Лонг-Бич Гран-при: Тарихы мен мәні

Кіріспе

IndyCar жарысы

IndyCar race

The Grand Prix of Long Beach (known as Acura Grand Prix of Long Beach since 2019 for naming rights reasons) is an IndyCar Series race held on a street circuit in downtown Long Beach, California. It was the premier race on the CART/Champ Car World Series calendar from 1996 to 2008, and the 2008 race was the final Champ Car series race prior to the formal unification and end of the open wheel "split" between CART and IRL. Since 2009, the race has been part of the unified IndyCar Series. The race is typically held in April. It is one of the longest continuously running events in IndyCar racing and is considered one of the most prestigious events on the circuit. The Long Beach Grand Prix is the longest running major street race held in North America. It was started in 1975 as a Formula 5000 race by event founder Christopher Pook, and became a Formula One event in F1 season of 1976. In an era when turbocharged engines were starting to come to prominence in Formula One, Long Beach remains one of the few circuits used from the time Renault introduced turbos in F1 season of 1977 until the last Long Beach Grand Prix in 1983 that never once saw a turbo powered car take victory. John Watson's win for McLaren in 1983 holds the Formula One record for the lowest ever starting position for a race winner. In a grid consisting of 26 cars, Watson started 22nd in his McLaren Ford. That same race also saw Watson's teammate (and 1982 Long Beach winner) Niki Lauda finish second after starting 23rd on the grid. René Arnoux, who finished third in his Ferrari 126C2B, was the only driver to ever finish on the Formula One podium at Long Beach driving a turbocharged car. In 1984, the race switched from a Formula One race to a CART IndyCar event. Support races over the years have included Indy Lights, IMSA, Atlantics, Pirelli World Challenge, Trans Am Series, Formula D, Stadium Super Trucks, Formula E, and the Toyota Pro/Celebrity Race. Toyota was a sponsor of the event since its beginning and title sponsor from 1980 to 2018, believed to be the longest continuously running sports sponsorship in the U. S.

The Long Beach Grand Prix has been announced since 1978 by Bruce Flanders (and various guest announcers). The Long Beach Grand Prix in April is the single largest event in the city of Long Beach. Attendance for the weekend regularly reaches or exceeds 200,000 people. In 2006, the Long Beach Motorsports Walk of Fame was created to honor selected past winners and key contributors to the sport of auto racing.

Лонг-Бич Гран-приі (атымен атау құқығына байланысты 2019 жылдан бастап Лонг-Бичтің Acura Гран-приі деп аталады) – Калифорния штатының Лонг-Бич қаласының орталық бөлігіндегі көше трассасында өткізілетін IndyCar сериясы жарысы. 1996 жылдан 2008 жылға дейін CART/Champ Car World Series күнтізбесіндегі маңызды жарыс болды, ал 2008 жылғы жарыс CART және IRL арасындағы ашық дөңгелекті жарыстардың "бөлінісінің" ресми бірігуі мен аяқталуына дейін Champ Car сериясының соңғы жарысы еді. 2009 жылдан бері жарыс біріктірілген IndyCar сериясының бөлігі. Жарыс әдетте сәуір айында өтеді. Бұл IndyCar жарыстарының арасындағы ең ұзақ үзіліссіз өткізіліп келе жатқан шаралардың бірі және трассадағы ең беделді жарыстардың бірі саналады. Лонг-Бич Гран-приі Солтүстік Америкадағы ең ұзақ уақыт бойы өткізіліп келе жатқан ірі көше жарысы. Ол 1975 жылы Формула 5000 жарысы ретінде басталды, ал 1976 жылы Формула 1 жарысына айналды. Формула 1-де турбоқозғалтқыштардың маңызға ие бола бастаған кезінде Лонг-Бич трассасы 1977 жылы Ф1 маусымында Renault турболарды енгізгеннен бастап 1983 жылғы соңғы Лонг-Бич Гран-приіне дейін турбоқозғалтқышты машинаның жеңіске жеткені ешқашан болмаған. Джон Уотсонның 1983 жылы McLaren үшін жеңіске жеткені Формула 1 тарихындағы ең төменгі старттық позициядан жеңіске жеткен жүргізушінің рекорды болып табылады. 26 машинадан тұратын старт кестесінде Уотсон McLaren Ford-пен 22-ші орында старт алды. Сол жарыста Уотсонның командаласы (және 1982 жылғы Лонг-Бич жеңімпазы) Ники Лауда старттан 23-ші орында шығып, екінші орынды иеленді. Рене Арнокс өзінің Ferrari 126C2B-де үшінші орынды алды, ол Лонг-Бичте турбоқозғалтқышты машинамен Формула 1 подиумына шыққан жалғыз жүргізуші. 1984 жылы жарыс Формула 1 жарысынан CART IndyCar жарысына ауысты. Жылдар бойы қолдау жарыстарына Indy Lights, IMSA, Atlantics, Pirelli World Challenge, Trans Am Series, Formula D, Stadium Super Trucks, Formula E және Toyota Pro/Celebrity Race кірді. Toyota шараның басталуынан бері демеушісі болды және 1980 жылдан 2018 жылға дейін атау демеушісі болды, бұл АҚШ-тағы ең ұзақ үзіліссіз спорттық демеушілік ретінде танылады. Лонг-Бич Гран-приін 1978 жылдан бері Брюс Фландерс (және әртүрлі қонақ дикторлар) жариялап келеді. Сәуір айында өтетін Лонг-Бич Гран-приі Лонг-Бич қаласындағы ең ірі шара болып табылады. Демалыс күндері жиналған көрермендердің саны әдетте 200 мыңнан асып түседі. 2006 жылы "Лонг-Бич Моторспортс" Даңқ залы құрылды, ол автожарыс спортына үлкен үлес қосқан бұрынғы жеңімпаздар мен тұлғаларды құрметтеу үшін арналған.

Оқиғалар тарихы

Лонг-Бич Гран-приінің бастамашысы – бұрынғы саяхат агенті болған Крис Пук. Пук Монако Гран-приінен шабыттанды және осындай шараның Оңтүстік Калифорния аймағында сәтті болу әлеуеті бар деп сенді. Лос-Анджелес қаласының оңтүстігіне шамамен 40 шақырым қашықтықта орналасқан Лонг-Бич қаласы таңдалды. Лонг-Бич портының жанындағы, қала көшелерінде су жағалауы бойында трасса салынды. Сол кезде бұл аймақ көбінесе құлдыраған, өнеркәсіптік порт қаласы болғанына қарамастан, алғашқы шара 30 000 жанкүйерді тартты. Алғашқы жарыс 1975 жылдың қыркүйегінде Формула 5000 сериясы аясында өтті. 1976 жылы АҚШ-тың Батыс Гран-приі құрылды, ол бір кезде АҚШ-та жылына екі Гран-при жарысын өткізуге мүмкіндік берді. Лонг-Бич 1976 жылы Формула-1 жарысына ие болды және жарыс наурыз немесе сәуір айларына көшірілді. Осы аралықта, Уоткинс Глен Интернешнлдегі АҚШ-тың Grand Prix East жарысы айқын түрде төмендеп бара жатқан еді. Лонг-Бич жарысы бірден танымал болды, себебі оның қолайлы ауа райы, көрнекті орналасқан жері, Лос-Анджелес пен жылтыр Голливуд аймағына жақындығы осыған себеп болды. 1980 жылдан кейін Уоткинс Глен Формула 1 күнтізбесінен шығарылғанда, қазірде орналасқан Лонг-Бич одан да маңызды мәртебеге ие бола бастады. Қызықты жарыстар мен жоғары қатысуға қарамастан, бұл шара Формула 1 ретінде қаржылық тұрғыдан сәтті болған жоқ. Ұйымдастырушы $6-7 миллиондық бюджетке қарсы бар болғаны $100,000 пайда табу тәуекеліне барды. Бір нашар жарыс шараны банкротқа дейін жеткізе алатынынан қорқып, Пук 1984 жылдан бастап жарысты Чемпионат автожарыстары командаларының IndyCar жарысына өзгертуге қала басшыларын көндірді. Ұзақ уақыт өтпей, шара IndyCar трассасында танымал болды және Лонг-Бич қаласындағы жаңарудың басталуына ықпал еткені айтылады. Жарыс қаланың имиджін жақсарту үшін пайдаланылды және жарыс басталғаннан бері көптеген қираған және құлатылған ғимараттардың орнына биік қонақүйлер мен туристік орталықтар салынды. Келесі жылы, пандемияның кестеге тигізер әсерін болдырмау мақсатында, жарыс дәстүрлі сәуір айынан 26 қыркүйекке ауыстырылды. Delta штаммының күшеюіне байланысты IndyCar және жарыс ұйымдастырушылары 2021 жылы жарысты тоқтатуға немесе қатысушылар санын шектеуге тура келеді деп алаңдады, бірақ ұйымдастырушылар мен Лонг-Бич қаласы қауіпсіздік шаралары мен жылдам тестілеу бойынша келісімге келіп, шараны толық сыйымдылықпен өткізуге мүмкіндік берді. Гран-при 2022 жылғы IndyCar сериясы үшін дәстүрлі сәуір айына оралды. 2024 жылдың 28 наурызында бұрынғы ChampCar иесі Джеральд Форсайт марқұм Кевин Калховеннің мүлкінен Лонг-Бич Гран-приінің 50% үлесін сатып алатыны туралы хабарланды.

The Long Beach Grand Prix was the brainchild of promoter Chris Pook, a former travel agent from England. Pook was inspired by the Monaco Grand Prix, and believed that a similar event had the potential to succeed in the Southern California area. The city of Long Beach was selected, approximately 25 mile (40 km) south of downtown Los Angeles. A waterfront circuit, near the Port of Long Beach was laid out on city streets, and despite the area at the time being mostly a depressed, industrial port city, the first event drew 30,000 fans. The inaugural race was held in September 1975 as part of the Formula 5000 series. In 1976, the United States Grand Prix West was created, providing two grand prix races annually in the United States for a time. Long Beach became a Formula One event for 1976 and the race was moved to March or April. Meanwhile, the United States Grand Prix East at Watkins Glen International was experiencing a noticeably steady decline. Despite gaining a reputation of being demanding and rough on equipment, Long Beach almost immediately gained prominence owing much to its pleasant weather, picturesque setting, and close proximity to Los Angeles and the glitzy Hollywood area. When Watkins Glen was dropped from the Formula One calendar after 1980, the now established Long Beach began to assume an even more prominent status. Despite exciting races and strong attendance, the event was not financially successful as a Formula One event. The promoter was risking a meager $100,000 profit against a $6–7 million budget. Fearing that one poor running could bankrupt the event, Pook convinced city leaders to change the race to a Championship Auto Racing Teams IndyCar event beginning in 1984. In short time, the event grew to prominence on the IndyCar circuit and has been credited with triggering a renaissance in the city of Long Beach. The race was used to market the city, and in the years since the race's inception, many dilapidated and condemned buildings have been replaced with high rise hotels and tourist attractions. The following year, as a preparatory measure for the pandemic's effects on the schedule, the race was moved from its traditional April date to September 26 as the season finale. With the rise of the Delta variant there were concerns from IndyCar and the event promoters that the race would have to be canceled for 2021 or run with an attendance cap, but the promoters and the city of Long Beach were able to work out a compromise on safety measures and rapid testing to allow the event to go forward with full capacity. The Grand Prix returned to its traditional April date for the 2022 IndyCar Series. On March 28, 2024, it was announced that former ChampCar owner Gerald Forsythe would buy a 50% stake in the Long Beach Grand Prix from the estate of the late Kevin Kalkhoven.

