Кіріспе

Коннаут рейнджерлері ("Арамның өздері") – британдық армияның ирланд желілік пехоталық полкі. Ол 1881 жылдың шілде айында 88-ші пехоталық полк (Коннаут рейнджерлері) – (1-ші батальонды құрады) және 94-ші пехоталық полк – (2-ші батальонды құрады) біріктіріліп құрылған. Құрылғаннан бастап Ирландия тәуелсіздігіне дейін, ол Ирландияда негізінен жиналған сегіз ирланд полкінің бірі болды. Оның үй базасы Галвейде орналасқан. 1922 жылы тәуелсіз Ирландия еркін мемлекеті құрылғаннан кейін, жаңа мемлекеттің округтерінде дәстүрлі жұмылдыру орындары болған тағы бес полкпен бірге таратылды.

Ерте тарих

Полк 1881 жылғы шілдеде 88-ші жаяу полкі (Коннат рейнджерлері), (1-ші батальонды құраған) және 94-ші жаяу полкі (2-ші батальонды құраған) біріктіріліп құрылды. Екі полктің «Коннат рейнджерлері» аталымымен біріктірілуі, Ұлыбритания үкіметінің Чилдерс реформасы аясында Британ армиясын қайта ұйымдастыруының бір бөлігі болды, бұл 1879 жылы іске асырылған Кардуэлл реформасының жалғасы. Ол негізінен Ирландияда дайындалған сегіз ирланд полкінің бірі болды, оның үйі Ренмор казармасында, Галвейде орналасқан. 88-ші полк жаңа полк құрылғанда Бенгалияда, Британ Үндістанында орналасқан. 94-ші полк біріктірілу кезінде Оңтүстік Африкада болды; 2-ші батальон ретінде келесі жылы Ирландияға оралды және 1884 жылы Нил экспедициясына түйелі жаяу әскерінің шағын отрядын жіберді. Рейнджерлер 1900 жылғы қаңтарда Спион-Копта және 1900 жылғы ақпанда Тугела биіктіктерінде генерал сэр Редверс Буллердің Лэдисмит қаласын қоршаудан босатуға жасаған келесі әрекеттерінде шайқасты. Ақпан айының соңында британдық әскерлер Лэдисмит қаласын босатып, қоршау аяқталды. 1903 жылы 1-ші батальон Үндістанға қайта оралды. Полкте енді үш резервтік, бірақ ешқандай аумақтық батальон болған жоқ. 2-ші батальон 1914 жылғы тамызда Батыс майданындағы қызмет үшін 2-ші дивизияның 5-ші бригадасының құрамында Булонь-сюр-Мерге келді. 1914 жылғы шайқастардағы ауыр шығындардан кейін 2-ші батальон таратылды, аман қалғандар 1-ші батальонға ауыстырылды. 1-ші батальон 1916 жылы Таяу Шығысқа қайта орналастырылды, онда ол қазіргі Ирак аумағында британдық Тигр корпусының құрамында соғысты. Соғыс жарияланғанда 3-ші (резервтік) батальон Галвейде орналасқан және 1917 жылғы қарашаға дейін Ирландияда болды, содан кейін Англияға көшірілді. 1915 жылғы желтоқсанда Батыс майданындағы қызмет үшін 16-шы (Ирландия) дивизиясының 47-ші бригадасының құрамында Ле-Хаврға келді. 1918 жылғы 21 наурызда сол батальон неміс көктемгі шабуылы кезінде «іс жүзінде жойылды». Бір апта ішінде батальон «22 офицер мен 618 қатардағы әскер» жоғалтты. Осы ауыр шығындардың нәтижесінде аман қалғандар 2-ші батальонға, Ленстер полкіне ауыстырылды. Коннат рейнджерлерінің 3-ші батальонынан 584 адамнан тұратын колонна, подполковник А.Дж. Диган DSO басшылығымен, қалаға басып алған көтерілісшілермен күресу үшін Эннискортиге аттанды, бірақ келгеннен кейін Эннискортиді ұрыс алаңына айналдырмау үшін қаладағы көтерілісшілердің позицияларына шабуыл жасамауға шешім қабылдады. Көтеріліс басталғаннан кейінгі күндері Конноттар ауылды аралап, өздерін көрсетуге дайын болған соғыс жасақтарымен байланыс орнатуға тырысты, нәтижесінде жүздеген әскери тұтқындарды ұстап, олардың қару-жарақтарын тартып алды. 1916 жылғы 4 мамырда майор Х.М. Хатчинсон басшылығымен Конноттың 250 күшті тобы Фернс қаласына, ал келесі күні Горейге аттанды. 1916 жылғы 4 мамырда лейтенант Л.К. Бадхам басқарылған 31 Коннат рейнджері Кинсейлдегі үйлерді тінтіп, келесі күні көптеген көтерілісшілерді және олардың қаруларын ұстады. Коннат рейнджерлерінің колоннасы 1916 жылғы 9 мамырда Нью-Росста, ал келесі күні Уотерфордта үйлерді тінтіп қарады. Бұл «қиындықтар» кезінде қызмет ететін ирланд полктерін көшіру арқылы бөлінген адалдықтың қысымын азайтуға бағытталған жалпы саясаттың бір бөлігі болды.

