Жапон журналисі және саяхатшысы Сэйго Накано өмірі мен қызметі

Кіріспе

Жапон журналисі және саясаткер (1886–1943)

Сейго Накано (中野正剛) – Жапония Империясындағы журналист және саясаткер, ең алдымен «Тохокай» («Алыс Шығыс қоғамы») партиясын басқарған арқылы оңшыл саясатқа қатысқанымен, сондай-ақ Тоджо Хидекиге қарсылығымен және түсініксіз жағдайларда өз-өзіне қол жұмсауымен белгілі. Фукуока қаласында туған Накано Васеда университетінде төрт жыл оқыды, 1909 жылдың шілдесінде бітіргенге дейін «Жапония және жапондықтар» (Nihon oyobi Nihonjin) журналына бірнеше мақала жазды. Осы және басқа да сөздері мен мақалаларында ол өзінің саяси көзқарастарын білдірді. Накано өмірі бойы Жапонияның билігіне қарсылық көрсетті, Кацура Таро, Барон Танака Гиичидің Сейюкай кабинеті және, ақырында, Тоджо Хидеки сияқты олигархтарды сынады, соңғысы оның өмірін қиюына себеп болды. Алайда, осы қарсылыққа қарамастан, Накано саяси партиялар мен диетада жұмыс істеуге, жас офицерлердің зорлық төңкерістері мен бүліктерін қабылдамауға бекінді. Оның саяси ойларына Ойомей дәстүрі үлкен әсер етті. Жеке тұлғаға қатысты интуиционистік, автономистік көзқарас ұстанатын Ойомей ой-пікірі байлық пен жемқор билікке бағынудан гөрі «жақсы» немесе «әділ» деп танылған нәрсені ұстануды баса көрсетті. Саиго Такамориді, Накано өзінен әлдеқайда ұлы батыр деп есептеді, Ойомей Мейджи үкіметіне қарсы көтерілісін батырлық деп қастерледі. Мейджи қалпына келтіру туралы пікірінде Накано бұл оқиғаны Шогунаттың деспотиялық билігіне қарсы халықтың наразылығының нәтижесі деп қарастырды. Бірақ қалпына келтірудің көшбасшылары деспотиялық үкіметке қарсы ерлікпен күш салғанмен, Саиго сияқты бостандыққа құштар адамдар шеттетіліп, Мейджи олигархиясы Батыс идеяларының елге ағылуына жол беріп, Жапонияның ерекше рухын жойып, халық қалауына қарсы олигархиялық бюрократиялық жүйені құрды. 1-ші Конституциялық қорғау қозғалысы кезінде ол «Асахи Шимбун» газетінде жазушы ретінде Кацура кабинетіне және ханбацу жүйесіне қатысты шабуылдар жасады, бұл оған либерал ретінде бедел әкелді, бірақ газеттің наразылығына да себеп болды, нәтижесінде ол 1916 жылы «Тохожиронша» газетін шығарды. 1920 жылы диетаға сайланғаннан кейін Накано жас реформатор саясаткерлердің қатарына қосылды, ақырында 1922 жылы Инукай Цуёси және «Какушин Курабу» (Реформа клубы) бірікті, бірақ кейіннен екі үлкен партияның бірінен тыс жерде ешқандай маңызды өзгеріс жасалмайды деп сеніп, 1924 жылы «Кенсейкайға» ауысты. Маньчжурия оқиғасынан кейін Накано заговоршыларды бағалады, олардың шешуші әрекеттерін Танака кабинетінің Қытай мәселесі бойынша қатал саясат пен АҚШ-қа бағыну арасындағы тартыспен салыстырды. 1930 жылдардың басындағы дағдарыс жағдайында мықты үкімет құру үшін Накано алдымен «Сейюкай» мен «Минсейто» одағын ұйымдастыруға тырысты, содан кейін Адачи Кензомен бірге «Kokumin Domei» (Азаматтар Альянсы) саяси партиясын құрды. Алайда, екі тұлға арасындағы келіспеушіліктерге байланысты Накано 1936 жылы «Тохокайды» құру үшін бөлінді. Ақырында ол «Тайсей Йокусанкайға» қосылды, бірақ 1940 жылдың соңында консервативті күштер, негізінен заибацулар мен партиялық саясаткерлер оған қойған шектеулерге наразылық білдіріп, кетіп қалды. Ол Тоджо Хидеки мен оның кабинетіне қарсы күресіп, 1943 жылы үкімет қысымымен өз-өзіне қол жұмсады.