Бірінші жеңіс

Курстың қиындығына қарамастан, Лонг-Бич Гран-приі бірнеше пилоттардың Indy/Champ Car додасындағы алғашқы жеңісін сыйлады. Майкл Андретти, Пол Трейси, Хуан Пабло Монтойя, Майк Конвей, Такума Сато және Кайл Кирквуд – Лонг-Бичте мансаптық алғашқы Indy жарысын жеңген пилоттар. Майкл Андретти үшін Лонг-Бич Гран-приі оның мансаптық алғашқы Indy жеңісімен (1986) және 42-ші, соңғы IndyCar жеңісімен (2002) есте қалды. Джеймс Хинчклифф 2010 жылы Лонг-Бичте алғашқы Indy Lights жарысын жеңіп, 2017 жылы осы трассада IndyCar Series жүлдесін де жеңіп алды. 2005 жылы Кэтрин Легг Лонг-Бичте өткен Atlantic Championship қосымша жарысында жеңіске жетті, бұл оның сериядағы тұңғыш қатысуы болды. Осылайша ол Солтүстік Америкада ашық дөңгелекті жарыста жеңіс тұтқан алғашқы әйел пилот атанды. Жарыс 1975 жылы басталғаннан бері трассаның конфигурациясы көп рет өзгерді. Барлық нұсқаларында сәндік «шашты бұрылыс», Shoreline Drive бойындағы басты тікелей кезең және Seaside Way немесе Ocean Boulevard бойындағы кері тікелей кезең болды. Алғашқы Гран-при трассасы 3,25 шақырымды (2,02 миль) құрады және Shoreline Drive тікелей кезегінің екі шетінде орналасқан екі «шашты бұрылыс» болды. Бастапқы жылдары старт және финиш сызықтары трассаның әртүрлі жақтарында орналасқан. 1982 жылы «шашты бұрылыс» және басты тікелей кезеңнің соңы (1-бұрылыс) алынып тасталды да, олардың орнына 90 градусқа оңға, содан кейін 90 градусқа солға бұрылу енгізілді. Жарыс CART сериясының кезеңіне айналғанда, трассаның конфигурациясы күрт өзгерді. Соңғы «шашты бұрылыс» шығысқа қарай, пит-стоп кіреберісіне жақын жылдырылды. Басқа да баяу шикандар мен бұрылыстар да алынып тасталды. 1987 жылы трасса конфигурациясына енгізілген шағын түзетуден кейін, 1992 жылы Park Avenue айналымын алып тастау арқылы трасса қысқартылды. Бұл Seaside Way кері тікелей кезегін ұзартты және жылдамдықпен өтуге мүмкіндік берді. 1999 жылы аумақтағы жаңа құрылысқа байланысты бірінші бұрылыстың қисық бөлігі алынып тасталды да, оның орнына жаңа фонтан кешені салынды. Бірінші бұрылыс енді 90 градусқа солға бұрылып, фонтан айналасындағы дөңгелекке және үш 90 градусқа бұрылысқа апарды. Бір жылдан кейін бұл бөлік қайтадан қаралып, Pine Avenue-ге апаратын ұзын тікелей кезең құру үшін өңделді. Бұл трасса конфигурациясы бүгінгі күнге дейін сақталған.

Despite the challenging nature of the course, the Grand Prix of Long Beach has produced the first Indy/Champ Car victories for several drivers. Drivers who won their first career Indy car race at Long Beach include Michael Andretti, Paul Tracy, Juan Pablo Montoya, Mike Conway, Takuma Sato, and Kyle Kirkwood. For Michael Andretti, the Long Beach Grand Prix has the distinction of being his first career Indy car win (1986), and 42nd and final career IndyCar win (2002). James Hinchcliffe won his first career Indy Lights race at Long Beach in 2010, then followed it up with an IndyCar Series win at the track in 2017. In 2005, Katherine Legge won the Atlantic Championship support race at Long Beach, her first start in the series. In doing so, she became the first female driver to win a developmental open wheel race in North America. The circuit has undergone numerous layout changes since the race's inception in 1975. All iterations have featured a signature hairpin turn, main stretch along Shoreline Drive, and back stretch along Seaside Way or Ocean Boulevard. The first grand prix layout measured 2.02 miles, and featured two hairpins, one at each end of the Shoreline Drive straightaway. In its early years, the starting line and the finish line were located on different sides of the course. In 1982, the hairpin turn and the end of the main stretch (turn 1) was removed, and replaced with a 90 degree right turn, followed by 90 degree left turn. When the race became a CART series event, the layout was changed significantly. The final turn hairpin was moved to the east, closer to the pit entrance. Other slow chicanes and turns were removed. After a minor tweak to the layout in 1987, the track was shortened in 1992 by the removal of the Park Avenue loop. That created a longer Seaside Way back stretch and a faster run to the passing zone. In 1999, due to new construction in the area, the turn one set of curves was removed, and replaced with the new fountain complex. Turn one now became a 90 degree left turn, leading into a roundabout around a fountain, and a series of three 90 degree turns. A year later, this segment was revised again, to create a longer straightaway leading to Pine Avenue. This course layout remains intact today.

Формула 5000 және Формула 1

Алғашқы жарыс Формула 5000 сериясының аясында өткізілді. 1976 жылдан 1983 жылға дейін бұл жарыс Формула 1 жарысы болды, ол көбінесе АҚШ-тың Батыс Гран-приі деп белгілі болды. Лонг-Бич қаласы мен Гран-при қауымдастығы 2014 жылы Гран-приді 2018 жылға дейін IndyCar сериясының бөлігі ретінде өткізу туралы келісімге келді, сондай-ақ 2020 жылға дейін мерзімін ұзарту мүмкіндігі қарастырылды. 2016 жылы Лонг-Бич қалалық кеңесі жарысты 2019 жылдан бастап Формула 1 жарысына қайтару мүмкіндігін қарастыру үшін өтініш жариялады. 2017 жылдың тамызында зерттеу аяқталғаннан және талқылаулардан кейін Формула 1-ге өтуден бас тартты. Қалалық кеңес бірауыздан жарысты IndyCar сериясының аясында жалғастыруға шешім қабылдады.

2008 жылы Лонг-Бич/Мотеги "бөлінген демалыс"

2008 жылы Champ Car World Series және IRL IndyCar Series біріктіруге әкелген келіссөздер барысында Twin Ring Motegi-де өткен IndyCar жарысы (19 сәуір) мен Long Beach-те өткен Champ Car жарысы (20 сәуір) арасында кестеде үйлесімсіздік туындады. Екі тарап та өз шараларын кейінге жылдыра алмады. Мотеги мен Лонг-Бичте өтетін жарыстардан тұратын ерекше "екіге бөлінген кезең" құруға келісім жасалды. Инди-рейсинг лигасының ағымдағы командалары Жапонияда, ал бұрынғы Champ Car командалары Лонг-Бичте жарысатын болды. Екі жарысқа да 2008 жылғы IndyCar Series чемпионатына бірдей ұпай саналды. Бұрынғы Champ Car командалары Panoz DP01 машиналарын пайдаланды, егер бірігу болмағанда осы машиналар 2008 жылы қолданылатын еді. 2008 жылғы Лонг-Бич Гран-при "Соңғы Champ Car жарысы" деп жарияланды.

Айналып жүруге

2005 жылдан бастап шараға Formula D дрифтинг сериясының қатысушылары өнер көрсетуге қатысты. 2006 жылдан бері Formula D өздерінің кәсіби сериясының бірінші кезеңін Гран-приге дейінгі күндері 9-11 бұрылыстарында өткізіп келеді. 2013 жылы GP күндері Motegi Super Drift Challenge дрифтинг жарысы қосылды, ол Formula D-мен бірдей 9-11 бұрылыс трассасын пайдаланды. Motegi Super Drift Challenge – GP кезінде прожекторлардың жарығымен түнде өтетін жалғыз шара.

Солтүстік Американың туристік автомобильдер чемпионаты

1997 жылы Лонг-Бич қаласында Солтүстік Американың саяхалық автомобильдер чемпионатының бірінші кезеңі өтті, осы жарысты Нил Кромптон Хонда Акорд көлігімен жеңіп алды.

Е формуласы

FIA Formula E чемпионатының Лонг-Бич ePrix кезінде Лонг-Бич Гран-при трассасының өңделген нұсқасы қолданылды. Трассаның ұзындығы 2,1 км және жеті бұрылысы бар. Алғашқы жарысқа кіру тегін болды: «Тегін кірудің арқасында әркім осы тарихи және бірегей оқиғаның куәсі болуға мүмкіндік алады», - деді Лонг-Бич Гран-при қауымдастығының президенті Джим Микаэлиан. 2016 жылы ePrix тағы да өткізілді. Дегенмен, 2017 жылы үшінші Формула E маусымында оны жаңартпады.

Жарыс жеңімпаздары

МаусымКүніЖарысшыКомандаШассиҚозғалтқышТіреулерЖарыс қашықтығыЖарыс уақытыОрташа жылдамдық (км/сағ)Есептеме Тұрлары Миль (км)Formula 50001975 28 қыркүйек Brian Redman Carl A. Haas Racing Lola Chevrolet Goodyear50101 (162.543)1:10:1286.325 ЕсепFormula One1976 28 наурыз Clay Regazzoni Scuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 312T Ferrari Goodyear (2)80161.6 (260.069)1:53:1885.572 Есеп1977 3 сәуір Mario Andretti Team LotusLotus 78 Ford–Cosworth Goodyear (3)80161.6 (260.069)1:51:3587.073 Есеп1978 2 сәуір Carlos Reutemann Scuderia Ferrari SpA SEFAC (2)Ferrari 312T3 (2) Ferrari (2) Michelin80161.6 (260.069)1:52:0186.555 Есеп1979 8 сәуір Gilles Villeneuve Scuderia Ferrari SpA SEFAC (3)Ferrari 312T4 (3) Ferrari (3) Michelin (2)80161.6 (260.069)1:50:2587.812 Есеп1980 30 наурыз Nelson PiquetBrabham Racing TeamBrabham BT49 Ford–Cosworth (2) Goodyear (4)80161.6 (260.069)1:50:1887.899 Есеп1981 15 наурыз Alan Jones Williams Racing TeamWilliams FW07 Ford–Cosworth (3) Goodyear (5)80161.6 (260.069)1:50:4187.601 Есеп1982 4 сәуір Niki Lauda McLaren InternationalMcLaren MP4/1 Ford–Cosworth (4) Goodyear (6)75159.75 (257.092)1:58:2580.939 Есеп1983 27 наурыз John Watson McLaren International (2)McLaren MP4/1 (2) Ford–Cosworth (5) Michelin (3)75152.55 (245.505)1:53:3480.624 ЕсепCART/Champ Car World Series1984 31 наурыз Mario Andretti (2) Newman/Haas Racing Lola (2) Cosworth (6) Goodyear (7)112187.04 (301.011)2:15:23 82.898 Есеп1985 14 сәуір Mario Andretti (3) Newman/Haas Racing (2) Lola (3) Cosworth (7) Goodyear (8)90150.3 (241.884)1:42:50 87.694 Есеп1986 13 сәуір Michael Andretti Kraco Racing March Cosworth (8) Goodyear (9)95158.65 (255.322)1:57:3480.965 Есеп1987 5 сәуір Mario Andretti (4) Newman/Haas Racing (3) Lola (4) Chevrolet (2) Goodyear (10)95158.65 (255.322)1:51:33 85.33 Есеп1988 17 сәуір Al Unser Jr. Galles Racing March (2) Chevrolet (3) Goodyear (11)95158.65 (255.322)1:53:4783.655 Есеп1989 16 сәуір Al Unser Jr. (2) Galles Racing (2) Lola (5) Chevrolet (4) Goodyear (12)95158.65 (255.322)1:51:1985.503 Есеп1990 22 сәуір Al Unser Jr. (3) Galles/Kraco Racing (3) Lola (6) Chevrolet (5) Goodyear (13)95158.65 (255.322)1:53:0084.227 Есеп1991 14 сәуір Al Unser Jr. (4) Galles/Kraco Racing (4) Lola (7) Chevrolet (6) Goodyear (14)95158.65 (255.322)1:57:1481.195 Есеп1992 12 сәуір Danny Sullivan Galles/Kraco Racing (5) Galmer Chevrolet (7) Goodyear (15)105166.53 (268.004)1:48:56 91.945 Есеп1993 18 сәуір Paul Tracy Team Penske Penske Chevrolet (8) Goodyear (16)105166.53 (268.004)1:47:36 93.089 Есеп1994 17 сәуір Al Unser Jr. (5) Team Penske (2) Penske (2) Ilmor Goodyear (17)105166.53 (268.004)1:40:5399.283 Есеп1995 9 сәуір Al Unser Jr. (6) Team Penske (3) Penske (3) Mercedes Benz Goodyear (18)105166.53 (268.004)1:49:3291.422 Есеп1996 14 сәуір Jimmy Vasser Chip Ganassi Racing Reynard Honda Firestone105166.53 (268.004)1:44:0296.281 Есеп1997 13 сәуір Alex Zanardi Chip Ganassi Racing (2) Reynard (2) Honda (2) Firestone (2)105166.53 (268.004)1:46:1793.999 Есеп1998 5 сәуір Alex Zanardi (2) Chip Ganassi Racing (3) Reynard (3) Honda (3) Firestone (3)105166.53 (268.004)1:51:2988.946 Есеп1999 18 сәуір Juan Pablo Montoya Chip Ganassi Racing (4) Reynard (4) Honda (4) Firestone (4)85155.04 (249.512)1:45:4887.915 Есеп2000 16 сәуір Paul Tracy (2) Team Green Reynard (5) Honda (5) Firestone (5)82161.376 (259.709)1:57:1182.626 Есеп2001 8 сәуір Hélio Castroneves Team Penske (4) Reynard (6) Honda (6) Firestone (6)82161.376 (259.709)1:52:1786.223 Есеп2002 14 сәуір Michael Andretti (2) Team Green (2) Reynard (7) Honda (7) Bridgestone90177.12 (285.047)2:02:1486.935 Есеп2003 13 сәуір Paul Tracy (3) Forsythe Racing Lola (8) Ford–Cosworth (9) Bridgestone (2)90177.12 (285.047)1:56:0191.59 Есеп2004 18 сәуір Paul Tracy (4) Forsythe Racing (2) Lola (9) Ford–Cosworth (10) Bridgestone (3)81159.408 (256.542)1:44:1291.785 Есеп2005 10 сәуір Sébastien Bourdais Newman/Haas Racing (4) Lola (10) Ford–Cosworth (11) Bridgestone (4)81159.408 (256.542)1:46:2989.811 Есеп2006 9 сәуір Sébastien Bourdais (2) Newman/Haas Racing (5) Lola (11) Ford–Cosworth (12) Bridgestone (5)74145.632 (234.371)1:40:0787.268 Есеп2007 15 сәуір Sébastien Bourdais (3) Newman/Haas/Lanigan Racing (6) Panoz Cosworth (13) Bridgestone (6)78153.504 (247.04)1:40:4391.432 Есеп IndyCar Series2008* 20 сәуір Will Power KV Racing Technology Panoz (2) Cosworth (14) Bridgestone (7)83163.344 (262.876)1:45:2592.964 Есеп2009 19 сәуір Dario Franchitti Chip Ganassi Racing (5) Dallara Honda (8) Firestone (7)85167.28 (269.211)1:58:4784.491 Есеп2010 18 сәуір Ryan Hunter Reay Andretti Autosport Dallara (2) Honda (9) Firestone (8)85167.28 (269.211)1:47:1393.619 Есеп2011 17 сәуір Mike Conway Andretti Autosport (2) Dallara (3) Honda (10) Firestone (9)85167.28 (269.211)1:53:1188.676 Есеп2012 15 сәуір Will Power (2) Team Penske (5) Dallara (4) Chevrolet (9) Firestone (10)85167.28 (269.211)1:54:02 88.021 Есеп2013 21 сәуір Takuma Sato A. J. Foyt Enterprises Dallara (5) Honda (15) Firestone (11)80157.44 (253.375) 1:50:09 85.763 Есеп2014 13 сәуір Mike Conway (2) Ed Carpenter Racing Dallara (6) Chevrolet (10) Firestone (12)80157.44 (253.375)1:54:4282.362 Есеп2015 19 сәуір Scott Dixon Chip Ganassi Racing (6) Dallara (7) Chevrolet (11) Firestone (13)80157.44 (253.375)1:37:3596.8 Есеп2016 17 сәуір Simon Pagenaud Team Penske (6) Dallara (8) Chevrolet (12) Firestone (14)80157.44 (253.375)1:33:54100.592 Есеп2017 9 сәуір James Hinchcliffe Schmidt Peterson Motorsports Dallara (9) Honda (16) Firestone (15)85167.28 (269.211)1:50:2990.845 Есеп2018 15 сәуір Alexander Rossi Andretti Autosport (3) Dallara (10) Honda (17) Firestone (16)85167.28 (269.211)1:53:1588.622 Есеп2019 14 сәуір Alexander Rossi (2) Andretti Autosport (4) Dallara (11) Honda (18) Firestone (17)85167.28 (269.211)1:41:3588.622 Есеп2020Жыл коронавирустың (COVID 19) пандемиясына байланысты тоқтатылды2021 26 қыркүйек* Colton Herta Andretti Autosport with Curb Agajanian (5) Dallara (12) Honda (19) Firestone (18)85167.28 (269.211)1:49:1091.935 Есеп2022 10 сәуір Josef Newgarden Team Penske (7) Dallara (13) Chevrolet (13) Firestone (19)85167.28 (269.211)1:46:4893.977 Есеп2023 16 сәуір Kyle Kirkwood Andretti Autosport (6) Dallara (14) Honda (20) Firestone (20)85167.28 (269.211)1:43:1797.171 Есеп2024 21 сәуір Scott Dixon (2) Chip Ganassi Racing (7) Dallara (15) Honda (21) Firestone (21)85167.28 (269.211)1:43:0398.350 Есеп

