Александр Инглис Кокран: Әскери теңіз сардарының өмірі мен қызметі
Alexander Cochrane
Александр Инглис Кокран (1758-1832) – британдық адмирал, Наполеон соғыстарының қатысушысы, Солтүстік Америкадағы теңіз күштеріне басшылық еткен. Египет операциясы, Вашингтон мен Жаңа Орлеан шабуылдарында болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аға Корольдік теңіз күштерінің командирі (1758–1832)
Senior Royal Navy commander (1758–1832)
Көк әмірші Александр Инглис Кокран (туған Александр Форрестер Кокран; 23 сәуір 1758 – 26 қаңтар 1832) Наполеон соғыстары кезінде Корольдік теңіз күштерінің аға командирі болды және адмирал шеніне жетті. Бұрын ол 1801 жылғы Египет операциясы кезінде Александрияда (Египет) капитан қызметін атқарған. Кокран 1806 жылы қызметтері үшін Бат орденінің рыцары атанды. 1814 жылы вице-адмирал болып, Солтүстік Америкалық базаның бас қолбасшысы тағайындалды, Вашингтон және Нью-Орлеанға жасалған шабуылдар кезінде теңіз күштерін басқарды, 1819 жылы адмирал шеніне көтеріліп, Плимут теңіз базасының бас қолбасшысы болды.
Admiral of the Blue Sir Alexander Inglis Cochrane (born Alexander Forrester Cochrane; 23 April 1758 – 26 January 1832) was a senior Royal Navy commander during the Napoleonic Wars and achieved the rank of admiral. He had previously captained in Alexandria, Egypt, during the Egyptian operation of 1801. Cochrane was knighted into the Order of the Bath for his services in 1806. In 1814 he became vice admiral and commander in chief of the North American Station, led the naval forces during the attacks on Washington and New Orleans, and was promoted to admiral in 1819 and became commander in chief of the Plymouth naval base.
Теңіз мансабы
Александр Инглис Кокрейн – шотланд аристократы Томас Кокрейннің, 8-ші Дундональд графының және оның екінші әйелі Джейн Стюарттың кіші ұлы болды. 1809 жылдың 25 қазанында вице-адмирал шеніне көтерілді. 1810 жылдың 6 ақпанынан 1813 жылдың 26 маусымына дейін Гваделупа губернаторы қызметін атқарды. "Америкалық құлдарды әскериге алу және қаруландыру туралы шешімде Александр Кокрейндей жауапкершілікке ие адам болған жоқ." Кокрейн негізінен қашқан құлдардан құралған екі Колониялық теңізшілер корпусын құрды. Бірінші корпус Мари-Галант аралында орналасып, 1808 жылдан 1810 жылға дейін әрекет етті. Екінші, ірі корпус (біріншісі таратылғаннан кейін), 1814 жылы құрылып, 1812 жылғы соғыс аяқталғаннан соң 1815 жылы таратылды.
Alexander Inglis Cochrane was a younger son of the Scottish peer Thomas Cochrane, 8th Earl of Dundonald, and his second wife, Jane Stuart. On 25 October 1809 he was promoted to the rank of Vice Admiral. He held the position of Governor of Guadeloupe from 6 February 1810 to 26 June 1813. "No individual had greater responsibility for the decision to recruit and arm American slaves than did Alexander Cochrane." Cochrane formed two Corps of Colonial Marines, made up primarily of escaped slaves. The first corps was based on the island of Marie Galante and operated from 1808 to 1810. The larger second corps (the first had been disbanded), formed in 1814, was disbanded in 1815, at the conclusion of the War of 1812.
1812 жылғы соғыс
1814 жылдың сәуірінен бастап, 1812 жылғы АҚШ-қа қарсы соғыс кезінде Кокран, сол кезде вице-адмирал, Бермудадағы жаңа кемежайда орналасқан Солтүстік Америка станциясының бас қолбасшысы болды. Генерал-майор Роберт Росс басқарған 4500 әскер 1814 жылдың 24 тамызында астананы сәтті басып алды. Росс содан кейін Вашингтонды өртеп жіберді, бірақ Кокран мен Кокберннің қаланы қирату туралы ұсыныстарын қабылдамады. Росс әскерлеріне жеке меншікке зиян келтірмеуді бұйырды. 1814 жылдың 7 қыркүйегінде Потомак сағасының жанында Фрэнсис Скотт Кей мен полковник Джон Скиннер доктор Уильям Бинестің босатылуын сұрап, оны алып кетті. Келесі күні Ки, Скиннер және Бинес фрегат HMS Surprise кемесіне көшірілді, олардың соғыс тоқтату кемесі сүйретіп, флота баяу Чесапик өзенімен Балтиморға қарай жылжыды. Балтиморға шабуыл аяқталғанға дейін олар босатылмақ емес. 11 қыркүйекте Скиннер оларды өздерінің қарусыздану кемесіне қайтаруды талап етті, оларға күзетпен жүруге рұқсат берілді. 12-сі күні таңертең 4500 британдық әскер Норт-Пойнт түбегіне қонды және Балтиморға қарай жүріп кетті. Генерал-майор Роберт Росс сол күні түстен кейін Норт-Пойнт шайқасы алдындағы ұрыс кезінде снайпердің оғынан қаза тапты. Кокран өзінің туын HMS Surprise кемесіне көшіріп, Патапско өзенімен өрлеп, Балтимордан тыс жердегі МакГенри фортын 25 сағат бойы (13 және 14 қыркүйек) бомбалауды басқарды, бірақ ол тиімсіз болды. Ол кіші офицерлерінің қамалға күшпен шабуыл жасау туралы ұсыныстарына қарсылық көрсетті. 