Seigō Nakano (中野正剛) was a journalist and politician in Imperial Japan, known primarily for involvement in far right politics through leadership of the Tōhōkai ("Far East Society") party, as well as his opposition to Tōjō Hideki and eventual suicide under murky circumstances. Born in the city Fukuoka, Nakano went on to attend Waseda University for four years, writing a number of articles for the journal Nihon oyobi Nihonjin (Japan and the Japanese) before graduating in July 1909. In these and in other speeches and articles he would produce, he expressed his political views. Nakano maintained an opposition to Japan's establishment throughout his life, criticizing in turn oligarchs such as Katsura Tarō, the Seiyūkai cabinet of Baron Tanaka Giichi, and eventually Tōjō Hideki, the last of which ultimately cost him his life. Despite this opposition, however, Nakano would remain committed to working within political parties and the diet, rejecting the violent coups and putsches of young officers. Of great influence on his political thought was the Ōyōmei tradition. Embracing an intuitionist, autonomist view of the individual, Ōyōmei thought emphasized the following of what one identifies as "good" or "just", over wealth and obedience to corrupt authorities. In the case of Saigō Takamori, who Nakano held as a hero far greater than himself, Ōyōmei sanctified his rebellion against the Meiji Government as heroic. In his views of the Meiji Restoration, Nakano viewed the event as the result of popular discontent at the Shogunate's despotic rule. But though the leaders of the restoration had been united in a heroic effort against despotic government, a split occurred in which men valuing liberty such as Saigō were sidelined and instead, the Meiji oligarchy allowed Western ideas to flood into the country, eroding Japan's unique spirit and creating a system of oligarchic bureaucratic rule which was opposed to popular will. During the 1st Constitutional Protection Movement, he relentlessly attacked the Katsura cabinet and the hanbatsu system of clique government as a writer at the Asahi Shimbun, earning him both a reputation as a liberal and the displeasure of the paper, leading him to launch the Tohojironsha paper in 1916. After election to the diet in 1920, Nakano would join a generation of younger, reformist politicians, eventually aligning with Inukai Tsuyoshi and the Kakushin Kurabu (Reform Club) in 1922, but later believed no serious change could be made outside of one of the two major parties and transfer to the Kenseikai in 1924. Following the Manchurian Incident, Nakano admired the plotters, contrasting their decisive action with the Tanaka cabinet's wavering between hardline policy and capitulation to the United States on China issues. To form a strong government to deal with the climate of crisis in the early 1930s, Nakano first attempted to organize a union of the Seiyukai and Minseito, then organizing the Kokumin Domei (Citizens’ Alliance) political party with Adachi Kenzo when he failed. Due to disagreements between the two personalities, however, Nakano split to form the Tōhōkai in 1936. Eventually, he would join the Taisei Yokusankai, but left in late 1940 in protest over the restraints imposed on it by conservative forces, primarily the zaibatsu and party politicians. He would go on to become a vicious opponent of Tōjō Hideki and his cabinet before committing ritual suicide while under government pressure in 1943.

Ерте өмір

Накано Цинтаро Накано (中野甚太郎) Кюсюдегі Фукуока қаласында туды, ол отбасының үлкен және аға баласы болған. Оның әкесі Тайжиро Накано кедей самурайлар отбасынан шыққан, кепілдік беру дүкенінің иесі еді. Оның анасы Тора Накано болды. Наканоның Тайсуке және Хидето деген екі ағасы, ал Теру және Мура деген екі қарындасы болды. 5 жасынан 14 жасқа дейін Накано бастауыш мектепті бітіріп, содан кейін Фукуока префектурасының Шуюкан мектебіне оқуға түсті. Бастауыш сыныптарда оқығанда ол жақсы оқушы болып есептелді. Шуюкан мектебінде Накано дзюдоға қызығушылық танытты, бірақ бірінші курста аяғына жарақат алып, қайта оқуға мәжбүр болды, бұл оның әскери қызметке қабылдануына кедергі келтірді. Осы кезеңде ол мектеп журналына Масаката деген псевдониммен мақалалар жаза бастады және Шимбукан деп аталатын жауынгерлік өнер орталығын құруға көмектесті. 1905 жылдың сәуір айында Накано Токионың Шинжуку ауданында орналасқан беделді жеке университет – Васеда университетінің Саяси ғылымдар факультетіне оқуға түсті. Сол кезде оның әкесінің бизнесі банкротқа ұшырағандықтан, оқу ақысын төлеу үшін «Нихон ойоби Нихондзин» («Жапония және жапондықтар») журналына жаза бастады, осылайша журналдың иесі Мияке Сетсуреймен танысты. Сонымен қатар, ол құпия ультраұлттық қоғам Генёшаның ең ықпалды тұлғасы Мицуру Тоямамен де танысты. Накано ешқашан Генёшаға қосылмаса да, өмір бойы онымен және Тоямамен байланысын сақтап келді. Васеда университетіне түскеннен кейін төрт жыл өткен соң, 1909 жылдың шілде айында бітірді.