SeasonDateDriverTeamChassisEngineTiresRace DistanceRace TimeAverage Speed(mph)Report Laps Miles (km)Formula 50001975 Sept 28 Brian Redman Carl A. Haas Racing Lola Chevrolet Goodyear50101 (162.543)1:10:1286.325 ReportFormula One1976 March 28 Clay Regazzoni Scuderia Ferrari SpA SEFACFerrari 312T Ferrari Goodyear (2)80161.6 (260.069)1:53:1885.572 Report1977 April 3 Mario Andretti Team LotusLotus 78 Ford–Cosworth Goodyear (3)80161.6 (260.069)1:51:3587.073 Report1978 April 2 Carlos Reutemann Scuderia Ferrari SpA SEFAC (2)Ferrari 312T3 (2) Ferrari (2) Michelin80161.6 (260.069)1:52:0186.555 Report1979 April 8 Gilles Villeneuve Scuderia Ferrari SpA SEFAC (3)Ferrari 312T4 (3) Ferrari (3) Michelin (2)80161.6 (260.069)1:50:2587.812 Report1980 March 30 Nelson PiquetBrabham Racing TeamBrabham BT49 Ford–Cosworth (2) Goodyear (4)80161.6 (260.069)1:50:1887.899 Report1981 March 15 Alan Jones Williams Racing TeamWilliams FW07 Ford–Cosworth (3) Goodyear (5)80161.6 (260.069)1:50:4187.601 Report1982 April 4 Niki Lauda McLaren InternationalMcLaren MP4/1 Ford–Cosworth (4) Goodyear (6)75159.75 (257.092)1:58:2580.939 Report1983 March 27 John Watson McLaren International (2)McLaren MP4/1 (2) Ford–Cosworth (5) Michelin (3)75152.55 (245.505)1:53:3480.624 ReportCART/Champ Car World Series1984 March 31 Mario Andretti (2) Newman/Haas Racing Lola (2) Cosworth (6) Goodyear (7)112187.04 (301.011)2:15:23 82.898 Report1985 April 14 Mario Andretti (3) Newman/Haas Racing (2) Lola (3) Cosworth (7) Goodyear (8)90150.3 (241.884)1:42:50 87.694 Report1986 April 13 Michael Andretti Kraco Racing March Cosworth (8) Goodyear (9)95158.65 (255.322)1:57:3480.965 Report1987 April 5 Mario Andretti (4) Newman/Haas Racing (3) Lola (4) Chevrolet (2) Goodyear (10)95158.65 (255.322)1:51:33 85.33 Report1988 April 17 Al Unser Jr. Galles Racing March (2) Chevrolet (3) Goodyear (11)95158.65 (255.322)1:53:4783.655 Report1989 April 16 Al Unser Jr. (2) Galles Racing (2) Lola (5) Chevrolet (4) Goodyear (12)95158.65 (255.322)1:51:1985.503 Report1990 April 22 Al Unser Jr. (3) Galles/Kraco Racing (3) Lola (6) Chevrolet (5) Goodyear (13)95158.65 (255.322)1:53:0084.227 Report1991 April 14 Al Unser Jr. (4) Galles/Kraco Racing (4) Lola (7) Chevrolet (6) Goodyear (14)95158.65 (255.322)1:57:1481.195 Report1992 April 12 Danny Sullivan Galles/Kraco Racing (5) Galmer Chevrolet (7) Goodyear (15)105166.53 (268.004)1:48:56 91.945 Report1993 April 18 Paul Tracy Team Penske Penske Chevrolet (8) Goodyear (16)105166.53 (268.004)1:47:36 93.089 Report1994 April 17 Al Unser Jr. (5) Team Penske (2) Penske (2) Ilmor Goodyear (17)105166.53 (268.004)1:40:5399.283 Report1995 April 9 Al Unser Jr. (6) Team Penske (3) Penske (3) Mercedes Benz Goodyear (18)105166.53 (268.004)1:49:3291.422 Report1996 April 14 Jimmy Vasser Chip Ganassi Racing Reynard Honda Firestone105166.53 (268.004)1:44:0296.281 Report1997 April 13 Alex Zanardi Chip Ganassi Racing (2) Reynard (2) Honda (2) Firestone (2)105166.53 (268.004)1:46:1793.999 Report1998 April 5 Alex Zanardi (2) Chip Ganassi Racing (3) Reynard (3) Honda (3) Firestone (3)105166.53 (268.004)1:51:2988.946 Report1999 April 18 Juan Pablo Montoya Chip Ganassi Racing (4) Reynard (4) Honda (4) Firestone (4)85155.04 (249.512)1:45:4887.915 Report2000 April 16 Paul Tracy (2) Team Green Reynard (5) Honda (5) Firestone (5)82161.376 (259.709)1:57:1182.626 Report2001 April 8 Hélio Castroneves Team Penske (4) Reynard (6) Honda (6) Firestone (6)82161.376 (259.709)1:52:1786.223 Report2002 April 14 Michael Andretti (2) Team Green (2) Reynard (7) Honda (7) Bridgestone90177.12 (285.047)2:02:1486.935 Report2003 April 13 Paul Tracy (3) Forsythe Racing Lola (8) Ford–Cosworth (9) Bridgestone (2)90177.12 (285.047)1:56:0191.59 Report2004 April 18 Paul Tracy (4) Forsythe Racing (2) Lola (9) Ford–Cosworth (10) Bridgestone (3)81159.408 (256.542)1:44:1291.785 Report2005 April 10 Sébastien Bourdais Newman/Haas Racing (4) Lola (10) Ford–Cosworth (11) Bridgestone (4)81159.408 (256.542)1:46:2989.811 Report2006 April 9 Sébastien Bourdais (2) Newman/Haas Racing (5) Lola (11) Ford–Cosworth (12) Bridgestone (5)74145.632 (234.371)1:40:0787.268 Report2007 April 15 Sébastien Bourdais (3) Newman/Haas/Lanigan Racing (6) Panoz Cosworth (13) Bridgestone (6)78153.504 (247.04)1:40:4391.432 Report IndyCar Series2008* April 20 Will Power KV Racing Technology Panoz (2) Cosworth (14) Bridgestone (7)83163.344 (262.876)1:45:2592.964 Report2009 April 19 Dario Franchitti Chip Ganassi Racing (5) Dallara Honda (8) Firestone (7)85167.28 (269.211)1:58:4784.491 Report2010 April 18 Ryan Hunter Reay Andretti Autosport Dallara (2) Honda (9) Firestone (8)85167.28 (269.211)1:47:1393.619 Report2011 April 17 Mike Conway Andretti Autosport (2) Dallara (3) Honda (10) Firestone (9)85167.28 (269.211)1:53:1188.676 Report2012 April 15 Will Power (2) Team Penske (5) Dallara (4) Chevrolet (9) Firestone (10)85167.28 (269.211)1:54:02 88.021 Report2013 April 21 Takuma Sato A. J. Foyt Enterprises Dallara (5) Honda (15) Firestone (11)80157.44 (253.375) 1:50:09 85.763 Report2014 April 13 Mike Conway (2) Ed Carpenter Racing Dallara (6) Chevrolet (10) Firestone (12)80157.44 (253.375)1:54:4282.362 Report2015 April 19 Scott Dixon Chip Ganassi Racing (6) Dallara (7) Chevrolet (11) Firestone (13)80157.44 (253.375)1:37:3596.8 Report2016 April 17 Simon Pagenaud Team Penske (6) Dallara (8) Chevrolet (12) Firestone (14)80157.44 (253.375)1:33:54100.592 Report2017 April 9 James Hinchcliffe Schmidt Peterson Motorsports Dallara (9) Honda (16) Firestone (15)85167.28 (269.211)1:50:2990.845 Report2018 April 15 Alexander Rossi Andretti Autosport (3) Dallara (10) Honda (17) Firestone (16)85167.28 (269.211)1:53:1588.622 Report2019 April 14 Alexander Rossi (2) Andretti Autosport (4) Dallara (11) Honda (18) Firestone (17)85167.28 (269.211)1:41:3588.622 Report2020Canceled in response to the coronavirus (COVID 19) pandemic2021 September 26* Colton Herta Andretti Autosport with Curb Agajanian (5) Dallara (12) Honda (19) Firestone (18)85167.28 (269.211)1:49:1091.935 Report2022 April 10 Josef Newgarden Team Penske (7) Dallara (13) Chevrolet (13) Firestone (19)85167.28 (269.211)1:46:4893.977 Report2023 April 16 Kyle Kirkwood Andretti Autosport (6) Dallara (14) Honda (20) Firestone (20)85167.28 (269.211)1:43:1797.171 Report2024 April 21 Scott Dixon (2) Chip Ganassi Racing (7) Dallara (15) Honda (21) Firestone (21)85167.28 (269.211)1:43:0398.350 Report

