Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кәсіп
Profession
Пианиноны күйге келтіру – акустикалық пианиноның сымдарының тартылысын реттеу, осылайша сымдар арасындағы музыкалық интервалдар дұрыс дыбысталуын қамтамасыз ету. «Дұрыс дыбысталу» термині пианиноны күйге келтіру контекстінде тек белгілі бір тұрақты ноталар жиынтығын білдірмейді. Сапалы пианиноны күйге келтіру үшін ноталардың арасындағы тербеліс әрекеттесуін бағалау қажет, және бұл әр пианино үшін өзгеше болады, сондықтан практикада кез келген теориялық стандарттан сәл өзгеше ноталар қажет. Пианинолар көбінесе «тең темперамент» деп аталатын жүйенің өңделген нұсқасына күйлендіріледі. (Теориялық пианиноны күйге келтіру үшін пианино ноталарының жиіліктерін қараңыз.) Кез келген күйлеу жүйесінде әрбір нота таңдалған негізгі нотаға қатысты есептеледі, ол әдетте A440 (440 Гц), ортаңғы C-ден жоғары А нотасы болып табылады. Классикалық пианино мен музыкалық теорияда ортаңғы C әдетте C4 деп белгіленеді (ғылыми нота белгілеуі бойынша); бірақ MIDI стандартында бұл ортаңғы C (261.626 Гц) C3 деп белгіленеді. Іс жүзінде, MIDI бағдарламалық құралы ортаңғы C-ны C3 немесе C5 деп көрсетуі мүмкін, бұл әсіресе бастаушылар үшін жаңсақтық тудыруы мүмкін. Пианиноны күйге келтірумен тәуелсіз пианино техниктері, пианиноны қайта жаңартушылар, пианино дүкендерінің техникалық қызметкерлері және хоббимен айналысатындар шұғылданады. Кәсіби оқыту мен сертификаттау «Пианино техниктерінің гильдиясы» сияқты ұйымдар арқылы қол жетімді. Көптеген пианино өндірушілер пианиноны жылына екі рет күйге келтіруді ұсынады.
Piano tuning is the act of adjusting the tension of the strings of an acoustic piano so that the musical intervals between strings are in tune. The meaning of the term 'in tune', in the context of piano tuning, is not simply a particular fixed set of pitches. Fine piano tuning requires an assessment of the vibration interaction among notes, which is different for every piano, thus in practice requiring slightly different pitches from any theoretical standard. Pianos are usually tuned to a modified version of the system called equal temperament. (See Piano key frequencies for the theoretical piano tuning.) In all systems of tuning, every pitch may be derived from its relationship to a chosen fixed pitch, which is usually A440 (440 Hz), the note A above middle C. For a classical piano and musical theory, the middle C is usually labelled as C4 (as in scientific pitch notation); However, in the MIDI standard definition this middle C (261.626 Hz) is labelled C3. In practice, a MIDI software can label middle C as C3 C5, which can cause confusion, especially for beginners. Piano tuning is done by a wide range of independent piano technicians, piano rebuilders, piano store technical personnel, and hobbyists. Professional training and certification is available from organizations or guilds, such as the Piano Technicians Guild. Many piano manufacturers recommend that pianos be tuned twice a year.
Өмірбаян
Көптеген факторлар, әсіресе атмосфералық өзгерістер пианиноның дыбысын бұзады. Мысалы, ылғалдылықтың өзгеруі фортепианоның тонына әсер етеді; жоғары ылғалдылық дыбыс тақтасының ісінуіне себеп болады, бұл сымдарды созып, тонды көтеріп, ал төмен ылғалдылық кері әсер етеді. Температураның өзгеруі де фортепианоның жалпы тонына әсер етеді. Жаңа пианиноларда сымдар біртіндеп созылып, ағаш бөліктері қысылады, бұл пианиноның тонын төмендетіп, ал ескі пианиноларда сымдарды бекітетін құлақтар (күйін ұстайтын бөлшектер) босап, пианиноны дұрыс күйде ұстай алмайды. Осы себептерге байланысты көптеген пианино өндірушілер жаңа пианиноны бірінші жыл ішінде төрт рет, содан кейін жылына екі рет күйін реттеуді ұсынады. Дыбысы бұзылған пианиноны әдетте ерекше "хонки-тонк" немесе дірілдеу дыбысы арқылы анықтауға болады. Дыбыс қарқындылығының бұл өзгеруі, бірге ойнатылған екі (немесе одан да көп) ұқсас жиілікті тонның нәтижесі болып табылады. Мысалы, егер 440 Гц (секундына тербеліс) жиілігіне келтірілген пианино сымы 442 Гц жиілігіне келтірілген пианино сымымен бірге ойнатылса, екі дыбыс толқынының арасындағы конструктивті және деструктивті араласудан туындаған дірілдеу 2 Гц жиілікте пайда болады. Сол сияқты, егер 220 Гц (440 Гц гармониялық жиілігімен) жиілігіне келтірілген сым 442 Гц жиілігіне келтірілген сыммен бірге ойнатылса, дәл сол 2 Гц дірілдеу естіледі. Пианинода әр клавишаға бірнеше сым болғандықтан, дірілдеуді жою үшін осы сымдарды бірдей жиілікке келтіру қажет. Тонның биіктігі тербелістің жиілігімен анықталады. Тербелетін сым үшін жиілік сымның ұзындығы, массасы және кернеуімен анықталады. Пианино сымдары күйін реттеу үшін бұрылатын құлақтарға оралған.