Журналистикадағы мансабы

Накано бітіргеннен кейін саясатқа қадам басу үшін журналистика саласында мансап қуды. 1911 жылы ірі әрі танымал «Асахи Шимбунға» ауысудан бұрын ол қысқа мерзімге «Ничи Ничи Шимбунда» жұмыс істеді. «Асахида» жазған мақалаларында ол саяси көзқарастарын жариялады, мысалы, «Қызметтегі және қызметтен тыс саясаткерлер» деген мақаласында аристократия өкілі Кацура Тароны және тағы бір аристократ, сондай-ақ көпшілік «Сейюкай» партиясының жетекшісі Сайонжи Кинмочиді сынға алды. Олардың біреуі премьер-министрліктен кеткенде, екіншісі оның орнына келіп отыруына жасаған келісімін айыптады. Синхай революциясы кезінде Накано Ямагата Аритомо сияқты адамдардың қарсылығына қарамастан, революционерлерді қолдады және Шанхайға іссапармен барып, Сунь Ятсенмен кездесті. Тайшо саяси дағдарысы басталғанда, Накано «Асахидағы» лауазымын пайдаланып, Кацура Таро мен үкіметті қатал сынады және 1913 жылы хаттарын кітапқа жинады. Алайда, Наканоның газеттегі батылдығы оған басшылықта көп жау жаратты, сол жылы ол Кореяға ауыстырылды. Кореяда ол губернатор Тераучи Масатакеді колонияны деспотиялық түрде басқарғаны үшін сынады. Кореяға көшуден бұрын Накано Мияке Сетсурейдің қызы Тамикоға үйленді. 1915 жылдың наурыз айында Накано Кореядағы қызметін аяқтап, Ұлыбританияға сапарлады. Ол кезде Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған еді. Саяхаты барысында ол Батыс державаларына деген наразылығын күшейтіп, жалпыазиялық идеяға сене бастады. Ұлыбританиядағы жағдайды ыдырау белгілері деп санады және 1917 жылы Батыстың екіжүзділігін айыптайтын мақала жазды. Олар әділдік пен өз ұлтының тағдырын өзі шешуді уағыздаса да, өз отарларында зорлық-зомбылықты жалғастырды. Наканоның көңілі қатты күйзеліске түсіп, 1916 жылы АҚШ арқылы Жапонияға жоспарланған мерзімінен бұрын оралуға шешім қабылдады. Жапонияға оралғаннан кейін «Асахидан» кетіп, «Тохожиронша» («Шығыс шолуы») газетінде жұмыс істеді, оның бас редакторы болды. «Тохожиронша» мен «Нихон ойоби Нихондзин» газеттері кейіннен Канто жер сілкінісі салдарынан қирап, 1923 жылы «Гакан» («Біздің көзқарастарымыз») газетін құру үшін бірікті. «Тохожиронша» арқылы ол Окума кабинетінің жиырма бір талабын сынады, жапондық делдалдық арқылы Қытайдың солтүстік және оңтүстік үкіметтерін қайта біріктіруді қолдады және күріш көтерілісін жақтады. Ол сондай-ақ Сибирьге жасалған интервенцияға қарсы шығып, кеңестік Ресейді мойындауды талап етті, өйткені бұл ағылшын-американдық блоктың үстемдігін әлсіретеді деп сенді. 1919 жылы Накано Версальдегі бейбітшілік конференциясы туралы баяндама жасау үшін сапарға шықты. Жапонияға оралғаннан кейін ол үкіметтің АҚШ-қа қарсы күрестегі әлсіздігін сынады, нәтижесінде газет таралымы 2000-нан 7000-ға дейін үш еседен астамға өсті.

After Nakano’s graduation, he pursued a career in journalism as a way to eventually enter politics. He worked at the Nichi Nichi Shimbun for a short while before transferring to the larger and more famous Asahi Shimbun in 1911. Writing for the Asahi, he published his political views on matters, such as in “Politicians in and out of Office”, a writing in which he criticized Katsura Taro, a member of the aristocracy, and Saionji Kinmochi, another member of the aristocracy as well as the leader of the majority Seiyūkai party, for their arrangement in which when one resigned the office of Prime Minister, the other would take his place. During the Xinhai Revolution, Nakano expressed his support of the revolutionaries against the criticism of figures such as Yamagata Aritomo and travelled to Shanghai on a business trip, meeting Sun Yat Sen. When the Taishō Political Crisis began, Nakano used his position at the Asahi to become a scathing critic of Katsura Tarō and cabinet, compiling his letters into a book in 1913. Nakano’s boldness at the paper had earned him many enemies in its management, however, and he was transferred to Korea that year. While there, he criticized Governor Terauchi Masatake for his despotic rule of the colony. Nakano married Tamiko, the daughter of Miyake Setsurei, before he transferred to Korea. In March 1915, Nakano finished his term in Korea and travelled to the United Kingdom. By this time, the 1st World War had begun. On his trip, he acquired a further distaste for the Western powers and belief in Pan Asianism. What he saw in Britain he believed to be signs of decadence, and in 1917, he would write an article condemning the hypocrisy of the West, which preached justice and self determination while perpetuating oppression in their colonies. So disappointed was Nakano that in 1916, he decided return to Japan earlier than planned by way of the United States of America. After returning to Japan, he left the Asahi and joined the Tohojironsha (Eastern Review) newspaper, of which he became Chief Editor. The Tohojironsha and Nihon oyobi Nihonjin would also later merge due to the destruction of the Kantō Earthquake to form the paper Gakan (Our Views) in 1923. Through the Tohojironsha, he criticized the Ōkuma cabinet's Twenty One Demands, supported the reunification of China's northern and southern governments through Japanese meditation, and supported the rice rioters. He also opposed the Siberian Intervention and urged recognition of the Soviet Russia, believing it would weaken the dominance of the Anglo American bloc. In 1919, Nakano travelled to report on the peace conference at Versailles. Upon returning to Japan, he blasted the government's weakness in confronting the United States, in the process more than tripling the paper's circulation from 2000 to 7000.

