Атарваведа – индуизмнің төртінші Ведасы, күнделікті өмірге қатысты рәсімдер, үйлену, жаназа және т.б. туралы ақпараттарды қамтиды. Ежелгі рухани білім!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Төртінші Веда, индуизмнің ежелгі жазбалары
Fourth Veda, ancient scriptures of Hinduism
Атхарваведа немесе Атхарва Веда (, , अथर्वन् және वेद, "білім") немесе Атхарвана Веда () – "атарванның білім қоймасы, күнделікті өмірге арналған рәсімдер". Бұл мәтін төртінші Веда болып табылады және индуизмнің Веда жазбаларына кейіннен қосылған. Атхарваведа мәтіндерінің шамамен алтыншы бөлігі Ригведадан алынған өлеңдерді қамтиды, ал 15 және 16-шы кітаптардан басқа, мәтін көбінесе Ведалық өлшемдердің алуан түрлілігін қолданатын өлең түрінде жазылған. Пайпалада нұсқасының сенімді қолжазбалары жоғалған деп есептелді, бірақ 1957 жылы Одишада пальма жапырақтарынан жасалған қолжазбалар жинағынан жақсы сақталған нұсқасы табылған. Басқа үш Веданың "иерархиялық дінінен" айырмашылығы, Атхарваведа "халық дінін" көрсетеді, ол тек сиқыр формулаларын ғана емес, сонымен қатар білім алуға (упанаяна), некеге және жерлеуге арналған күнделікті рәсімдерді де қамтиды. Атхарваведада патшалық рәсімдер мен сарай дін қызметкерлерінің міндеттері де бар. Атхарваведа, шамамен 1200 ж.б.д. – 1000 ж.б.д. Самаведа мен Яджурведамен бірдей кезеңде Веда ретінде құрастырылған болуы мүмкін. Самхита қабатымен қатар, Атхарваведада Брахмана мәтіні және философиялық тұжырымдамаларды қамтитын мәтіннің соңғы қабаты бар. Атхарваведа мәтінінің соңғы қабатында индуистік философияның әртүрлі мектептеріне әсер еткен үш маңызды Упанишад кіреді. Оларға Мундака Упанишады, Мандукия Упанишады және Прашна Упанишады жатады.
The Atharvaveda or Atharva Veda (, , from अथर्वन्, and वेद, "knowledge") or Atharvana Veda (, ) is the "knowledge storehouse of atharvāṇas, the procedures for everyday life". The text is the fourth Veda, and is a late addition to the Vedic scriptures of Hinduism. About a sixth of the Atharvaveda texts adapts verses from the Rigveda, and except for Books 15 and 16, the text is mainly in verse deploying a diversity of Vedic meters. Reliable manuscripts of the Paippalada edition were believed to have been lost, but a well preserved version was discovered among a collection of palm leaf manuscripts in Odisha in 1957. In contrast to the 'hieratic religion' of the other three Vedas, the Atharvaveda is said to represent a 'popular religion', incorporating not only formulas for magic, but also the daily rituals for initiation into learning (upanayana), marriage and funerals. Royal rituals and the duties of the court priests are also included in the Atharvaveda. The Atharvaveda was likely compiled as a Veda contemporaneously with Samaveda and Yajurveda, or about 1200 BCE – 1000 BCE. Along with the Samhita layer of text, the Atharvaveda includes a Brahmana text, and a final layer of the text that covers philosophical speculations. The latter layer of Atharvaveda text includes three primary Upanishads, influential to various schools of Hindu philosophy. These include the Mundaka Upanishad, the Mandukya Upanishad and the Prashna Upanishad.
Этимологиясы мен номенклатурасы
Монир Уильямс Веданың атын мифтік Атарван діни қызметкерінің есімімен атауға болады, ол отқа, Сомаға арналған дұғаларды бірінші болып жасаған және «аурулар мен апаттарға қарсы тұруға арналған формулалар мен сиқырлар» құрастырған. Лаури Паттон Атарваведа атауы мәтіннің «Атарвандықтардың Ведасы» болғандықтан деп мәлімдейді. Джордж Браунның айтуынша, Ведадағы Агни және діни қызметкерлермен байланысты Ангирас деген соңғы атау, Ниппурден табылған арамей мәтінінде кездесетін Индоевропалық Ангиросқа да қатысты болуы мүмкін. Майкл Витцель Атарван сөзінің этимологиясы прото-индо-ирандық *atharwan «ежелгі діни қызметкер, сиқыршы» дегенді білдіреді және ол авеста тіліндегі āθrauuan «қияметші» және мүмкін Тохария тіліндегі *athr, «жоғары күш» сөздерімен байланысты. Аттарваведа кейде Бхригу және Брахмадан кейін Бхргвангирасах және Брахмаведа деп те аталады. Ригведада, Тайттирия Брахмананың 3.12.9.1 аятында, Айтарея Брахмананың 5.32-33 аяттарында және басқа да Веда дәуіріндегі мәтіндерде тек үш Веда туралы айтылады. Олсонның сөзіне қарағанда, Аттарваведаның төртінші Веда ретінде толыққанды қабылдануы б.з.д. I мыңжылдықтың екінші жартысында болған. Фриц Стаал бұл мәтін ежелгі Үндістанның екі әртүрлі аймағында – солтүстік Үндістанның Куру аймағында және шығыс Үндістанның Панкала аймағында дамыған поэзия мен білімнің жинағы болуы мүмкін деп мәлімдейді. Аттарваведаны қоса алғанда, ешбір Веда мәтінінің нақты мерзімі белгілі емес, ол ерте Куру патшалығына сәйкес келеді. Аттарваведаны ұстанған діни қызметкерлер Ригведа, Самаведа немесе Яджурведаны ұстанған діни қызметкерлермен салыстырғанда брахмандардың ең төменгі сатысы саналды. Аттарваведа діни қызметкерлеріне қатысты ұят Одишада қазіргі күнге дейін сақталып келеді.