Many factors cause pianos to go out of tune, particularly atmospheric changes. For instance, changes in humidity will affect the pitch of a piano; high humidity causes the sound board to swell, stretching the strings and causing the pitch to go sharp, while low humidity has the opposite effect. Changes in temperature can also affect the overall pitch of a piano. In newer pianos the strings gradually stretch and wooden parts compress, causing the piano to go flat, while in older pianos the tuning pins (that hold the strings in tune) can become loose and not hold the piano in tune as well. For these reasons, many piano manufacturers recommend that new pianos be tuned four times during the first year and twice a year thereafter. An out of tune piano can often be identified by the characteristic "honky tonk" or beating sound it produces. This fluctuation in the sound intensity is a result of two (or more) tones of similar frequencies being played together. For example, if a piano string tuned to 440 Hz (vibrations per second) is played together with a piano string tuned to 442 Hz, the resulting tone beats at a frequency of 2 Hz, due to the constructive and destructive interference between the two sound waves. Likewise, if a string tuned to 220 Hz (with a harmonic at 440 Hz) is played together with a string tuned at 442 Hz, the same 2 Hz beat is heard. Because pianos typically have multiple strings for each piano key, these strings must be tuned to the same frequency to eliminate beats. The pitch of a note is determined by the frequency of vibrations. For a vibrating string, the frequency is determined by the string's length, mass, and tension. Piano strings are wrapped around tuning pins, which are turned to adjust the tension of the strings.
Тарих
Пианиноны реттеу 1800 жылдардың басында «пианофорте» кеңінен таралған кезде мамандыққа айналды. Бұрын музыканттарда клавесин аспаптары болған, оларды реттеу өте оңай болған, және музыканттар көбінесе оларды өздері реттеген. Алғашқы пианиноны реттеушілер пианино фабрикаларында оқытылып, жұмыс істеді және көбінесе 5–7 жыл оқушылықтан өтті. Алғашқы реттеушілер көптеген жаңа және өзгеріп жатқан пианино түрлерімен және біркелкі емес биіктіктермен байланысты қиындықтарға тап болды. Тарихи тұрғыдан алғанда, пернетақталы аспаптар таза интонация, пифагорлық реттеу және меантондық темперамент қолданып реттелген, яғни мұндай аспаптар бір немесе бірнеше тональностьта «дұрыс» естілуі мүмкін, бірақ басқа тональностьтарда диссонанс көбірек болатын. Жақсы темпераменттің дамуы тұрақты биіктіктегі аспаптардың барлық тональностьтарда жақсы ойнауына мүмкіндік берді. Иоганн Себастьян Бахтың әйгілі «Жақсы темперленген клавир» шығармасы осы жаңалықты пайдаланып, барлық 24 мажор және минор тональностьлары үшін прелюдиялар мен фугалар жазды. Дегенмен, жағымсыз интервалдардан (мысалы, «қасқыр интервалы») сақталса да, интервалдардың мөлшері тональностьтар арасында әлі де бірдей болмады, сондықтан әр тональностьтың өзіндік ерекшелігі болды. 1800 жылдары осы айырмашылық тең темпераментке жақын реттеудің кеңінен қолданылуына әкелді, онда пернетақтадағы жақын ноталардың жиіліктері шамалы ғана ерекшеленді, бұл музыканы ноталар арасындағы қатынасты өзгертпей, тональностьтар арасында көшіруге мүмкіндік берді. Пианинолар көбінесе 20 ғасырдың басында қабылданған A440 биіктік стандартына реттеледі, бұл кеңінен әртүрлі стандарттарға жауап ретінде жасалды. Бұрын биіктік стандарттары 18 ғасырдың соңы мен 19 ғасырдың басында A415-тен 19 ғасырдың соңында A435-ке дейін біртіндеп көтерілді. A440 әдетте стандарт болып саналса да, кейбір оркестрлер, әсіресе Еуропада, A442 сияқты жоғары стандартты қолданады.
