Идилли́я – шағын поэма, көшпенді өмірді суреттейді. Теoкрит, Вергилий, Гёте сияқты ақындардың шығармаларында кездеседі. Рустикалық өлеңдер туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қысқа поэма. Идиллия (/aɪ//d//ɪ//l/, /ukalso/'/ɪ//d//ɪ//l/; кейде американдық ағылшын тілінде идил деп те жазылады) – Теокриттің қысқа пасторальдық поэмалары, «Идиллия» (Εἰδύλλια) стилінде жазылған, шаруа өмірін бейнелейтін қысқа өлең. Гомерден өзгеше, Теокрит батырлар мен соғыстарды суреттемеді. Оның идиллиялары кішкентай, жекелеген әлеммен шектеліп, күнделікті өмірден көріністерді көрсетеді. Кейінірек одан үлгі алғандардың қатарында римдік ақындар Вергилий мен Катулл, итальяндық ақындар Торквато Тассо, Санназаро және Леопарди, ағылшын ақыны Невиллдің идилдық өлеңдері («Патшаның идиллиялары») және Мессиналық идиллиялар бар. Гете өзінің «Герман және Доротея» поэмасын идиллия деп атады, ал Шиллер оны Гете шығармашылығының ең биік нүктесі деп есептеді.
Short poem
An idyll ('/aɪ//d//ɪ//l/, /ukalso/'/ɪ//d//ɪ//l/; ; occasionally spelled idyl in American English) is a short poem, descriptive of rustic life, written in the style of Theocritus's short pastoral poems, the Idylls (Εἰδύλλια). Unlike Homer, Theocritus did not engage in heroes and warfare. His idylls are limited to a small intimate world, and describe scenes from everyday life. Later imitators include the Roman poets Virgil and Catullus, Italian poets Torquato Tasso, Sannazaro and Leopardi, the English poet Neville idyllic (Idylls of the King), and Idylls from Messina. Goethe called his poem Hermann and Dorothea—which Schiller considered the very climax in Goethe's production—an idyll.
Терминология
Бұл термин музыкада көбінесе Эдвард Макдауэллдің "Forest Idylls" сияқты шабын немесе ауылдық өмірді бейнелейтін туындыларға, сондай-ақ барокко дәуіріндегі француз сарайының ойын-сауығына (divertissement) қатысты қолданылады, онда шабын өлеңі музыкаға салынып, балет пен әнмен қоса орындалған. Мұндай туындылардың мысалдары – Луллидің Расиннің мәтініне жазылған "Idylle sur la Paix", Шарпентьердің H.489 нөмірімен белгіленген "Корольдің денсаулығының қалпына келуі туралы идиллиясы" және Антуанетта Дешульердің мәтініне жазылған Демареттің "Герцог де Бургонияның дүниеге келуі туралы идиллиясы". Көркем өнерде идиллия – идилликалық поэзиядағыдай тақырыпты бейнелейтін сурет, көбінесе ауылдық немесе шаруа өмірі оның орталық тақырыбы болып табылады. Ең ерте мысалдардың бірі – XV ғасырдың басында жазылған "Très Riches Heures du Duc de Berry". Бұл жанр Виктория дәуіріндегі ағылшын суреттерінде ерекше танымал болды.
The term is used in music to refer generally to a work evocative of pastoral or rural life such as Edward MacDowell's Forest Idylls, and more specifically to a kind of French courtly entertainment (divertissement) of the baroque era where a pastoral poem was set to music, accompanied by ballet and singing. Examples of the latter are Lully's Idylle sur la Paix set to a text by Racine, Charpentier’s idylle sur le retour de la santé du Roi H.489 and Desmarets' Idylle sur la naissance du duc de Bourgogne set to a text by Antoinette Deshoulières. In the visual arts, an idyll is a painting depicting the same sort of subject matter to be found in idyllic poetry, often with rural or peasant life as its central theme. One of the earliest examples is the early 15th century Très Riches Heures du Duc de Berry. The genre was particularly popular in English paintings of the Victorian era.