Саясаттағы өрлеуі

1917 жылы Накано өзінің туған қаласы Фукуокада диеталық орын үшін тәуелсіз науқан жүргізді, бірақ сәтсіз аяқталды. 1920 жылы ол қайтадан сайлауға түсті. Енді «Тохожиронша» басылымдарындағы жазбаларының арқасында артқан даңқы, «Қара Аждаһа» қоғамы қолдаған қарсы үміткердің сайлаудан бас тартуы (ол Ресей мәселесінде Наканоға қарама-қарсы пікірде болды) және сайлаушылардың көбеюі Наканоға диетада орын алуға көмектесті. Ол ұлттық қайта құруды жақтаған жапон саясаткерлерінің жаңа, реформашы буынының бір бөлігіне айналды. Соғыстан кейінгі наразылықтың жаңа партияларға сол кездегі екі үлкен партия – Сейюкай мен Кенсейкаймен бәсекелесуге мүмкіндік беретініне үміттене отырып, Накано 1921 жылы «Тәуелсіздер клубына» (Мушозоку Курабу), ал бір жылдан кейін «Реформа клубына» (Какушин Курабу) қосылды. Екеуі де жас, прогрессивті элементтерімен көзге түсетін партиялар еді, соңғысы Инукай Цуюсидің ықпалында болды, оны Накано Тайшо саяси дағдарысы кезінде ынта-қайратпен қолдаған болатын. Бірақ уақыт өте келе Накано Инукайдың билікпен жиі келісімдерге баруына көңілі тоймады, сондай-ақ кішігірім партияда қалып, ешқандай нақты өзгеріске ықпал ете алмайтынына сене бастады. 1924 жылы ол «Конституциялық саясат қауымдастығына» (Кенсейкай) қосылып, Адачи Кендзо фракциясына қосылды. 1927 жылы Кенсейкай Вакацуки кабинеті өзінің қарсыласы Сейюкаймен келісім жасады, бұл ресми түрде жаңа императордың таққа отыруына деген құрметпен түсіндірілді, бірақ шындығында жалпыға бірдей сайлау құқығы бойынша өткізілетін елдің алғашқы сайлауының қандай нәтижелер беретініне қатысты белгісіздік болды. Бұл қадам Кенсейкай ішінде сынға ұшырады, соның салдарынан Накано Қаржы министрлігінің кеңесшісі болып тағайындалды. Алайда, сол жылдың соңында Вакацуки кабинеті құлағаннан кейін Накано лауазымынан кетуге мәжбүр болды, ал барон Танака Гиичи жаңа Сейюкай кабинетін құрды. Накано Танака мен оның кабинетімен бірнеше рет қақтығысты. 1926 жылы ол Танаканы Сибирьге жасалған интервенция кезінде әскери министр болып жұмыс істегенде қаржыны жымқыруда айыптады. Танака премьер-министр болған кезде Накано оған қарсы сынап-жарғылады, Қытай мен Маньчжурияға қатысты қатаң сыртқы саясатын сынады, сондай-ақ АҚШ алдында әлсіздік танытты. 1927 жылы Накано Кенсейкайдың мұрагері – Минсейто партиясын құруға көмектесті. Партиядағы беделінің артуын көрсете отырып, Накано партия директоры, сайлауалды кампания жетекшісі болды және партия бағдарламасын әзірлеуге жауапкершілік алды. Жан Цуолиннің қазасынан кейін Танака кабинеті құлағаннан кейін Хамагучи Осачи басқаратын Минсейто кабинеті құрылды. Наканоға Парламенттік байланыс вице-министрі лауазымы ұсынылды, ол онда мемлекеттік және жеке меншік компаниялардың аралас құрылымын құру арқылы телефон индустриясын кеңейту жоспарын жасады, бірақ оның жоспарларын премьер-министр Хамагучиге жасалған қастандық әрекетінен ауыр жарақат алғаннан кейін премьер-министр міндетін атқарушы болған Шидехара Киджуро тоқтатты. Накано наразылық білдіріп, отставкаға кетті. Наканоның Минсейтомен келіспеушіліктері болды, әсіресе алтын стандартты қайта енгізу мәселесінде, ол оны кемшілік деп есептеді. 1931 жылы Маньчжурия оқиғасы болғанда, Накано жас офицерлердің жағына шығып, олардың рухын жоғары бағалады және «Ōyōmei» дәстүріне ықпал етті, ол әрекет пен интуицияға баса назар аударды. Жас офицерлермен элиталық бюрократияны ұнатпағанына қарамастан, Накано әрқашан жүйе ішінде жұмыс істеуге тырысты.

