The majority thought the law a proper response to "the baneful effects" of allowing immigrants to educate their children in their mother tongue, with results "inimical to our own safety". The dissent called the Siman Act the work of "crowd psychology".
Көпшілік пікір
Сотта McReynolds өзінің шешімінде "бостандық" деген сөзді "күмәні жоқ, бұл тек қана денеге қатысты шектеуден ғана емес, сонымен қатар адамның келісімшарт жасасуға, өмірдің кез келген әдеттегі кәсібімен айналысуға, пайдалы білім алуға, үйленуге, отбасы құруға және балаларын тәрбиелеуге, өз санасының талаптарына сәйкес Құдайға құлшылық етуге және жалпы алғанда, еркін адамдардың бақытты өмір сүруіне қажетті, көптен бері танылған құқықтарды пайдалануға құқығы бар" деп атап өтті. Осы контексте мұғалімнің және ата-ананың балаларына қатысты бостандығын талдай келе, McReynolds былай деп жазды: "Шын мәнінде, жастарды білім беру тек ерекше білікті және осы іске өзін толықтай берген адамдар жұмыс істейтін мектептерде ғана мүмкін. Бұл мамандық әрқашан пайдалы және құрметті, тіпті қоғамдық игілік үшін өте маңызды деп есептелген. Неміс тілін білу зиянды деп санауға ешқандай негіз жоқ. Ол бұрын пайдалы және қажетті деп есептелген. Арыз беруші осы тілді мектепте өз кәсібінің бір бөлігі ретінде оқытқан. Оның осылай оқытуға және ата-аналардың оны өз балаларын оқыту үшін тартуға құқығы, біздің ойымызша, түзетуге енгізілген бостандыққа кіреді". Одан әрі: "Заң шығарушы орган, көрінеді, қазіргі заманғы тілдерді оқытатын мұғалімдердің қызметіне, оқушылардың білім алу мүмкіндіктеріне және ата-аналардың өз балаларының біліміне бақылау жасауға айтарлықтай араласуға тырысқан". Соңында: "Мемлекет азаматтарының физикалық, рухани және моральдық жағдайын жақсарту үшін көп нәрсе істей алады, тіпті өте алысқа бара алады, бұл анық; бірақ әрбір адамның құрметтелуі тиіс белгілі бір негізгі құқықтары бар. Конституцияның қорғауы барлық адамдарға, басқа тілдерде сөйлейтіндерге де таралады. Әрине, егер барлығымыз біздің қарапайым тілімізді жақсы түсінсек, бұл өте пайдалы болар еді, бірақ бұл Конституцияға қайшы келетін әдістермен мәжбүрлеуге болмайды – ізделінетін мақсатқа заңмен тыйым салынған құралдармен қол жеткізуге болмайды". Ол соғыс уақытындағы жағдайлар мүлдем басқаша түсіндіруді қажет ететінін мойындады, бірақ Небраска штаты "бейбітшілік және ішкі тыныштық кезінде" "ұзақ уақыт бойы пайдаланылып келген құқықтарды бұзуды" ақтауға жеткілікті себептер көрсетпегенін айтты.
In his decision, Justice McReynolds stated that the "liberty" protected by the Due Process clause "[w]ithout doubt denotes not merely freedom from bodily restraint but also the right of the individual to contract, to engage in any of the common occupations of life, to acquire useful knowledge, to marry, establish a home and bring up children, to worship God according to the dictates of his own conscience, and generally to enjoy those privileges long recognized at common law as essential to the orderly pursuit of happiness by free men". Analyzing in that context the liberty of the teacher and of parents with respect to their children, McReynolds wrote: "Practically, education of the young is only possible in schools conducted by especially qualified persons who devote themselves thereto. The calling always has been regarded as useful and honorable, essential, indeed, to the public welfare. Mere knowledge of the German language cannot reasonably be regarded as harmful. Heretofore it has been commonly looked upon as helpful and desirable. Plaintiff in error taught this language in school as part of his occupation. His right thus to teach and the right of parents to engage him so to instruct their children, we think, are within the liberty of the amendment." And further: "Evidently the Legislature has attempted materially to interfere with the calling of modern language teachers, with the opportunities of pupils to acquire knowledge, and with the power of parents to control the education of their own." And finally: "That the state may do much, go very far, indeed, in order to improve the quality of its citizens, physically, mentally and morally, is clear; but the individual has certain fundamental rights which must be respected. The protection of the Constitution extends to all, to those who speak other languages as well as to those born with English on the tongue. Perhaps it would be highly advantageous if all had ready understanding of our ordinary speech, but this cannot be coerced by methods which conflict with the Constitution – a desirable end cannot be promoted by prohibited means." He allowed that wartime circumstances might justify a different understanding, but that Nebraska had not demonstrated sufficient need "in time of peace and domestic tranquility" to justify "the consequent infringement of rights long freely enjoyed".
