Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шынайы жәндіктер отбасысы
Family of true bugs
Gerridae – Hemiptera тобына жататын жәндіктер отбасысы, көбінесе су қағыстағыштары, су шабуылдаушылары, су скутерлері, су жәндіктері, көл шанашылары, су шаңғышылары, су сырғанаушылары немесе шалшық шыбырлағыштары деп белгілі. Gerridae-ді шынайы жәндіктер (яғни Heteroptera подтары) ретінде жіктеуге сәйкес, gerrids-тің тіс бөлігі тесу және сору үшін дамыған, және олар су үстінде жүрудің ерекше қабілетімен ерекшеленеді, оларды плеустон (беттік тіршілік ететін) жануарларға жатқызады. Олардың анатомиялық құрылымы салмағын су бетіне таратуға бейімделген, осылайша су бетінде жүгіре алады. Осының нәтижесінде, кез келген көлде, өзенде немесе көлде су қағыстағыштарды кездестіру мүмкін. 1700-нен астам gerrids түрі сипатталған, олардың 10% теңізде кездеседі. Gerridae отбасының 90% тұщы су жәндіктері болса, мұхиттық Halobates осы отбасын жәндіктер арасында ерекше етеді. Halobates туы алғаш рет 1822 және 1883 жылдар аралығында Франсис Бьюкенен Уайттың «Челленджер» экспедициясы кезінде бірнеше түрлі түрлерді жинаған кезде жан-жақты зерттелді. Осы кезеңде Эсхшольц Gerridae-дің үш түрін ашты, оларға назар аударды, бірақ олардың биологиясы туралы көп мәлімет болмады. Гидрофуга шаш қаптары – ұсақ, су өткізбейтін микрошаштар. Бұл – әр миллиметрге мыңнан астам микрошаштары бар ұсақ шаштар. Жалпы таралған туыстардың ішінде Солтүстік жарты шардың Aquarius-ы ең ірі түрді қамтиды, әдетте, кем дегенде аналықтарында, және ең ірі түрлердің орташа мөлшері шамамен аналықтары өз түрлерінің аталықтарынан әдетте ірілеу болады.
The Gerridae are a family of insects in the order Hemiptera, commonly known as water striders, water skeeters, water scooters, water bugs, pond skaters, water skippers, water gliders, water skimmers or puddle flies. Consistent with the classification of the Gerridae as true bugs (i. e., suborder Heteroptera), gerrids have mouthparts evolved for piercing and sucking, and distinguish themselves by having the unusual ability to walk on water, making them pleuston (surface living) animals. They are anatomically built to transfer their weight to be able to run on top of the water's surface. As a result, one could likely find water striders present in any pond, river, or lake. Over 1,700 species of gerrids have been described, 10% of them being marine. While 90% of the Gerridae are freshwater bugs, the oceanic Halobates makes the family quite exceptional among insects. The genus Halobates was first heavily studied between 1822 and 1883 when Francis Buchanan White collected several different species during the Challenger Expedition. Around this time, Eschscholtz discovered three species of the Gerridae, bringing attention to the species, though little of their biology was known. Hydrofuge hairpiles are small, hydrophobic microhairs. These are tiny hairs with more than one thousand microhairs per mm. Among widespread genera, the North Hemisphere Aquarius includes the largest species, generally exceeding , at least among females, and the largest species averaging about Females typically average larger than males of their own species,
Антенналар
Суда жүзушілердің әрқайсысында төрт сегменттен тұратын екі антеннасы болады. Антенна сегменттері бастан ең жақын тұрғанынан ең алыс тұрғанына қарай нөмірленеді. Антенналардың III сегментінде қысқа, қатаң қылшықтар орналасқан. Антенна сегменттерінің салыстырмалы ұзындығы Gerridae тұқымдағы ерекше түрлерді анықтауға көмектеседі, бірақ әдетте I сегмент қалған үш сегментке қарағанда ұзын және жуан болады. Төрт сегменттің жалпы ұзындығы суда жүзушінің басынан әдетте аспайды.
Water striders have two antennae with four segments on each. Antennal segments are numbered from closest to the head to farthest. The antennae have short, stiff bristles in segment III. Relative lengths of the antennae segments can help identify unique species within the family Gerridae, but in general, segment I is longer and stockier than the remaining three. The four segments combined are usually no longer than the length of the water strider head.