The Veda may be named, states Monier Williams, after the mythical priest named Atharvan who was first to develop prayers to fire, offer Soma, and who composed "formulas and spells intended to counteract diseases and calamities". The name Atharvaveda, states Laurie Patton, is for the text being "Veda of the Atharvāṇas". The latter name Angiras which is linked to Agni and priests in the Vedas, states George Brown, may also be related to Indo European Angirôs found in an Aramaic text from Nippur. Michael Witzel states the etymology of Atharvan is Proto Indo Iranian *atharwan "[ancient] priest, sorcerer", and it is cognate to Avestan āθrauuan "priest" and possibly related to Tocharian *athr, "superior force". The Atharvaveda is also occasionally referred to as Bhrgvangirasah and Brahmaveda, after Bhrigu and Brahma, respectively. The Rigveda, the verse 3.12.9.1 of Taittiriya Brahmana, the verse 5.32 33 of Aitareya Brahmana and other Vedic era texts mention only three Vedas. Olson states that the ultimate acceptance of Atharvaveda as the fourth Veda probably came in the 2nd half of the 1st millennium BCE. Frits Staal states that the text may be a compilation of poetry and knowledge that developed in two different regions of ancient India, the Kuru region in northern India and the Pancalas region of eastern India. There is no absolute dating of any Vedic text including the Atharvaveda. corresponding to the early Kuru Kingdom. The priests who practised the Atharvaveda were considered to be the lowest tier of Brahmins, in comparison to the priests who practised the Rigveda, Samaveda, or Yajurveda. The stigma against Atharvaveda priests has continued in Odisha well into the modern day.
Мәтін
Атхарваведа – 20 кітаптан тұратын жинақ, барлығы 730 гимн мен шамамен 6000 шумақтан құралған.
The Atharvaveda is a collection of 20 books, with a total of 730 hymns of about 6,000 stanzas.
Пікірлер
Каранавьюха, кейінгі дәуірдегі санскрит мәтіні, Атхарваведаның тоғыз шахасы немесе мектебі болғанын мәлімдейді: пайппалада, стауда, мауда, шаунакия, джаджала, джала, брахмавада, девадарша және чаранавайдья. Олардың ішінде тек шаунакия нұсқасы және жақында ғана табылған пайппалада нұсқасының қолжазбалары сақталған. Екі нұсқа да ұйымдастырылуымен және мазмұнымен ерекшеленеді.
The Caraṇavyuha, a later era Sanskrit text, states that the Atharvaveda had nine shakhas, or schools: paippalāda, stauda, mauda, śaunakīya, jājala, jalada, brahmavada, devadarśa and cāraṇavaidyā. Of these, only the Shaunakiya recension, and the more recently discovered manuscripts of Paippalāda recension have survived. The two recensions differ in how they are organized, as well as content.
Ұйым
Аттарваведа Самхита бастапқыда 18 кітапқа (Канда) бөлінген, ал соңғы екеуі кейіннен қосылды. 19-шы кітап да осы сипаттағы қосымша болып табылады, бұл жаңа туындылардан құралған болуы мүмкін және кейіннен қосылған. Аттарваведаның гимндері жиырма кітапта әртүрлі тақырыптарды қамтиды. Шамамен, алғашқы жеті кітап негізінен түрлі емдеулер мен сиқыршылыққа арналған сиқырлы өлеңдерге бағышталған, ал Майкл Витцель бұл герман және хетт сиқыршылық өлеңдерін еске түсіредінін және ең ежелгі бөлім болуы мүмкін екенін айтады. 8-12 кітаптар түрлі тақырыптар бойынша пайымдауларға толы, ал 13-18 кітаптар өмірлік циклмен байланысты рәсімдер туралы айтады. Аттарваведаның Пайпалада нұсқасы үшін Агастья және Пайтинаси сутралары сәйкес келетін мәтіндер болған, бірақ олар жоғалып кеткен немесе әлі табылған жоқ.
The Atharvaveda Samhita originally was organized into 18 books (Kāṇḍas), and the last two were added later. The 19th book was a supplement of a similar nature, likely of new compositions and was added later. The hymns of Atharvaveda cover a motley of topics, across its twenty books. Roughly, the first seven books focus primarily on magical poems for all sorts of healing and sorcery, and Michael Witzel states these are reminiscent of Germanic and Hittite sorcery stanzas, and may likely be the oldest section. Books 8 to 12 are speculations of a variety of topics, while Books 13 to 18 tend to be about life cycle rites of passage rituals. For the Paippalada edition of Atharvaveda, corresponding texts were Agastya and Paithinasi Sutras but these are lost or yet to be discovered.