In 1917, Nakano campaigned independently to win a diet seat in his hometown of Fukuoka, but failed. In 1920, he campaigned again. Now aided by greater fame from his writings at the Tohojironsha, the withdrawal of a rival candidate backed by the Black Dragon Society (which had taken a stance opposite to Nakano on Russia issues), and an expanded electorate, Nakano won a seat at the diet, becoming part of a new, reformist generation of Japanese politicians advocating national reconstruction. Hoping that the postwar discontent would allow new parties to compete with the two dominant parties of the day, the Seiyukai and Kenseikai, Nakano first joined the Mushozoku Kurabu (Independents' Club) in 1921, and one year later, the Kakushin Kurabu (Reform Club), both parties with a significant younger, progressive element, the latter of which dominated by Inukai Tsuyoshi, whom Nakano had fervently supported during the Taisho Political Crisis. Over time, however, Nakano had come to be frustrated with Inukai's repeated compromises with the establishment and also began to believe that by remaining in a minor party, he would be unable to affect any real change. In 1924, he joined the Kenseikai (Constitutional Politics Association), aligning himself with Adachi Kenzō's faction. In 1927, the Kenseikai Wakatsuki cabinet called a truce with their rival, the Seiyūkai, officially out of respect for the beginning of the new Emperor's reign but in truth over uncertainty over what results the nation's first elections under universal suffrage might bring. This move was criticized within the Kenseikai, leading to resignations which allowed Nakano to be appointed a Finance Ministry Councillor. After the fall of the Wakatsuki cabinet later that year, however, Nakano would be forced to leave his post, and a new, Seiyūkai cabinet was formed by Baron Tanaka Giichi. Nakano would clash several times with Tanaka and his cabinet. Earlier in 1926, he had accused Tanaka of embezzling funds while War Minister in the Siberian Intervention. During Tanaka's time as Prime Minister, Nakano would launch a barrage of criticism against the man, attacking him over his heavy handed foreign policy towards China and Manchuria, as well as showing weakness before the United States. In 1927, Nakano helped found the Minseitō party, the successor to the Kenseikai. Representing his increased fortunes within the party, Nakano became a party director, campaign manager, and was also give responsibility for drafting the party program. After the Tanaka cabinet fell following the fallout of Zhang Zuolin's assassination, a Minseitō cabinet under Hamaguchi Osachi was formed. Nakano was offered the position of Parliamentary Vice Minister of Communications, and while there, he developed a plan to expand the telephone industry through the formation of a company partly government owned and partly privately owned, but his plans were blocked by Shidehara Kijūrō, who had become acting Prime Minister after Prime Minister Hamaguchi was severely wounded in an assassination attempt, and Nakano resigned in protest. Nakano would have further disagreements with the Minseitō, particularly over their reimplementation of the gold standard, which he believed was flawed, and when the Manchurian Incident broke out in 1931, Nakano sided with the young officers, praising their spirit and influenced by the Ōyōmei tradition, which stressed action and intuition. Despite sharing a dislike of the elitist bureaucracy with the young officers, however, Nakano would always attempt to work within the system.

Минсейтомен ажырасу

1932 жылы Ұлы депрессия және Маньчжурия оқиғасы сияқты соңғы оқиғалар Наканоны әлем мен билік құрылымының дағдарысқа бет бұрып бара жатқанына көндірді. Мықты үкімет құру үшін ол бастапқыда екі ірі саяси партия – Сейукай мен Минсейтоның бірігуін құруға тырысты. Бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталған соң, Накано Адачи Кендзо және оның жақтастарымен бірге Кокумин Домей (Ұлттық Альянс) құрып, Минсейтодан бөлінді және ұлттық жаңғырту туралы бұрынғы ұсыныстарын кеңейтіп, дамытты. "Тенкан Нихон но Доко" ("Өзгерістегі Жапонияның бағыттары") атты жарияламасында ол сол кездегі басты үрдістің бірпартиялық жүйеге қарай бағытталғанын, ал британдық үлгідегі парламенттік саясат пен еркін экономика ескіргенін мәлімдеді. 1933 жылғы "Кокка Кайдзо Кейкаку Корио" ("Ұлттық жаңғырту жоспарының жобасы") атты жарияланымда Накано корпоративтік жүйені жақтады. Кокумин Домей құрылғаннан кейін партиялық бағдарлама "халықтың тұрмысын қамтамасыз етуді мақсат ете отырып", "бақыланатын экономиканы" құруға шақырды. Жапонияны жаңғырту жолында Накано Канжи Ишивара сияқты әскери қайраткерлермен байланыс орнатып, Маньчжурияны мойындауды ынталандырды. Алайда Наканоның Кокумин Домейдегі уақыты шектеулі болды. 1932 жыл өте бара жатқанда, оны үмітсіздікке толы билік құрылымынан бөлінуге итермелеген дағдарыс сезімі де әлсіреп, Адачидың тудырған керісіншіліктері күшейді. Наканоны әсіресе Адачидың партиялық форма – қара көйлек киюден бас тартуы, себебі ол оны көңілсіз деп ойлады, және Окада кабинетіне қолдау көрсетуі қынжырды. 1936 жылдың мамырында Накано "Тохокай" ("Алыс Шығыс Қоғамы") құрып, бұл оның халықтық партия құруға жасаған соңғы әрекеті болды. 30-жылдардың басында Наканоның отбасында да қайғылы оқиғалар орын алды. 1934 жылы әйелі туберкулезден, 1931 жылы баласы шаңғы тебу кезінде апатқа ұшырап, ал 1935 жылы екінші ұлы қан уланудан көз жұмды. Ел деңгейінде дағдарыс сезімінің әлсіреуі Наканоны Жапонияның ұлттық жаңғыруы Маньчжурия оқиғасындағыдай халықаралық шаралар арқылы жеделдетілуі мүмкін екендігіне сендірді.