CART PPG Indy Car World Series (Қараңғы жарыстар)

1984: Сегіз жылдан кейін Лонг-Бич Гран-приі CART сериясының жарысына айналды. Бұл жарыс 1984 жылғы маусымның ашылуы болды. 1977 жылы жарыста жеңіске жеткен Марио Андретти поул-позициядан старт алып, бастапқы тұрған 112 айналымның барлығында көш бастады. Жарысты жетекші айналымда аяқтаған жалғыз басқа пилот – Джефф Брэбхам, ол жеті цилиндрмен екінші орынға шықты. Екі дүркін әлем чемпионы Эмерсон Фиттипальди CART сериясында дебют жасап, 4-орынды иеленді. 1985: Марио Андретти поул-позициядан старт алып, алғашқы 58 айналымда көш бастады. Андреттидің стратегиясы жарысты бір пит-стоппен аяқтауға тырысу еді. 10 секундтен астам басымдық алғаннан кейін Андретти 44-айналымда пит-стоп жасады. Бірақ отынды үнемдеу үшін ол турбокомпрессордың қуатын азайтты. Дэнни Салливан 37-айналымда пит-стоп жасады. Андретти қарқынын төмендеткенде Салливан жылдамдыққа шығып, Андреттиге жетіп алды. 59-айналымдағы соңғы тікелеуде Салливан көш бастады және 15 секундтік артықшылыққа ие болды. Жарыстың Салливан мен Андретти арасында шешілетіні күтілді, Салливанға соңғы бір пит-стоп қажет болды, ал Андретти қашықтықты жалғастыруға батыл қадам жасады. Penske командасы Салливан үшін уақытталған пит-стопты жоспарлап, машинаны жанармаймен толтырып, Андреттиге жақын трассаға қайта оралуға үміттенеді. 79-айналымда Салливан шаштық бұрылыстан шығарда жанармай бітіп, пит-лейнге аз қуатпен кірді. Салливан көп секунд жоғалтып, Андреттиге қайтадан көш бастауға мүмкіндік берді. Андретти қалған жолды бастап, Лонг-Бичте екінші жыл қатарынан және жалпы алғанда үшінші рет жеңіске жетті. Салливан соңғы айналымда да жанармай бітіріп, үшінші орынға түсті. 1986: Майкл Андретти CART мансабындағы алғашқы жеңісін тойлады, соңғы 25 айналымда Аль Унсер-младшиймен шайқасып, финиш сызығын кесті. Майкл Андретти 56-айналымда соңғы пит-стопын жасады, ал Аль Унсер-младший 69-айналымда. Унсер пит-лейннен Андреттиден сәл бұрын шықты, бірақ суық шиналармен сынап бағу қиын болды. 70-айналымда Андретти озып өтіп, көшбасшы болды. Унсер Андреттиге жақын қалды, ал 80-айналымда Андретти Роберто Мореноның машинасына келгенде, Унсер күрт жақындады. Андретти Мореноны артқы тікелеудің соңында (11-бұрылыс) озуға тырысты, бірақ екі машинаның дөңгелектері қақты, ал Андретти тежегіштерді бұғаттады. Унсер екі машинаның астына түсіп, Андреттимен бірге 12-бұрылысқа қарай жүрді. Андретти Унсердің шабуылын қиындықпен тойтарды. Автомобильдер финиш сызығына дейін қажырлы күресті, Андретти жарысты 0,380 секунд айырмашылықпен жеңіп алды. 1987: Марио Андретти поул-позициядан старт алып, барлық 95 айналымда көш бастады, Лонг-Бичте үшінші CART жеңісіне және жалпы төртінші жеңіске жетті. Андреттидің жеңісі Ilmor–Chevy Indy V 8 қозғалтқышының Indy жарысындағы алғашқы жеңісі болды. Марио Андреттидің жалғыз күресі Эмерсон Фиттипальдиге қарсы болды. Жүргізушілер алаңнан шығып, бірінші жартысын үстемдікке алды. Бірақ Фиттипальди сынған ватегейттен зардап шекті және 52-айналымда күйген поршеньмен шықты. Андретти қалған жолды жеңілдікпен аяқтады, бүкіл алаңды озып өтті. Үшінші жыл қатарынан Бобби Рахал бетон қабырғаға соқтығысып, жарыстан ерте шықты. 1988: Аль Унсер-младший Андретти отбасының Лонг-Бичтегі жеңіс тізбегін үзіп, тұңғыш рет жарыста жеңіске жетті. Унсер төртінші орыннан старт алып, бірақ басында Марио Андреттиден кейінгі екінші орынға жайғасты. Бірінші айналымның соңында шаштық бұрылысқа кіргенде, Унсер Андреттиден төмен түсіп, көшбасшы болды. Алғашқы пит-стоп кезінде Унсердің доғасы бұрылып, ол 6-орынға түсіп, Дэнни Салливанды көшбасшы етіп жіберді. Бірақ Унсер бір айналымда бір секундқа жуық алға шығып, 42-айналымда көшбасшылықты қайтадан иемденді. Унсер 95 айналымның 72-інде бірінші болып, бүкіл алаңды озып өтті, ал Салливан 82-айналымда тоқтаған кезде, финиш сызығына жалғыз жетті. Бобби Рахал екінші орынды иеленді, бұл оның мансабындағы ең жақсы нәтиже, ол Judd AV қозғалтқышымен жүргізді. 1989: Аль Унсер-младший алғашқы 74 айналымның 72-ін бастады, бірақ жарыстың соңында Унсер Марио және Майкл Андреттимен күреске түсті. Үш жүргізуші де соңғы пит-стоптарға шықты, ал жылдам пит-стоптан кейін Марио Андретти 78-айналымда көшбасшы болды, Унсер екінші, ал Майкл енді алыс үшінші орынға ие болды. Унсер Марионың артында, олар Том Сневаның машинасына жақындағанда болды. Екінші бұрылыстың шығысында және үшінші бұрылысқа кіргенде, Унсер Марио Андреттидің астына кірді, бірақ Марионың артқы дөңгелегін соқты. Андретти тегіс дөңгелекпен және сынған суспензиямен айналып кетті, ал Унсер алдыңғы қанатының бір бөлігін сындырып, рульді бүкті. Зақымға қарамастан, Унсер жарыс машинасымен финиш сызығына жетті, Майкл Андреттиден 12,377 секундқа басымдықпен жеңіске жетті. Оқиға даулы болды, ал жарыстан кейін Марио бұл әрекетті "ақымақтық жүргізу" деп атады. Унсер соқтығысқа жауапкершілікті мойындады. 1990: Аль Унсер-младший 95 айналымның 91-ін бастады, бірақ жарыстың соңында Penske командаластары Эмерсон Фиттипальди мен Дэнни Салливанға қарсы тұруға мәжбүр болды. 2-айналымда Фиттипальди мен Салливан дөңгелектері соқтығысып, Салливан айналып, Майкл Андреттиге соқты. Екеуі де қалпына келтіріліп, жарыс барысында алға жылжыды. Унсер-младший 10 секундтік басымдықпен көшбасшы болғанда, 66-айналымда сақтандыру белгісі шығып, алаңды жинап, Унсердің артықшылығын жойды. Барлық көшбасшылар пит-стоп жасады, ал 70-айналымда жасыл жалау көтерілгенде, Фиттипальди Унсерге жақындады. Фиттипальди екі машина аралығына дейін жақындады, бірақ Унсер жеңіске жетті. Бастапқы соқтығысқаннан кейін Дэнни Салливан мен Майкл Андретти 3- және 4-орындарды иеленді. Бұл Аль Унсер-младшийдің Лонг-Бичтегі үшінші қатарынан жеңісі болды. 1991: Аль Унсер-младший жаңа рекордты орнатып, CART сериясының рекордын теңеді, Лонг-Бич Гран-приін төртінші жыл қатарынан жеңіп алды. Бірақ жарыс Майкл Андретти мен Эмерсон Фиттипальди арасындағы қорқынышты пит-лейн соқтығысымен есімдеріне түсті. Майкл Андретти поул-позициядан старт алып, алғашқы айналымды бастады, бірақ Аль Унсер-младший 2-айналымда көшбасшы болды. Унсер өзінің басымдығын 16 секундқа дейін жеткізді, ал Андретти көп бөлігінде екінші орында болды. 70-айналымда Унсер мен Андретти соңғы пит-стоптарға шықты. Унсер көшбасшылықпен трассаға оралды. Андретти пит-лейннен шығып жатқанда, Эмерсон Фиттипальди Андреттидің жолына шықты. Екі машинаның дөңгелектері соқтығысып, Андреттидің машинасы бүйірге ауып, Фиттипальдидің бүйіргі бөлігіне түсті. Екі машина да қалпына келтірілмейтіндей зақымдалды, бірақ екі пилот та жарақат алмады. Пит-лейндегі апаттан кейін Унсер жеңіске жетті, ал Galles/KRACO Racing командаласы Бобби Рахал екінші орынды иеленді. 1992: Аль Унсер-младший Лонг-Бичте бес қатарынан жеңіске жетуге тырысып, 54 айналымды бастады және финиш сызығына дейін төрт айналымнан кем қалғанда көшбасшы болды. Galles/KRACO Racing командаласы Дэнни Салливан екінші орында болды және соңғы айналымдарда көшбасшылыққа таласты. Бобби Рахал мен Эмерсон Фиттипальди да көшбасшылармен бірге болды. 102-айналымдағы соңғы тікелеуде Салливан озуға тырысты, бірақ Унсер есікті жапты. Екі машина соқтығысып, Унсер доңғалақтың бөгетіне айналып кетті. Салливан көшбасшы болды және Рахал мен Фиттипальдиден финиш сызығына дейін қорғалды. Бұл Galmer шассисінің алғашқы жеңісі болды, ал Салливанның Indy жарысындағы 1990 жылдан бергі алғашқы жеңісі. Унсер-младший айналып кеткеннен кейін 4-орынды иеленді. Жарыс Марио Андретти мен Эдди Чивер арасындағы соқтығыспен басталды, бұл екеуінің ұзақ антагонизмін тудырды. 1993: Пол Трейси Indy жарысындағы алғашқы жеңісін тойлады, күні бойы Найгел Мэнселлмен шайқасты. Трейси 105 айналымның 81-ін бастады, бірақ оның күні оқиғасыз болған жоқ. 25-айналымда көшбасшы болғанда, ол Дэнни Салливанмен доңғалақтарын соқтығыстырып, тегіс дөңгелекпен пит-стоп жасауға мәжбүр болды. Кейін 61-айналымда ол жоспарланбаған пит-стоп жасауға...

