Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ субмаринасы +USS Von Steuben (SSBN 632)
Submarine of the United States
+USS Von Steuben (SSBN 632)
USS Von Steuben (SSBN 632), a fleet ballistic missile submarine, was the second ship of the United States Navy to be named for Baron Friedrich Wilhelm von Steuben (1730–1794), a Prussian army officer who served in the American Revolutionary War.
USS Von Steuben (SSBN 632) – баллистикалық зымыран тасымалдайтын субмарина, және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Барон Фридрих Вильгельм фон Штубен (1730–1794) есімімен аталған екінші кемесі. Ол Американ революциялық соғысында қызмет еткен пруссиялық армия офицері болған.
Submarine of the United States
+USS Von Steuben (SSBN 632)
USS Von Steuben (SSBN 632), a fleet ballistic missile submarine, was the second ship of the United States Navy to be named for Baron Friedrich Wilhelm von Steuben (1730–1794), a Prussian army officer who served in the American Revolutionary War.
Құрылыс және іске қосу
1961 жылғы 20 шілдеде Вирджиния штатының Ньюпорт Ньюс қаласында орналасқан «Ньюпорт Ньюс кеме құрылысы және құрғақ док» компаниясына «Фон Штубен» құрылысына келісімшарт берілді. Оның қазығы 1962 жылғы 4 қыркүйекте сонда қаланды. 1963 жылғы 18 қазанда Вера (Коннелл) Корт, Әскери-теңіз күштері министрі Фред Корттың әйелінің спонсорлығымен суға түсірілді. 1964 жылғы 30 қыркүйекте, капитан Джон П. Уайз «Көк экипажға» және капитан Джеффри С. Метцель «Алтын экипажға» қолбасшылық етуімен әскери қызметке кірісті. 1964 жылдың күзінде «Фон Штубен» екі сынақ саяхатын – әр экипаж үшін бір реттен – және екі саяхаттың арасында су астына қарсы соғыс жаттығуларын өткізді. 1964 жылғы 22 желтоқсанда оның «Алтын экипажы» Атлантика зымыран полигонында алғашқы «Поларис» баллистикалық зымырасын атып, Рождествоға Ньюпорт Ньюс қаласына оралды. 1965 жылдың басында экипаждар қайтадан ауыстырылды және Флорида штатының Кейп Канаверал мүйісіндегі зымыран полигонына оралды, онда «Көк экипаж» өзінің алғашқы «Поларис» зымырасын атып жіберді. 1965 жылғы ақпанда барлық алғашқы оқу-жаттығу жұмыстарын аяқтағаннан кейін Ньюпорт Ньюс қаласына қайта оралды. 1965 жылғы наурыз айында «Фон Штубен» өзінің алғашқы қызметтік міндетіне аттанды. Ол Чарльстон, Оңтүстік Каролинадағы 18-ші су асты кемелер эскадрильясына қосылды, бұл оның жаңа операциялық базасы болды, және бірден стратегиялық ұстау патрульдерін жүргізе бастады. 1968 жылдың басында 11-ші патрульді аяқтағаннан кейін «Фон Штубен» 16-шы су асты кемелер эскадрильясына қайта тағайындалды және 1969 жылдың ортасына дейін Испанияның Рота қаласында орналасқан болып жұмыс істеді.
The contract to build Von Steuben was awarded to Newport News Shipbuilding and Dry Dock Company in Newport News, Virginia, on 20 July 1961 and her keel was laid down there on 4 September 1962. She was launched on 18 October 1963, sponsored by Vera (Connell) Korth, wife of Fred Korth, Secretary of the Navy, and commissioned on 30 September 1964, with Commander John P. Wise in command of the Blue Crew and Commander Jeffrey C. Metzel in command of the Gold Crew. During the autumn of 1964, the Von Steuben completed two shakedown cruises — one for each crew — and a period of antisubmarine warfare training between the two cruises. On 22 December 1964, her Gold Crew fired her first Polaris ballistic missile on the Atlantic Missile Range before returning to Newport News for Christmas. She changed crews again at the beginning of 1965, and returned to the missile range off Cape Canaveral, Florida, where the Blue Crew fired its first Polaris missile. In February 1965, after completing all initial training operations, she returned to Newport News. In March 1965, Von Steuben headed for her first duty assignment. She joined Submarine Squadron 18 at Charleston, South Carolina, her new base of operations, and immediately began conducting strategic deterrent patrols. At the end of her 11th deterrent patrol early in 1968, Von Steuben was reassigned to Submarine Squadron 16 and operated out of Rota, Spain, until the middle of 1969.
