Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дресслер синдромы – жүрек немесе жүрек қабығының зақымдануы салдарынан туындайтын перикардиттің екіншілік түрі. Ол қызба, плевралық ауырсыну, перикардит және/немесе перикардтық эффузиядан тұрады. Дресслер синдромы постмиокард инфаркті синдромы деп те аталады, ал бұл термин кейде перикардиотомиядан кейінгі перикардитті білдіру үшін қолданылады. Оны алғаш рет 1956 жылы Уильям Дресслер Маймонид медициналық орталығында сипаттаған. Оны 1854 жылы сипаттаған Лукас Дресслердің атымен аталған гемоглобинурия синдромымен шатастырмау керек.
Dressler syndrome is a secondary form of pericarditis that occurs in the setting of injury to the heart or the pericardium (the outer lining of the heart). It consists of fever, pleuritic pain, pericarditis and/or pericardial effusion. Dressler syndrome is also known as postmyocardial infarction syndrome and the term is sometimes used to refer to post pericardiotomy pericarditis. It was first characterized by William Dressler at Maimonides Medical Center in 1956. It should not be confused with Dressler's syndrome of haemoglobinuria named for Lucas Dressler, who characterized it in 1854.
Презентация
Дресслер синдромы бұрын миокард инфарктінің шамамен 7% жағдайында асқыну тудыратын құбылыс болған, бірақ эндоваскулярлық коронарлық араласу дәуірінде бұл синдром өте сирек кездеседі. Бұл ауру тұрақты, аз дәрежелі қызба, кеудедегі ауырсыну (көбінесе плевриттік сипатта), перикардит (әдетте перикардтың үйкелісімен анықталады, жатқанда кеудедегі ауырсыну күшейеді, сондай-ақ PR сегментінің төмендеуімен қатар кеңейген ST сегменті байқалады) және/немесе перикардтық эффузиядан тұрады. Симптомдар миокард инфарктінен кейін 2-3 аптадан соң пайда болады, бірақ бірнеше айға дейін кешігуі мүмкін. Көбінесе бірнеше күн ішінде симптомдар басылады және өте сирек жағдайларда ғана перикардтық тампонадаға алып келеді. Эритроциттердің тұну жылдамдығының (ЭТЖ) жоғарылауы – объективті, бірақ бұл нәтиже спецификалық емес зертханалық көрсеткіш.
Dressler syndrome was historically a phenomenon complicating about 7% of myocardial infarctions, but in the era of percutaneous coronary intervention, it is very uncommon. The disease consists of persistent low grade fever, chest pain (usually pleuritic), pericarditis (usually evidenced by a pericardial friction rub, chest pain worsening when recumbent, and diffuse ST elevation with PR segment depression), and/or pericardial effusion. The symptoms tend to occur 2–3 weeks after myocardial infarction but can also be delayed a few months. It tends to subside in a few days, and very rarely leads to pericardial tamponade. Elevated ESR is an objective but nonspecific laboratory finding.
Себептер
Миокардтық инфаркт нәтижесінде пайда болған жаңа миокард антигендеріне қарсы аутоиммунды қабыну реакциясы салдарынан туындайды деп саналады. Ұқсас перикардит кез келген перикардиотомиядан, перикардқа немесе жүрекке тиген жарақаттан немесе жүрек операциясынан кейін пайда болуы мүмкін, бұл посткардиотомиялық синдром деп аталады.
It is believed to result from an autoimmune inflammatory reaction to myocardial neo antigens formed as a result of the MI. Similar pericarditis can be associated with any pericardiotomy or trauma to the pericardium or heart surgery which is called a postcardiotomy syndrome.
Дифференциалдық диагностика
Дресслер синдромын өкпе эмболиясынан ажырату қажет, өйткені бұл соңғы апталарда ауруханаға түскен немесе хирургиялық операция жасаған адамдардағы плевриттік (және плевриттік емес) көкірек ауруының тағы бір анықталатын себебі. Ишемиялық жүрек ауруы.
Dressler syndrome needs to be differentiated from pulmonary embolism, another identifiable cause of pleuritic (and non pleuritic) chest pain in people who have been hospitalized and/or undergone surgical procedures within the preceding weeks. ischaemic heart disease.
Емдеу
Дресслер синдромын емдеуге аспириннің жоғары дозасы тиімді. Кейбір жағдайларда, емге жауап бермеген жағдайларда кортикостероидтар қолданылуы мүмкін, бірақ бірінші айда қарыншаның жазылуының нашарлау қаупі жоғары болғандықтан, қарыншаның жарылу мүмкіндігінің артуына алып келетін болғандықтан, оларды қолдану ұсынылмайды. Басқа қабынуға қарсы емес препараттар (ҚҚЕП), бұрын Дресслер синдромын емдеу үшін қолданылған болса да, қазіргі уақытта аз қолданылады және ишемиялық жүрек ауруы бар пациенттерде қолданудан аулақ болу керек. Атап айтқанда, индометацин сияқты ҚҚЕП жаңа коллагеннің түзілуін тежейді, соның салдарынан инфаркт аймағының жазылу процесіне кедерілді. Басқа ҚҚЕП-терді тек аспиринге төзімді жағдайларда ғана қолдану керек. Перикард қалтасына қан кетуге және тампонадаға алып келуі мүмкін болғандықтан гепариннен аулақ болу керек. Гепаринді тек перикардитпен бірге жүретін жедел миокард инфарктісі (ЖМИ) кезінде ғана қолдануға болады, бұл жағдайда қосымша тромб пайда болуын болдырмау үшін қажет.
Dressler syndrome is best treated with high dose aspirin. In some resistant cases, corticosteroids can be used but are not preferred (avoided) in the first month due to the high frequency of impaired ventricular healing leading to an increased rate of ventricular rupture. Other NSAIDs, though once used to treat Dressler syndrome, are less advocated and should be avoided in patients with ischemic heart disease. One NSAID in particular, indomethacin, can inhibit new collagen deposition, thus impairing the healing process for the infarcted region. Other NSAIDS should be used only in cases refractory to aspirin. Heparin should be avoided because it can lead to hemorrhage into the pericardial sac, leading to tamponade. The only time heparin could be used with pericarditis is with coexisting acute MI, in order to prevent further thrombus formation.