Кіріспе

Мейер Небраскаға қарсы, 262 U. S. 390 (1923), АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды ісі болды, ол "Симан заңы" деп аталатын, 1919 жылғы Небраска штатының заңы мектептерде азшылық тілдерін оқыту құралы ретінде пайдалануға тыйым салғанын және АҚШ Конституциясының он төртінші түзетуінің Әділетті сот процесі туралы бабын бұзғанын анықтады. Симан заңы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде, тек ағылшын тілін қолдану қозғалысының бір бөлігі ретінде, сондай-ақ Германияға қарсы кең таралған сезімдер, қорқыту үгіті және АҚШ жаңалықтарында таратылған тыңшылар туралы алаңдаушылық кезінде қабылданды. Жоғарғы Сот Симан заңын жойды және он төртінші түзетуде кепілденген бостандықтар азшылық тілдерінде сөйлейтін азаматтарға да толыққанды қолданылатынын мәлімдеді. Заңгерлер бұл шешімді "жеке бостандықтарды анықтаған іс" және "Американың алғашқы жеке өмірге қатысты ісі" деп сипаттады, себебі сот конституциялық қорғауға ие бостандыққа, дене бостандығына, келісімдер жасауға және "үй құру мен балаларды тәрбиелеу" мүмкіндігіне мемлекеттің минималды араласуын қамтитынын атап өтті.

Контекст және заңнама

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс музыкасының симфониялық концерттерде орындалуы, сондай-ақ неміс-американдық азаматтық қоғамдардың жиналыстары сияқты неміс мәдениетінің барлық көріністеріне қарсы кең ауқымды науқан жүргізілді. Тіл мемлекеттік және жергілікті деңгейдегі заңнаманың басты назарында болды. Бұл заңдар түрлі формада көрінді, мысалы, қоғамдардан жарғыларын ағылшын тілінде жазуды талап етуден бастап, қала шегінде неміс тілін пайдалануға тыйым салуға дейін. Кейбір штаттар шет тілдерін оқытуға тыйым салды, ал кейбіреулері тек неміс тіліне ғана тыйым қойды. Бірқатар штаттар бұл тыйымды жеке оқытуға және тіпті діни білім беруге дейін кеңейтті. 1918 жылдың қазанында федералдық деңгейде Білім министрлігін құру туралы заң жобасы ұсынылды, ол тек ағылшын тілінде білім беруді жүзеге асыратын штаттарға федералдық қаржыны шектеу мақсатында жасалған. Неміс тілінде қызметтер өткізу және діни сабақтарды оқыту мәселесі бойынша лютеран шіркеулері арасында ішкі тартыс туды. 1919 жылдың 9 сәуірінде Небраска штаты «Небраска штатында шет тілдерін оқыту туралы заң» деп аталатын заң қабылдады, ол көбінесе Симан заңы деп танылады. Ол шет тілін оқыту құралы ретінде пайдалануды және шет тілдерін оқу пәні ретінде оқытуды шектеді. Оқыту барысында шет тілін қолдануға қатысты, заңда былай делінген: «Ешбір адам, жеке немесе мұғалім ретінде, жеке, діни, шіркеулік немесе мемлекеттік мектепте ағылшын тілінен басқа тілде ешқандай пән оқыта алмайды». Шет тілдерін оқытуға қатысты, сегізінші сыныпты сәтті аяқтамаған балаларға білім беруге тыйым салынды.

Фактілер мен дәлелдер

1920 жылы 25 мамырда Роберт Т. Мейер Небраска штатының Хэмптон қаласындағы бір бөлмелі мектепте оқытушы болып жұмыс істеген кезде 10 жасар Реймонд Парпартқа төртінші сыныпта неміс тілінде оқуды үйретті. Гамильтон округінің прокуроры сыныпқа кіргенде, Парпарттың неміс тілінде Библиядан оқып жатқанын көрді. Ол Мейерді Симан заңын бұзғаны үшін айыптады. Мейерге Гамильтон округінің аудандық сотында сот өтті, ол кінәлі деп танылды және 25 доллар айыппұл салынды (1920 жылы 25 доллар шамамен бүгінгі күнгі <есептелген сома> долларға тең). Небраска Жоғарғы соты 4-2 дауыспен оның үкімін күшінде қалдырды. Көпшілік пікір бойынша, заң иммигранттарға өз ана тілінде балаларына білім беруге рұқсат етудің "зиянын тигізетін салдарына" тиімді жауап болды, бұл "біздің қауіпсіздігімізге қатерлі" нәтижелерге әкелуі мүмкін. Дауыс бергендердің арасынан қарсы пікір білдіргендер Симан заңын "көпшілік психологияның" туындысы деп атады.

