Кіріспе
Ричард Малкольм Уивер, кіші (1910 жылғы 3 наурыз – 1963 жылғы 1 сәуір) – Чикаго университетінде ағылшын тілінен сабақ берген американдық ғалым. Ол ең алдымен интеллектуалды тарихшы, саяси философ, 20 ғасырдың ортасындағы консерватор және қазіргі заманғы риторика саласындағы сарапшы ретінде танымал. Уивер жастық шағында қысқа мерзімге социалист болған, кейіннен солшыл интеллектуал болған (бірақ аспирантурада оқып жүргенде консервативті көзқарасқа келген), композициядан сабақ берген, платонист философ, мәдени сыншы, сондай-ақ адам табиғаты мен қоғам туралы теориялардың авторы. Биографы Фред Янг оны "радикалды және өзгеше ойшыл" деп сипаттаған. Уивердің "Идеялардың салдары" (1948) және "Риторика этикасы" (1953) атты кітаптары консервативті теорияшылар мен Оңтүстік Америка ғалымдары арасында әлі де ықпалды болып табылады. Уивер сонымен қатар 1940-1950 жылдары дәстүрлі консерватизмді насихаттаған ғалымдар тобымен байланыста болды.
Richard Malcolm Weaver, Jr (March 3, 1910 – April 1, 1963) was an American scholar who taught English at the University of Chicago. He is primarily known as an intellectual historian, political philosopher, and a mid 20th century conservative and as an authority on modern rhetoric. Weaver was briefly a socialist during his youth, a lapsed leftist intellectual (conservative by the time he was in graduate school), a teacher of composition, a Platonist philosopher, cultural critic, and a theorist of human nature and society. Described by biographer Fred Young as a "radical and original thinker", Weaver's books Ideas Have Consequences (1948) and The Ethics of Rhetoric (1953) remain influential among conservative theorists and scholars of the American South. Weaver was also associated with a group of scholars who in the 1940s and 1950s promoted traditionalist conservatism.
Өмір
Уивер Солтүстік Каролина штатының Ашвилл қаласында орта таптық Оңтүстік отбасында туған төрт баланың ең үлкені болды. Оның әкесі Ричард ағаның ат қорасы болған. 1915 жылы күйеуі қайтыс болғаннан кейін, Кэролин Эмбри Уивер балаларына өзінің туған Лексингтон қаласында, Кентукки штатында, отбасының дүкенінде жұмыс істеп, қолдау көрсетті. Лексингтонда Кентукки университеті және екі жеке колледж орналасқан. Әкесінің өлімінен кейін отбасының жағдайы қиын болғанмен, Ричард кенже жеке интернат-мектепте және Кентукки университетінде оқыды. Ол 1932 жылы ағылшын тілінде «А» санатындағы B.A. дәрежесін алды. Кентуккидегі ұстазының ең үлкен ықпалы Франсис Галлоуэйге тиді. Кентуккиде бір жыл аспирантурадан кейін Уивер Вандербильт университетінде ағылшын тілінде магистр дәрежесін алды. Джон Кроу Рэнсом өзінің «Гуманизмге қарсы көтеріліс» атты диссертациясын жетекшілік етті, ол Ирвинг Бэббит пен Пол Элмер Мор гуманизмін сынады. Кейін Уивер Оберн университетінде бір жыл, Техас А&М университетінде үш жыл сабақ берді. 