Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вашингтон, округ Колумбия газеті (1852–1981)
Washington, D. C. newspaper (1852–1981)
«Вашингтон Стар» газеті, бұрын «Вашингтон Стар Ньюс» және «Вашингтон Ивининг Стар» деп аталған, 1852 жылдан 1981 жылға дейін Вашингтон қаласында күн сайын шығатын кешкі газет болды. Жексенбілік басылымы «Жексенбі жұлдызы» деп белгілі болды.
The Washington Star, previously known as the Washington Star News and the Washington Evening Star, was a daily afternoon newspaper published in Washington, D. C., between 1852 and 1981. The Sunday edition was known as the Sunday Star.
20 ғасыр
1907 жылы Пулитцер сыйлығын жеңіп алған карикатурист Клиффорд К. Берриман «Жұлдызға» қосылды. Берриман 1902 жылы президент Теодор «Тедди» Рузвельт туралы «Миссисипидегі шекараны жүргізу» атты карикатурасымен танымал болды, бұл плюштік аюдың пайда болуына себеп болды. Осы уақытта The Washington Post 1954 жылы таңертеңгі басылымы, Washington Times Herald-ты сатып алып, біріктірді және оқырмандар мен жарнама берушілерді құлдырап бара жатқан «Жұлдыздан» бірте-бірте тартып алды. 1960 жылдары «Пост» Вашингтонның жетекші газетіне айналды. 1972 жылы «Жұлдыз» Вашингтондағы қалған бірнеше бәсекелес газеттердің бірі – The Washington Daily News-ті сатып алып, сіңіріп алды. Бірігуден кейін қысқа мерзім ішінде «The Evening Star» және «The Washington Daily News» газеттерінің логотиптері бірінші бетте пайда болды. Біраз уақыттан кейін газет «Вашингтон Стар Ньюс» деп, ал 1970 жылдардың соңында «Вашингтон Стар» деп атала бастады. 1973 жылы «Жұлдызды» Оңтүстік Африка апартеид үкіметіне жақын топтардың құпия түрде сатып алуға тырысуына бағытталды, бұл «Малдергейт жанжалы» ретінде белгілі болды. «Жұлдыздың» редакциялық саясаты әрқашан консервативті болғандықтан, сол кезде Оңтүстік Африкаға ыңғайлы деп есептелді. 1974 жылы апартеидті қолдаушы Мичиган штатындағы газет баспагері Джон П. Макгофф «Вашингтон Старды» 25 миллион долларға сатып алуға тырысты, бірақ ол және оның отбасысы өлім туралы угрозалар алды, нәтижесінде сату жоспары орындалмады. Олардың бас журналы Time, Newsweek журналының басты қарсыласы болды, ал The Washington Post Company 1961 жылдан бері оған иелік етіп келді. Time Inc. президенті Джеймс Р. Шепли Time директорлар кеңесін ұлттық астанада күнделікті газетке ие болудың ерекше бедел мен саяси ықпал әкелетініне көндірді. Алайда, оқырмандарды жергілікті жаңалықтармен тартуға жасалған әрекеттер газет таралымын арттыруға көмектеспеді. «Жұлдыздың» аймақтық басылымдардың талаптарына сай, өте жергілікті жаңалықтарды жариялауға жеткілікті ресурстары болмады және барлық жергілікті бөлімдерде бірдей аймақтық жаңалықтарды жариялауға мәжбүр болды. Экономикалық төмендеу салдарынан ай сайынғы шығын 1 миллион доллардан асты. Жалпы алғанда, Time басқармасы бас тарту туралы шешім қабылдамас бұрын «Жұлдызды» сатып алғаннан кейін шамамен 85 миллион доллар зиян шекті. «Жұлдыздың» соңғы күндерінде жұмыс істеген жазушылардың арасында Майкл Исикофф, Говард Курц, Фред Хайат, Джейн Майер, Крис Хансон, Еремия О’Лири, Чак Конкони, Криспин Сартуэлл, Морин Дауд, романист Рэнди Сью Кобёрн, Майкл Демонд Дэвис, Лэнс Гей, Джулс Витковер, Джек Джермонд, Джуди Бакрах, Лайл Деннистон, Фред Барнс, Глория Боргер, Кейт Сильвестр және Мэри МакГрори болды. Газет штатына 1976 жылдан 1981 жылға дейін редакциялық карикатурист Пэт Олифант та кірді.