Көпшілік пікір

Сотта McReynolds өзінің шешімінде "бостандық" деген сөзді "күмәні жоқ, бұл тек қана денеге қатысты шектеуден ғана емес, сонымен қатар адамның келісімшарт жасасуға, өмірдің кез келген әдеттегі кәсібімен айналысуға, пайдалы білім алуға, үйленуге, отбасы құруға және балаларын тәрбиелеуге, өз санасының талаптарына сәйкес Құдайға құлшылық етуге және жалпы алғанда, еркін адамдардың бақытты өмір сүруіне қажетті, көптен бері танылған құқықтарды пайдалануға құқығы бар" деп атап өтті. Осы контексте мұғалімнің және ата-ананың балаларына қатысты бостандығын талдай келе, McReynolds былай деп жазды: "Шын мәнінде, жастарды білім беру тек ерекше білікті және осы іске өзін толықтай берген адамдар жұмыс істейтін мектептерде ғана мүмкін. Бұл мамандық әрқашан пайдалы және құрметті, тіпті қоғамдық игілік үшін өте маңызды деп есептелген. Неміс тілін білу зиянды деп санауға ешқандай негіз жоқ. Ол бұрын пайдалы және қажетті деп есептелген. Арыз беруші осы тілді мектепте өз кәсібінің бір бөлігі ретінде оқытқан. Оның осылай оқытуға және ата-аналардың оны өз балаларын оқыту үшін тартуға құқығы, біздің ойымызша, түзетуге енгізілген бостандыққа кіреді". Одан әрі: "Заң шығарушы орган, көрінеді, қазіргі заманғы тілдерді оқытатын мұғалімдердің қызметіне, оқушылардың білім алу мүмкіндіктеріне және ата-аналардың өз балаларының біліміне бақылау жасауға айтарлықтай араласуға тырысқан". Соңында: "Мемлекет азаматтарының физикалық, рухани және моральдық жағдайын жақсарту үшін көп нәрсе істей алады, тіпті өте алысқа бара алады, бұл анық; бірақ әрбір адамның құрметтелуі тиіс белгілі бір негізгі құқықтары бар. Конституцияның қорғауы барлық адамдарға, басқа тілдерде сөйлейтіндерге де таралады. Әрине, егер барлығымыз біздің қарапайым тілімізді жақсы түсінсек, бұл өте пайдалы болар еді, бірақ бұл Конституцияға қайшы келетін әдістермен мәжбүрлеуге болмайды – ізделінетін мақсатқа заңмен тыйым салынған құралдармен қол жеткізуге болмайды". Ол соғыс уақытындағы жағдайлар мүлдем басқаша түсіндіруді қажет ететінін мойындады, бірақ Небраска штаты "бейбітшілік және ішкі тыныштық кезінде" "ұзақ уақыт бойы пайдаланылып келген құқықтарды бұзуды" ақтауға жеткілікті себептер көрсетпегенін айтты.

Келіспеушіліктер

Оливер Уэнделл Холмс және Джордж Сазерленд қарсы пікір білдірді. Олардың Холмс жазған қарсы пікірлері Бартелс пен Айова штатының ісіне қатысты істе табылады. Холмс көпшіліктен "екіленумен және қанағаттанбаумен" айырмашылығын жазды, себебі ол заңның мұғалімнің бостандығына артық шектеу қоймайды деп ойлады, өйткені ол кездейсоқ емес, балаларды оқытумен ғана шектелген және штатта көптеген балалардың үйде ағылшын тілінен өзге тілде сөйлейтін аймақтары бар еді. "Мен заңға деген қарсылықты түсінемін, бірақ бұл мәселеде адамдардың ақылмен келіспеуі мүмкін деп санаймын, сондықтан АҚШ Конституциясы осы тәжірибені сынауға тыйым салады деп айта алмаймын."

Кейінгі сот ісі

Мейер ісі, Пирске қарсы «Сестрелер қоғамы» (1925) ісімен бірге, АҚШ Жоғарғы Сотының азаматтық бостандықтар саласында мазмұндық процестік құқықпен айналысқан алғашқы мысалдарының бірі ретінде жиі келтіріледі. Лоренс Триб оларды «мазмұндық процестік құқықтың ең мықты екі тірегі» деп атады. Ол бұл істердегі шешімдер конституциялық қорғалған нақты амалдарды емес, кең ауқымды еркіндік аймағын сипаттағанын атап өтті: «[олар] мемлекеттің біркелкейтін ықпалынан отбасыны құндылықтарды қалыптастыру және беру орталығы ретінде, сондай-ақ ата-аналардың негізгі таңдау жасау құқығын қорғап жатқандарын айтты» және тек баланың оқытылатын пәндерін бақылаумен ғана шектелмейді. Мазмұндық процестік құқық ілімі, соттың болашақ азаматтық құқықтар жөніндегі шешімдеріне, соның ішінде «Роу против Уэйда», «Отбасын жоспарлауға қарсы Кейси» және «Лоуренс против Техас» істеріне негіз болды. 2000 жылы судья Кеннеди бұл екі істің де қазіргі заманда басқаша жазылуы мүмкін екенін болжады: «Пирс және Мейер істері соңғы кезде шешілген болса, сөз, сенім және дін бостандығын қорғайтын Бірінші түзету қағидаларына негізделген болуы ықтимал».