Кіріспе
Индуизмнің авторитетті жазба орны, ришилер (ағартушылар) жасаған, санскрит тілінде "естілген" дегенді білдіретін Шрути немесе Шрути (, ,) индуизмнің орталық канонын құрайтын ең авторитетті, ежелгі діни мәтіндердің құрамына жатады. Шрутис анубхава (тікелей тәжірибе) арқылы немесе ежелгі ришилер жүзеге асырған бастапқы шығу тегі туралы аян ретінде әртүрлі сипатталған. Индуизм дәстүрінде оларды апаурушея (адамдар жаратпаған) деп атаған. Шрути мәтіндерінің өзінде олар ришилер (ағартушылар) арқылы шабыттанғаннан кейін шеберлікпен жасалғанын айтады, дәл ағаш шебері күйме салған сияқты. Индуизмнің алты мектебі де шрутилердің билігін қабылдайды, бірақ бұл мектептердегі көптеген ғалымдар шрутилердің құдайлық екенін жоққа шығарады. Шрутидің жоғарғы билігі туралы танымал цитата Манушмритиден (Адхьяя 1, Мантра 132) табылады: "Дхарманы (қасиетті заңды) білуді іздейтіндер үшін ең жоғары билік – Шрути аяны". Шрути (Śruti) индуистік философияның басқа көздерінен, әсіресе "есте сақталған" смрити немесе мәтіндік материалдан ерекшеленеді. Бұл еңбектер индуизм тарихының көп бөлігін қамтиды, ең ерте мәтіндерден бастап, кейінгі Упанишадтармен ерте тарихи кезеңде аяқталады. Шрутилердің ішінде тек Упанишадтар ғана кеңінен танымал, ал Упанишадтардың негізгі идеялары индустардың рухани өзегін құрайды.
Śruti or shruti (, , ) in Sanskrit means "that which is heard" and refers to the body of most authoritative, ancient religious texts comprising the central canon of Hinduism. Śrutis has been variously described as a revelation through anubhava (direct experience), or of primordial origins realized by ancient Rishis. In Hindu tradition, they have been referred to as apauruṣeya (not created by humans). The Śruti texts themselves assert that they were skillfully created by Rishis (sages), after inspired creativity, just as a carpenter builds a chariot. All six schools of Hinduism accept the authority of śruti, but many scholars in these schools have denied that the śrutis are divine. A popular quote on supreme authority is Śruti can be found in Manusmriti (Adhyaya 1, Mantra 132) that Dharmaṃ jijñāsamānānāṃ pramāṇaṃ paramaṃ śrutiḥ (Devanagari: धर्मं जिज्ञासमानानां प्रमाणं परमं श्रुतिः, lit. means "To those who seek the knowledge of the sacred law, the supreme authority is the revelation Śruti. Shruti (Śruti) differs from other sources of Hindu philosophy, particularly smṛti "which is remembered" or textual material. These works span much of the history of Hinduism, beginning with the earliest known texts and ending in the early historical period with the later Upanishads. Of the śrutis, the Upanishads alone are widely known, and the central ideas of the Upanishadic śrutis are at the spiritual core of Hindus.
Этимология
Санскрит тіліндегі "श्रुति" сөзінің мағынасы контекстке қарай әртүрлі болады. Ол "есту, тыңдау", "сөйлеуді тыңдауға шақыру", дыбыстардың жиынтығынан (жаңалықтар, хабарламалар, қауесеттер, шу, естігендер) тұратын кез келген коммуникация түрін білдіреді. "Шрути" сөзі ежелгі үнді музыка әдебиетінде де кездеседі, онда ол жиырма екі санатқа бөлінген негізгі, кіші тон мен жарты тон арасындағы "октаваның белгілі бір бөлігі, төрттен бір тон немесе интервал" дегенді білдіреді. Музыкада бұл адам сезе алатын ең кіші дыбыс өлшемі, ал жиырма екі шрути мен қырық төрт жарты шрути жиынтығы шамамен 250 Гц-тен 500 Гц-ке дейін созылады және бұл Шрути октавасы деп аталады. Һиндуизм туралы ғылыми еңбектерде "шрути" Үндістанның ежелгі Ведалық мәтіндеріне сілтеме жасайды. Монир Уильямс.