1940 жылы Уивер Луизиана мемлекеттік университетінде (ЛСУ) ағылшын тілінде докторлық диссертациясын қорғады, оның факультетіне риториктер мен сыншылар Клеант Брукс пен Роберт Пенн Уоррен, сондай-ақ консервативті саяси философ Эрик Вогелин кірді. ЛСУ-да оқыған кезінде Уивер жазғы демалысын Гарвард, Вирджиния және Сорбонна университеттерінде оқып өткізді. Оның Ph.D. дәрежесі 1943 жылы алдымен Арлин Тернер, содан кейін Клеант Брукс жетекшілік еткен «Конфедерациялық Оңтүстік, 1865–1910: Ақыл-ойы мен мәдениетінің аман қалуы туралы зерттеу» атты диссертациясы үшін берілді. Ол 1968 жылы, қайтыс болғаннан кейін «The Southern Tradition at Bay» деген атпен жарық көрді. Солтүстік Каролина мемлекеттік университетінде бір жыл оқығаннан кейін Уивер Чикаго университетінің ағылшын тілі кафедрасына қосылды, онда ол өмірінің соңына дейін жұмыс істеді және өзінің ерекше оқытуымен 1949 жылы университеттің Квантрелл сыйлығын жеңіп алды. 1957 жылы Уивер Расселл Кирктің «Заманауи дәуір» журналының алғашқы санында алғашқы мақаласын жариялады. Уивер өзінің академиялық жаздарын Солтүстік Каролинадағы өзінің ата-бабаларының Уэвервилл қаласында сатып алған үйінде өткізді, ол Ашвиллге жақын орналасқан. Оның жесір анасы жыл бойы сол жерде тұратын. Уивер Чикаго мен Ашвилл арасында пойызбен саяхаттайтын. Ол дәстүрлі шаруа өмірімен байланысу үшін Уивервиллдегі отбасылық көкөніс бағын қашырмен өңдеуді талап етті. Әр тамыз айында Уиверлер отбасы Ричардтың үнемі қатысып, көбінесе сөз сөйлейтін кездесуін өткізді. Бала кезінен-ақ кітап оқуға құштар болған Уивер "өз дәуірінің ең білімді зиялыларының бірі" болып өсті. Өзін-өзі қамтамасыз ете біліп, тәуелсіз болғандықтан, оны "жеке және алыс", "адамдық ұялы кішкентай бульдог" деп сипаттаған. Жақын достары болмаған, сондай-ақ Вандербильдтегі ұстазы және аға аграр Дональд Дэвидсоннан басқа өмір бойы хат алмасып тұрған адамдары болмағандықтан, Уивер өзінің ғылыми қызметіне назар аудара алды. 1962 жылы «Азаттық үшін жас американдықтар» Уиверге «білім беру мен еркін қоғам философиясына қызмет еткені» үшін сыйлық берді. Чикагода кенеттен қайтыс болғанға дейін Уивер Вандербильт университетінде жұмыс істеуге келісті. Уивер 1963 жылдың 1 сәуірінде қайтыс болды. Оның әпкесі айтқандай, ол ми қан кетуінен қайтыс болған. 1964 жылы Колледжаралық зерттеулер институты оның есімімен аспирантуралық стипендия құрды. 1983 жылы Рокфорд институты жыл сайынғы Ричард М. Уивер атындағы ғылыми хаттар сыйлығын тағайындады.