Теңізде болған оқиға
1968 жылғы 9 тамызда Испанияның оңтүстік жағалауынан 64 шақырым қашықтықта су астында жүрген кезде, «Фон Штубен» сүйрегіш пен «Sealady» атты сауда танкерін байланыстыратын су асты сүйрегіш кабельге соқтығысты. Кемеге жүк тиеліп, су астында болғандықтан, су асты кемесі оның қозғалтқыш шуын естімеді. Су асты кемесі тереңдікті басқару мен рульдік басқаруды жоғалтқанын байқағанда, бірақ себебін білмегендіктен, шұғыл түрде негізгі балласт резервуарларын толтырып, соқтығысуқа себеп болды. Соқтығысу салдарынан су асты кемесінің мұнарасы мен корпусына сыртқы зақымдар келді. Ротадағы су асты кемелер эскадрильясының базасындағы жергілікті жөндеу жұмыстарынан кейін, «Фон Штубен» толық жөндеу үшін Гроттонға (Коннектикут штаты), General Dynamics корпорациясының «Электрлік қайық» бөлімшесіне барып, содан кейін Ротадан теңізге шығып, күзеттік патрульдерді жалғастырды. Осы оқиға 2001 жылғы 9 ақпанда «Гринвилл» кемесінде де қайталанды, ол Оаху жағалауында бірнеше азаматтық қонақтарымен бірге апаттық балласт резервуарларын толтырды. «Гринвилл» 58 метрлік жапондық балықшылық орта мектебінің оқу кемесі «Эхиме Мару» (えひめ丸) кемесіне соқтығысып, балықшылық қайығы он минуттан кем уақыт ішінде тоғыз экипаж мүшесі, оның ішінде төрт орта мектеп оқушысы қаза болғандықтан суға батты. «Фон Штубен» кемесінің жағдайында, ұшақтары буксирдің су асты сүйрегіш кабельіне ілігіп, оларды қозғалтпай, суға бату қаупі туғандықтан, шұғыл түрде балласт резервуарларын толтырды. «Гринвилл» кемесі қауіптен құтылу үшін емес, жай ғана маневрді көрсету үшін балласт резервуарларын толтырды. Оның капитаны кемеге бақылауды қасақана тапсырды. «Фон Штубен» кемесінің капитаны шұғыл толтыруға бұйрық бергені дұрыс болды. Ол кемесіне бақылауын жоғалтты, артқы қанаттары ілігіп қалды және мұхит түбіне қайта оралмайтын құлау қаупі өте жоғары болды. Алайда «Гринвилл» капитаны зейнеткерлікке өтініш бергенге дейін тергеу комиссиясына және толық әскери сотқа тартылуы мүмкін болды.
On August 9, 1968, while operating submerged about 40 miles (64 kilometers) off the southern coast of Spain, Von Steuben was struck by a submerged tow cable connecting a tug and a merchant tanker called Sealady (Sealady was a liberty ship previously named Bengt H. Larson (1959) and before that was named (1954)). Due to the merchant being under tow at the time of the collision, the ship had no engine noise for the submarine to detect its presence. When it became apparent the submarine had lost depth control and steering, but not knowing why, the submarine conducted an emergency main ballast tank blow, which resulted in the collision of the submarine and the towed ship. The submarine suffered external damage to the sail and superstructure. After local repairs at the submarine squadron facilities in Rota, she reported to Groton, Connecticut, for more detailed repairs at the Electric Boat Division of General Dynamics Corporation, after which she resumed deterrent patrols out of Rota. This incident was revisited, when Greeneville, on 9 February 2001, also conducted an emergency main ballast tank blow off the coast of Oahu while hosting several civilians. Greeneville struck the 191 feet (58 m) Japanese fishery high school training ship Ehime Maru (えひめ丸), causing the fishing boat to sink in less than ten minutes with the death of nine crew members, including four high school students. Von Steuben had conducted an emergency main ballast tank blow due to its planes tangled in the submerged towline of the tug, jamming them so that the sub threatened to sink. Greenville blew her main ballast tanks merely to demonstrate a maneuver and not to escape from danger. Her captain consciously surrendered control of the vessel. The captain of Von Steuben had acted properly in ordering the emergency blow. He had lost control of his ship, his stern planes were jammed, and the possibility of an irreversible plunge to the bottom of the ocean was very real. However, Greenvilles captain had to face a court of inquiry and possibly a full court martial, until his request to retire was approved.
