Гипермодернизм: Форма мен функцияның үйлесімділігі
Hypermodernism (art)
Гипермодернизм: модернизм мен постмодернизмнен кейінгі мәдени, өнер, әдебиет бағыты. Функцияға қатысы жоқ атрибуттарды жою, технологиялық өзгерістерге бейімделу.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гипермодернизм – модернизм мен постмодернизмнің мәдени, көркемдік, әдеби және сәулеттік жалғасы болып табылады, онда нысанның формасы (атрибуты) оның функциясынан бөлек контекстке ие емес. Атрибуттарға пішіндер, түстер, пропорциялар, тіпті уақыт кіруі мүмкін. Постмодернизм мен модернизмнен өзгешелігі, гипермодернизм қателерге төзімді технологиялық өзгерістер заманында пайда болды және функцияға қатысы жоқ атрибуттарды (ең айқын физикалық форманы) функциямен үйлеспейтін нәрсе деп қарастырады. Модернизм мен постмодернизм «қораптың» немесе абсолюттік анықтама нүктесінің маңыздылығын талқыласа, гипермодернизм «қораптың» атрибуттарын импровизациялауға баса назар аударады (анықтама нүктесі енді дұрыс немесе бұрыс емес, тек қосымша мәнге ие), осылайша оның барлық атрибуттары қажетсіз болмайды; сондай-ақ, қажетсіз атрибуттарды жояды. Гипермодернизм – модернизм/постмодернизмдегідей шындық немесе жалғандық туралы пікірталас емес, қайсысы атрибут, ал қайсысы атрибут емес деген пікірталас. Бұрын қақтығысқан нысандардың (қазір атрибуттар) және тұрақсыз жеке сәйкестіктің үйлесімділігі, сонымен қатар мистикалық өмірге сілтемелер осы қозғалысты тануға мүмкіндік береді. Кейбір теоретиктер гипермодернизмді дәстүрлі модернизмге қарсылық формасы ретінде қарастырса, ал басқалары оны одан жоғары тұрған деңгей деп санайды.
Hypermodernism is a cultural, artistic, literary and architectural successor to modernism and postmodernism in which the form (attribute) of an object has no context distinct from its function. Attributes can include shapes, colors, ratios, and even time. Unlike postmodernism and modernism, hypermodernism exists in an era of fault tolerant technological change and treats extraneous attributes (most conspicuously physical form) as discordant with function. While modernism and post modernism debate the value of the "box" or absolute reference point, hypermodernism focuses on improvising attributes of the box (reference point now an extraneous value rather than correct or incorrect value) so that all of its attributes are non extraneous; it also excises attributes that are extraneous. Hypermodernism is not a debate over truth or untruth as per modernism/postmodernism; rather it is a debate over what is and is not an extraneous attribute. Synchrony between previously clashing objects (now attributes) and amorphous self identity coupled with allusions to a magical existence acknowledge the movement. Some theorists view hypermodernism as a form of resistance to traditional modernism; others as a supersedence of it.
Бірінші рет қолдану
Бұл терминді 1994 жылы француз философы Жиль Липовецкий ойлап тапты. Ол "гипермодерн" ұғымын енгізді, ол постмодернизмге ұқсас, бірақ жаңа технологиялар, нарықтар және жаһандық мәдениеттің күшейген және тоқтаусыз маңыздылығын баса көрсетеді.
The term was coined by the French philosopher Gilles Lipovetsky in 1994. He introduced "hyper modern," a concept akin to post modernism but with a heightened and inexorable significance, emphasizing new technologies, markets, and global culture.
Модернизм мен постмодернизмге қатынасы
Постмодернизм мен модернизм өнеркәсіптік/материалдық жағдайда бір-бірімен пікір таластырды және заттардың әлеуметтік құндылығымен айналысты. Модернизм 1950-ші жылдардағы заттың шектеулі мақсатында форманы шектеуге ұмтылды, ал 1970-ші жылдардағы постмодернизм форманы оның шектеулі мақсатынан босатуға ұмтылды ("ешқандай шектеу жоқ"). Модерн/постмодерн көзқарасы заттарды қасиет пен мақсат арасындағы делдал ретінде қарастыру артық адамдық контекстке ой салуға және идеялар сияқты заттар арасындағы жалған қақтығыстарға алып келді.
Post modernism and modernism debated each another in an industrial/physical context and were concerned with the social value of objects themselves. Modernism focused on confining form within the limited function of a 1950s object while 1970's postmodernism focused on freeing form from its limited function ("there is no box"). The modern/postmodern oversight of objects as a mediator between attribute and function led to redundant human context thinking and false conflicts between objects such as ideas.