By 1932, recent events such as the Great Depression and Manchurian Incident had convinced Nakano that the world and the establishment were drifting towards crisis. In order to form a strong government, he first attempted to create a union of the two largest political parties, the Seiyukai and Minseito. When this attempt failed, however, Nakano formed the Kokumin Dōmei (National Alliance) with Adachi Kenzō and his faction, breaking away from the Minseito, then elaborating and going further on his earlier proposals for national reconstruction. In the pamphlet Tenkan Nihon no Dōkō (Trends of Japan in Transition), he now claimed that the general trend of the times was towards one party states, and that parliamentary politics and laissez faire economics, both based on the British model, were outdated. In a later 1933 publication, Kokka Kaizō Keikaku Kōryō (Outline Plan for National Reconstruction), Nakano would advocate for a corporatist system. Upon the formation of the Kokumin Dōmei, the party platform called for the establishment of a "controlled economy", "aiming at the guarantee of the masses' livelihood". In his campaign for a reconstruction of Japan, Nakano would also forge ties with military men such as Kanji Ishiwara and advocate heavily for the recognition of Manchukuo. Nakano's time in the Kokumin Dōmei would be limited, however. As 1932 passed, so did the sense of impending crisis which had convinced him to break away from the hopefully soon to be irrelevant establishment parties, and tensions which Adachi increased. Of particular frustration to Nakano was Adachi's refusal to wear the blackshirt, the party uniform, because he thought it looked silly, and his support of the Okada cabinet. In May 1936, Nakano broke off to form the Tōhōkai ("Far East Society"), his final attempt at forging a mass based party. Tragedy also struck Nakano's family in the early 30s. His wife perished of tuberculosis in 1934, his son died in a skiing accident in 1931, and his second eldest son died of blood poisoning in 1935. On the national scale, the fading sense of crisis came to convince Nakano that a national reconstruction of Japan could be spurred on through international action, as with the Manchurian Incident.

