Сотының заңдық шешімі: мәлімдеме туралы

Кіріспе

Соттың құқықтық шешімі Декларациялық үкім, сондай-ақ декларация деп аталады, – соттың дауласушы тараптар үшін құқықтық белгісіздікті шешетін құқықтық анықтамасы. Бұл – нақты немесе болашақта туындауы мүмкін құқықтық мәселеге қатысты тараптың азаматтық даудағы бір немесе бірнеше тараптардың құқықтарын, міндеттерін немесе жауапкершілігін (апелляциялық шағымдарды ескере отырып) шешу үшін сотқа өтініш білдіруге мүмкіндік беретін, заңды күші бар алдын алу шарасы. Декларациялық үкім АҚШ-та әдетте заңмен көзделген шара болып саналады, теңдік шара емес, сондықтан теңдік талаптарына бағынбайды, бірақ теңдік соттарының шешімдеріндегі ұқсастықтарды табуға болады. Декларациялық үкім өзі тарапқа қандай да бір әрекет жасауды бұйырмайды, сондай-ақ залап төлеуді немесе тыйым салуды білдірмейді, бірақ оған басқа да шаралар қоса берілуі мүмкін. Декларациялық үкім кеңес беру пікірінен ерекшеленеді, себебі соңғысы нақты іс немесе дауды шешпейді. Декларациялық үкімдер мәселедегі әр тарапқа құқықтық нақтылықты қамтамасыз ете алады, бұл келіспеушілікті шешуге немесе оған көмектесуге мүмкіндік береді. Заңды құқықтарды ертерек анықтау мәселенің кейбір немесе барлық басқа да мәселелерін шеше алады. Декларациялық үкім әдетте тарапқа сот процесінің басталу қаупі төнген кезде, бірақ сотқа шағым әлі берілмеген кезде; немесе тараптар заң және/немесе шарт бойынша өздерінің құқықтары қақтығысуы мүмкін деп санайтын кезде; немесе сол талапкерден одан әрі сот процесін болдырмау үшін қарсы талап ретінде (мысалы, тек шарттық талаптар берілген кезде, бірақ авторлық құқық талаптары да қолданылуы мүмкін) сұралады. Кейбір жағдайларда декларациялық үкім беріледі, өйткені әлеуетті жауапкерге қатысты мерзімділік шегі өтеді, ал талапкерге зиян келмейінше (мысалы, аттестатталған есепшіге қатысты қолданылатын қателік туралы заң, есепшінің жаман кеңесінен туындаған қосымша салықты бағалау үшін IRS-тің мерзімінен қысқа болуы мүмкін). Декларациялық үкімдер көптеген ортақ құқық юрисдикцияларында заңмен рұқсат етіледі. АҚШ-та федералды үкімет және көптеген штаттар 1920-1930 жылдары декларациялық үкімдерді шығаруға соттарға рұқсат беретін заңдарды қабылдады.

Legal determination of a court

A declaratory judgment, also called a declaration, is the legal determination of a court that resolves legal uncertainty for the litigants. It is a form of legally binding preventive by which a party involved in an actual or possible legal matter can ask a court to conclusively rule on and affirm the rights, duties, or obligations of one or more parties in a civil dispute (subject to any appeal). The declaratory judgment is generally considered a statutory remedy and not an equitable remedy in the United States, and is thus not subject to equitable requirements, though there are analogies that can be found in the remedies granted by courts of equity. A declaratory judgment does not by itself order any action by a party, or imply damages or an injunction, although it may be accompanied by one or more other remedies. A declaratory judgment is generally distinguished from an advisory opinion because the latter does not resolve an actual case or controversy. Declaratory judgments can provide legal certainty to each party in a matter when this could resolve or assist in a disagreement. Often an early resolution of legal rights will resolve some or all of the other issues in a matter. A declaratory judgment is typically requested when a party is threatened with a lawsuit but the lawsuit has not yet been filed; or when a party or parties believe that their rights under law and/or contract might conflict; or as part of a counterclaim to prevent further lawsuits from the same plaintiff (for example, when only a contract claim is filed, but a copyright claim might also be applicable). In some instances, a declaratory judgment is filed because the statute of limitations against a potential defendant may pass before the plaintiff incurs damage (for example, a malpractice statute applicable to a certified public accountant may be shorter than the time period the IRS has to assess a taxpayer for additional tax due to bad advice given by the CPA). Declaratory judgments are authorized by statute in most common law jurisdictions. In the United States, the federal government and most states enacted statutes in the 1920s and 1930s authorizing their courts to issue declaratory judgments.

