Кіріспе

Әдебиет, ғылым және өнердің шабыттандыратын құдайлары

Ежелгі грек діні мен мифологиясында Музалар (Μοῦσαι, Μούσες) – әдебиет, ғылым және өнердің шабыттандыратын құдайлары. Олар ғасырлар бойы ежелгі грек мәдениетінде ауызша таратылған поэзия, лирикалық әндер мен мифтердегі білімнің бастауы болып саналды. Музалардың саны мен аттары аймаққа қарай өзгергенімен, классикалық дәуірден бастап олардың саны тоғызға дейін бекітілді, ал аттары Каллиопа, Клио, Полихимния, Эутерпе, Терпсихора, Эрато, Мельпомена, Талия және Урания деп берілді. Қазіргі заманда метафоралық мағынада муза – біреудің көркемдік шабытына қозғаушы күш беретін адам.

Этимология

Мұзалар сөзі (Μοῦσαι) прото-үнді-еуропа тілінің men түбірінен (оның негізгі мағынасы – өтеулі етістік құрылымдарында ‘еске түсіру’, ал өтеусіз құрылымдарында ‘ойластыру’) немесе men түбірінен (‘биіктеу, тау’) шыққан болуы мүмкін, себебі Музалардың ең маңызды құлшылық орындары тауларда немесе төбелерде орналасқан. Р. С. П. Бикес соңғы этимологияны жобамайды және грек тіліне дейінгі шығу тегі де болуы мүмкін екенін ұсынады.

Мифология

Гесиодтың «Теогониясы» (б.з.д. VII ғасыр) бойынша, олар құдайлардың патшасы Зевстің және есте сақтаудың титан құдайы Мнемозинаның қыздары болған. Гесиод «Теогонияда» Музалардың адамдарға ұмытылуды, яғни азабын ұмыту мен міндеттерден босатуды әкелгенін айтады. Алкман мен Мимнерм үшін олар одан да ертерек, ежелгі құдайлар Уран мен Гайядан пайда болған. Гайя – Жер Ана, ол Дельфиде тарихқа дейінгі дәуірлерден бастап, бұл жер Аполлонға арналғанға дейін құлшылық етілген ежелгі ана құдайы, бұл оның кейін Аполлонмен байланысына ауысуын көрсетеді. Кейде Музаларды су нимфалары деп атайды, олар Геликон бұлақтарымен және Пиериспен байланысты. Қанатты жылқы Пегас Геликон жеріне қадамын басқанда төрт қасиетті бұлақ ашылып, одан Музалар, сондай-ақ Пегазидтер дүниеге келді. Афина кейін жылқыны қолға түсіріп, Музаларға сыйлады (Римдік бұлақ нимфалары Каменалар, норвеж мифологиясындағы Вөлва және классикалық Үндістан мифологиясындағы апсаралармен салыстырыңыз). Классикалық авторлар Аполлонды олардың жетекшісі, Аполлон Мусегет («Музалардың жетекшісі») деп атады. Бір миф бойынша, Музалар Аполлон мен Марсий арасындағы сайысты төрешілік етті. Олар сондай-ақ Каллиопаның ұлы Орфейдің дене мүшелерін жинап, Левитраға жерледі. Кейінгі мифте Тамирис оларды ән сайысына шақырды. Олар жеңіп, Тамиристі соқыр етіп, ән айту қабілетінен айырды. Овидийдің «Метаморфозаларында» Пьерьяның Музалармен байланысына сілтеме жасайтын мифке сәйкес, Македония патшасы Пиердің тоғыз қызы болған, ол олардың дағдылары Музалардың дағдыларымен сай келеді деп сенген. Сондықтан ол Музаларды жарысқа шақырды, нәтижесінде оның қыздары, Пиеридтер, олардың мақтандығы үшін сөйлейтін қарғаларға (кисса көбінесе қате түрде «қара қарға» деп аударылады) айналды. Паузаний Музалардың екі буыны туралы дәстүрді жазды: біріншісі Уран мен Гайяның қыздары, екіншісі Зевс пен Мнемозинаның қыздары. Тағы бір сирек генеалогия бойынша, олар Гармонияның (Афродита мен Арес қызы) қыздары, бұл Гармония мен Кадмустың тойында билеген мифке қайшы келеді.

Балалар

Каллиопаның Аполлоннан екі ұлы болды: Иалем мен Орфей. Әңгіменің тағы бір нұсқасында Орфейдің әкесі Оагр болған, бірақ Аполлон оны өрбітіп, лира тарту өнерін үйреткен, ал Каллиопа оны ән салуға баулыған. Линус Аполлонның және Каллиопа, Терпсихора немесе Урания музаларының бірінен туған деп айтылады. Резус Стримон мен Каллиопаның немесе Эутерпенің ұлы болды. Сиреналар Ахелой мен Мельпомене немесе Терпсихораның қыздары еді. Клеофема Эрато мен Малостың қызы. Гьяцинттың Клиодан туғаны да аз таралған аңыз. Именейді Аполлонның ұлы деп, Каллиопа, Клио, Терпсихора немесе Урания музаларының бірі атады. Корибанттар Талия мен Аполлонның балалары еді.