1984: After eight years, the Long Beach Grand Prix changed to a CART series race. The race served as the 1984 season opener. Mario Andretti, who won the 1977 race, won the pole position, took the lead at the start and led all 112 laps en route to a dominating victory. The only other driver to finish the race on the lead lap was Geoff Brabham, who finished second on only seven cylinders. Two time World Champion Emerson Fittipaldi made his CART debut with a 4th place finish. 1985: Mario Andretti started on the pole position, and led the first 58 laps. Andretti's strategy was to try to complete the race on one pit stop. After building up an over 10 second lead, Andretti pitted on lap 44. In order to conserve fuel, however, he subsequently dialed back his turbocharger boost. Danny Sullivan had pitted on lap 37. With Andretti slowing his pace, Sullivan went on a charge, dicing through traffic and caught up to Andretti. On the back stretch on lap 59, Sullivan took the lead and began pulling out to a 15 second advantage. It was expected that the race would be decided between Sullivan and Andretti, with Sullivan needing one final pit stop, and Andretti gambling on going the distance. The Penske Team was planning a timed pit stop for Sullivan, hoping to fuel the car, and get back out on the track in close proximity to Andretti. On lap 79, Sullivan shockingly ran out of fuel coming out of the hairpin, and he coasted into the pits barely under power. Sullivan lost many seconds, allowing Andretti to re take the lead. Andretti led the rest of the way and won at Long Beach for the second year in a row, and third time overall. Sullivan ran out of fuel again on the last lap, and wound up third. 1986: Michael Andretti scored the first win of his CART career, battling Al Unser Jr. to the finish over a frantic final 25 laps. Michael Andretti made his final pit stop on lap 56, while Al Unser Jr. pitted on lap 69. Unser came out of the pits just ahead of Andretti, but on cold tires, had difficulties holding off the challenge. Down the back stretch on lap 70, Andretti got by and re assumed the lead. Unser stayed in close contact with Andretti, and on lap 80 when Andretti came upon the lapped car of Roberto Moreno, Unser closed dramatically. Andretti tried to lap Moreno at the end of the back stretch (turn 11), but the two cars nearly clipped wheels and Andretti locked up the brakes. Unser dove below both cars and went side by side with Andretti going into turn 12. Andretti barely held off Unser going into the hairpin. The cars battled nearly nose to tail to the finish, with Andretti winning the race by 0.380 seconds. 1987: Mario Andretti started on the pole position and led all 95 laps, en route to his third CART win at Long Beach, and fourth win overall. Andretti's victory marked the first ever Indy car win for the Ilmor–Chevy Indy V 8 engine. Mario Andretti's only serious challenge was from Emerson Fittipaldi. The drivers pulled away from the field and dominated the first half. Fittipaldi, however, suffered from a broken wastegate, and eventually dropped out with a burned piston on lap 52. Andretti cruised the rest of the way, lapping the field. For the third year in a row, Bobby Rahal dropped out early after contact with the concrete wall. 1988: Al Unser Jr. snapped the Andretti family winning streak at Long Beach, winning the race for the first time, in dominating fashion. Unser Jr. started fourth, but at the start, settled into second behind Mario Andretti. Going into the hairpin at the end of the first lap, Unser dove below Andretti and took the lead. On his first pit stop, Unser suffered a cross threaded lug nut, and dropped to sixth, putting Danny Sullivan into the lead. Unser charged, however, gaining nearly a second per lap, re taking the lead for good on lap 42. Unser led 72 of the 95 laps, lapping the entire field, and when Sullivan dropped out on lap 82, was all alone to the finish. Bobby Rahal finished second, his best career Long Beach result, driving the Judd AV engine. 1989: Al Unser Jr. led 72 of the first 74 laps, but late in the race, Unser found himself in a battle with Mario and Michael Andretti. All three drivers made their final pit stops, and after a faster pit stop, Mario Andretti emerged as the leader on lap 78, with Unser second, and Michael now a distant third. Unser was close behind Mario when they approached the lapped car of Tom Sneva. At the exit of turn two, and going into turn three, Unser dove under Mario Andretti for the lead, but punted Mario's right rear wheel. Andretti was sent spinning out with a flat tire and broken suspension, while Unser broke part of his front wing, and bent his steering. Despite the damage, Unser nursed the crippled car to the finish line, winning by 12.377 seconds over Michael Andretti. The contact was controversial, and after the race, Mario called the move "stupid driving." Unser accepted blame for the contact. 1990: Al Unser Jr. led 91 of 95 laps, but late in the race, had to hold off the challenge of Penske teammates Emerson Fittipaldi and Danny Sullivan for the victory. On lap 2, Fittipaldi and Sullivan banged wheels, causing Sullivan to spin and collect Michael Andretti. Both Sullivan and Andretti recovered and charged up through the field as the race went progressed. With Unser Jr. holding a 10 second lead, a caution came out on lap 66 which bunched the field and erased Unser's advantage. All of the leaders pitted, and when the green flag came back out on lap 70, Fittipaldi was able to close up behind Unser. Fittipaldi got within two car lengths, but Unser held on for the victory. After the early altercation, Danny Sullivan and Michael Andretti finished 3rd and 4th. It was Al Unser Jr.'s third consecutive win at Long Beach. 1991: Al Unser Jr. set an event record and tied a CART series record, by winning the Long Beach Grand Prix for the fourth year in a row. The race, however, is best remembered for a frightening pit road collision between Michael Andretti and Emerson Fittipaldi. Michael Andretti started on the pole and led the first lap, but Al Unser Jr. took the lead on lap 2. Unser stretched his lead to as large as 16 seconds, while Andretti ran second much of the afternoon. On lap 70, Unser and Andretti made their final pit stops. Unser returned to the track with the lead. While Andretti was exiting the pit lane, Emerson Fittipaldi came out of his pit stall in the path of Andretti. The two cars touched wheels, Andretti's car flew up on its side, then came to rest on top of Fittipaldi's sidepod. The two cars were too damaged to return, but neither driver was injured. After the pit road mishap, Unser cruised to victory, with his Galles/KRACO Racing teammate Bobby Rahal coming home second. 1992: Going for an unprecedented fifth win in a row at Long Beach, Al Unser Jr. lead 54 laps, and was leading with less than four laps to go. His Galles/KRACO Racing teammate Danny Sullivan was right behind in second, challenging for the lead in the closing laps. Bobby Rahal and Emerson Fittipaldi were also nose to tail with the leaders. Going down the back stretch on lap 102, Sullivan dove low to make the pass, but Unser closed the door. The two cars tangled, and Unser was sent spinning out into a tire barrier. Sullivan took the lead, and staved off Rahal and Fittpaldi to the finish line. It was the first ever win for the Galmer chassis, and Sullivan's first Indy car win since 1990. Unser Jr. recovered from the spin, and finished in 4th place. The race started out on the first lap with a collision between Mario Andretti and Eddie Cheever, which started a standing feud between the two. 1993: Paul Tracy won his first career Indy car race, battling Nigel Mansell most of the afternoon. Tracy led 81 of the 105 laps, but his day was not without incident. While leading the race on lap 25, he clipped wheels with Danny Sullivan, and was forced to pit with a flat tire. Later on lap 61, he had to make an unscheduled pit stop for a blistered tire. Tracy re assumed the lead on lap 74 after Mansell made his final pit stop, and when Mansell later lost second gear, Tracy cruised to the finish. Bobby Rahal, running 11th at the halfway point, finished 2nd in the RH chassis, owing much to the fact that Mansell, Scott Goodyear, Mario Andretti, Raul Boesel all suffered contact or mechanical problems late in the race. 1994: Al Unser Jr., who had joined Team Penske during the offseason, won his first race driving for his new team, and his record fifth victory at Long Beach. Penske teammates Paul Tracy, Unser, and Emerson Fittipaldi started 1st, 2nd, and 3rd, respectively, and combined to lead all but two laps. Tracy and Fittipaldi led early, but both eventually dropped out with gearbox failures. Tracy spun four times due to the axle hopping from the gearbox issues, including spinning out while leading the race on lap 20. Unser led 61 laps, and despite a black flag penalty for violating the pit road speed limit, won the race going away. Nigel Mansell finished second, but had lost considerable time when he and Michael Andretti made contact, resulting in a flat tire. 1995: Al Unser Jr. started fourth, and charged to the lead by lap 30. Unser dominated most of the rest of the race, and won his sixth Long Beach Grand Prix in the past eight years. Scott Pruett finished second for Patrick Racing, the best finish for Firestone tires since returning to Indy car racing at the beginning of the season. Contenders Bobby Rahal (transmission), Christian Fittipaldi (engine), and Teo Fabi (stop and go penalty) all fell from contention in the latter stages of the race. 1996: Gil de Ferran won the pole position and dominated the race, leading 100 of the first 101 laps. With four laps to go, however, a turbocharger hose came loose, and de Ferrans's car suddenly began to slow. Jimmy Vasser led the final four laps, holding off Parker Johnstone for the victory. 1997: Gil de Ferran and Alex Zanardi started on the front row, and battled much of the afternoon. Though de Ferran appeared to have the faster machine, Zanardi's Ganassi crew executed faster pit stops, which put Zanardi out in front after each sequences of stops. Charging hard to catch Zanardi, de Ferran clipped the wall on lap 93, and fell out with a damaged suspension.

CART FedEx Чемпионаты сериясы

1998: Алекс Занарди екі жыл қатарынан Лонг-Бичте жеңіске жетіп, күмәнді жеңіске қол жеткізді. Жарыстың басындағы соқтығыс салдарынан рульдік механизмі бүлінгеннен кейін Занарди бір айналымға қалып қойды. Жарыс көшбасшылығы үшін Брайан Херта, Гил де Ферран, Дарио Франчитти және Хелио Кастроневес күресті. Жарыс тарихындағы жеті ескертуге байланысты Занарди алдыңғы айналымға оралып, алаңға баяу жолға шықты. 72-ші айналымда Занарди шиналар мен отынмен толықты, ал көшбасшылардың көпшілігі 56-шы айналымда тоқтағандықтан, сыртта қалды. Соңғы кезеңдерде Занардиден басқа барлық көшбасшылар отын құю үшін тоқтау жасауға дайындалды. Көшбасшылар тоқтауларын аяқтағаннан кейін, Герта мен Фрачитти бірінші және екінші орындарға шықты, ал Занарди үшінші орынға ие болды және қарқынды шабуыл жасады. Бес айналым қалғанда, алдыңғы үштік бір-біріне жақын болды, ал Занарди екінші орынға шықты. Үш айналымнан кейін ол көшбасшы болды. Занарди жеңіске тек соңғы екі айналымда қол жеткізді. 1999: Жаңадан келген Хуан Пабло Монтойя өзінің үшінші жарысында бірінші Champ/Indy жарысын жеңіп, Чип Ганасси Racing командасына Лонг-Бичте 102 000 көрерменнің алдында төртінші рет жеңіс сыйлады. Монтойя жарысты бесінші орыннан бастады және бірінен соң бірі үздік үш көлікті басып өтіп, жарыс көшбасшысы Тони Канадан кейін екінші орынға көтерілді. 46-шы айналымда жолдың бұзылуына байланысты Кана бақылаудан шығып, дөңгелек кедергісіне соқтығысты. Бұл оқиға Монтойяға көшбасшылықты сыйлады, ол қалған жолды жеңіспен аяқтады. 2000: Пол Трейси 17-ші орыннан бастады, бірақ 62-ші айналымда көшбасшылыққа шығып, екінші рет Лонг-Бичте жеңіске жетті. Трейси мықты пит-стратегиясы, жылдам пит-жұмысы және агрессивті шабуылының арқасында 58-ші айналымда үшінші орынға ие болды. Жаңадан келген Такуя Куросава көшбасшы болғанда, Роберто Морено екінші, ал Трейси үшінші орында болды, бірақ Морено кенеттен беріліс қорабының бұзылуына байланысты баяулады. Трейси төрт айналымнан кейін Куросаваны басып өтіп, Хелио Кастроневестің жеңіске жетуіне кедерес жасады. 2001: Хелио Кастроневес поул-позициядан бастап, барлық 82 айналымды жеңіспен аяқтады. Бірінші орында тұрғанына қарамастан, Кастроневес жарыстан қашып кетпеді, Кристиано да Матта мен Кенни Брекк күні бойы жақын аралықта болды. Брек 30-шы айналымда беріліс қорабының бұзылуына байланысты жарыстан шыққаннан кейін, жарыс Кастроневес пен да Матта арасындағы екі адамдық бәсекеге айналды. Кастроневес екінші жартысында да Маттаның көптеген асып өту әрекеттерін сәтті тарту етті. Жеңіс айырмашылығы 0,534 секундты құрады, бұл Лонг-Бич тарихындағы ең тартысты аяқталулардың бірі. 2002: Майкл Андретти 2002 жылғы Лонг-Бич Гран-присінде жеңіске жетті, бұл оның 42-ші және соңғы Indy/Champ көлік жарысындағы жеңісі болды. Жеңіс оның алғашқы Indy көлік жарысындағы жеңісінен – сол жарыста – 1986 жылғы Лонг-Бич Гран-присінен тура 16 жыл өткен соң келді. Андретти 15-ші орыннан бастады және Макс Папис сияқты реттіліксіз пит-стоп жасауға батылды. Андретти 62-ші айналымда көшбасшылыққа шықты, ал қалған көшбасшылар әдеттегі жасыл желек астындағы пит-стоптардан өтті. Андретти мен Папис Джимми Вассерден 30 секундтан астам алға шықты, бірақ екеуіне де отын үшін соңғы тоқталым қажет болды. 63-ші айналымда толық трассалық ескерту жарияланды, екі жүргізуші де бұл мүмкіндікті пайдаланды. Вассер жылдамдығын азайтып, қауіпсіздік машинасына ілесіп жүрді, ол жарыс көшбасшысы емес екенін және үшінші орында тұрғанын түсінбеді. Вассердің жылдамдығын азайтуы Андретти мен Паписке қосымша уақыт берді және олар бірінші және екінші орындардан бас тартпай пит-стоп жасауға мүмкіндік берді. Вассер жасыл түс қайтадан жанғанда Паписті басып өтті, бірақ Андретти жеңіске жетті. 2003: Мишель Жордан-кіші өзінің алғашқы CART сериясындағы жарыста жеңіске жетуге жақын болды, бірақ техникалық проблемалар оның жеңіс мүмкіндігін жоққа шығарды. Жордан поул-позициядан бастады, бірақ Пол Трейси бастамадан бастап көшбасшылыққа шықты және алғашқы 26 айналымда көшбасшы болды. Пит-стоптан кейін Жордан 27-ші айналымда көшбасшылыққа шықты және келесі 49 айналымда жарыста басымдық танытты. Жарыс Жордан мен Трейси арасындағы бәсекеге айналды, екі жүргізуші де соңғы он айналымда бір рет тоқтау жасауға мәжбүр болды. Трейси 8 айналым қалғанда пит-стоп жасады және Адриан Фернандестің алдында екінші орынға шықты. Бір айналымнан кейін Жордан пит-стоп жасады, бірақ ол пит-стоптан шығар кезде машина жолға шықпады. Ақаулы қосқыш оны жарыстан шығарды және жеңіс Трейсиге бұйырды. Бұл Трейсидің Лонг-Бичте үшінші жеңісі болды және ол CART тарихында маусымның алғашқы үш жарысын жеңіп алған бірінші жүргізуші болды.

