Рольф Хоххут: драматург және тарихты дауға салған автор
Rolf Hochhuth
Рөлф Хоххут – неміс драматургі, «Орынбасар» пьесасымен танымал. Папа Пий XII еврейлерге немқұрайлы болды деген даулы айыптаулар, Холокост инкарымен байланысы бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс жазушысы және драматургы (1931–2020)
German author and playwright (1931–2020)
Рольф Хоххут (1 сәуір 1931 – 13 мамыр 2020) – неміс жазушысы және драматургы, ең белгілісі 1963 жылғы «Депутат» драмасымен танымал. Бұл драма Рим папасы Пий XII-нің еврейлерді құртудағы Гитлерге немқұрайлы болғанын көрсетеді. Ол пьесалары мен басқа да қоғамдық пікірлері үшін, сондай-ақ 2005 жылы британдық Холокостты жоққа шығарушы Дэвид Ирвингті қорғағандығы үшін де даулы тұлға болып қала берді.
Rolf Hochhuth (; 1 April 1931 – 13 May 2020) was a German author and playwright, best known for his 1963 drama The Deputy, which insinuates Pope Pius XII's indifference to Hitler's extermination of the Jews, and he remained a controversial figure both for his plays and other public comments and for his 2005 defense of British Holocaust denier David Irving.
Жастық шақ
Хоххут Эшвеге қаласында дүниеге келді және протестанттық Гессендік орта тап отбасынан шыққан. Оның әкесі аяқ киім фабрикасының иесі болған, ол Ұлы депрессия кезінде банкротқа ұшырады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Гитлер жастарының кіші бөлімшесі – Deutsches Jungvolk мүшесі болды; 1939 жылы осы ұйымға мүше болу заңмен міндетті болды. 1948 жылы ол кітап сатушы болып оқуын аяқтады. 1950-1955 жылдары Марбург, Кассель және Мюнхен қалаларындағы кітап дүкендерінде жұмыс істеді. Осы жылдары ол университетте тыңдаушы студент ретінде лекцияларға қатысып, көркем әдебиет жазуға алғашқы қадамдарын жасады. 1955-1963 жылдары Батыс Германияның ірі баспасында редактор болып жұмыс істеді.
Hochhuth was born in Eschwege, and was descended from a Protestant Hessian middle class family. His father was the owner of a shoe‐factory, which became bankrupt in the Depression. During World War II, he was a member of the Deutsches Jungvolk, a junior subdivision of the Hitler Youth; membership in the group had become legally compulsory in 1939. In 1948 he did an apprenticeship as a bookseller. Between 1950 and 1955 he worked in bookshops in Marburg, Kassel and Munich. At the same time he attended university lectures as a guest student and began with early attempts at writing fiction. Between 1955 and 1963 he was an editor at a major West German publishing house.
Орынбасары