Ертедегі әсерлері
Уивер өзінің дәстүрлі оңтүстік принциптерін сақтау және қорғау қажет деп сенді. Бұл принциптер, мысалы, тұтынушылыққа қарсылық және рыцарлық, Уивердің оқыту, жазу және сөйлеуінің негізі болды. Діни құндылықтарды жоғары бағалаған Уивер дінді отбасы мен өркениеттің алғы шарты деп есептеді. Оның дінге деген құрметі Christian Endeavour Society-де студент кезінде жасаған сөздерінен және кейінгі жазбаларынан көрінеді. Кентукки университетінің профессорларының, олардың көпшілігі Орта Батыстан шыққан және әлеуметтік-демократиялық көзқарастағы адамдардың, сондай-ақ Ұлы депрессияның салдарынан, Уивер өнеркәсіптік капитализмнің Америка Құрама Штаттарында жалпы моральдық, экономикалық және интеллектуалдық құлдырауға әкелгенін сенді. Бастапқыда социализм индустриалдық мәдениетке балама болатынына үміттене отырып, ол Америка Социалистік партиясының Кентукки бөлімшесіне қосылды. 1932 жылы Уивер сол партияның желісін ұстаған Норман Томас үшін белсенді науқан жүргізді. Бірнеше жыл өткен соң, ол Испания Азамат соғысындағы роялистерге қаржылай көмек берді. Келесі жылдары Триша Макмиллан сияқты зиялылармен болған кездесулер оның социализмге ерте қабылдануын күңкіртетті. Вандербильт университетінде ағылшын тілінен магистрлік диссертациясын аяқтағанда, Уивер Оңтүстік аграрийлерімен байланысты идеяларды тапты. Бірте-бірте ол социализмді қабылдаудан бас тартып, дәстүрді қабылдауға көшті, бірақ оны жақсы көретін. Ол оның басшысы, "мәдениет докторы" Джон Кроу Рэнсомға құрметпен қарап, оған еліктеуге тырысты. Аграрийлер қауымның дәстүрлі құндылықтары мен Ескі Оңтүстік туралы ынтамен жазды. 1930 жылы Рэнсом басшылығымен Вандербильт университетінің бірнеше профессоры мен студенттері "Мен өз ұстанымымды қабылдаймын" атты аграрлық манифест жазды. Уивер топтың Азамат соғысынан кейінгі Оңтүстіктің индустриялануына деген күдігімен келісті. Ол социализмнің әлеуметтік мемлекеттің теңдікке негізделген "романтизациясына" қарағанда, аграризмнің дәстүрлі және аймақтық мәдениеттерге назар аударуын қолайлы деп тапты. Уивер социализмнен аграризмге біртіндеп, бірнеше жыл бойына көшті; оның 1934 жылғы магистрлік диссертациясының ой-пікірлері аграрлық сипатта емес еді.
Уивердің ескі оңтүстігі
Бейдегі Оңтүстік дәстүрі, Уивердің 1943 жылғы докторлық диссертациясы, ол қайтыс болғаннан кейін 1968 жылы жарияланған, Конфедерация құрамына кірген штаттардың Аппоматтокстан кейінгі әдебиетін зерттеді. Ол оның соғысқа дейінгі дәуірмен байланысын көрсетті. Уивер сондай-ақ осы дәстүрге қарсы шыққан оңтүстіктерді, атап айтқанда Уолтер Хайнс Пейдж, Джордж Вашингтон Кейбл және Генри В. Грейдиді талқылады, оларды ол «Оңтүстік либералдары» деп атады. Уивер оңтүстіктің төрт негізгі ерекшелігін анықтады: «қоғамның феодалдық теориясы, қаһармандық кодексі, джентльмен ұғымы және діни сенім». Оның сөзіне қарағанда, Оңтүстік феодалдық жүйесі отбасының тарихын жермен байланыстыру арқылы туындаған заңды мақтанышқа негізделген. Уивердің пікірінше, жер иелігі адамға қажетті «тұрақтылықты, жауапкершілікті, қадір-қасиетті және сезімталдықты» сыйлады. Бірақ «Идеялардың салдары» еңбегінде Уивер меншіктің материалистік тұжырымын азайтады. Ол жеке меншік жеке тұлғаның «соңғы метафизикалық құқығы» екенін мәлімдеді. Оңтүстік қаһармандығы мен джентльмендік мінез-құлқы, керісінше, әкелік қамқорлыққа негізделген жеке құрметке және бәсекелестік пен ептілікке қарағанда әдеп-салтқа басымдық берді. Уивер әйелдердің материалистік бизнесменге қарағанда романтикалық сарбазды артық жақсы көретінін айтты. Уивер жақтаған діни сенім (ол дінге белсенді түрде қатыспаған протестант) Оңтүстіктің «ежелгі дінилігі» деп атаған нәрсесінен өркендеді. «Дін» дәстүр мен табиғатқа, сондай-ақ колониялық дәуірде Вирджиния мен Оңтүстіктегі үстем шіркеу болған Англикан/Епископаль шіркеуіне құрмет көрсетуге баса назар аударды. Уивер дәстүрлі христиандық түсінікпен келісті, сыртқы ғылым мен технология күнәлі болып туған және құтқарылуға мұқтаж адамды құтқара алмайды. Уивер Оңтүстікті «Батыс әлеміндегі соңғы материалистік емес өркениет» деп сенді. Уивер оңтүстік дәстүрлерін жаңартуды тауарлық капитализмге қарсы жалғыз құрал ретінде қарастырды. Ол бұл Чикагода тұрғанда көрген әлеуметтік құлдыраумен күресудің жолы деп ойлады.