Piano tuning became a profession around the beginning of the 1800s, as the "pianoforte" became mainstream. Previously musicians owned harpsichords, which were much easier to tune, and which the musicians generally tuned themselves. Early piano tuners were trained and employed in piano factories, and often underwent an apprenticeship of about 5–7 years. Early tuners faced challenges related to a large variety of new and changing pianos and non standardized pitches. Historically, keyboard instruments were tuned using just intonation, pythagorean tuning and meantone temperament meaning that such instruments could sound "in tune" in one key, or some keys, but would then have more dissonance in other keys. The development of well temperament allowed fixed pitch instruments to play reasonably well in all of the keys. The famous "Well Tempered Clavier" by Johann Sebastian Bach took advantage of this breakthrough, with preludes and fugues written for all 24 major and minor keys. However, while unpleasant intervals (such as the wolf interval) were avoided, the sizes of intervals were still not consistent between keys, and so each key still had its own distinctive character. During the 1800s this variation led to an increase in the use of quasi equal temperament, in which the frequency ratio between each pair of adjacent notes on the keyboard were nearly equal, allowing music to be transposed between keys without changing the relationship between notes. Pianos are generally tuned to an A440 pitch standard that was adopted during the early 20th century in response to widely varying standards. Previously the pitch standards had gradually risen from about A415 during the late 18th century and early 19th century to A435 during the late 19th century. Though A440 is generally the standard, some orchestras, particularly in Europe, use a higher pitch standard, such as A442.
Апельсиндер мен гармоникалар
Созылған сым әртүрлі режимдерде, яғни гармоникаларда тербелісе алады, ал фортепианоның молотогы сымға соққанда бір уақытта бірнеше гармоникалық дыбыстарды қозғауға мүмкіндік береді. Бірінші гармоника (немесе негізгі жиілік) әдетте ең күшті болып табылады және естілетін биіктікті анықтайды. Теория бойынша жоғары гармоникалар (оларды овертон немесе парциалдар деп те атайды) негізгі жиіліктің толық еселігінде тербеледі. (Мысалы, негізгі жиілігі 100 Гц сым 200 Гц, 300 Гц, 400 Гц және т.б. жиіліктегі овертонға ие болады.) Шындығында, сымдардың қатаңдығынан туындаған гармониясыздық салдарынан овертон жиіліктері сәл жоғарылайды. Екі биіктік арасындағы қатынас, интервал деп аталады, ол олардың абсолютті жиіліктерінің арақатынасына тең. Интервалдарды анықтау және күйлеу оңайырақ, егер нота жиіліктерінің арақатынасы қарапайым бүтін сан болса (мысалы, 2:1 арақатынасы бар октава, 3:2 арақатынасы бар таза бесінші және т.б.), себебі осы интервалдардың гармоникалары сәйкес келеді және олар дұрыс күйленбегенде соққы береді. (Таза бесінші үшін төменгі нотаның 3-гармоникасы жоғарғы нотаның 2-гармоникасымен сәйкес келеді.)
A stretched string can vibrate in different modes, or harmonics, and when a piano hammer strikes a string it excites multiple harmonics at the same time. The first harmonic (or fundamental frequency) is usually the loudest, and determines the pitch that is perceived. In theory the higher harmonics (also called overtones or partials) vibrate at integer multiples of the fundamental frequency. (e. g. a string with a fundamental frequency of 100 Hz would have overtones at 200 Hz, 300 Hz, 400 Hz, etc.) In reality, the frequencies of the overtones are shifted up slightly, due to inharmonicity caused by the stiffness of the strings. The relationship between two pitches, called an interval, is the ratio of their absolute frequencies. The easiest intervals to identify and tune are those where the note frequencies have a simple whole number ratio (e. g. octave with a 2:1 ratio, perfect fifth with 3:2, etc.) because the harmonics of these intervals coincide and beat when they are out of tune. (For a perfect fifth, the 3rd harmonic of the lower note coincides with the 2nd harmonic of the top note.)