Қоғамда

Грек тіліндегі "муса" сөзі жалпы зат есім ретінде де, құдайдың бір түрі ретінде де қолданылады: ол сөзбе-сөз "өнер" немесе "поэзия" дегенді білдіреді. Пиндардың айтуынша, "мусаны алып жүру" – бұл "өнерде ең жақсы болу". Бұл сөз индоевропалық түбірден шыққан, ол грек тіліндегі Мнемосина және мания, ағылшын тіліндегі mind, mental және monitor, санскрит тіліндегі мантра және авеста тіліндегі Mazda сөздерінің бастауы болып табылады. Сондықтан Музалар орындалған өлшенген сөйлеудің бейнесі және демеушісі болды: "музике" (осыдан ағылшын тіліндегі "music" сөзі шыққан) – "Музалар өнерінің бірі" ғана еді. Басқаларына ғылым, география, математика, философия, әсіресе өнер, драма және шабыт кірді. Архаикалық дәуірде, кітаптардың (жазбалардың) кеңінен қолжетімді болмаған кезінде, бұл білімнің дерлік барлық түрлерін қамтыды. Фалес жазған астрономия туралы алғашқы грек кітабы дактильдік гексаметр түрінде жазылған, сондай-ақ Сократтан бұрынғы философияның көптеген еңбектері де осылай болды. Платон да, Пифагор да философияны "музике" түрінің бірі деп қарастырды. Геродоттың "Тарихы", негізгі жеткізілу құралы қоғамдық оқылым болған, Александрия редакторларымен тоғыз кітапқа бөлінді, олар тоғыз Музаның атымен аталды. Ақын және "заң беруші" Солон үшін Музалар – "жақсы өмірге апаратын кілт" болды, себебі олар өркендеу мен достық сыйлады. Солон өзінің саяси реформаларын афиналық жігіттердің жыл сайынғы мерекелерде өзінің поэзиясын оқуы арқылы сақтап қалуға тырысты, олар өз Музаларына арналған тілектермен толық болды. Ол Музалар адамдарды ең жақсысын істеуге шабыттандырады деп сенді.

Культтар мен қазіргі заманғы мұражайларда

Пифагор Кротонға келгенде, оның кротондықтарға берген алғашқы кеңесі – қаланың орталығында Музаларға арналған киелі орын салу болды, бұл азаматтық келісім мен білімді дамытуға септігін тигізер еді. Музаларға табынушылық көбінесе бұлақтармен немесе фонтандармен байланысты болды. Музалардың өзі кейде Аганиппидтер деп аталды, себебі олар Аганиппе аталған фонтанмен байланысты болған. Гиппокрена және Пирена сияқты басқа да су көздері Музалармен байланысты маңызды орындар саналды. Кейбір дереккөздерде Музаларды "Корицидтер" (немесе "Корикий нимфалары") деп те атаған, бұл Парнас тауындағы Корикий үңгірінен шыққан. Паузаний Музаларды "Ардалидтер" немесе "Ардалиотидтер" деп атады, өйткені Троэзенде мифтік Ардалус салған деген ғибадатхана болған. Музаларға Беотияда, Хеликон тауының маңындағы Музалар аңғарында, Дельфиде және Парнаста ерекше құрмет көрсетілді, онда Аполлон өзінің табынуына қайта бағышталғаннан кейін "Муза жетекшісі" (Mousēgetēs) ретінде танымал болды. Музаға табыну көбінесе ақындардың құлшылықтарымен байланысты болды: Тасостағы Архилохтың, ал Беотиядағы Гесиод пен Тамиристің қабірлерінде поэзиялық айтыстармен бірге Музаларға құрбандық шалу рәсімдері өткізілді. Александрия кітапханасы және оның ғалымдары Александр Македонскийдің қабірінің жанындағы мұзайон (яғни Музалардың "музейі" немесе киелі орны) айналасында бірікті. Көптеген ағартушылар 18 ғасырда "Музалар культін" қайта жаңғыртуға тырысты. Революцияға дейінгі Париждегі танымал масондық ложа "Тоғыз әпке" (Les Neuf Soeurs) деп аталды, яғни Тоғыз Муза; Вольтер, Бенджамин Франклин, Дантон және басқа да ықпалды ағартушылар оған қатысты. Бұл қозғалыстың бірқатар нәтижесі ретінде "музей" сөзі (бастапқыда "Музалардың құлшылық орны") білімді көпшілыққа көрсетуге арналған орынды білдіретін болды. Мусея (Μούσεια) – Музаларға арналған фестиваль, ол Беотиядағы Хеликон тауының төменгі бөлігінде бес жылда бір рет өткізілді. Сондай-ақ, мектептерде тойланатын Мусея деп аталатын тағы бір фестиваль болды.

Музалардың есімімен аталған жерлер

Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласында барлық тоғыз есіммен аталатын көшелер бар. Көпшілік пікір бойынша, жергілікті диалект – "Ят" тілінде осы есімдердің айтылуы ерекше ағылшыншаландырылған. Бірақ шындығында, бұл айтылулар қаланың француз, испан және креол тамырларымен сәйкес келеді.