Хоххуттың "Депутат" (1963) драмасы бастапқыда "Der Stellvertreter" деп аталып, Ричард және Клара Уинстон аударған "Депутат, христиандық трагедия" (1964) деген атпен жарияланған. Пьеса Папа Пий XII-нің Екінші дүниежүзілік соғыстағы рөлін сынағандықтан қызу дау тудырды. Кейін Ұлыбританияда Роберт Дэвид Макдональдтың аудармасында "The Representative" (1965) деп жарияланды. Оның баспашысы Эд Китинг пен журналист Уоррен Хинкл, пьесаны "драматургиялық тұрғыдан кемшіліктері бар" деп санай отырып, сөз бостандығын қорғау үшін комитет құрды. 2007 жылы бұрынғы румын тыңшысы Ион Михай Пачепа пьесаның Пьос XII-ні жамандау мақсатымен КГБ-ның ұйымдастырған науқанының бөлігі болғанын мәлімдеді. Бір неміс газеті "Хоххут тарихты бір жақты баяндауы үшін КГБ-ның көмегіне мұқтаж болған жоқ" деген пікір білдірді. Пьесаның толыққанды нұсқасы сегіз-тоғыз сағатқа созылар еді. Сондықтан әр қойылым мәтінді өзіндік стильде бейімдеді. Көрермендер пьесаны бастапқы түрінде көрген жоқ. Онда Курт Герштейннің шын оқиғасы баяндалған. Герштейн, шын ниетті протестант және кейін СС мүшесі болған ол, газ камералары туралы куәгерлік баяндама жазып, содан кейін тұтқын ретінде қайтыс болды. Пьеса алғаш рет 1963 жылғы 20 ақпанда Берлинде Эрвин Пискатордың режиссерлігімен қойылды. Оның алғашқы ағылшын тіліндегі қойылымы 1963 жылы Лондондағы Корольдік Шекспир компаниясы Алдвич театрында Роберт Дэвид Макдональдтың аудармасында өтті. Клиффорд Уильямс, Алан Уэбб немесе Эрик Портер Пий XII рөлінде, Алек МакКоуэн Әке Фонтана рөлінде, ал Ян Ричардсон ойнады. Ұлыбританияда пьеса 1986 жылы Глазгодағы Citizens Theatre театрында және 2006 жылы Лондондағы Финборо театрында қайта қойылды. 1964 жылғы 26 ақпанда Бродвейде қысқартылған нұсқасы Брукс Аткинсон театрында ашылды, онда Эмлин Уильямс Пий XII және Джереми Бретт Әке Фонтана рөлінде ойнады. Пьеса 316 рет көрсетілді. "Депутат" пьесасы бойынша Коста Гаврас 2002 жылы "Амен" атты фильм түсірді, ол Курт Герштейннің оқиғасына көбірек назар аударды. Пьесаның осы аспектісі Хоххуттың пьесаның Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік әуе күштерінің азаматтық аумақтарды бомбалау этикасы туралы пікірталасқа үлес қосады деген ойын көлденең келтірді, әсіресе 1943 жылы Гамбургке жасалған Корольдік әуе күштерінің "Гоморра" операциясы және Уинстон Черчилль мен Чичестер епискобы Джордж Белл арасындағы ұзақ және ойдан шығарылған пікірталас. Пьесаның жазылуында Холокостты жоққа шығаратын британдық автор Дэвид Ирвингтің еңбектері пайдаланылды. Ирвинг пен Хоххут ұзақ жылдар бойы дос болып қалыпты. 1967 жылы Ұлыбританияда дау туындады, себебі Ұлыбританияның Ұлттық театр компаниясындағы премьера Ұлттық театр кеңесінің араласуына байланысты жойылды, әдеби менеджер Кеннет Тайнан мен Лоренс Оливье пьесаны қолдағанмен, оның әйелі Джоан Плоурайттың қысымына тап болды. Британиядағы дау кезінде Ирвинг Хоххуттың тезисін "күмәндісіз" қолдаған жалғыз адам болды, ал Тайнанмен кеңескен басқалар оны өте екіұшты деп санады. Пьеса көп ұзамай Джон Коликос қатысқан Вест-Эндте қойылды. Ағылшын тіліндегі аударманы Роберт Дэвид Макдональд жасады. Ұлыбританияда пьеса 1990 жылдардың басында гастрольдік сапарларда көрсетілді және 2004 жылы Лондондағы Финборо театрында қайта қойылды.