Қоғамдық индивидуализм
1950 жылы Уивер әулетінің кездесуінде жасаған қысқа сөзінде Уивер Чикагодағы қалалық өмірді былай деп сынады: "Адамдар қаншалықты тығыз қоныстанса, соғұрлым аз біледі". Рандольф Роанок пен Тороны салыстыра зерттеуде Уивер "жекешелікті" екі тұрғыдан анықтады: 1) "қоғамнан саналы түрде шегіну" (яғни Торо) және 2) "әлеуметтік деңгейде саяси әрекет" (яғни Рандольф). Уивердің пікірінше, Торо қоғамды қабылдамаған, ал Рандольф саясат арқылы әлеуметтік байланыстарды қабылдаған. Американың орталықтандырылған саяси билігіне қарсы болған Уивер, Рандольф сияқты, қауымдастыққа негізделген жекешелікті қалаған. Мұндағы "қауымдастық" – географиялық және кеңістіктік жағдаймен байланысты ортақ құндылықтардың бірлігін білдіреді, Уивердің жағдайында – Ескі Оңтүстік. Ол қауымдастыққа негізделген жекешелік азаматқа "өзін кім екенін және не үшін келгенін білуге" мүмкіндік береді деген қорытындыға келді. Осы берік негізсіз жекешелікке ұмтылған азаматтар нағыз жеке тұлға болып қалыптаса алмайды. Одан да маңыздысы, ол адамдардың жеке өзінің қанағаттануына емес, жанжақты қауымдастық пен оның игілігіне басымдық беруі керек деп сенді.
Тіл білімі
Уивер өзінің мансабын Чикагода жасағанына қарамастан, өзін "Оңтүстіктің мәдени докторы" деп санады. Ол, ерекше айтқанда, студенттеріне тілді дұрыс жазу, қолдану және түсіну жолын үйрету арқылы Американың күшейіп келе жатқан варварлыққа ұқсас нәрсеге қарсы тұруға тырысты, бұл Уиверді Платондық идеалдармен байланыстырды. Сократтың әңгімелерінің дәстүріне орай, Уивер тілдің дұрыс қолданылмауы әлеуметтік жемқорлыққа алып келеді деп үйретті. Осы сенім оны джазды "варварлық сезімдерді" таратушы құрал деп сынауға жетеледі, себебі ол бұл стильді формасыз және ережесіз деп есептеді.
Поэзия
Уивердің американ әдебиетін зерттеуі өткенге, мысалы, Жаңа Англия мен Оңтүстіктің 19 ғасырдағы мәдениетіне және Линкольн-Дуглас дебаттарына ерекше назар бөлді. Тілді толық түсінуге ұмтылған Уивер мәдениеттің негізгі сенімдеріне, яғни азаматтарды белгілі бір іс-қимылға баулу үшін күшті әрі білімді еткен сенімдерге ден қойды. Тілді оқыту және зерттеу арқылы ол тілді жалғандық пен көндіру құралы ретінде пайдаланбайтын, "сөздердің бұзылуына" жол бермейтін дені сау мәдениетті құруға тырысты. Сонымен қатар, капиталистік қоғамда қолданбалы ғылым, оның пікірінше құтқарудың, "өмірге поэтикалық және этикалық көзқарас" ұсынып тұрған нәрсенің "мүлдем қарама-қарсысы" болды. Уивер заманауи БАҚ пен журналистиканы бейтарап көрерменді пайдалану құралы деп сынады. Идеялардың, емес машиналардың адамзатты жақсы болашаққа жетелейтініне сенген ол сөздерге технологиядан басымдық берді. Аграриандардың поэзияға баса назар аударғандығынан шабыттанған ол өлеңдер жаза бастады. Сақталған қоғамда поэзия адамға жеке сенімдерін білдіруге мүмкіндік берді, ал ғылым мен техника оған қарсы келе алмады. Уивердің айтуынша, "Біз өзіміздің әлемімізді қалауға құқылымыз". Яғни, механикалық немесе әлеуметтік күштер емес, адамдар тіл арқылы өмірін өзгертетін жақсы шешімдер қабылдай алады.