Ұзындық
Жоғарыдағы соққы жоспарында сипатталған күйлеу, темперамент октавасының диапазонында тең темпераменттің жақсы жуықтауын қамтамасыз етеді. Алайда, одан әрі кеңейткенде, аспаптың нақты күйленуі, шын бөлшектердің теориялық гармоникадан ауытқуына байланысты нашарлайды, себебі фортепианоның бөлшектері гармониялық қатардың жоғары сатыларына жеткенде сәл өткір болады. Бұл мәселе темперамент аймағынан жоғары (және белгілі бір деңгейде төмен) октаваларды "созу" арқылы азайтылады. Октавалар созылғанда, олар төмендегі нотаның ең төменгі кездейсоқ үндеуіне (екінші жартылай) емес, жоғары үндеуге (көбінесе төртінші жартылай) күйлендіріледі. Бұл барлық интервалдарды теңдей кеңейтеді, осылайша интервалдық және тоналдық тұрақтылықты сақтайды. Барлық батыс музыкасы, әсіресе батыс классикалық әдебиеті, теориялық тең темпераменттен ауытқуды қажет етеді, өйткені музыка көбінесе бір октавада ойналмайды. Пианист әдетте үш және төрт октаваға созылған ноталарды орындайды, сондықтан төменгі регистрлердің гармониясыз үндеулерімен үйлесетін асқабақтың орта және жоғарғы диапазоны созылуы немесе кеңейтілуі маңызды. Октавалардың созылуы өлшенбей, сезіледі, сондықтан күйлеуші қай октаваға көбірек немесе аз созылу қажет екенін "құлақпен" анықтайды. Жақсы күйлеу үшін тоналдық жарқырау, дәл интонация және аспаптың диапазоны бойынша тембрдің өзгеруін білу қажет. Бұл масштаб енінің модификациясы фортепиано күйлеушілердің октавасы деп аталады, бұл (теориялық) гармоникалық осциллятордан күтілетін қарапайым 2:1 октавасына қарама-қарсы. Қажетті компромиске жету үшін қажетті созылу мөлшері, жіптің масштабының функциясы ретінде теориялық тұрғыдан сипатталған күрделі анықтама. Жіптің масштабын есептеу үшін жіптің кернеуі, ұзындығы, диаметрі, ұзындығы бірлігіне шаққандағы салмағы және жіптің негізгі сымдарының немесе сымның салмағын өзгерту үшін қолданылатын кез келген үстіңгі қабаттың серпімділігі ескеріледі. Үстіңгі қабаттар әдетте өзекте қолданылатын болаттан гөрі тығыз, ауыр, бірақ аз серпімді металдан жасалады. Сөйлем сымдарының кез келген жеріндегі жетілмеген серпімділік оның бөлшектерін математикалық таза гармониядан сәл ауытқызады, ал музыкалық дыбыстарды өндіру үшін қолданылатын нақты материал толық серпімді емес. Рейлсбек қисығы - созылған күйлердің негізгі жиіліктерін өлшеу және олардың созылмаған тең темпераменттен ауытқуларын сызу нәтижесі. Кішкентай фортепианоларда гармониясыздық соншалықты күшті, үш октаваға негізделген созылуды орнату бір октаваларды айқын соқтырады, ал жоғарғы октавадағы кең, жылдам соқтығыс интервалдары, әсіресе үлкен 17-лер (екі октава + үлкен терция) қатты соқтығысады. Қажеттілік бойынша күйлеуші созылуды шектеуге тырысады. Концерттік рояль сияқты үлкен фортепианоларда, аз гармониясыздық жақын октавалар мен басқа интервалдарға кері әсер етпей, толыққанды жіпті созуға мүмкіндік береді. Сондықтан кішкентай фортепиано негізгі биікке қарағанда үлкен созылуға ие болуы мүмкін, бірақ концерттік рояльдің октавалары ғана толық кеңейтілуі мүмкін, сондықтан үш октавалар соқтығыссыз болады. Бұл концерттік рояльдің жауабына, жарқырауына және "ән айту" сапасына үлес қосады. Октаваларды созудың артықшылығы - тең темпераменттің кемелді бесіншіге келтіретін диссонансты түзету. Октаваларды созу болмаса, темперамент аймағындағы бесіншілердің баяу, байқаусыз соқтығысы (әр екі секунд сайын бір соқтығыстан секундқа бір соқтығысқа дейін) әрбір жоғарылайтын октаваны екі есеге көбейтеді. Пернетақтаның жоғарғы жағында, теориялық (және идеалды) таза бесінші секундта сегізден астам рет соқтығысады. Қазіргі заманғы батыс құлақтары жылдам соқтығысты оңай қабылдамайды, бірақ толық октавалар мен бесіншілерде емес. Пианистер үшін қуанышқа орай, концерттік рояльдегі гармониясыздыққа бейімделген жіп созылуы, сонымен қатар кемелді бесіншіде диссонанстың жинақталуын да азайтады. Күйлеушінің темпераментке жету қабілетіне физикалық және психоакустикалық факторлар да әсер етеді. Физикалық факторлардың арасында бас сымдардағы саундборд резонансына байланысты гармониялық әсерлер, нашар жасалған сымдар немесе "жалған соқтығыстарға" (жалған, өйткені олар күйлендіру кезінде соқтығыстарды манипуляциялауға қатысы жоқ) әкелуі мүмкін ерекшеліктер бар. Психоакустикалық фактордың басты себебі - адамның құлағы жоғары ноталарды орташа диапазонмен салыстырғанда жа...