1998: Alex Zanardi scored an improbable victory, winning at Long Beach for the second year in a row. Zanardi fell a lap down early in the race after a collision resulted in a bent steering arm. The race lead was being contested between Bryan Herta, Gil de Ferran, Dario Franchitti, and Hélio Castroneves. With a race record seven cautions, Zanardi managed to get back on the lead lap and slowly worked his way up through the field. On lap 72, Zanardi pitted for tires and fuel, while most of the leaders stayed out since they had just pitted on lap 56. In the closing stages, all of the leaders except Zanardi were facing a splash and go pit stop for fuel. After the leaders cycled through their stops, Herta and Frachitti emerged 1st 2nd, with Zanardi now in third, and charging hard. With five laps to go, the top three were nose to tail, and Zanardi passed for second. Three laps later, he took the lead. Zanardi led only the final two laps to steal the win. 1999: Rookie Juan Pablo Montoya won his first career Champ/Indy car race, in his third career start, giving Chip Ganassi Racing the team's fourth consecutive victory at Long Beach, in front of a record crowd of 102,000. Montoya started the race fifth, and one by one, picked off the top three cars to move into second behind race leader Tony Kanaan. On lap 46, due to the track breaking up, Kanaan lost control and slid off the course and into a tire barrier. The crash handed the lead to Montoya, who led the rest of the way to victory. 2000: Paul Tracy started 17th, but steadily climbed to the front of the field, taking the lead on lap 62 to win at Long Beach for the second time. Tracy benefited from strong pit strategy, swift pit work, and an aggressive charge, and managed to put himself in third on lap 58. On a restart with rookie Takuya Kurosawa leading, Roberto Moreno second, and Tracy third, Moreno suddenly slowed with gearbox trouble. Tracy muscled past Kurosawa four laps later, and held off Hélio Castroneves for the victory. 2001: Hélio Castroneves started from the pole position and led all 82 lap to victory. Despite leading wire to wire, Castroneves did not run away with the race, with Cristiano da Matta and Kenny Bräck in close pursuit most of the day. After Brack dropped out with a broken gearbox on lap 30, the race was a two man battle between Castroneves and da Matta. Castroneves staved off numerous overtake attempts by da Matta in the second half. The margin of victory was a mere 0.534 seconds, one of the closest finishes in Long Beach history. 2002: Michael Andretti won the 2002 Grand Prix of Long Beach, his 42nd and final career Indy/Champ car victory. The win came nearly sixteen years to the day of his first career Indy car win – at the same race – the 1986 Long Beach Grand Prix. Andretti started 15th and gambled by pitting out of sequence, as did Max Papis. Andretti assumed the lead on lap 62 when the rest of the leaders cycled through routine green flag pit stops. Andretti and Papis led Jimmy Vasser by over 30 seconds, but both still needed one final pit stop for fuel. A full course caution came out on lap 63, and both drivers took advantage of the break. Meanwhile, Vasser slowed down to be picked up by the pace car, not realizing he was not the race leader, and actually running third. Vasser slowing down gave Andretti and Papis extra time and allowed them to pit without giving up first and second position. Vasser managed to get by Papis when the green came back out, but Andretti held on for the win. 2003: Michel Jourdain Jr. looked poised to win his first career CART series race, but mechanical problems foiled his chances at victory. Jourdain started on the pole, but Paul Tracy took the lead at the start and led the first 26 laps. After pit stops, Jourdain assumed the lead on lap 27, and mostly dominated the race over the next 49 laps. The race came down to Jourdain and Tracy, with both drivers needing one final pit stop in the final ten laps. Tracy pitted with 8 laps to go, and came back out on the track still in second place, ahead of Adrián Fernández. Jourdain pitted one lap later, but as he was leaving the pits, the car failed to pull away. A faulty clutch dropped him out of the race, and handed the victory to Tracy. It was Tracy's third win at Long Beach, and he became the first driver in CART history to sweep the first three races of the season.

Champ Car әлем чемпионаты

2004: Пол Трейси 30-шы Лонг-Бич Гран-приін жеңіп алды, бұл оның төртінші жеңісі және қатарынан екінші жеңісі болды. Стартта Трейси жаңа «Пуш-ту-пас» батырмасын пайдаланып, бірінші бұрылыста үшінші орыннан бірінші орынға батыл секірді. Трейси жарыстан қашып кетті, тек бір рет әдеттегі пит-стоп кезінде көшбасшылықты жоғалтты. Екінші айналымда үш машина (Джимми Вассер, Алекс Сперафико және Тарсо Маркес) соқтығысып, күндізгі жалғыз сақтық шарасын тудырды. 2005: Себастьен Бурде 30-шы айналымда төртінші орыннан бастап көшбасшы болды. Бурде 7 секундқа дейін алға шығып, содан кейін жарыстың көп бөлігін бақылады. Кейінгі сақтық шарасы екінші орындағы Пол Трейсиді және Бурдені негізгі шиналармен шығуға мәжбүр етті. Бурде қайта стартта секіріп өтіп, жеңіске жетті, ал Трейси айналма машинаның артында қалып, екінші орынды иеленді. Жарыс CART/Champ Car-мен келісімшарттың соңғы жылы болғандықтан, белгісіздікке толы болды. 2006 жылы жарыстың IRL-ге ауысуы мүмкін деген әңгімелер тарады. 2006: IRL-ге ауысу туралы әңгімелерден кейін, жарыс Champ Car сериясының бөлігі ретінде қайтадан өтті. Себастьен Бурде қатарынан екінші рет жеңіске жетті, поулден старт алып, 74 айналымның 70-інде көшбасшы болды. Ол екінші орын алған Джастин Уилсоннан 14 секундқа озып кетті. 2007: Себастьен Бурде 78 айналымның 58-ін бастап, үшінші рет қатарынан Лонг-Бичте жеңіске жетті. Пол Трейси сенбі күні жаттығу кезінде апатқа ұшырап, арқасы жарақаттанды. Оның орнына Ориол Сервия келді. Уилл Пауэр соңғы айналымда Алекс Тальяниді басып өтіп, екінші орынды иеленді. 2008: 2008 жылғы Лонг-Бич Гран-приі ашық дөңгелекті жарыстардың бірігуінен кейін алғаш рет өтті және ол Champ Car дәуірінің соңғы жарысы деп есептелді. IndyCar және Champ Car күнтізбесі асығыс біріктірілгеннен кейін, Лонг-Бич пен Indy Japan 300 арасында келіспеушілік туды. Келісімге келгендері бойынша, бұрынғы Champ Car командалары Лонг-Бичте, ал IndyCar Series командалары Мотегиде жарысты. Екі жарысқа да IndyCar чемпионатына толық ұпайлар берілді, ал Лонг-Бич енді техникалық тұрғыдан IndyCar санкциясымен өткізілсе де, Champ Car ережелерімен жүргізілді және «соңғы» Champ Car жарысы деп жарияланды. Бұрынғы Champ Car командаларының қатысуымен жиырма машиналық алаң құрылды, олардың барлығы соңғы рет турбоқозғалтқышты Cosworth/Panoz DP01 машинасымен жарысты. Тұрған стартта (1983 жылдан бері Лонг-Бичте алғаш рет), Уилл Пауэр төртінші орыннан шығып, бірінші бұрылысқа көшбасшы болып шықты. Пауэр 83 айналымның 81-ін бастап, пит-стоп кезінде ғана көшбасшылықты жоғалтты.

2004: Paul Tracy won the 30th Long Beach Grand Prix, his fourth victory in the event, and second in a row. At the start, Tracy utilized the new Push to pass button to boldly dive from third to first in the first turn. Tracy ran away with the race, giving up the lead only once during a routine pit stop. On lap 2, three cars (Jimmy Vasser, Alex Sperafico, and Tarso Marques) crashed, bringing out the lone caution of the day. 2005: Sébastien Bourdais worked his way from fourth starting position to the lead by lap 30. Bourdais pulled out to as much as a 7 second lead, and controlled the race most of the way thereafter. A late caution bunched the field, and second place Paul Tracy was on the optional tires, while Bourdais was on the primary tires. Bourdais got the jump on the restart and went on to win, while Tracy became mired behind a lapped car and finished second. The race was held under a cloud of uncertainty, as it was in its final contract year with CART/Champ Car. Rumors were swirling around the paddock that the event might switch to the Indy Racing League for 2006. 2006: After rumors of a possible switch to IRL, the race returned as part of the Champ Car series. Sébastien Bourdais won for the second year in a row, starting from the pole and leading 70 of the 74 laps. He finished 14 seconds ahead of second place Justin Wilson. 2007: Sébastien Bourdais led 58 of 78 laps, dominating en route to his third consecutive Long Beach victory. Paul Tracy crashed during practice on Saturday and sat out with a back injury. He was replaced by Oriol Servia. Will Power passed Alex Tagliani on the last lap to finish second. 2008: The 2008 Long Beach Grand Prix was the first to take place after the open wheel unification, and it considered the final race of the Champ Car era. After the IndyCar and Champ Car calendars were hastily merged, an irreconcilable scheduling conflict arose between Long Beach and the Indy Japan 300. A compromise was made such that the former Champ Car teams competed at Long Beach, while established IndyCar Series teams competed at Motegi. Both races would pay full points to the IndyCar championship, and while Long Beach technically now fell under the sanctioning umbrella of IndyCar, it was run with Champ Car regulations, and was heralded as the "final" Champ Car race. The contingent of former Champ Car teams produced a twenty car field, all utilizing the turbocharged Cosworth/Panoz DP01 for the final time. From a standing start (the first such at Long Beach since 1983), Will Power got the jump from fourth position to take the lead into turn one. Power led 81 of the 83 laps, relinquishing the top position only during pit stops.