Риторика
"Риториканың этикасы" атты еңбегінде Уивер риториканың сендіру қабілетін бағалайды. Ежелгі философтар сияқты, Уивер де тілдің адамдарды жақсылыққа, жамандыққа немесе ештеңе істемеуге итермелейтін күшке ие екенін анықтады. Православиені қорғауда Уивер бірқатар риторикалық принциптерді белгіледі. Ол "асыл риторика" деген анықтамасын Платонның еңбектеріне негіздеді; мұндай риторика адамдарға "өздерінің жақсырақ нұсқаларын" ұсыну арқылы интеллектті жақсартуға бағытталған. Ол сондай-ақ Платонның трансценденттіктердің нақтылығы туралы көзқарастарымен (Уивердің номинализмге қарсылығын еске түсіріңіз) және форма мен мазмұн арасындағы байланыспен келісті. Мысалы, Уивер поэзия мен риторика арасындағы байланысты бағалады. Поэзия сияқты, риторика да сөздердің коннотациясына және денотациясына сүйенеді. Жақсы риторлар, оның айтуынша, абстрактілі идеяларды тыңдаушыларға тікелей жеткізу үшін поэтикалық аналогияларды пайдаланады. Әсіресе метафораға мән беріп, ол салыстыру риторикалық процестің маңызды бөлігі болуы керек деп санайды. Дегенмен, анықтамадан – яғни, нәрселердің өзінен (әділет, сұлулық, адамның табиғаты) алынған аргументтер, олар мәнге негізделгендіктен, ұқсастықтарға емес, этикалық жағынан жоғарырақ мәртебеге ие болды. Уивер тек жағдайға негізделген аргументтерді ("Мен мектепті тастауым керек, себебі мен оқу ақысын төлей алмаймын") ең аз этикалық деп қарады, өйткені олар принциптен гөрі деректерге басымдық береді. Сондай-ақ, Уивер биліктің дәлелдерінің биліктің өзінің сапасына байланысты екенін атап өтті. "Тіл – уағыз" атты еңбегінде Уивер риториканы құндылықтарды ұсыну ретінде қарастырды. Уағыз тілі тыңдаушыны сендіруге тырысады және барлық коммуникацияның құрамдас бөлігі болып табылады. Шындығында, дәлелдерді салдардан емес, анықтамадан ұсыну шешімі ақыл-ойының бір түрі жоғары құндылыққа ие екенін көрсетеді. Ол сондай-ақ риторика мен адамның көп қырлылығын қарастырды. Яғни, ол адамды сендіру үшін тек логика жеткіліксіз екенін мойындады, өйткені адам – "зиялы, яғни сезімтал және азап шегуге бейім" жаратылыс. Оның пікірінше, технологияға үлкен мән беретін қоғамдар адамилықтан қол үзеді. Логикаға ғана сүйенетін машина сияқты, ритор "ойлайтын роботқа" айналу қаупіне тап болады. Уивер адамның табиғатын төрт санатқа бөлді: рационалды, эмоционалды, этикалық және діни. Риторикалықтар осы қасиеттерді тұтастай қарастырмаса, тыңдаушыларын сендіруге үміт ете алмайды. Сонымен қатар, тыңдаушыны көзқарастар мен әрекеттерге итермелеу кезінде риторлар әр тыңдаушының ерекшелігін ескеруі керек. Басқаша айтқанда, спикерлер әр аудиторияның әртүрлі қажеттіліктері мен реакциялары бар екенін мойындауы керек және олардың аргументтерін сәйкес түрде құруы керек. Уивер "аргументацияны" төрт санатқа бөлді: себеп-салдар, анықтама, салдар және жағдайлар. Риторикалық