Келіспеушіліктер
Оливер Уэнделл Холмс және Джордж Сазерленд қарсы пікір білдірді. Олардың Холмс жазған қарсы пікірлері Бартелс пен Айова штатының ісіне қатысты істе табылады. Холмс көпшіліктен "екіленумен және қанағаттанбаумен" айырмашылығын жазды, себебі ол заңның мұғалімнің бостандығына артық шектеу қоймайды деп ойлады, өйткені ол кездейсоқ емес, балаларды оқытумен ғана шектелген және штатта көптеген балалардың үйде ағылшын тілінен өзге тілде сөйлейтін аймақтары бар еді. "Мен заңға деген қарсылықты түсінемін, бірақ бұл мәселеде адамдардың ақылмен келіспеуі мүмкін деп санаймын, сондықтан АҚШ Конституциясы осы тәжірибені сынауға тыйым салады деп айта алмаймын."
Justices Oliver Wendell Holmes and George Sutherland dissented. Their dissenting opinion, written by Holmes, is found in the companion case of Bartels v. State of Iowa. Holmes wrote that he differed with the majority "with hesitation and unwillingness" because he thought the law did not impose an undue restriction on the liberty of the teacher since it was not arbitrary, was limited in its application to the teaching of children, and the State had areas where many children might hear only a language other than English spoken at home. "I think I appreciate the objection to the law, but it appears to me to present a question upon which men reasonably might differ and therefore I am unable to say the Constitution of the United States prevents the experiment being tried."
Кейінгі сот ісі
Мейер ісі, Пирске қарсы «Сестрелер қоғамы» (1925) ісімен бірге, АҚШ Жоғарғы Сотының азаматтық бостандықтар саласында мазмұндық процестік құқықпен айналысқан алғашқы мысалдарының бірі ретінде жиі келтіріледі. Лоренс Триб оларды «мазмұндық процестік құқықтың ең мықты екі тірегі» деп атады. Ол бұл істердегі шешімдер конституциялық қорғалған нақты амалдарды емес, кең ауқымды еркіндік аймағын сипаттағанын атап өтті: «[олар] мемлекеттің біркелкейтін ықпалынан отбасыны құндылықтарды қалыптастыру және беру орталығы ретінде, сондай-ақ ата-аналардың негізгі таңдау жасау құқығын қорғап жатқандарын айтты» және тек баланың оқытылатын пәндерін бақылаумен ғана шектелмейді. Мазмұндық процестік құқық ілімі, соттың болашақ азаматтық құқықтар жөніндегі шешімдеріне, соның ішінде «Роу против Уэйда», «Отбасын жоспарлауға қарсы Кейси» және «Лоуренс против Техас» істеріне негіз болды. 2000 жылы судья Кеннеди бұл екі істің де қазіргі заманда басқаша жазылуы мүмкін екенін болжады: «Пирс және Мейер істері соңғы кезде шешілген болса, сөз, сенім және дін бостандығын қорғайтын Бірінші түзету қағидаларына негізделген болуы ықтимал».
Meyer, along with Pierce v. Society of Sisters (1925), is often cited as one of the first instances in which the U. S. Supreme Court engaged in substantive due process in the area of civil liberties. Laurence Tribe has called them "the two sturdiest pillars of the substantive due process temple". He noted that the decisions in these cases did not describe specific acts as constitutionally protected but a broader area of liberty: "[they] described what they were protecting from the standardizing hand of the state in language that spoke of the family as a center of value formation and value transmission the authority of parents to make basic choices" and not just controlling the subjects one's child is taught. The doctrine of substantive due process provided the basis for future civil rights decisions of the Court, including Roe v. Wade, Planned Parenthood v. Casey, and Lawrence v. Texas. Justice Kennedy speculated in 2000 that both of those cases might have been written differently nowadays: "Pierce and Meyer, had they been decided in recent times, may well have been grounded upon First Amendment principles protecting freedom of speech, belief, and religion."