Hochhuth's drama, The Deputy (1963), was originally entitled Der Stellvertreter. Ein christliches Trauerspiel (The Deputy, a Christian Tragedy, translated by Richard and Clara Winston, 1964), the play caused a great deal of controversy because of its criticism of Pope Pius XII's role in World War II. The play was subsequently published in the UK in Robert David MacDonald's translation as The Representative (1965). Its publisher Ed Keating and journalist Warren Hinckle, who themselves considered it "dramaturgically flawed," organized a committee to defend the play as a matter of free speech. In 2007, Ion Mihai Pacepa, a former Romanian spymaster, alleged that the play was part of a KGB campaign to discredit Pius XII. A leading German newspaper opined "that Hochhuth did not require any KGB assistance for his one sided presentation of history." The unedited version of the play would have run some eight or nine hours. As a result, each production adapted the text in its own way. No audience saw it in its original form. It includes the true story of Kurt Gerstein. Gerstein, a devout Protestant and later a member of the SS, wrote an eyewitness report about the gas chambers and, after the war, died as a POW. The play was first performed in Berlin on 20 February 1963 under the direction of Erwin Piscator. It received its first English production in London by the Royal Shakespeare Company at the Aldwych Theatre in 1963 in a translation by Robert David MacDonald. It was directed by Clifford Williams with Alan Webb or Eric Porter as Pius XII, Alec McCowen as Father Fontana and Ian Richardson. In the United Kingdom it has since been revived at the Citizens Theatre, Glasgow, in 1986, and at the Finborough Theatre, London, in 2006. An abridged version opened on Broadway on 26 February 1964 at the Brooks Atkinson Theatre, with Emlyn Williams as Pius XII and Jeremy Brett as Father Fontana. The play ran for 316 performances. The Deputy was made into a film Amen by Costa Gavras in 2002, which focused more on the story of Kurt Gerstein. That aspect of the play has overshadowed Hochhuth's conceit that the play would contribute to a debate on the ethics of the area bombing of civilian areas by the Royal Air Force during the Second World War, with particular reference to Operation Gomorrah, the Royal Air Force raids on Hamburg in 1943, and culminating in a lengthy and invented debate between Winston Churchill and the pacifist George Bell, Bishop of Chichester. The play partially drew on the work of British author David Irving, later known as a Holocaust denier. Irving and Hochhuth remained long standing friends. Controversy arose in Britain in 1967 when the intended premiere at Britain's National Theatre Company was cancelled, due to the intervention of the National Theatre board, despite the support for the play by literary manager Kenneth Tynan and Laurence Olivier, under pressure from Joan Plowright, his wife. At the time of the controversy in Britain, Irving was the only figure who gave his "unequivocal" support for Hochhuth's thesis; others consulted by Tynan considered it highly improbable. The play was produced shortly afterwards in the West End with John Colicos in the cast. The English translation was again by Robert David MacDonald. In the UK, the play was seen on tour in the early 1990s and was revived most recently at the Finborough Theatre, London, in 2004.
14 жаз - өлім биі
Соммер 14 «Өлім биі» (A Dance of Death) 2014 жылдың тамызында Лондондағы Финборо театрында Ұлыбританияда (және ағылшын тілінде әлемдік премьерасы) көрсетілді. Оны Кристофер Лошер Cerberus Theatre үшін қойды.
Sommer 14 A Dance of Death had its UK premiere (and world premiere in English) in August 2014 at the Finborough Theatre in London. It was directed by Christopher Loscher for Cerberus Theatre.
Германиядағы махаббат және Филбингер ісі
1978 жылы оның "Германиядағы махаббат" романы, екінші дүниежүзілік соғыстағы польшалық әскери тұтқын мен неміс әйелі арасындағы қарым-қатынас туралы, Баден-Вюртемберг премьер-министрі Ханс Филбингердің өткеніне қатысты пікірталас тудырды. Филбингер соғыстың соңында теңіз күштерінің заңгері және судьясы болған еді. Бұл мәселе Филбингердің отставкаға кетуімен аяқталды. Хоххут "Германиядағы махаббат" романы үшін 1980 жылы Geschwister Scholl сыйлығымен марапатталды. 1983 жылы, кейіннен өмір бойы жеткен үлкен жетістіктері үшін арнаулы "Оскар" сыйлығын алған Анджей Вайда, осы оқиғаны "Eine Liebe in Deutschland" фильміне түсірді.
In 1978, his novel A Love in Germany about an affair between a Polish POW and a German woman in World War II stirred up a debate about the past of Hans Filbinger, Minister President of Baden Württemberg, who had been a Navy lawyer and judge at the end of World War II. The affair culminated in Filbinger's resignation. For A Love in Germany, Hochhuth was awarded the Geschwister Scholl Preis in 1980. In 1983 Andrzej Wajda, who would later win an Honorary Oscar for Lifetime Achievement, made the story into the film Eine Liebe in Deutschland.
