Алисон Люри: Американдық жазушы және ғалымның өмірі мен шығармалары
Alison Lurie
Алисон Люри (1926-2020) – американдық жазушы, академик, «Шет ел істері» романы үшін Пулитцер сыйлығының иегері. Балалар әдебиеті мен киімдердің символикасы туралы зерттеулер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық романист және академик (1926–2020)
Элисон Стюарт Лури (3 қыркүйек 1926 – 3 желтоқсан 2020) – американдық романист және академик. Ол 1984 жылғы «Foreign Affairs» романы үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Романшы ретінде жақсы танылғанымен, балалар әдебиеті және киімнің семиотикасы саласындағы көптеген ғылыми еңбектер мен мақалалардың авторы болды.
American novelist and academic (1926–2020)
the rapper Allison Jayne Lurie
Alison Stewart Lurie (September 3, 1926December 3, 2020) was an American novelist and academic. She won the Pulitzer Prize for Fiction for her 1984 novel Foreign Affairs. Although better known as a novelist, she wrote many non fiction books and articles, particularly on children's literature and the semiotics of dress.
Өмір
Элисон Стюарт Льюри 1926 жылдың 3 қыркүйегінде Чикагода дүниеге келді және Нью-Йорктің Уайт-Плейнс қаласында өсті. Оның әкесі Гарри Лоуренс Льюри – социолог, ал анасы Бернис Льюри (қызметтік аты Стюарт) – журналист және кітап сыншысы. Оның әкесі Еврей Федерациялары мен Әл-ауқат Қорының Ұлттық Кеңесінің алғашқы атқарушы директоры болды. Дұрыс емес медициналық араласу салдарынан, ол бір құлағынан естімейтін және бет бұлшық еттері зақымдалған күйде туды. 1981 жылы ол киімнің семиотикасы туралы ғылыми-танымдық кітап "Киім тілі" жариялады. "Киім тілі" кітабындағы оның талқылаулары Ролан Барттың "Мода жүйесі" (1985) еңбегімен салыстырылды. Льюри 2020 жылдың 3 желтоқсанында 94 жасында Итакадағы хосписте табиғи себептерден қайтыс болды. Льюридің жеке құжаттары Корнелл университетінде сақтаулы.
Alison Stewart Lurie was born on September 3, 1926, in Chicago, and raised in White Plains, New York. Her father Harry Lawrence Lurie was a sociologist, and her mother Bernice Lurie (née Stewart) was a journalist and book critic. Her father was the first executive director of the National Council of Jewish Federations and Welfare Funds. Due to complications with a forceps delivery, she was born deaf in one ear and with damage to her facial muscles. In 1981, she published The Language of Clothes, a non fiction book about the semiotics of dress. Her discussion in Language of Clothes has been compared to Roland Barthes' The Fashion System (1985). Lurie died from natural causes while under hospice care in Ithaca on December 3, 2020, at age 94. Lurie's personal papers are archived at Cornell University.
Тақырыптар
Луридің романдарының кейіпкерлерінде профессорлар жиі басты рөлде болды және олар көбінесе академиялық ортада өріледі. Оның туындылары жеңіл әсерімен және жақсы білімді адасқандардың сезімдерін бейнелеуге баса назар қоюымен, өзінің буынының көрнекті американдық жазушыларына қарағанда, 20 ғасырдың британ жазушыларына (Кингсли Амис және Дэвид Лодж сияқты) көбірек ұқсастық танытады. 2003 жылы Луридің «Boys and Girls Forever» атты сын еңбегіне жазылған профилінде оның шығармалары көбінесе «зейінді және өткір әдепті комедиялар» екені айтылды. Лури өзінің жазуының «күлдіруге деген құштарлыққа» негізделгенін атап көрсетті. Әдеби сыншы Джон У. Алдридж 1983 жылғы «Америкалық роман және қазіргі өмір салты» еңбегінде Луридің шығармашылығына қарама-қарсы баға берді. Ол Луридің туындыларында «сатиралық қабақ бар екенін, ол айқын нәрселерді жою үшін қолданылмағанда, көбінесе тереңдейтінін» байқады, сонымен қатар «оның өмірге қатысуында кемшілік бар» екенін де атап өтті. Романшы ретінде кең танылғанымен, ол көптеген ғылыми еңбектер мен мақалалар жазды, әсіресе балалар әдебиеті және киімнің семиотикасы саласында.
Lurie's novels often featured professors in starring roles, and were frequently set at academic institutions. With their light touch and focus on portraying the emotions of well educated adulterers, her works bear more resemblance to some 20th century British authors (such as Kingsley Amis and David Lodge) rather than to the major American authors of her generation. A 2003 profile of Lurie, styled as a review of her Boys and Girls Forever, a work of criticism, observed that Lurie's works are often "witty and astute comedies of manners". Lurie noted that her writing was grounded in a "desire to laugh at things". Literary critic John W. Aldridge gave a mixed assessment of Lurie's oeuvre in The American Novel and the Way We Live Now (1983). He notes that Lurie's work "has a satirical edge that, when it is not employed in hacking away at the obvious, is often eviscerating", but also remarks that "there is something hobbled and hamstrung about her engagement in experience". Although better known as a novelist, she wrote many non fiction books and articles, particularly on children's literature and the semiotics of dress.