Гитлермен кездесу және ИРАА-да болған уақыт

26 ақпандағы оқиға кезінде Накано ұлдарын алыстан көтерілісшілерді көруге қуанып алып келді, бұл оқиға қайта жаңғыруды бастауы мүмкін деп санайды, бірақ көтеріліс басылған кезде Наканоның үміті де солай күйреп қалды. Алайда Қытай соғысының басталуымен ол осы жанжалдың Жапонияны қайта құруға қажетті мүмкіндік болады деп сенді. Накано соғысты ынтамен қолдап, Чан Кай Шек Батыстың қуыршағы екенін мәлімдеді. 1937 жылдың желтоқсан айында ол Бенито Муссолинимен жеке кездесу өткізді. Келесі айда Накано Адольф Гитлер мен Иоахим фон Риббентроппен кездесіп, неміс диктаторына Қытайдың ұлттық үкіметі өлім аузында екенін айтты. Ол сондай-ақ ағылшын-американдық блогына қарсы Ось державаларымен тығыз ынтымақтастық орнатуға шақырды. Осы кезде Наканоның нацистік және әскери риторикасы диетада оған жаулар табуын бастады. 1939 жылы Накано Тохокайды социалистік Шакай Тайшутомен біріктіру арқылы кеңейтуге тырысты. Соңғы жылдары бұл партия әскер мен бюрократияны заибацуларға қарсы қолдауға көбірек бейімделді, капитализмге қарсы ортақ мақсатта бірігіп, Қытай соғысын қолдады. Алайда, билікті бөлу мәселесі бойынша келіспеушіліктерден кейін бірігу сәтсіз аяқталды және екі тарап тек достық қарым-қатынасты сақтауға келісті. Сол жылы Қытайға сапармен келген Сейукай мен Минсейто Наканоға диетада шабуыл жасап, оның қолдауын азайтып, отставкаға кетуге мәжбүр етті, бірақ ол кейіннен 1942 жылы қайта сайланды. 1939 жылдың қаңтар айында Накано тоталитарлық Жапонияның қажеттілігі туралы сөз сөйледі. Ол "фашизм де, нацизм де біздің ұлтымызға жарамайды" дегендерге қарсы шықты. Ол содан кейін ескі стильдегі консервативті деспотизм мен "негізге негізделген тоталитаризмді" ажыратты. Көпшілік билікке қарсы (өйткені көпшілік "қазіргі заманның құлдырауына нақты себепкер") және "басқаларға қамқорлық танытпайтын жекелеушілікке" қарсы тұрып, ол "демократиядан асып түсетін үкіметке" шақырды, ол "адамның мәнін" ескереді. "Ортақ идеалдар мен сезімдерді бөлісетін" адамдардың бірігуі арқылы "үлкен ұлттық ұйым" құрылуы мүмкін. Жоғары азаматтық және әскери шенеуніктердің, сондай-ақ артықшылықты капиталдың билік монополиясына қарсы күресте ол жапондық жағдайға антисемитизм тақырыбын бейімдеді. Гитлердің Ұлы соғыста Германияның жеңілісі Германия мен Австралия бюрократиясымен біріккен қаржы мен басқарудағы еврейлердің үстемдігіне байланысты болды деген мәлімдемесін еске түсіріп, ол соғыс уақытындағы жапон экономикасын бюрократтар мен мемлекеттік экономикалық агенттіктердегі капиталистік серіктестерінің бақылауымен салыстырды, оларды сипаттау үшін "юдая шуги" (еврейлік ойлау қабілеті) деген ұғымды енгізді. 1940 жылы Накано Жапонияда жаңа тәртіпті ұйымдастыруға көмектесетін орган құруға дайындық жасау үшін ой-толғау орталығы ретінде премьер-министр Фумимаро Коноэ құрған Жаңа құрылымды дайындау комитетіне қосылды. Сол жылдың соңында Тайсей Йокусанкай (Императорлық басқаруға көмек көрсету қауымдастығы) осы органның нәтижесінде құрылды және Накано атқарушы директор болып тағайындалды. 1942 жылғы сайлау нәтижесі де Наканоны көңілсіздікке түсірді, өйткені ол 46 үміткерді тіркеді және 20-сы сайлануын күтті, бірақ тек 7-і, өзінің ішінде, сәтті болды. Ол "Йокусан Сейжикай" ұйымына қосылды. Ақырында Накано Тоджо мен ИРАА-ны қатты сынады. Ол партияның халыққа диктатура орнату үшін бюрократияның құралына айналып бара жатқанын және оның халық еркінен алыс екенін мәлімдеді. Ол Тоджоны деспот деп атады. Наканоның Тоджоға ашуының себептері бюрократияның қатал экономикалық бақылауы мен Тынық мұхитындағы Жапонияның жағдайының нашарлауы болды. Перл-Харборға шабуылға дейін Накано Оңтүстік-Шығыс Азиядағы отарлық аумақтарға кеңеюді ынтамен қолдады, өйткені Франция мен Нидерландыдағы еуропалық билеушілер немістермен басып алынған немесе Ұлыбритания жағдайында Германиямен соғысқа байланысты ұсталған, оларды Жапония оңай басып алып, босата алады. Алайда, АҚШ-ты қақтығысқа тарту Наканоны алаңдатты. Васеда университетінде Накано "Әлем жеке тұлға арқылы өркендейді" (Тенка Ичинин о Мотте Окору) атты сөз сөйледі. Онда ол Киши Нобусуке мен бюрократияны сынап, Жапонияның соңғы тарихын қарастырды. Ол сондай-ақ белгілі жапон либералы Итагаки Тайсукені және жалпы жапон либерализмін мақтап, оны ағылшын-американдық либерализмінен ажыратты. Мұндай сын оған үкімет тарапынан күшейтілген қысымды әкелді. Наканоға мақалалар жариялауға немесе қоғамдық сөздер сөйлеуге тыйым салынды. 1943 жылдың маусымында Накано диета мүшесінің қуылғандығына байланысты "Йокусан Сейжикай" ұйымынан кетті. Өмірінің соңғы айларында Накано Тоджо кабинетін құлатуға көмектесуге тырысты. Ол Коноэ Фумимаро, жоспарлау кеңесінің офицері Танабе Тадао, Мацумаэ Сигэёси, Хатояма Ичиро және Хигасикуни ханзадасы сияқты адамдарға жүгінді. Ақырында Накано аға дипломаттарды Тоджоны қызметтен алып тастап, оның орнына генерал Угаки Казусиге қоюға көндіруді жоспарлады. Тоджоның адал жақтастары әскер мен үкіметтен қуылса, экономика соғыстың бағытын өзгерту үшін және АҚШ-ты бейбіт келісімдерге мәжбүр ету үшін қайта құрылатын еді. 21 қазан күні Тоджо кабинеті экономикалық бақылауды күшейту жоспарын ұсынғанда Наканоны диетадан шығарып тастауды көздеп, полиция Наканоны және 100-ге жуық адамды қамауға алды. Қамауда Накано үкімет туралы зиянды қаңқу сөздер таратқанын мойындады. Алайда, бұл мойындау оны заңды түрде ұстап тұруға және 26 қазан күнгі диета отырысына қатысуына кедері келтіре алмағандықтан, Накано келесі күні диетаға қатыспау туралы келісімге қол қойды және 25 қазанда босатылды. Накано өмірге қол жұмбас алдында, оның бөлмесіндегі Гитлер мен Муссолинидің портреттері Кусуноки Масасиге, адалдығымен танылған самурайдың мүсінімен және өмірі бойына құрмет тұтқан Сайго Такаморидің өмірбаянымен ауыстырылды. Оның жерлеу рәсіміне 20 000 адам қатысты.