Индикар сериясы

2009: Уилл Пауэр поул-позициядан бастап алғашқы 16 айналымда көш бастады. Дарио Франчитти мен Даника Патрик 16-шы айналымда ерте пит-стоп жасады және толық трасса бойынша сақтандырудан пайдаланды. Келесі 30 айналымда Тони Канаан, Марко Андретти және Дарио Франчитти көшбасшылыққа ие болды. Дарио Франчитти мен Даника Патрик тағы да ерте пит-стоп жасап, үлкен пайда алды. Сәтке соң, Майк Конвей 8-ші бұрылыста шина кедергісіне соқтығып, тағы да толық трасса бойынша сақтандыруды тудырды. Көптеген лидерлер сары флаг астында пит-стоп жасады, ал Франчитти көшбасшылықты сақтап қалды. Франчитти жеңіске жетіп, финиш сызығына дейін көш бастады. Бұл оның 2007 жылдан бергі алғашқы IndyCar жеңісі болды, ал 2008 жылы ол NASCAR-да жарысқан. 2010: Уилл Пауэр поул-позициядан бастап жарыстың басында көш бастады. 17-ші айналымда Пауэр қате жіберіп, пит-роуд жылдамдық шектегішін басып алды. Райан Хантер Рей мен Джастин Уилсон оны озып кетті, Пауэр үшінші орынға түсті. 65-ші айналымда қайта старт алғанда Хантер Рей көш бастады, Пауэр екінші, ал Уилсон үшінші орында болды. Хантер Рей өзінің және Пауэрдің арасындағы трафик айналып өтіп, ыңғайлы көшбасшылыққа ие болды. Трафик арқылы өтуге күрескен Пауэрді Уилсон екінші орынға ысырып тастады. Уилсон айырмашылықты қысқарта алмады, ал Хантер Рей жеңіске жетті. 2011: Жарыс аяқталуға 20 айналымнан аз уақыт қалғанда Майк Конвей қайта старт алғанда үшінші орынға шықты. Ол тез арада Дарио Франчитти мен Уилл Пауэрді озып, көшбасшылыққа ие болды. Конвей алты секундтік басымдыққа ие болды және өзінің алғашқы IndyCar жеңісіне жету үшін соңғы 14 айналымда көш бастады. 2012: Жарысқа бірнеше күн бұрын Chevrolet барлық он бір қатысушының қозғалтқыштарын ауыстыратынын жариялады, бұл IndyCar-дің жүріс талабын бұзу болды. Жаза ретінде Chevrolet-тің барлық қатысушылары уақыт сынағынан кейін 10 орындық айып алады. Стартта Дарио Франчитти мен жаңадан келген Йозеф Ньюгарден бірінші бұрылысқа күресті. Ньюгарден сырттан көшбасшылықты алуға тырысты, бірақ екі машина сәл соқтығысты, Ньюгарден шина кедергісіне соқтығып, жарыстан шықты. Франчитти алғашқы төрт айналымда көш бастады, бірақ тез арада басқару проблемаларына тап болды. Жарыс жаңадан келген Саймон Пагено мен Уилл Пауэр арасындағы күреске айналды, Такума Сато да күшті болды. Пауэр 64-ші айналымда соңғы пит-стоп жасады және соңғы 21 айналымда отынын үнемдеуге тырысты. Пагено 70-ші айналымда пит-стоп жасады және финиш сызығына дейін жеткілікті отыны бар сияқты көрінді. Пауэр көшбасшылықты сақтап тұрғанда, Пагено Пауэрді қуып жете бастады, әр айналымда 1-2 секундтан қысқарып алды. Көліктер ақ флагқа жақындағанда шашты тістеп, бір-біріне жақын келді. Пауэр соңғы айналымда 0,8 секундқа жеңіске жетті. Гритпен байланысты айыптарға қарамастан, Chevrolet машиналары топ ондықтың сегізін басып өтті. 2013: Такума Сато 80 айналымның 50-інде көш бастап, өзінің алғашқы IndyCar жарысында жеңіске жетті. Сато 23-ші айналымда 1-ші бұрышта Райан Хантер Рейді озып, екінші орынға ие болды. Лидерлер пит-стоптардан өткеннен кейін Сато 31-ші айналымда көшбасшылыққа ие болды және жарыстың соңына дейін бірінші орынды сақтап қалды. Сатоның жеңісі 2002 жылдан бері А. Дж. Фойт Энтерпрайзес үшін алғашқы жеңіс болды. 2014: 56-шы айналымда даулы апат 1-ші, 2-ші және 3-ші орындардағы алты машинаны жарыстан шығарды. Жасыл флаг астындағы пит-стоптар кезегінде Йозеф Ньюгарден көшбасшылыққа ие болды. Райан Хантер Рей, Джеймс Хинчклифф және Уилл Пауэр 2-ші, 3-ші және 4-ші орындарда бір-біріне жақын келді. Ньюгарден пит-стопты аяқтап, Хантер Рейдің алдында трассаға шықты, ол қысқа уақытқа көшбасшылықты сақтап қалды. 4-ші бұрысқа кіргенде Хантер Рей көшбасшылықты алу үшін қауіпті әрекет жасады және Ньюгарденмен соқтығысты, екі машина да қабырғаға соқтығып шықты. Хинчклифф және тағы үш машина трассаны жауып тастауға жақындаған үлкен жанжалға ұшырады. Жарыс соңында Скотт Диксон көш бастады, оның соңынан Майк Конвей мен Пауэр жақын қатарынан келді. Диксонның отыны бітіп, соңғы екі айналым қалғанда пит-стоп жасауға мәжбүр болды. Конвей Пауэр мен Карлос Муньозды ұстап, Лонг-Бичте екінші рет жеңіске жетті. 2015: 29-шы айналымда жасыл флаг астындағы пит-стоптардың алғашқы кезегінде көшбасшы Хелио Кастроневес Тони Кананмен соқтығысудан аулақ болу үшін қысқа уақытқа пит-бокста тоқтап тұрды. Бұл кешігу Кастроневеске қымбат позициясын құрғызды және Скотт Диксонға көшбасшылықты алуға мүмкіндік берді. 55-ші айналымдағы пит-стоптардың екінші раундында Диксон көшбасшылықты аздап сақтап, Лонг-Бичтегі алғашқы жеңісіне жетті. Диксон алда озып тұрғанда және Кастроневес екінші орында болғанда, соңғы айналымдар үшінші орынға таласқан төрт машина арасындағы күреске қатысты, оған Хуан Пабло Монтойя және Саймон Пагено жетекшілік етті. Бесінші орынды Тони Канан иеленді. 2016: Хелио Кастроневес алғашқы 51 айналымның 49-ын көш бастады. Екінші раундтағы пит-стоптар кезінде Скотт Диксон жылдам пит-жұмысының арқасында Кастроневесті озып кетті. Алайда, Саймон Пагеноның пит-стопы одан да жылдам болды, ол жарыс көшбасшылығына ие болды. Пагено пит-лейн шығар жолындағы екі шинаны сақтандыру сызығынан өткізуге тырысқанда дау туды, Диксонды бірінші бұрысқа жете алмады. IndyCar шенеуніктері Chip Ganassi Racing-тен келген наразылықтарға қарамастан, Пагеноға ескерту жасады. Пагено Диксонды 0,3032 секундқа ұтып, Лонг-Бич тарихындағы ең жақын финишті жасады. 2017: Джеймс Хинчклифф 2015 жылғы Индианаполис 500 жаттыруларындағы қауіпті апатынан кейін алғаш рет жеңіске жетті. Жарыстың соңғы кезеңдерінде Андретти Автоспорт командаластары Александр Росси, Такума Сато және Райан Хантер Рей механикалық проблемаларға байланысты жарыстан шықты, Хинчклифф Себастьян Бурде және Йозеф Ньюгарденмен финиш сызығына дейін күресті. Соңғы үш айналымда қайта старт алғанда Хинчклифф алға озып, жеңіске жетті. 2021: Роджер Пенске басқаратын жаңа IndyCar сериясы 2020 жылғы іс-шара COVID-19 пандемиясы салдарынан жойылғаннан кейін 2021 жылы Лонг-Бичке оралды. Жарыс сәуір айындағы дәстүрлі маусымның басындағы орнынан қыркүйек айының 26-на ауыстырылды, себебі пандемия жалғасты. Жарыс үш жүргізуші арасындағы чемпионатты шешетін жарыс болды: Chip Ganassi Racing-тен Алекс Палоу, Arrow McLaren SP-ден Пато О'Уард және Team Penske-тен Йозеф Ньюгарден. Палоу өзінің қарсыластарынан 35 ұпайға озып, чемпионатты жеңіп алу үшін ең нашар 11-ші орынға ие болуы керек болды. О'Уард пен Ньюгарден чемпионатты жеңіп алу үшін сыйлық ұпайын алу үшін поул-позициядан бастауы керек болды және жарысқа жеңіске жетуі керек болды. Егер ол бұл шарттарды орындаса, О'Уард Палоудың 13-тен нашар орын алғанын қажет ететін еді. Ньюгарден бұл шарттарды орындап, Палоудың 20-дан нашар орын алғанын және О'Уардтың үшінші орыннан нашар орын алғанын қажет ететін еді. Жарысқа іріктеу кезінде Уилл Пауэрдің тудырған сары флагы Палоу мен О'Уардтың Firestone Fast Six-ке өтуіне кедерілтірді, ал Ньюгарден өтті. Ньюгарден маусымдық жеңілісінің төртінші поул-позициясын және Лонг-Бичтегі алғашқысын жеңіп алды, ал Палоу 10-шы, ал О'Уард 8-ші орынды иеленді. Бірінші айналымдағы төңкерісте Эд Джонс О'Уард машинасына соқтығып, О'Уард машинасының жетектегі білігін бұзды. Оқиға О'Уардты жарыстан және чемпионаттық күрестен шығарды. Сонымен қатар, Колтон Герта 14-ші орыннан бастап, Скотт Диксон мен Ньюгарденді озып, маусымның үшінші жеңісіне жетті. Палоу консервативті жарыс жасап, өзінің алғашқы IndyCar чемпионатын жеңіп алды. Ньюгарден мен Диксон екінші және үшінші орындарды иеленді. 2022: Лонг-Бич 2022 жылы маусымның басындағы дәстүрлі орнына оралды. Колтон Герта поул-позицияны алып, жарыстың басында көш бастады, бірақ Йозеф Ньюгарден мен Алекс Палоу пит-стоптардың алғашқы кезегінде Гертаны озып кетті. Герта 9-шы бұрылысқа жақын қабырғаға соқтығып, жарыстан шықты. Ньюгарден келесі пит-стоп кезегінде Палоуды озып, жарыс көшбасшылығына ие болды....