Үндістандағы көтеріліс, 1920 жыл

1920 жылғы 28 маусымда Пәнджабтағы Джаландхардағы Веллингтон казармасында орналасқан 1-ші батальонның C ротасының төрт адамы Ирландиядағы әскери заңға қарсы наразылық білдіріп, бұйрықтарды орындаудан бас тартты. Олардың бірі, Джо Хоуес, 1919 жылғы қазан айында Клэрде демалыста болып, британдық әскерлердің штыктарын көрсетіп, өтетін бокс матчына бөгет қойғанын көрген. Веллингтон казармасындағы нашар тұрғын жағдай даудың қосымша себебі болуы мүмкін. Көп ұзамай, наразылық білдірушілерге басқа рейнджерлер, соның ішінде бірнеше ағылшын сарбаздары, мысалы, Ливерпульдік Джон Миранда және сержант Вудс қосылды. Келесі күні таңертең көтерілісшілер жиналғанда, 300-ден астам сарбаз көтеріліске қатысты. 1920 жылғы 30 маусымда Джаландхар казармасынан екі көтерілісші (Фрэнк Герагти және Патрик Келли) C ротасы орналасқан Солон казармасына барды және тұтқындалғандарына қарамастан, жеке Джеймс Дейли бастаған көтеріліске түрткі болды, оның інісі Уильям да наразылыққа қатысты. Бастапқыда наразылықтар бейбіт өтті, оған қатысқандар жасыл, ақ және қызғылт сары ленталар тағып, ирланд ұлттық әндерін шырқады. Алайда, 1 шілде күні кешке Солон қаласында Джеймс Дейли бастаған, шамамен отыз адамнан тұратын топ, штыктарымен қаруланып, қару-жарақ қоймасында сақталған ротаның мылтықтарын тартып алуға тырысты. Қойманы күзеткен әскерлер оқ атып, екі адам қаза тапты: Дейлидің тобындағы Пте. Смайт және Пте. Питер Сирс (қоймаға шабуылға қатыспаған, бірақ адасқан оқтан қаза тапқан). Бірнеше күн ішінде екі гарнизонды да басқа британдық әскерлер басып алды. Дейли және оның ізбасарлары бас бостандығынан айырылып, тұтқындалды. 88 көтерілісші әскери сотқа берілді: 77-сі түрмеге кесілді, ал 10-ы ақталды. 1923 жылы Ирландия тәуелсіздік алғаннан кейін, тұтқынға алынған көтерілісшілер босатылып, Ирландияға оралды. Птестердің денелері. Сирс, Смайт және Дейли 1970 жылы Үндістаннан Ирландияға қайта жерлеу үшін қайтарылды.

Таратылуы

Қорғаныс саласындағы айтарлықтай кесімдер мен 1922 жылы Ирландия еркін мемлекетінің құрылуына байланысты, Коннахт рейнджерлері де бар, алты бұрынғы Оңтүстік Ирландия полкі таратылуға шешім қабылданды. 12 маусымда Виндзор сарайындағы Сент-Джордж залында Ұлыбритания Королі Георг V-нің қатысуымен бес полк туы салтанатты түрде сақтауға берілді. Алты полк 1922 жылдың 31 шілдесінде толығымен таратылды. Осы кезде Ирландия азамат соғысының басталуымен, олардың мыңдаған бұрынғы әскери қызметшілері мен офицерлері еркін мемлекет үкіметінің жаңадан құрылған Ұлттық армиясын дамытуға көмектесті. Олар өздерімен бірге мол жауынгерлік тәжірибе әкелді, бұл еркін мемлекеттің жеңісіне маңызды үлес қосты және 1923 жылдың мамыр айына қарай олардың 53 000 әскерінің 50 пайызын және офицерлерінің 20 пайызын құрады.

Ескерткіштер

1966 жылы Коннахт рейнджерлеріне арналған әйнек өрнекпен жасалған ескерткіш терезе жаңа Галвей соборына қосылды, ол Ирландияның осы аймағымен тығыз байланысты болған полкке құрмет көрсетеді. Галвейдегі Сент-Николас колледжінің шіркеуінде осы полк пен оның әскерлеріне арналған әртүрлі ескерткіштер сақталған.

Ұлы соғыс ескерткіштері

Ирландияның Ұлттық соғыс ескерткіш бақтары, Дублин. Ирландия аралының Бейбітшілік саябағы, Мессин, Бельгия. Ulster Tower ескерткіші, Типваль, Франция. Менен қақпасы ескерткіші, Ипр, Бельгия.

Бірыңғай киімдер мен белгілер

1881 жылдан 1914 жылға дейін Коннахт рейнджерлері британдық жаяу әскерінің стандартты қызыл және көк түстегі парадтық киімін (жоғарыдағы суретті қараңыз) жасыл жеңдерімен киді. Жасыл жағалар мен білектер Ирландияда жиналған жаяу әскер полктері үшін ұлттық айырма белгісі болуы тиіс еді, бірақ Коннахт рейнджерлері «Royal» атағы жоқ жалғыз полк болды, сондықтан олардың жеңдерінің түсі қара көк болды. Полктік түймелерде арфа мен тәж, олардың айналасында үш жапырақты қонжыр шоғыры бейнеленген. Арфа мен тәж бас киімдерінің және үй шаруасындағы шлемдерінің белгілерінде, жасыл түс фонда күміс түсте қайта пайда болды.

Есімдік

XIX ғасырдың ортасында 88-ші полкқа генерал-майор Томас Пиктон Пенинсула соғысы кезінде "Дәулеттің өздері" деген лақап ат берген деген дәстүр қалыптасты, "дұшпан алдында батылдықтарына және лагерь мен қамалдағы тәртіпсіздіктеріне деген құрмет ретінде". Бұл дәстүрді 88-ші және 94-ші полктар 1881 жылы бірігіп жаңа полк құрғанда Коннаут рейнджерлері мұра етті. Алайда, 88-ші полк бұл лақап атты алғандығын растайтын замандас жазбалары жоқ, сондай-ақ кейінгі полк тарихтары мен естеліктерінде бұл лақапқа немесе оның пайда болуына ешқандай сілтеме жасалмайды.