In 1907, subsequent Pulitzer Prize winning cartoonist Clifford K. Berryman joined the Star. Berryman was most famous for his 1902 cartoon of President Theodore "Teddy" Roosevelt, "Drawing the Line in Mississippi," which spurred the creation of the teddy bear. Meanwhile, The Washington Post acquired and merged with its morning rival, the Washington Times Herald, in 1954 and steadily drew readers and advertisers away from the falling Star. By the 1960s, the Post was Washington's leading newspaper. In 1972, the Star purchased and absorbed one of Washington's few remaining competing newspapers, The Washington Daily News. For a short period of time after the merger, both "The Evening Star" and "The Washington Daily News" mastheads appeared on the front page. The paper soon was retitled "Washington Star News" and finally, "The Washington Star" by the late 1970s. In 1973, the Star was targeted for clandestine purchase by interests close to the South African Apartheid government in its propaganda war, in what became known as the Muldergate Scandal. The Star, whose editorial policy had always been conservative, was seen as favorable to South Africa at the time. In 1974, pro apartheid Michigan newspaper publisher John P. McGoff attempted to purchase The Washington Star for $25 million, but he and his family received death threats, and the sale did not go through. Their flagship magazine, Time, was the arch rival to Newsweek, which The Washington Post Company had owned since 1961. Time Inc.'s president, James R. Shepley, convinced Time's board of directors that owning a daily newspaper in the national capital would bring a unique sense of prestige and political access. An effort to draw readers with localized special "zonal" metro news sections, however, did little to help circulation. The Star lacked the resources to produce the sort of ultra local coverage zonal editions demanded and ended up running many of the same regional stories in all of its local sections. An economic downturn resulted in monthly losses of over $1 million. Overall, the Star lost some $85 million following the acquisition before Time's board decided to give up. Writers who worked at the Star in its last days included Michael Isikoff, Howard Kurtz, Fred Hiatt, Jane Mayer, Chris Hanson, Jeremiah O'Leary, Chuck Conconi, Crispin Sartwell, Maureen Dowd, novelist Randy Sue Coburn, Michael DeMond Davis, Lance Gay, Jules Witcover, Jack Germond, Judy Bachrach, Lyle Denniston, Fred Barnes, Gloria Borger, Kate Sylvester, and Mary McGrory. The paper's staff also included editorial cartoonist Pat Oliphant from 1976 to 1981.
Пулитцер сыйлығы
1944 жылы: Клиффорд К. Берриман, «Бірақ қайда барады ол кеме?» атты редакциялық карикатура үшін. 1950: Джеймс Т. Берриман, редакциялық карикатура, «Вашингтондағы аса құпия сессияға толық дайындық» үшін. 1958: Джордж Беверидж, «Метро, ертеңгі қала» атты жергілікті хабарламалар үшін Пулитцер сыйлығы. 1959: Мэри Лу Вернер, (мектеп) интеграциялық дағдарысты жан-жақты бір жыл бойы жариялағаны үшін жергілікті хабарламалар бойынша Пулитцер сыйлығы. 1960: Мириам Оттенберг, Вашингтонда көптеген сақтықсыз сатып алушыларды алдаған қолданылған автомобиль алаялығын ашып көрсеткен жеті мақалалық сериясы үшін жергілікті хабарламалар бойынша Пулитцер сыйлығы. 1966 ж.: Хейнс Джонсон, Ұлттық хабарламалар үшін, Сельма, Алабама штатындағы азаматтық құқықтар үшін болған күрестің жан-жақты баяндауы және оның салдары туралы хабарлағаны үшін. 1974: Джеймс Р. Полк, 1972 жылы президент Никсонды қайта сайлау науқанының қаржыландырылуындағы күдікті бұзушылықтарды жариялағаны үшін Ұлттық хабарламалар. 1975: Мэри МакГрори, 1974 жылғы қоғамдық істерге жасаған түсініктемелері үшін пікір. 1979: Эдвин М. Йодэр, редакциялық мақала. 1981: Джонатан Ярдли, сын, кітаптарға жазған сын-пікірлері үшін.
1944: Clifford K. Berryman, for Editorial Cartooning, "But Where Is the Boat Going?" 1950: James T. Berryman, Editorial Cartooning, for "All Set for a Super Secret Session in Washington." 1958: George Beveridge, Pulitzer Prize for Local Reporting, for "Metro, City of Tomorrow." 1959: Mary Lou Werner, Pulitzer Prize for Local Reporting, "For her comprehensive year long coverage of the (school) integration crisis." 1960: Miriam Ottenberg, Pulitzer Prize for Local Reporting, "For a series of seven articles exposing a used car racket in Washington, D. C., that victimized many unwary buyers." 1966: Haynes Johnson, for National Reporting, for his distinguished coverage of the civil rights conflict centered about Selma, Alabama, and particularly his reporting of its aftermath. 1974: James R. Polk, National Reporting, for his disclosure of alleged irregularities in the financing of the campaign to re elect President Nixon in 1972. 1975: Mary McGrory, Commentary, for her commentary on public affairs during 1974. 1979: Edwin M. Yoder Jr., Editorial Writing. 1981: Jonathan Yardley, Criticism, for book reviews.