Алан Тьюринг
1987 жылғы драмасында Алан Тьюринг – қазіргі заманғы компьютер ғылымының аталарының бірі, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс кодтарын бұзуға маңызды үлес қосты. Пьеса Тьюрингтің гомосексуализміне де тоқталды, оның ашыққа шығуы оның мансабынан айырылуына, соттың химиялық кастрация жасау туралы шешіміне, депрессияға және өзіне-өзі қол жұмсауына әкелді.
His 1987 drama Alan Turing featured one of the fathers of modern computer science, who had made significant contributions to breaking German ciphers during World War II. The play also covered Turing's homosexuality, discovery of which resulted in his loss of career, court ordered chemical castration, depression, and suicide.
МакКинзи дау-дамайлары
2004 жылы ол тағы да «МакКинси келеді» пьесасымен дау тудырды, ол жұмыссыздық, әлеуметтік әділдік және «жұмыс істеу құқығы» мәселелерін көтеріп, пікір таластарын қозғады. Пьесада Deutsche Bank төрағасын солшыл террористердің қолынан қаза тапқан белгілі бизнесмендермен және Вильгельм Теллдің өлтіргенімен бірге көрсеткен бір сәт, жетекші экономикалық тұлғаларға қарсы зорлық-зомбылықты қолдауға немесе оны ақтауға бағытталған деп кеңінен қабылданып, сынға ұшырады. Хокхут бұл айыптауларды күшпен жоққа шығарды.
In 2004, he again caused controversy with the play McKinsey is Coming, which raises the questions of unemployment, social justice and the "right to work". A passage in which he put the chairman of the Deutsche Bank in one line with leading businessmen who had been murdered by left wing terrorists and also with Gessler, the villainous bailiff killed by William Tell, was widely seen as advocating, or at least excusing, violence against leading economic figures. Hochhuth vigorously denied this.
Антисемитизм туралы айыптар
2005 жылдың наурыз айында Хоххут неміс апталығы «Junge Freiheit» журналына берген сұхбатында Холокостты жоққа шығарушы Дэвид Ирвингті қорғады, оны «қазіргі заманғы тарихтың пионері, тамаша кітаптар жазған автор» және «Жоахим Фесттей тарихшы» деп сипаттады. Ирвингтің «Шаппакиддикте Эдвард Кеннеди машинасының артқы орындығында Аушвицтегі газ камерасындағылардан көбірек әйел қаза болды» деген мәлімдемесі туралы сұрағанда, Хоххут оны қастық әзіл ретінде бағалады. Германиядағы еврейлердің орталық кеңесінің төрағасы Пол Шпигель Хоххуттың осы сөздерімен өзі Холокостты жоққа шығарып отыр деген пікір білдірді. Бірнеше апталық қызу пікірталас пен даудан кейін Хоххут өтініш айтты.
In March 2005, Hochhuth became embroiled in controversy when, during an interview with the German weekly Junge Freiheit, he defended Holocaust denier David Irving, describing him as a "pioneer of modern history who has written magnificent books" and an "historian to equal someone like Joachim Fest". When asked about Irving's statement that "more women died on the back seat of Edward Kennedy's car at Chappaquiddick than ever died in a gas chamber in Auschwitz", Hochhuth dismissed it as provocative black humour. Paul Spiegel, President of the Central Council of Jews in Germany, argued that with these statements Hochhuth himself was denying the Holocaust. After weeks of uproar, Hochhuth issued an apology.
Ішкерлік айыптаулар
Стази – Шығыс Германияның қауіпсіздік қызметінің архивтері ашылғанда, Хоххуттың Тимоти Гартон Эшті, сол кезде Шығыс Берлинде тарих диссертациясы жазып жүргендігінде, "британдық тыңшы" деп әдейілеп айыптағаны туралы хабарлама пайда болды. Гартон Эштің өзінің қалай бақыланғаны туралы кітабында басқа жағдайларда мұндай айыптаулардың салдарынан адамдардың қатты зардап шеккені туралы толық мәлімет берілген.
On opening of the archives of the Stasi, the East German Security Service, a report emerged according to which Hochhuth had casually made the allegation that Timothy Garton Ash, at that time working on a history dissertation in East Berlin, was a "British spy". The book by Garton Ash about how he himself had been surveilled details how such allegations in other cases had major consequences for the involved individuals.