Жаңартылған баллистикалық зымыран жүйесі
1970 жылы қарашада фон Штубен тағы да Гротонға барды, бұл жолы 16 айлық күрделі жөндеудің соңында, ол жаңадан жасалған Посейдон С 3 баллистикалық зымыранын тасымалдау үшін модернизацияланды. Бұл зымыран жауынгерлік бөлігінің технологиясы мен дәлдігінде үлкен жетістіктерге ие болды және жүйелі түрде ескі Поларис зымырандарын алмастырды, сондай-ақ "Джеймс Мэдисон" және "фон Штубен" атомдық суасты қайықтарында да қолданылды. 1971 жылдың басында өткізілген сынақтардан кейін, 1971 жылдың ақпан және наурыз айларында "Уильям К. Лау" эсминецінің сүйемелдеуімен екі зымыранды сынақтан өткізді (DASO), ол өзінің алғашқы және екінші Посейдон зымыранын ұшырды. 1971 жылдың мамырында Чарльстонға оралып, жаңа Посейдон зымырандарын алып, стратегиялық қорқыту патрульдерін қайта бастады. 1978 жылдың наурызынан 1978 жылдың мамырына дейін Портсмут теңіз кеме жасау зауытында кеңейтілген жөндеуден өтті. Фон Штубеннің баллистикалық зымыран жүйесі 1980-ші жылдардың басында Trident I (C4) баллистикалық зымырандарын пайдалану үшін екінші рет жаңартылды. Бұл зымырандар сондай-ақ "Джеймс Мэдисон" және "Бенджамин Франклин" класс атомдық суасты қайықтарының тағы 11 SSBN-ге орнатылды, олардың Посейдон зымырандарын алмастырды. Trident зымырандары үш сатылы зымырандар болып табылды, олар инерциялық басқару жүйелерінің жетістіктерімен бірге ұшу қашықтығын арттырды. Фон Штубен Trident I зымыранымен стратегиялық қорқыту патрульдерін 1990 жылдардың басына дейін жалғастырды.
In November 1970, Von Steuben visited Groton once again, this time near the end of a 16 month overhaul during which she was modified to carry the newly developed Poseidon C 3 ballistic missile, which boasted major advances in warhead technology and accuracy and systematically was replacing the older Polaris missiles in the , James Madison and s. Von Steuben conducted post conversion shakedown during the early months of 1971 and, while escorted by the destroyer William C. Lawe for range security, conducted a two missile Demonstration and Shakedown Operation (DASO) in which she fired her first and second Poseidon missiles in February and March 1971, respectively. In May 1971, she returned to Charleston and resumed strategic deterrent patrols carrying the newer Poseidon missiles. She conducted an Extended Refit Period at Portsmouth Naval Shipyard between March 1978 and May 1978. Von Steubens ballistic missile system was upgraded a second time in the early 1980s to use Trident I (C4) ballistic missiles. These missiles were also retrofitted to 11 other SSBNs of the James Madison and Benjamin Franklin classes, replacing their Poseidon missiles, and also were the first missiles carried by the early s. Trident missiles were three stage missiles that provided for increased range along with advances in inertial guidance systems. Von Steuben continued making strategic deterrent patrols into the early 1990s with the Trident I missile.
Пайдаланудан шығару және жою
Von Steuben 1994 жылғы 26 ақпанда қызметтен босатылды және сол күні Әскери-теңіз кемелерінің тізілімінен алынып тасталды. Ядролық қуатпен жүретін кемелер мен су асты кемелерін қайта өңдеу бағдарламасы бойынша Вашингтон штатының Бремертон қаласында оның құрамын бөлшектеу жұмыстары 2000 жылғы 1 қазанда басталды және 2001 жылғы 30 қазанда аяқталды. Von Steuben кеменің жасалғаннан бастап жойылғанға дейінгі мерзімі 37,2 жылды құрады.
Von Steuben was decommissioned on 26 February 1994 and stricken from the Naval Vessel Register simultaneously. Her scrapping via the Nuclear Powered Ship and Submarine Recycling Program at Bremerton, Washington, began on 1 October 2000 and was completed on 30 October 2001. Von Steubens age from delivery to disposal was 37.2 years.