Техникалық жетістіктер
Технология функцияның атрибутты қуып жете беруіне шешуші рөл атқарды. Мысалы, сенсорлық экранда экрандағы атрибуттар (қатынас, пішін, түс, анимация) сыртқы құралды – яғни ұялы телефонның пернетақтасын – пайдаланып манипуляциялаудың орнына өзара әрекеттесудің негізгі фокусына айналады. Ұзақ мерзімде объект атрибуттың (форманың) және функцияның арасындағы делдал рөлінен қалады.
Technology has played a definitive role in function catching up to attribute. An example is the touchscreen, in which the attribute on the screen (ratio, shape, color, animation) becomes the focus of interaction as opposed to manipulation by an external tool i. e. cellphone keyboard. In the long term the object ceases to become the middleman between attribute (form) and function.
Нысандардың құрастырылмауы
Гипермодернизм объектінің өзінің қасиеттеріне толыққанды жата алмайтынын, ал объектінің ешбір қасиеті объектінің өзінің орнына қолданыла алмайтынын айтады. Ешбір тұтас нәрсе немесе объект тек қана оның қасиеттерімен шектелмейді; және қасиеттер объектінің өзінен ажыратылмайды. Бұдан әрі, объектінің құрамына кіретін қасиеттеріне тәуелсіз қосымша функциялары болуы мүмкін (постмодерн теориясы); осы мүмкіндік гипермодернизмнің объектілерді қасиеттермен алмастыруға тырысуының негізгі мәселесі болып табылады. Қасиеттер объектінің функцияларын орындағанымен, гипермодернизмде объектіні құруға қатысты құрылыс бөліктері емес. Ешбір объект өзінің мәні бойынша гипермодерн емес; алайда, бір объект екіншісінен көбірек немесе аз гипермодерн болуы мүмкін.
Hypermodernism holds that an object is by definition non composable toward its attributes; and no one attribute of an object can act as a proxy for the object itself. No whole, or object, is reducible to ONLY its attributes; and the attributes may not be mutually exclusive to the object itself. Furthermore, an object may have extraneous functions independent of its composing attributes (postmodern theory); this potential supra functionality is a key concern to hypermodernism's attempt to replace objects with attributes. Attributes, while having the functions of an object, are not building blocks toward an object in hypermodernism. No object is by definition hypermodern; however, an object can be more hypermodern or less hypermodern than another object.
Ұзақ мерзімді әсерлері
Гипермодернизм физикалық және физикалық емес объектілерге қатысты терең көңіссіздік танытады. Оны антиобъекті деп айтуға болады, бірақ ол антиматериалистік емес. Объектілер атрибут пен функция арасындағы артық делдал ретінде қарастырылады. Уақыт өте келе гипермодернизм объектілердің функцияларын орындау үшін атрибуттарды пайдаланады, және тек қана атрибуттарының қасиеттерін жеткілікті түрде жеткізе алатын қолданыстағы объектілер ғана сақталады. Атрибуттарға толыққанды түрде келтірілмейтін объектілер, мысалы физикалық пернетақта сияқты, жоғалып кетеді. Уақыт өте келе атрибут-функция қатынасы бірыңғай болып кетеді.
Hypermodernism displays a deep bias against objects physical and non physical. It can be described as anti object; however it is not anti materialistic. Objects are viewed as an extraneous mediator between attribute and function. Over time, hypermodernism employs attributes to perform the functions of objects, and only those extant objects that can adequately convey the properties of its attributes are allowed to survive. Those objects that are irreducible to complete attributes will disappear as in the case of the physical keyboard. Over time, the attribute function relationship becomes synonymous.
Адам психологиясы
Гипермодернизм адам ойының бір нысанның белгілерін бөліп алып, содан кейін сол белгілерді нысанның қызметтеріне жатқызу бейіліне қарсы толықтырып береді. "Шындық" немесе "жалғандық" және басқа да жоғары контекстік әлеуметтік мәселелер туралы тартысқа емес, гипермодернизм артық және артық емес нәрселер туралы сұрақтарға назар аударады (дизайн терминдерімен айтқанда, дұрыстық және бұрыстық). Адамның интуитивті ойшалауына қарсы тұру мақсатымен гипермодернизм дизайнның толықтығынан гөрі дұрыстығын баса көрсетеді.
Hypermodernism compensates for the tendency of human thought to extract the attributes of an object and assign those same attributes to the functions of the object. Rather than focusing on a debate over "truth" or non truth and other high context social considerations, hypermodernism focuses on questions of extraneous vs non extraneous (In design terms, correctness and incorrectness). Hypermodernism emphasizes correctness over completeness in design in order to guard against human intuitive leaps.