Тоқтату және тоқтату

Декларациялық сот шешіміне талап арыз беру, бір тараптың екінші тарапқа тоқтату және талап қою хаты жібергеннен кейін жүзеге асуы мүмкін. Мұндай хатты жіберуді жоспарлап отырған тарап, хатты алған тараптың немесе хат алған тараппен байланысты тараптың (мысалы, клиент немесе жеткізуші) өз құзыретінде декларациялық сот шешімі беру үшін өтініш білдіруі немесе негізсіз қорқыту туралы заң бойынша шағын шығын өтеуі мүмкін. Бұл жіберушінің өз қаражаты есебінен алысқа сапар шегіп сотқа қатысуын қажет етуі мүмкін. Сондықтан тоқтату және талап қою хаты жіберушіге қиын жағдай тудырады, себебі сотқа жүгінудің қажеті болмай, қолдағы мәселелерді ашық әрі тікелей талқылауға болады. Тоқтату және талап қою хатын алған тарап, өзіне тиімдірек құзыретте декларациялық сот ісін қозғау арқылы тактикалық басымдыққа қол жеткізуге тырысуы мүмкін.

Патент даулары бойынша декларациялық сот шешімдерін беру бойынша іс-қимылдар

Декларациялық үкімдер патенттік дауларда, сондай-ақ зияткерлік меншік дауларының басқа салаларында жиі кездеседі, себебі декларациялық үкімдер патентті бұзушылық жасады деген күдікпен айыпталып отырған тарапқа бизнестің негізгі мәселесі болуы мүмкін өнім немесе қызмет бойынша "жағдайды түсіндіруге" мүмкіндік береді. Мысалы, патентті бұзу туралы талапта, патент иесі бұзушы туралы білгеннен кейін, бұзушы талап қойғанға дейін күте алады. Осы аралықта ақшалай залал жинақылай береді – патент иесі өнімдеріне патент нөмірін қоюдан басқа ешқандай күш жұмсамайды. Ал егер декларациялық үкім болмаса, патентті бұзушылық жасады деп күдікпен айыпталып отырған тарап жағдайды түзетуге шара көре алмайды. Ол сот процесінің қаупімен әрекет етуге мәжбүр болады. Декларациялық үкімді алу процедурасы патентті бұзушылық жасады деп күдікпен айыпталып отырған тарапқа жағдайды белсенді түрде шешуге және үстінен төніп тұрған белгісіздік бұлтын жоюға мүмкіндік береді. Патенттік істерде декларациялық үкімді алуға жиі қолданылатын талаптар – бұл патентті бұзушылықтың жоқтығы, патенттің жарамсыздығы және орындалмауы. Патенттік даулар болуы немесе тууы мүмкін жағдайда декларациялық үкімді талап ету үшін талапкер нақты даудың бар екенін дәлелдеуі керек. Егер дау жеткілікті дәрежеде шұғыл және нақты болса, сот әдетте декларациялық үкімді алу бойынша іс жүргізеді. Тіпті патент иесі тоқтату туралы хат жібермеген жағдайда да сот істі қарауы мүмкін. Нақты даудың критерийлері соңғы рет Жоғарғы Сот MedImmune, Inc. v. Genentech, Inc., 549 U. S. 118 (2007) ісінде қарастырылды. Бірақ нақты дау болған жағдайда да, декларациялық үкім туралы заң рұқсат береді – аудандық сот өз қалауынша декларациялық үкімді алу ісін қараудан бас тарта алады. Әдетте талапкер бұзушылыққа ұшыраған деп саналатын құрылғыны немесе әдісті шығарып, пайдаланып, сатып, сатуға ұсынып немесе импорттап жатады, немесе оны шығаруға, пайдалануға, сатуға, сатуға ұсынуға немесе импорттауға дайын болады, және патент иесі талапкердің мұндай әрекеттері патентті бұзуға әкеледі деп мәлімдейді. Сотқа жүгіну туралы тікелей қауіп қажет емес, сондай-ақ сот төрелігінің берілуіне кепілдік жоқ. Соттар бұл талдауда патент иесінің рұқсат алу үшін бұзушылыққа қарсы талап қойғандағы әрекеттерін, патент иесінің бұзушылыққа қарсы клиентін сотқа шақырғандағы жағдайларын немесе меншік иесінің патенттері туралы сауда журналдарындағы мәлімдемелерін қарастырады. Егер патент иесі патенттік қамқорлыққа бұзушылық жасады деп күдікпен айыпталып отырған тараптың не істеп жатқанын немесе не істеуге ниеттеніп отырғанын көрсететін болса, онда ол сотқа шағымдануға құқылы. Егер патент иесі декларациялық үкімді бұзушылық туралы емес істе қарсы талап қоймаса, онда бұзушылық туралы талаптан бас тартқан болып есептеледі.