During the February 26th Incident, Nakano excitedly took his sons to see the rebels from afar, believing the incident could spark a renovation, but as the revolt was crushed, so were Nakano's hopes. With the start of the China War, however, he believed the conflict would be the chance needed to restructure Japan. Nakano enthusiastically supported the war, claiming that Chiang Kai Shek was a puppet of the West. In December 1937, he had a personal audience with Benito Mussolini. In the next month, Nakano met with Adolf Hitler and Joachim von Ribbentrop, where he told the German dictator that China's Nationalist Government was on its deathbed. He also urged close cooperation with the Axis powers against the Anglo American bloc. By this point, Nakano's pro Nazi and pro military rhetoric was beginning to earn him enemies in the diet. In 1939, Nakano would attempt to expand the Tōhōkai through a merger with the socialist Shakai Taishūtō. In recent years, the latter party had increasingly come to support the military and bureaucracy against the zaibatsus, making common cause through shared opposition to capitalism and supporting the China War. In the end, however, the merger would fail due to disagreements over the distribution of power and the two parties would simply agree to maintain friendly relations. On a visit to China that same year, the Seiyukai and Minseito attacked Nakano in the diet, eroding his support and forcing him to resign, though he would later be re elected in 1942. In January 1939, Nakano gave a speech on the need for a totalitarian Japan. He argued against those who "say that neither fascism nor Nazism are appropriate for our nation." He then distinguished between old style conservative despotism, and a "Totalitarianism based on essentials." Arguing against majority rule (as the majority "is the precise cause of contemporary decadence") and "an individualism which shows no concern for others", he calls for a "government going beyond democracy" giving consideration to "the essence of human beings." With organic unification of individuals "sharing common ideals and a common way of feeling," there can be formed "a perfect national organization." In his struggle against the growing monopoly of power by high civil and military officials and privileged capital, he even adapted the theme of anti semitism to the Japanese scene. Recalling Hitler's claim that Germany's defeat in the Great War had been due to Jewish domination of finance and administration in collusion with the German and Australian bureaucracy, he drew an analogy with the control of the wartime Japanese economy by bureaucrats and their capitalist collaborators in state backed economic agencies, coining the concept of "yudaya shugi" (Jewish mentality) to describe them. In 1940, Nakano joined the New Structure Preparatory Committee, an organization formed by Prime Minister Fumimaro Konoe as a think tank to prepare the creation of a body which could help organize a new order in Japan. Later that year, the Taisei Yokusankai (Imperial Rule Assistance Association) would be formed as the result of that body and Nakano would be appointed as an Executive Director. The results of the 1942 election also proved a disappointment to Nakano, as he had fielded a total of 46 candidates and expected to have 20 elected, but only 7, including himself, were successful. He joined the Yokusan Seijikai after its formation. Eventually, Nakano became a harsh critic of both Tōjō and the IRAA. He claimed that the party was becoming a tool of the bureaucracy to establish a dictatorship over the people and that it was unrepresentative of popular will. He also labelled Tōjō as a despot. Among the reasons for Nakano's anger at Tōjō were the harsh regime of economic controls led by the bureaucracy and Japan's decreasing fortunes in the Pacific War. Prior to the attack on Pearl Harbor, Nakano had been a strong advocate of expansion into the colonial territories of Southeast Asia, which, as their European masters were either occupied by the Germans in the cases of France and the Netherlands or held down by the conflict with Germany, in the case of Britain, they would be easily occupied and liberated by Japan. The bringing in of the United States into the conflict, however, worried Nakano. At Waseda University, Nakano gave a speech entitled "The World Prospers through the Individual" (Tenka Ichinin o Motte Okoru). In it, he criticized Kishi Nobusuke and the bureaucracy, going over Japan's recent history. He also praised Itagaki Taisuke, a well known Japanese liberal, as well as Japanese liberalism in a broad sense, contrasting it with Anglo American liberalism. Such criticism brought only greater government pressure upon him. Nakano was forbidden to publish articles or make public speeches. In June 1943, Nakano resigned from the Yokusan Seijikai over the expulsion of a diet member. In the final months of his life, Nakano attempted to aid in overthrowing the Tōjō cabinet. He reached out to men such as Konoe Fumimaro, Tanabe Tadao, who was an officer on the Planning Board, Matsumae Shigeyoshi, Hatoyama Ichirō, and Prince Higashikuni. Ultimately, Nakano planned to convince the senior statesmen to remove Tōjō and have him replaced by General Ugaki Kazushige. Tōjō loyalists would then be purged from the Army and government while the economy would be rationalized to turn the tide of the war and force the United States into peace talks. Hoping to have Nakano removed from the diet when the Tōjō cabinet presented a plan for greater economic controls, on October 21, Nakano and 100 others were arrested by the police. While in confinement, Nakano confessed to spreading harmful rumors about the government. As this confession was not enough to legally confine him and prevent from attending the October 26th Diet session however, Nakano was made to sign an agreement not to attend the diet the next day and released on the 25th. Before Nakano committed suicide, the portraits of Hitler and Mussolini in his room were replaced with a statue of Kusunoki Masashige, a samurai known for his intense loyalty, and a biography of Saigō Takamori, a figure he had admired for all of his life. 20,000 people attended his funeral.