Кіріспе

Табиғи байқау, кейде далалық зерттеу деп те аталады, – этиология, антропология, лингвистика, әлеуметтік ғылымдар және психология сияқты ғылымның көптеген салаларында қолданылатын зерттеу әдістемесі. Онда деректер бақылаушының араласуынсыз, табиғи ортада болатын оқиғалар бойынша жиналады. Мысалдарға орман ішіндегі жануарлардың тамақтану әдеттерін бақылаудан бастап, мектеп ортасында оқушылардың мінез-құлқын қадағалауға дейін кіруі мүмкін. Табиғи байқау кезінде зерттеушілер байқап отырған мінез-құлыққа әсер етпеу үшін жасырын әдістерді пайдалануға ерекше көңіл бөледі. Табиғи байқау, жасанды жағдайлардағы аналогтық байқаудан өзгеше, ол табиғи жағдайдың үлгісін жасауға тырысады, сондай-ақ қызығушылық тудыратын факторлардан басқа айнымалылардың әсерін жою немесе бақылау үшін шектеледі. Бұл байқау зерттеулеріне ұқсас, онда тәуелсіз айнымалыны этикалық немесе логистикалық себептермен эксперименттік түрде бақылау мүмкін болмайды. Табиғи байқау зерттеу әдістемесі ретінде артықшылықтары мен кемшіліктеріне ие. Байқаулар сенімдірек болады, себебі мінез-құлық зертханада жасалған жасанды ортаға қарағанда, шынайы және әдеттегі жағдайда пайда болады. Бақыланатын зертханалық ортада ешқашан туындамайтын мінез-құлық жаңа ойларға жетелеуі мүмкін. Табиғи байқау, сонымен қатар, эксперименттік зерттеулерде этикалық емес деп саналатын құбылыстарды зерттеуге мүмкіндік береді, мысалы, орта мектептегі оқ ату оқиғаларының оқушыларға тигізетін әсері. Дегенмен, зертханадағыдай сыртқы факторларды бақылау мүмкін болмағандықтан, нәтижелерді қайталау және олардың дұрыстығын көрсету қиын. Әсіресе, егер қатысушылар өздерін бақылап отырғанын білсе, олардың мінез-құлқы өзгеше болуы мүмкін. Табиғи зерттеулердің нәтижелерін байқалған жағдайлардан тысқары жерлерге жалпылау да қиын болуы мүмкін.