қандай аргументтердің берілген аудиторияны сендіруге ең қолайлы екенін шешуі керек. "Риториканың этикасы" атты еңбегінде Уивер "құдай сөздері" және "шайтан сөздері" деген тіркестерді енгізді. "Құдай сөздері" белгілі бір дәуірге тән, түсініксіз, бірақ мағынасында "ішкі күшке" ие сөздер. Мұндай сөздерге прогресс және бостандық жатады – фразаға оң мағына беретін түсініксіз сөздер. Ал "шайтан сөздері" олардың кері нұсқасы болып табылады және коммунист, америкалық емес сияқты сөздерді қамтиды. Уивердің пікірінше, риторика мұндай терминологияны сақтықпен қолдануы керек. Этикалық риториканы қолдану – бұл пропагандалық құндылығы бар түсініксіз терминологияны қабылдамаудың алғашқы қадамы. "Құдай" немесе "шайтан" сөздерін естігенде, Уивер тыңдаушыға "өзімен диалектика жүргізіп", осындай сендіруге тырысатын сөздердің артындағы ниетті қарастыруды ұсынды. Ол "қоғамның денсаулығы немесе құлдырауы тілді қалай қолданатынында көрінеді" деген қорытындыға келді. Егер тіл таза болса, оны қолданатындар да таза болады.
Метафизика
"Идеялардың салдары бар" еңбегінде Уивер Уильям Оккамының 14-ғасырдағы номиналистік философиясы туралы түсініктерін талдады. Жалпы алғанда, номинализм – "жалпылама ұғымдар нақты емес, тек жеке нәрселер ғана нақты" деген идея. Номинализм адамдарды жалпыға ортақ шындықтан айырып, әрбір адамның өзінің "діншісі мен этика профессорына" айналуына себеп болады. Уивер осы қағиданы сынға алды және қазіргі заманғы адамдардың "жақсы мен жаманды ажырата алмайтын моральдық жағдайына" түсіндірді. Уивер Американың моральдық құлдырауын және тауарға құмар мәдениетке бет бұруын номинализмге сенудің салдары деп қарастырды. Яғни, жалпыға ортақ трансценденттік құндылықтарға сенбейтін өркениеттің адамнан тыс жоғары шындықты түсінуге моральдық ниеті болмады. Нәтижесінде шындықты табу мүмкін емес, ал еркіндік тек бір иллюзия ғана болатын "ұсақ-құсақ әлем" пайда болды. Сонымен қатар, адамдар ұйымдасқан діндердегі жоғары шындыққа назар аудармай, ғылым мен материализмнің қолға түсетін бейнелеріне көшті. Уивердің идеалдық қоғамы – Рим-католик шіркеуінің барлық адамға шындық пен туралық туралы нақты көрініс берген Еуропаның орта ғасырлары. Номинализм орта ғасырдың соңында пайда болып, батыс ойлауына тез үстемдік етті. Жалпы алғанда, Уивер жалпы шындық пен трансценденттік тәртіптен жеке пікір мен индустриализмге көшудің американдықтардың моральдық денсаулығына кері әсерін сезінді. Номинализм сонымен қатар иерархия ұғымын жоққа шығарады, ол адамдар туралы негізгі шындықтарға тікелей байланысты. Уивердің пікірінше, иерархия қажет. Ол әлеуметтік, жыныстық және жасқа байланысты теңдік тұрақтылық пен тәртіпке зиян келтіреді деп мәлімдеді. "Табиғи әлеуметтік топтасуларға" сеніп, ол адамдарды теңдікке ұмтылмастан, тиісті санаттарға бөлуге болады деп