Беріліс
Шрутилердің ең көнесі б.з.д. екінші мыңжылдыққа дейін жетеді, бірақ ежелгі заманда олар жазуға түсірілмеген. Бұл мәтіндерге екі мың жылға жуық уақыт бойы ауызша беріліп, бір ұрпақтан екіншісіне жеткізілді. Қазіргі заманда қолжетімді басылымдардың көбі – 500 жылдан аспайтын қолжазбалардың көшірмелері. Майкл Витцель бұл ауызша дәстүрді былай түсіндіреді: Ежелгі үндістер шрутилерді тыңдау, жаттау және оқу техникаларын дамытты. Ведалар және басқа да білімдік мәтіндерді бір ұрпақтан екінші ұрпаққа дәл жеткізу үшін көптеген оқу түрлері немесе паталар жасалды. Әрбір Ведадағы барлық гимндер осылай оқылды; мысалы, Ригведаның 10 600 шумағы бар 1028 гимні осылай сақталды, сондай-ақ басқа Ведалар мен Ведангалар да осылай сақталды. Әр мәтін бірнеше тәсілмен оқылды, оқу әдістерінің әртүрлілігі бір-бірін тексеру қызметін атқарды. Пьер Сильвен Филлиозат мұны былай қорытындылады: Бұл әдістердің тиімділігін ең көне үнді діни мәтіні – Ргведаның (б.з.д. 1500 жыл) сақталуы дәлелдейді. Бұл, Веда оқушысының біліміндегі маңызды бөлік болды және «свадхьяя» деп аталды. Оқу, жаттау және тәжірибеден өтудің жүйелі әдісі осы мәтіндерді ұрпақтан ұрпаққа ерекше дәлдікпен жеткізуге мүмкіндік берді.
Ancient Indians developed techniques for listening, memorization and recitation of śrutis. Many forms of recitation or pathas were designed to aid accuracy in recitation and the transmission of the Vedas and other knowledge texts from one generation to the next. All hymns in each Veda were recited in this way; for example, all 1,028 hymns with 10,600 verses of the Rigveda was preserved in this way; as were all other Vedas including the Principal Upanishads, as well as the Vedangas. Each text was recited in a number of ways, to ensure that the different methods of recitation acted as a cross check on the other. Pierre Sylvain Filliozat summarizes this as follows: That these methods have been effective, is testified to by the preservation of the most ancient Indian religious text, the Ṛgveda ( 1500 BCE). This part of a Vedic student's education was called svādhyāya. The systematic method of learning, memorization and practice, enabled these texts to be transmitted from generation to generation with inordinate fidelity.
Пайдаланған дереккөздер
Кобурн, Томас, Б. «Жазба» Үндістанда: Хинду өміріндегі Сөздің типологиясына қарай. Америка діни академиясының журналы, 52-том, 3-сан (1984 жыл, қыркүйек). Клуни, Фрэнсис X. «Неге Веданың авторы жоқ: Ерте Мимамса және постмодерн теологиядағы тіл – рәсім ретінде». Америка діни академиясының журналы, 55-том, 4-сан (1987 жыл, қыс). Жо, Чакрадар. 1987 жыл. Ежелгі Үндістандағы құқық тарихы және көздері. Ашиш баспасы. Флуд, Гэвин. 1997 жыл. Индуизмге кіріспе. Кембридж университетінің баспасы. Гупта, Рави М. 2007 жыл. Джива Госвамидің Чайтанья Вайшнав Ведантасы.
Clooney, Francis X. Why the Veda Has No Author: Language as Ritual in Early Mīmāṃsā and Post Modern TheologyJournal of the American Academy of Religion, Vol. 55, No. 4 (Winter, 1987). Jho, Chakradhar. 1987. History and Sources of Law in Ancient India Ashish Publishing House. Flood, Gavin. 1997. An Introduction to Hinduism. Cambridge University Press
Gupta, Ravi M. 2007. Caitanya Vaisnava Vedanta of Jiva Gosvami.