Кеуде
Суда жүретін қоңыздардың кеудесі әдетте ұзын, тар және кішкентай болады. Ол түрлер бойынша 1,6 мм-ден 3,6 мм-ге дейін ауытқиды, кейбір түрлерінің денесі басқаларына қарағанда цилиндрлі немесе дөңгелек болады. Қанаттың диморфизмі – жазғы қоңыздардың бір түрдегі қысқы қоңыздардан өзгеше ұзындықтағы қанаттарының болуы. Судың толқынды жерлерінде қысқа қанатты қоңыздар кездеседі, ал тыныш суларда – ұзын қанатты қоңыздар. Бұл қанаттардың зақымдану мүмкіндігімен және таралу қабілетімен байланысты. Дегенмен, кейін ол Gerroidea тұқымдасының нақтыланбаған мүшесі екені анықталды. Олар морфологиялық тұрғыдан туыс емес Chresmoda-ға ұқсас, бұл жұрттың соңғы Юра кезеңінен ортаңғы Бор кезеңіне дейінгі өмір салты ұқсас болған. Молекулалық талдаулар Gerridae тұқымдасының шамамен 128 миллион жыл бұрын (Мя) Бор кезеңінде пайда болғанын, Veliidae тұқымдасынан бөлініп, локомотивтік механизм ретінде ескектеп жүзудің ортақ тегін бөліскенін көрсетеді. Транскриптомдық филогенез бойынша Gerridae – монофилеттік топ. Бұл бүгінгі күні түрлердің әртүрлілігінің эволюциясы және Gerridae-дің таралуы үшін маңызды. Белгілі бір түрдегі қанат полиморфизмін ерекше жағдай – оогенез ұшу синдромы деп түсіндіруге болады. Бұл жәндіктерде кең таралған логикалық негіз бойынша, қысқа қанатты дамыту жеке тұлғаға қанаттар мен қанат бұлшықеттерін дамытуға жұмсалатын энергия қорын жұмыртқа өндірісін арттыруға және ерте көбейтуге жұмсауға мүмкіндік береді, нәтижесінде жеке тұлғаның сәйкестігі артады. Бір ұрпақтың қанатты, ал келесі ұрпақтың қанатсыз болуы суда жүретін қоңыздардың өзгеріп жатқан ортаға бейімделуіне мүмкіндік береді. Қанаттың ұзындығы, орташа, қысқалығы және қанаттың жоқтығы – қоршаған орта мен маусымға байланысты қажеттіліктерге сәйкес келеді. Ұзын қанаттар тығыз қоныстанғанда көрші суға ұшып кетуге мүмкіндік береді, бірақ ылғалданғанда қоңырды ауырлатады. Қысқа қанаттар қысқа қашықтыққа саяхаттауға мүмкіндік береді, бірақ таралу қашықтығын шектейді. Қанаттың жоқтығы қоңырдың салмағын азайтады, бірақ таралуға кедерілді етеді. Қанат полиморфизмі Gerridae-де кең таралған, бірақ көптеген бір реттік көбейетін популяциялар толығымен қанатсыз (аптерус) немесе қанатты (макроптерус) болады. Аптерус популяциялары тұрақты сулы ортада, қоршаған ортаның аз өзгеретін жерлерінде кездеседі, ал макроптерус популяциялары өзгермелі, әртүрлі су көздерін мекендей алады. Аяқтардағы ұсақ түкшелер гидрофобты бетті қамтамасыз етеді, сонымен қатар салмақты суға тарату үшін үлкен бетті ұсынады. Ескектеп жүзуге арналған ортаңғы аяқтардың тібікшесі мен табан бөлігіндегі жиекті түкшелер қозғалысты арттыруға көмектеседі. Ескектеп жүзуді бастағанда, Gerridae-дің ортаңғы табан бөліктері жылдам төмен және артқа иіліп, алға жылға беруге пайда болатын дөңгелек беттік толқын жасайды.