The tuning described by the above beating plan provides a good approximation of equal temperament across the range of the temperament octave. If extended further, however, the actual tuning of the instrument becomes increasingly inaccurate because of deviation of the real partials from the theoretical harmonics, pianos' partials run slightly sharp, as increasingly higher orders of the harmonic series are reached. This problem is mitigated by "stretching" the octaves as one tunes above (and to an extent below) the temperament region. When octaves are stretched, they are not tuned to the lowest coincidental overtone (second partial) of the note below, but instead to a higher overtone (often the 4th partial). This widens all intervals equally, thereby maintaining intervallic and tonal consistency. All western music, but western classical literature in particular, requires this deviation from the theoretical equal temperament because the music is rarely played within a single octave. A pianist constantly plays notes spread over three and four octaves, at least, so it is critical that the mid and upper range of the treble be stretched, or widened, to better match with the inharmonic overtones of lower registers. Since the stretch of octaves is perceived and not measured, the tuner determines which octave needs more or less octave stretching "by ear". Good tuning requires compromise between tonal brilliance, accurate intonation, and an awareness of gradation of timbre through the compass of the instrument. The name of this modification of the width of the scale is called the piano tuners' octave, as opposed to the simple 2:1 octave expected from a (theoretical) harmonic oscillator. The amount of stretching necessary to achieve the desired compromise is a complicated determination described theoretically as a function of string scaling. String scaling considers the string's tension, length, diameter, weight per unit length, and inelasticity in either the strings' core wires or any overwinding used to modify the wire's weight. The overwindings are normally made from a denser, heavier, but less "springy" metal than the steel used for the core. Imperfect "springiness" anywhere in the string wire makes its partials deviate slightly from mathematically pure harmonics, and no real material used to generating musical tones is perfectly elastic. The Railsback curve is the result of measuring the fundamental frequencies of stretched tunings and plotting their deviations from unstretched equal temperament. In small pianos the inharmonicity is so extreme that establishing a stretch based on a triple octave makes the single octaves beat noticeably, and the wide, fast beating intervals in the upper treble beat wildly – especially major 17ths (two octaves + a major 3rd). By necessity the tuner will attempt to limit the stretch. In large pianos like concert grands, less inharmonicity allows for a more complete string stretch without negatively affecting close octaves and other intervals. So while it may be true that the smaller piano receives a greater stretch relative to the fundamental pitch, only the concert grand's octaves can be fully widened so that triple octaves are beatless. This contributes to the response, brilliance, and "singing" quality that concert grands offer. A benefit of stretching octaves is the correction of dissonance that equal temperament imparts to the perfect fifth. Without octave stretching, the slow, nearly imperceptible beating of fifths in the temperament region (ranging from little more than one beat every two seconds to about one per second) would double each ascending octave. At the top of the keyboard, then, the theoretically (and ideally) pure fifth would be beating more than eight times per second. Modern western ears easily tolerate fast beating in non just intervals (seconds and sevenths, thirds and sixths), but not in perfect octaves or fifths. Happily for pianists, the string stretch that accommodates inharmonicity on a concert grand also nearly exactly mitigates the accumulation of dissonance in the perfect fifth. Other factors, physical and psychoacoustic, affect the tuner's ability to achieve a temperament. Among physical factors are inharmonic effects due to soundboard resonance in the bass strings, poorly manufactured strings, or peculiarities that can cause "false beats" (false because they are unrelated to the manipulation of beats during tuning). The principal psychoacoustic factor is that the human ear tends to perceive the higher notes as being flat when compared to those in the midrange. Stretching the tuning to account for string inharmonicity is often not sufficient to overcome this phenomenon, so piano tuners may stretch the top octave or so of the piano even more.