Declaratory judgments are common in patent litigation, as well as in other areas of intellectual property litigation, because declaratory judgments allow an alleged infringer to "clear the air" about a product or service that may be a business's focal point. For example, in a typical patent infringement claim, when a patent owner becomes aware of an infringer, the owner can simply wait until he pleases to bring an infringement suit. Meanwhile, the monetary damages continuously accrue – with no effort expended by the patent owner, apart from marking the patent number on products the patent owner sold or licensed. On the other hand, the alleged infringer could do nothing to rectify the situation if no declaratory judgment existed. The alleged infringer would be forced to continue to operate his business with the cloud of a lawsuit over his head. The declaratory judgment procedure allows the alleged infringer to proactively bring suit to resolve the situation and eliminate the cloud of uncertainty looming overhead. Common claims for declaratory judgment in patent cases are non infringement, patent invalidity, and un enforceability. To bring a claim for declaratory judgment in a situation where a patent dispute may exist or develop, the claimant must establish that an actual controversy exists. If there is a substantial controversy of sufficient immediacy and reality, the court will generally proceed with the declaratory judgment action. The court may even hear the action if the patentee has not filed a cease and desist letter. The standard for an actual controversy was most recently addressed by the Supreme Court in MedImmune, Inc. v. Genentech, Inc., 549 U. S. 118 (2007). But even if an actual controversy exists, the declaratory judgment statute is permissive—a district court, in its discretion, may decline to hear a declaratory judgment action. Usually the claimant is actually making, using, selling, offering to sell, or importing, or is prepared to actually make, use or sell, offer to sell or import an allegedly infringing device or method, and usually the patent owner has claimed that such activities by claimant will result in patent infringement. An express threat of litigation is not needed, nor is it a guarantee that jurisdiction will be granted. Some factors courts have considered in this analysis are whether a patent owner has asserted its rights against an alleged infringer in a royalty dispute, whether the owner has sued a customer of an alleged infringer, or whether an owner has made statements regarding its patents in trade magazines. If a patent owner does suggest that there is patent coverage of what an alleged infringer is doing or planning to do, the alleged infringer may bring suit. If a patent owner fails to assert an infringement counterclaim in a declaratory judgment non infringement suit, the patent infringement claim will be deemed waived.