The thorax of water striders is generally long, narrow, and small in size. It generally ranges from 1.6 mm to 3.6 mm long across the species, with some bodies more cylindrical or rounder than others. Wing dimorphism consists of summer gerrid populations evolving different length wings than winter populations within the same species. Habitats with rougher waters are likely to hold gerrids with shorter wings, while habitats with calm waters are likely to hold long winged gerrids. This is due to potential for damage of the wings and ability for dispersal. However, it was later interpreted as an indeterminate member of Gerroidea. They are morphologically similar to the unrelated Chresmoda, an enigmatic genus of insect known from the Late Jurassic to the Mid Cretaceous with a presumably similar lifestyle. Molecular analysis suggest an origin of the family Gerridae about 128 Million years ago (Mya) in the Cretaceous, splitting from the sister group Veliidae, with whom they share a single origin of rowing as a locomotive mechanism. According on the transcriptome based phylogeny, Gerridae is a monophyletic group. something that has been important for the evolution of the variety in species we see today, and dispersal of Gerridae. The existence of wing polymorphism in a given species can be explained as a particular case oogenesis flight syndrome. Following this rationale, which is commonly applied in insects, developing short wings provides the individual with the capacity to dedicate the energy stores that would usually be used for wing and wing muscle development to increasing egg production and reproducing early, ultimately enhancing the individual's fitness. The ability for one brood to have young with wings and the next not allows water striders to adapt to changing environments. Long, medium, short, and nonexistent wing forms are all necessary depending on the environment and season. Long wings allow for flight to a neighboring water body when one gets too crowded, but they can get wet and weigh a water strider down. Short wings may allow for short travel, but limit how far a gerrid can disperse. Nonexistent wings prevent a gerrid from being weighed down, but prevent dispersal. Wing polymorphism is common in the Gerridae despite most univoltine populations being completely apterous (wingless) or macropterous (with wings). Apterous populations of gerrids would be restricted to stable aquatic habitats that experience little change in environment, while macropterous populations can inhabit more changing, variable water supplies. The tiny hairs on the legs provide both a hydrophobic surface as well as a larger surface area to spread their weight over the water. The middle legs used for rowing have particularly well developed fringe hairs on the tibia and tarsus to help increase movement through the ability to thrust. When the rowing stroke begins, the middle tarsi of gerrids are quickly pressed down and backwards to create a circular surface wave in which the crest can be used to propel a forward thrust.
Өмірлік цикл
Геральдилер жұмыртқаларын көбінесе су астындағы тастарға немесе өсімдіктерге, желатин тәрізді затты жабыстырушы ретінде пайдаланып салады. Жүкті аналықтары 2-ден 20-ға дейін жұмыртқа көтереді. Жұмыртқалар кремді ақ немесе мөлдір болады, бірақ жарық қызғылт сары түске өтеді. Бұл, дерлік барлық нимфа сатысында даралар бірдей қарқынмен дамиды дегенді білдіреді. Әр нимфалық сатысы 7–10 күнге созылады, су басушы өзінің ескі қабығын бас және кеудеге Y тәрізді тігіс арқылы түсіреді. Теңіз түрлері көбінесе жағалауда кездеседі, бірақ кейбір Halobates түрлері теңізде (океандық) тіршілік етеді және осы ортаның жалғыз жәндіктері болып табылады. Ашық теңізде кездесетін Halobates жүзетін жәндіктермен, зоопланктонмен қоректенеді және кейде өз нимфаларын жеуге мәжбүр болады. << Күмәнді. Олар аяқтары мен денелеріндегі түктеріне ауа ілінген кезде суға сүңгіп кетуге қабілетті ме? Жыртқыштар болмаған жағдайда да олар су бетінде "таралып", саны артып, азық жетіспегенде басқа жерлерге қоныс аудармай ма? Жаңа ортаға бейімделу және түрлердің эволюциясы геральдилерге ғана тән емес. Төмендегі "Таралу" тақырыбына да қараңыз. >>