14-і күні таңғы сағат 1-ге жуық кемелермен диверсиялық шабуылға бұйрық берді, бұл Балтимор маңындағы армияға Хэмпстед төбесіне шабуыл жасауға көмектесу үшін (бірақ олар оны тоқтатып, кері шегінді), бірақ бұл диверсия сәтті болмады. Форт МакГенриді бомбалау кезінде Кокранның флоты форттың жауап атысынан флоттың зардап шегуі мен зақымдануын азайту үшін бомба тастау кемелері мен зымырандық кемелерді қолданды, бұл Фрэнсис Скотт Кейдің "Жұлдызды байрақ" атты өлеңін жазуына шабыттандырды, ол АҚШ-тың ұлттық әнұранына айналды. Кокран 1814 жылдың желтоқсанында Луизианадағы Борн көлінің шайқасында жеңіске жеткен британдық күштерді басқарды, сондай-ақ Нью-Орлеан шайқасында кемелердегі сарбаздар мен теңізшілерді басқарды. Оның әскерлері британдық қарулы күштердің пайдалануы үшін Нью-Орлеанға қысқа жол салды. Британдық армия 1815 жылдың 8 қаңтарында Нью-Орлеан шайқасында жеңілді және Кокран осы жеңілістегі рөлі үшін сынға ұшырады, бұл британдықтардың АҚШ-та бекініп алуына кедергі келтірді. Веллингтон герцогы осы жеңіліске қатысты сын-пікірлерін айрықша қатты жеткізді. Ол Нью-Орлеан кампаниясының сәтсіздігін былай мәлімдеді: Генерал Эдвард Пакенхамға (Веллингтонның Нью-Орлеанда қаза тапқан қайын інісі) арналған сөз сөйлегенде ол былай деді: Мен оның осындай қызметте немесе осындай әріптеспен жұмыс істегеніне өкінемін. Нью-Орлеанға экспедиция сол әріптесімен басталды. Америкалықтар қорғалған позицияда әскермен дайындалған, егер адмиралдың (Сэр Александр Кокран) міндеттері біз қазір қайғырып жүрген адам сияқты жақсы орындалған болса, ол әлі де басылып алынар еді. Нью-Орлеандағы жеңіліске жауапкершілікті өз мойнына алғанына қарамастан, Кокран кейін 1819 жылы көк адмирал болып тағайындалды. 1821-1824 жылдары ол Плимут қаласының бас қолбасшысы болды.
From April 1814, during the War of 1812 against the United States, Cochrane, then a vice admiral, served as commander in chief of both the North American Station, based at the new dockyard in Bermuda, The 4,500 troops, commanded by Major General Robert Ross, successfully captured the capital city on 24 August 1814; Ross then directed the Burning of Washington but refused suggestions by both Cochrane and Cockburn to raze the city. Ross ordered his troops to cause no damage to private property. It was aboard Cochrane's flagship, , near the mouth of the Potomac on 7 September 1814 that Francis Scott Key and Colonel John Skinner pleaded for and got the release of Doctor William Beanes, a civilian who had been taken prisoner in Upper Marlboro after withdrawing from the assault on Washington. The next day Key, Skinner and Beanes were transferred to the frigate HMS Surprise, with their truce vessel in tow, as the fleet slowly moved up the Chesapeake toward Baltimore. They would not be released until the assault on Baltimore was completed. On 11 September, Skinner insisted they be put back on their own truce vessel which they were allowed to do, under guard. The morning of the 12th, 4500 British troops landed on the North Point peninsula and started marching toward Baltimore. Major General Robert Ross was killed by sniper fire in a skirmish that afternoon before the Battle of North Point. Cochrane transferred his flag to HMS Surprise to facilitate moving up the Patapsco River to direct the 25 hour bombardment of Fort McHenry outside Baltimore (13 and 14 September), which proved ineffectual. He resisted calls by his junior officers to attack the fort more aggressively with frigates at close range. He ordered a diversionary raid by boats, around 1am on the 14th, to assist the army encamped near Baltimore in their proposed attack on Hampstead Hill (which they cancelled and withdrew), but this diversion had no success. In the bombardment of Fort McHenry, Cochrane's fleet used bomb vessels and a rocket ship for a long range bombardment to minimize casualties and damage to the fleet from the fort's return fire, which inspired Francis Scott Key's poem that became "The Star Spangled Banner", the US national anthem. Cochrane led the British force that won the Battle of Lake Borgne, in Louisiana, in December 1814 and also controlled the soldiers and marines on ships during the Battle of New Orleans. His forces built a hard short road to New Orleans for use by British armed forces. The British army was defeated at the Battle of New Orleans on 8 January 1815 and Cochrane received some criticism for his role in that loss, which prevented the British from gaining a foothold in the US. The Duke of Wellington was particularly vociferous in his criticism. He claimed that the failure of the New Orleans campaign was In a eulogy to General Edward Pakenham (Wellington's brother in law, killed at New Orleans), he said:
I cannot but regret that he was ever employed on such a service or with such a colleague. The expedition to New Orleans originated with that colleague The Americans were prepared with an army in a fortified position which still would have been carried, if the duties of others, that is of the Admiral (Sir Alexander Cochrane), had been as well performed as that of he whom we now lament. In spite of bearing some responsibility for the loss at New Orleans, Cochrane was later promoted to Admiral of the Blue in 1819. From 1821 to 1824, he was Commander in Chief, Plymouth.
Отбасы
1788 жылы Мария Шоуға үйленді; олардың үш ұлы және екі қызы болды.
In 1788, he married Maria Shaw; they had three sons and two daughters.