Құралдар мен әдістер
Пианиноны көйлеуге арналған негізгі құралдарға көйлеу тетігі немесе "шекеш", түрлі үнсіздеткіштер және көйлеу вилкасы немесе электронды көйлеу құрылғысы жатады. Көйлеу тетігі – баудың кернеуін арттыру немесе азайту арқылы көйлеу штифтерін бұру және "бекіту" үшін қолданылады. Үнсіздеткіштер көйленбейтін бауларды үндемеу үшін пайдаланылады. Темпераменттік октаваны көйлеген кезде, пианиноның темперамент (орталық) бөліміне әдетте мата жолақ салынады; ол әр нотаның үш баулы құрылымының арасына енгізіліп, сыртқы екі бауын өшіреді, нәтижесінде тек ортаңғы бау ғана дірілдейді. Паппс үнсіздеткіші тік пианинода да сол функцияны атқарады және пианиноның механизмі арқылы үш баулы құрылымның сол жақ екі бауын немесе оң жақ екі бауын үндемеу үшін орналастырылады. Ортаңғы баулардың бәрі көйленгеннен кейін (немесе Паппс үнсіздеткіші қолданылса – оң жақ баулар), мата жолағын нотадан нотаға алып тастап, сыртқы бауларды ортаңғы бауларға қарай көйлеуге болады. Екі баудың арасына салынатын үшкір үнсіздеткіштер оларды өшіреді, ал Паппс үнсіздеткіші тік пианинолардағы жоғары ноталарды көйлеу үшін жиі қолданылады, себебі ол шекеш сабының арасында оңай сырғанады. Көйлеуді құлақпен (ауральдық) жасайтын болса, пианиноның бірінші нотасын (әдетте Ля4) көйлеу үшін көйлеу вилкасы қолданылады, содан кейін эф3 пен эф4 арасындағы темпераменттік октава түрлі интервалдар мен тексерулер арқылы көйленеді, көйлеуші октавадағы барлық ноталар дұрыс көйленгеніне көз жеткізгенше. Содан кейін пианиноның қалған бөлігі темпераменттік октаваға қарай октавалар мен басқа интервалдарды тексеру ретінде пайдалана отырып көйленеді. Электронды көйлеу құрылғысы қолданылса, темпераменттік қадамды жіберуге болады, өйткені көйлеуші көйлеу құрылғысымен кез келген ыңғайлы ретпен ноталарды тікелей реттеуге мүмкіндігі бар.
Common tools for tuning pianos include the tuning lever or "hammer", a variety of mutes, and a tuning fork or electronic tuning device. The tuning lever is used to turn and 'set' the tuning pins, increasing or decreasing the tension of the string. Mutes are used to silence strings that are not being tuned. While tuning the temperament octave, a felt strip is typically placed within the temperament (middle) section of the piano; it is inserted between each note's trichord, muting its outer two strings so that only the middle string is free to vibrate. A Papps mute performs the same function in an upright piano and is placed through the piano action to mute either the 2 left strings (of a trichord), or the 2 right strings similarly. After the center strings are all tuned (or right if a Papps mute is used) the felt strip can be removed note by note, tuning the outer strings to the center strings. Wedge shaped mutes are inserted between two strings to mute them, and the Papps mute is commonly used for tuning the high notes in upright pianos because it slides more easily between hammer shanks. In an aural tuning a tuning fork is used to tune the first note (generally A4) of the piano, and then a temperament octave is tuned between F3 and F4 using a variety of intervals and checks, until the tuner is satisfied that all the notes in the octave are correctly tuned. The rest of the piano is then tuned to the temperament octave, using octaves and other intervals as checks. If an electronic tuning device is used, the temperament step might be skipped, as it is possible for the tuner to adjust notes directly with the tuning device in any reasonable order.