санайды. Отбасының иерархиялық құрылысын мысалға келтіре келе, ол отбасы мүшелерінің теңдік пен құқықтарға емес, "сезімге" және "бірлікке" негізделген әртүрлі міндеттерді қабылдайтынын айтты. Осы бағытта жалғасып, ол феминистік қозғалысты түсінбейтінін, себебі ол әйелдерді табиғатпен және интуициямен тығыз байланыстан айырып, ерлермен саяси және экономикалық теңдікке ұмтылдырды деп мәлімдеді. Уивер теңдікке ұмтылу тек "күмәнсіздік, жаулық, сенімсіздік және адалдықтың жоқтығын" тудырады деп санайды. Оның орнына, ол адамдардың өмірін бағыттайтын және құрылымдайтын орталық, трансценденттік шындық болуы керек деп сенді. Номинализмге қарсы, тілді анықтауға болады және "нағыз мағынаны табуға" негіз бола алады. Сондықтан, тілді түсінбейтін адам ешқашан нағыз мағынаны таба алмайды, бұл өте қайғылы жағдай. Уивердің сөздерімен айтқанда, "жалпылаусыз әлем білімсіз әлем болар еді". Осылайша, жалпылама ұғымдар нағыз білімге жол ашады.
Табысы мен мұрасы
Кейбіреулер «The Southern Tradition at Bay» атты еңбегін Уивердің ең үздік туындысы деп санайды. «Идеялардың салдары бар» атты кітабы «соғыстан кейінгі интеллектуалдық оңшылдар» арасындағы айқын ықпалының арқасында кеңінен танымал. Осы дәуірдің жетекші жас консервативті зиялылары, оның ішінде Рассел Кирк, Уильям Ф. Бакли-младший және Уиллмур Кендалл кітапты сындық ойлары үшін жоғары бағалады. Баспасөз директоры Генри Регнери бұл кітаптың қазіргі консервативті қозғалысқа берік интеллектуалдық негіз сыйлағанын мәлімдеді. 1960-шы жылдардың либертариандық теоретігі және бұрынғы АҚШ Коммунистік партиясының мүшесі Фрэнк С. Мейер, оңшылдар қатарына қосылуға шабыттандырғаны үшін Уиверге алғыс айтты. Көптеген либералдар үшін Уивер – жаңылысқан авторитар болды. Ал көптеген консерваторлар үшін ол дәстүр мен бостандықтың жақтасы еді, мұнда дәстүрге баса назар аударылған. Оңтүстік тұрғындары үшін ол «антимодернистік» Оңтүстіктің жаңартушы қорғаушысы болды. Ал кейбіреулер оны тарихи ревизионист деп санады. Оның Рассел Кирк «ритуалистік либерализм» деп атаған идеясын жоққа шығаруы консервативті зиялылардың ықыласын тудырды. «Мәдени пессимизм» дәстүрінен туындаған номинализмді сынға алуы, қаншалықты таңғаларлық болса да, консерваторларға жаңа философиялық бағыт көрсетті. Оның жазбалары консервативті құрылым мен моральдық тұрғылықты жоққа шығаратын қазіргі американдықтардың көбеюіне қарсы тұрып, оларды эмпирикалық функционализммен қабыстырды. 1980-ші жылдары пайда болған палеоконсерваторлар оның Ескі Оңтүстік туралы көзқарасын антимодернизмді білдіру үшін бейімдеді. Уивер Американың ахуалын анықтаған және консерваторларды «сенім мен ақылдың арақатынасын сенімнің мәнін білмейтін заман үшін» табуға шақырған тұлға ретінде танылды. Уивердің жеке кітапханасы Мичиган штатындағы Хиллсдейл қаласындағы Хиллсдейл колледжінде сақталады.