2009: Will Power took the lead from the pole position and led the first 16 laps. Dario Franchitti and Danica Patrick both pitted early on lap 16, and benefited from a full course caution. Over the next 30 laps, the lead traded between Tony Kanaan, Marco Andretti, and Dario Franchitti. Pitting early once more, Dario Franchitti and Danica Patrick again benefited. Moments later, Mike Conway spun into the tire barrier in turn 8, bringing out the full course caution again. Most of the leaders pit under the yellow, while Franchitti stayed out to take the lead. Franchitti pulled away and held the lead to the finish, taking the victory. It was his first IndyCar win since 2007, having spent 2008 racing in NASCAR. 2010: Will Power starting on the pole position, and led the race early. On lap 17, Power errored, when he inadvertently hit the pit road speed limiter button. Ryan Hunter Reay and Justin Wilson slipped by and Power dropped to third. On a restart on lap 65, Hunter Reay led, with Power second, and Wilson third. Hunter Reay had lapped traffic between him and Power and was able to pull out to a comfortable lead. Power, struggling to get through traffic, was passed by Wilson for second. Wilson was not able to close the gap, and Hunter Reay drove on to victory. 2011: With less than 20 laps to go, Mike Conway charged into third place on a restart. He quickly powered past Dario Franchitti and Will Power to take the lead. Conway pulled out to a six second advantage, and led the final 14 laps en route to his first Indy car victory. 2012: Just days prior to the race, Chevrolet announced that all eleven of their entries would change engines, in violation of IndyCar's mileage requirement rule. As a penalty, all of the Chevrolet entries would incur a 10 position grid penalty after time trials. At the start, Dario Franchitti and rookie Josef Newgarden battled into turn one. Newgarden tried to take the lead on the outside, but the two cars clipped slightly, and Newgarden smacked the tire barrier and crashed out of the race. Franchitti took the lead for the first four laps, but quickly faded with handling problems. The race became a contest between rookie Simon Pagenaud and Will Power, with Takuma Sato also strong all afternoon. Power made his final pit stop on lap 64, and attempted to stretch his fuel over the final 21 laps. Pagenaud pitted on lap 70, and seemingly had plenty of fuel to charge to the finish. As Power held the lead, Pagenaud dramatically charged to catch Power, gaining 1–2 seconds per lap. The cars were nose to tail in the hairpin as they approached the white flag. Power held off on the final lap to win by 0.8 seconds. Despite the grid penalties, Chevrolet powered cars swept eight of the top ten finishing positions. 2013: Takuma Sato led 50 of 80 laps, and won his first career IndyCar race. Sato effectively took control of the race on lap 23, when he passed Ryan Hunter Reay for second place in turn 1. After the leaders cycled through pit stops, Sato assumed the lead on lap 31, and did not relinquish the top spot for the remainder of the race. Sato's win was the first for A. J. Foyt Enterprises since 2002. 2014: On lap 56, a controversial crash took out six cars, including the drivers running 1st–2nd–3rd. During a sequence of green flag pit stops, Josef Newgarden inherited the lead. Ryan Hunter Reay, James Hinchcliffe, and Will Power were running nose to tail in 2nd–3rd–4th. Newgarden completed his pit stop, and came out on the track just ahead of Hunter Reay, momentarily holding on to the lead. Going into turn 4, Hunter Reay attempted a risky pass for the lead, and he made contact with Newgarden, sending both cars into the wall. Hinchcliffe was collected, as was three other cars in the huge melee that nearly blocked the track. Late in the race, Scott Dixon led, followed by Mike Conway and Power close behind. Dixon ran out of fuel, and had to pit with two laps to go. Conway held off Power and Carlos Muñoz to win for the second time at Long Beach. 2015: During the first sequence of green flag pit stops on lap 29, leader Hélio Castroneves was briefly held in his pit box to avoid collision with Tony Kanaan, who was entering the stall just ahead. The delay cost Castroneves valuable track position, and allowed Scott Dixon to take over the lead. During the second round of pit stops on lap 55, Dixon was narrowly able to hold the lead, and cruised to victory, his first career win at Long Beach. With Dixon comfortably out in front, and Castroneves in second, the closing laps focused on a furious four car battle for third place, led by Juan Pablo Montoya and Simon Pagenaud. Fifth place went to Tony Kanaan. 2016: Hélio Castroneves led 49 of the first 51 laps. During the second round of stops, Scott Dixon was able to pass Castroneves with quick pit work. However, Simon Pagenaud's pit stop was even faster, and he emerged with the lead of the race. Controversy followed, as Pagenaud placed two tires over the blend line at the exit of pit lane while trying to beat Dixon to turn one. IndyCar officials let Pagenaud off with a warning for the incident, despite protests from Chip Ganassi Racing. Pagenaud held off Dixon by 0.3032 seconds, the closest finish in Long Beach history. 2017: James Hinchcliffe won for the first time since his serious crash during practice at the 2015 Indianapolis 500. In the late stages of the race, Andretti Autosport teammates Alexander Rossi, Takuma Sato, and Ryan Hunter Reay all dropped out with mechanical problems, leaving Hinchcliffe to battle Sébastien Bourdais and Josef Newgarden to the finish. On a restart with three laps to go, Hinchcliffe got the jump and held on for the victory. 2021: The new Roger Penske led IndyCar Series returned to Long Beach in 2021 after the 2020 event was canceled due to the COVID 19 pandemic. The race was moved from the traditional early season slot in April to the season finale on September 26 due to the ongoing pandemic. The race was a championship deciding showdown between three drivers; Alex Palou of Chip Ganassi Racing, Pato O'Ward of Arrow McLaren SP, and Josef Newgarden of Team Penske. Palou held a 35 point advantage over his rivals, meaning he only had to finish no worse than 11th to win the championship. O'Ward and Newgarden both had to qualify on the pole to earn the awarded bonus point and win the race to put themselves in a position to win the championship. If he met those prerequisites, O'Ward needed Palou to finish no better than thirteenth to win the championship. Newgarden needed to meet those prerequisites and for Palou to finish no better than twentieth and O'Ward to finish no better than third to win the championship. Qualifying for the race was highly controversial due to a yellow flag caused by Will Power that prevented both Palou and O'Ward from advancing into the Firestone Fast Six while Newgarden advanced. Newgarden won his season leading fourth pole position and first ever at Long Beach while Palou qualified tenth and O'Ward eighth. Further controversy erupted in a first lap pile up when Ed Jones ran into the back of O'Ward and broke a driveshaft on O'Ward's car. The incident knocked O'Ward out of the race and the championship battle. Meanwhile Colton Herta mounted a furious charge to the front of the field from fourteenth and overtook Scott Dixon and Newgarden for the lead on lap 31 en route to his third win of the season. Palou drove a conservative race into fourth place to secure his first IndyCar championship. Newgarden and Dixon finished second and third respectively. 2022: Long Beach returned to its traditional early season slot for 2022. Colton Herta took pole position and led the early stint of the race before Josef Newgarden and Alex Palou overcut Herta in the first series of pitstops. Herta would attempt to attack both Newgarden and Palou before he crashed into the walls near Turn 9. Newgarden then overcut Palou in the next pitstop sequence for the race lead. Herta's teammate and former Haas F1 driver Romain Grosjean managed to pass Palou after the last round of pitstops and began to cut into Newgarden's lead late in the race by virtue of running on a brand new set of alternate tires while Newgarden ran on used primary tires. Newgarden and Grosjean heavily leaned into their push to pass quota, with both using all of their extra horsepower heading into the final ten laps. A late yellow caused by Jimmie Johnson and David Malukas bunched the field together before Newgarden and Grosjean pulled away again for what appeared to be a near photo finish. The race ultimately ended under caution when Takuma Sato made contact with a wall on the last lap. Newgarden claimed his second victory in a row, helping Team Penske win the first three events of the season. Grosjean meanwhile finished second to earn his first podium with Andretti Autosport. Alex Palou rounded out the podium. 2023: Kyle Kirkwood qualified on pole, his first IndyCar pole position. Kirkwood led the initial sequence of the race before a yellow caused by contact between Pato O'Ward and Scott Dixon on lap 20 shuffled the field, with most of the field pitting under caution. 2022 race winner Josef Newgarden took the lead from Kirkwood on Lap 26 and held it through the middle stint of the race. Newgarden and Romain Grosjean made their last pitstop with 32 laps to go, while Kirkwood and strategist Bryan Herta elected to remain out for one lap longer. The overcut sequence worked, Kirkwood overtook both Newgarden and Grosjean for the race lead, and held onto it for his first IndyCar win. Newgarden faded from the front of the field due to fuel saving, leading Romain Grosjean and reigning Indianapolis 500 winner Marcus Ericsson to finish second and third respectively. 2024: Felix Rosenqvist qualified on pole, earning the first pole position ever for Meyer Shank Racing in IndyCar. Rosenqvist lost the lead on the opening lap early to Will Power. The first yellow of the day came on Lap 15 by Christian Rasmussen, and Power was forced to pit and relinquish the lead to Josef Newgarden. Newgarden later surrendered the lead under a green flag pit stop around lap 31 to Colton Herta. Herta lost the lead at lap 62 to Scott Dixon, who was running a tight fuel saving strategy. Newgarden heavily pursued Dixon in the closing laps, but was rear ended by Colton Herta and stalled with nine laps to go. This let Herta and Alex Palou by. Herta pursued Dixon heavily, but Dixon conserved enough fuel to use up his significant push to pass advantage to build a gap between himself and Herta to take his second win at Long Beach. Herta finished second and Alex Palou rounded out the podium.

Индиге жол

Атлантик чемпионаты тарихы
Сезон Күні Жүргізуші
1978 сәуір 1 Хауди Холмс
1979 сәуір 7 Том Глой
1980 наурыз 29 Том Глой
1981 наурыз 14 Джеф Брабам
1982 сәуір 3 Джеф Брабам
1983–1988 Өткізілмеген
1989 сәуір 16 Хиро Мацушита
1990 сәуір 21 Марк Дисмор
1991 сәуір 14 Джимми Васер
1992 сәуір 10 Марк Дисмор
1993 сәуір 17 Клод Бурбонне
1994 сәуір 17 Ричи Херн
1995 сәуір 17 Дэвид Эмпирингем
1996 сәуір 13 Кейс Монтгомери
1997 сәуір 12 Алекс Тальяни
1998 сәуір 4 Мемо Гидли
1999 сәуір 17 Алекс Тальяни
2000 сәуір 15 Бадди Райс
2001 сәуір 8 Дэвид Рутледж
2002 сәуір 14 Майкл Валианте
2003 сәуір 13 А. Дж. Оллмендингер
2004 сәуір 18 Райан Далзиел
2005 сәуір 10 Кэтрин Легге
2006 сәуір 9 Андреас Вирт
2007 сәуір 15 Рафаэль Матос
2008 сәуір 20 Симона де Сильвестро

Indy Lights тарихы
Сезон Күні Жүргізуші
1989 сәуір 16 Томми Берн
1990 сәуір 22 Пол Трейси
1991 сәуір 14 Эрик Башелар
1992 сәуір 12 Франк Фреон
1993 сәуір 18 Стив Робертсон
1994 сәуір 17 Стив Робертсон
1995 сәуір 9 Грег Мур
1996 сәуір 14 Дэвид Эмпирингем
1997 сәуір 13 Элио Кастроневес
1998 сәуір 5 Криштиану да Матта
1999 сәуір 18 Филипп Петер
2000 сәуір 16 Скотт Диксон
2001 сәуір 8 Таунсенд Белл
2002–2008 Өткізілмеген
2009 сәуір 19 Дж. Р. Хилдебранд
2010 сәуір 18 Джеймс Хинчклифф
2011 сәуір 17 Конор Дали
2012 сәуір 15 Эстебан Геррьери
2013 сәуір 20 Карлос Муньос
2014 сәуір 13 Габби Чавес
2015 сәуір 19 Эд Джонс

Американдық Ле-Ман сериясы

Жыл LMP1 LMP2 GT1 GT2 Есеп 2007 Ринальдо Капелло Аллан Макниш Audi R10 TDI Роман Дюма Тимо Бернхард Porsche RS Spyder Оливер Гавин Оливер Беретта Chevrolet Corvette C6. R Мика Сало Джейме Мело Ferrari F430 GT2 2008 жылғы есеп Марко Вернер Лукас Лур Audi R10 TDI Скотт Шарп Дэвид Брэбхам Acura ARX 01b Джонни О'Коннелл Ян Магнуссен Chevrolet Corvette C6. R Доминик Фарнбахер Дирк Мюллер Ferrari F430 GT2 Есеп 2009 Жил де Ферран Саймон Пагенауд Acura ARX 02a Адриан Фернандес Луис Диаз Acura ARX 01b Оливер Гавин Оливер Беретта Chevrolet Corvette C6. R Патрик Лонг Йорг Бергмайстер Porsche 911 GT3 RSR LMP LMPC GT GTC 2010 Дэвид Брэбхам Саймон Пагенауд HPD ARX 01c Элтон Джулиан Гуннар Жаннет Oreca FLM09/Chevrolet Патрик Лонг Йорг Бергмайстер Porsche 911 GT3 RSR Хуан Гонсалес Буч Лейтцингер Porsche 997 GT3 Cup Есеп LMP1 LMP2 LMPC GT GTC 2011 Клаус Граф Лукас Лур Lola Aston Martin B09/60 Скотт Тукер Кристоф Бушу HPD ARX 03b Гуннар Жаннет Рикардо Гонсалес Oreca FLM09/Chevrolet Дирк Мюллер Джоуи Хэнд BMW M3 GT2 Тим Папас Йероен Блекемолен Porsche 997 GT3 Cup Есеп 2012 Клаус Граф Лукас Лур HPD ARX 03a Скотт Тукер Кристоф Бушу HPD ARX 03b Алекс Попов Райан Далзейл Oreca FLM09/Chevrolet Оливер Гавин Томми Милнер Chevrolet Corvette C6. R Питер Лесаффр Дамиан Фолкнер Porsche 997 GT3 Cup Есеп 2013 Клаус Граф Лукас Лур HPD ARX 03a Скотт Шарп Гай Космо HPD ARX 03b Джон Беннет Колин Браун Oreca FLM09/Chevrolet Билл Ауберлен Максим Мартин BMW Z4 GTE Шон Эдвардс Энрике Циснерос Porsche 997 GT3 Cup Есеп

Стадионның супер жүк машиналары

Жыл Күні Жүргізуші Ref 2013 сәуір 21 Джастин Лофтон 2014 сәуір 13 Роби Гордон 2015 сәуір 19 Е. Ж. Висо 2016 сәуір 16 Шелдон Крид 2017 сәуір 8 Мэтью Брабам 2017 сәуір 9 Роби Гордон 2018 сәуір 14 Гавин Харлиен 2018 сәуір 15 Мэтью Брабам 2019 сәуір 13 Мэтью Брабам 2019 сәуір 14 Роби Гордон 2020 Коронавирус (COVID-19) пандемиясының салдарынан өткізілмеді 2021 қыркүйек 25 Джеретт Брукс 2021 қыркүйек 26 Роби Гордон 2022 сәуір 9 Макс Гордон 2022 сәуір 10 Роби Гордон 2023 сәуір 15 Мэтью Брабам 2023 сәуір 16 Мэтью Брабам 2024 сәуір 20 Макс Гордон 2024 сәуір 21 Майлз Чик