Gerrids generally lay their eggs on submerged rocks or vegetation using a gelatinous substance as a glue. Gravid females carry between two and twenty eggs. The eggs are creamy white or translucent, but become bright orange. This means that individuals tend to develop at the same rate through each instar stage. Each nymphal stage lasts 7–10 days and the water strider molts, shedding its old cuticle through a Y shaped suture dorsal to the head and thorax. The marine species are generally coastal, but a few Halobates live offshore (oceanic) and are the only insects of this habitat. Halobates, which are found on open sea, feed off floating insects, zooplankton, and occasionally resort to cannibalism of their own nymphs. << Doubtful. Are they actually able to dive when air is trapped on their legs and body hair? Would they not "disperse" over the entire water surface even without predators and migrate to different sites when the numbers are high and food is scarce? The adaption to new environments and evolution of species is not particular to gerrids. See also the paragraph "Dispersal" below >
Паразиттер
Геральдиттерде бірнеше эндопаразиттер табылған. Трипанозаматидтік таяқшалар, нематодалар және паразиттік гименоптералардың барлығы эндопаразиттер болып табылады. Нимфалардың саны судағы шашушылардың таралуына да әсер етеді. Нимфа сатысындағы шашушылардың жоғары тығыздығы брахиптерлі ересектердің ұшу бұлшық еттерін дамыту үлесінің артуына әкеледі. Бұл ұшу бұлшық еттері шашушыларға көршілес су объектілеріне ұшып, жұптасуға және гендердің таралуына мүмкіндік береді. Гендердің таралуы мен араласуы гетерозиготалық артықшылыққа байланысты пайдалы болуы мүмкін. Әдетте, шашушылар бір аумақта немесе су тобында геральдиттердің тығыздығын төмендету үшін таралуға тырысады. Көпшілігі ұшу арқылы, бірақ қанаттары немесе қанат бұлшық еттері жоқтары судың ағысына немесе су тасқынына сенеді. Галобаттардың жұмыртқалары көбінесе жүзбелі мұхит қалдықтарына салынады, осылайша осы жүзбелі заттар арқылы мұхит бойына таралады. Шашушылар тропикалық аймақтарда, жылы болғандықтан жыл бойы көбейеді, ал маусымдық орталарда – тек жылы айларда. Қыс мезгілінде тіршілік ететін геральдиттер ересек күйінде қыстайды. Бұл олардың дене температурасын жұмыс деңгейінде ұстау үшін жұмсалатын үлкен энергия шығындарына байланысты. Бұл шашушылар қыс айларында маусымдық аймақтарда жапырақтардың арасында немесе ағаштар мен тастар сияқты тұрақты паналардың астында табылған. Бұл екі түр американдық суларда кең таралған. Бұл түрлер отбасылық бейімділік көрсетпейді, балаларын өздері жем іздеуге қалдырады. Әйелдер еркектерге қарағанда жас бөліктерді, әсіресе бірінші нимфаларды көбірек жейді. 2002 жылғы «Такседо» фильмінде биотеррористер шашушылардың генетикасын өзгертіп, адамнан адамға жұғатын бактерияларды шығарады, бұл ауыр дегидратацияға және дереу өлімге әкеледі.
Several endoparasites have been found in gerrids. Trypanosamatid flagellates, nematodes, and parasitic Hymenoptera all act as endoparasites. Nymphal population density also affects the dispersal of water striders. The higher density of water striders in the nymphal stage results in a higher percentage of brachypterous adults developing flight muscles. These flight muscles allow for the water striders to fly to neighboring bodies of water and mate, resulting in the spread of genes. This spread and mixing of genes can be beneficial due to a heterozygotic advantage. Generally, water striders will try to disperse in such a way to lower the density of gerrids in one area or pool of water. Most do this by flight, but those that lack wings or wing muscles will rely on the current of their water body or flooding. Eggs in Halobates are often laid on floating ocean debris and thus spread across the ocean by this drifting matter. Water striders will reproduce all year long in tropical regions where it remains warm, but only during the warm months in seasonal habitats. Gerrids that live in environments with winters will overwinter in the adult stage. This is due to the large energy cost which would need to be spent to maintain their body temperature at functional levels. These water striders have been found in leaf litter or under stationary shelters such as logs and rocks during the winter in seasonal areas. Those two species are highly prevalent in American waters. These species do not show familial tendencies, leaving their young to forage on their own. Females cannibalize more on young than males do and, in particular, on first instar nymphs. In the 2002 film The Tuxedo, water striders are genetically modified by bioterrorists to have bacteria that can spread from person to person, causing severe dehydration and instant death.