Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англияның Девон аймағындағы Дартмур қалайы өндіру өнеркәсібінің Рим дәуірінен бұрын пайда болғандығы айтылады және 20 ғасырға дейін жалғасты. Соңғы коммерциялық шахта (Алтын пышақ шахтасы) 1930 жылдың қараша айында жабылды (бірақ ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қайта жұмыс істеді). 12 ғасырдан бастап қалайы өндіруді өз заңдары бар қалайы парламенті реттеді. Қалайы касситериттен қорытылады, ол граниттегі гидротермальды тамырларда кездесетін минерал, ал Дартмурдың жоталары өте өнімді аймақ болды. Дартмурдан қалайыны алу әдістері, бастапқыда ағынмен өндіруден, ашық карьерге, содан кейін жер астына қазуға дейін дамыды. Бүгінде осы өнеркәсіптің үш кезеңінен және кенді қалайы металліне айналдыру үшін қажетті кезеңдердің археологиялық қалдықтары сақталған.
The tin mining industry on Dartmoor, Devon, England, is thought to have originated in pre Roman times, and continued right through to the 20th century, when the last commercially worked mine (Golden Dagger Mine) closed in November 1930 (though it saw work during the Second World War). From the 12th century onwards tin mining was regulated by a stannary parliament which had its own laws. Tin is smelted from cassiterite, a mineral found in hydrothermal veins in granite, and the uplands of Dartmoor were a particularly productive area. The techniques used for the extraction of tin from Dartmoor followed a progression from streaming through open cast mining to underground mining. Today, there are extensive archaeological remains of these three phases of the industry, as well as of the several stages of processing that were necessary to convert the ore to tin metal.
Стандарлық құқық
Тау-кен өндірісі аймақтағы өмірдің маңызды бөлігіне айналды, сондықтан 12-ші ғасырдың басында қалайы кеншілер өздерінің заңдарын (қалайы заңдары) және ақырында өздерінің парламенттерін (қалайы парламенттері) әзірледі. Бұл заңдар осы өнеркәсіпке қатысы бар барлық адамға қолданылды. 1305 жылы король Эдуард I Тависток, Эшбертон және Чагфорд қалаларында қалайы өндіріс аймақтарын (станарлар) құрды. Содан кейін Плимптон да оларға қосылды. Девон қалайы парламенті 1494 жылдан бастап Крокерн Тордағы ашық алаңда отырыс өткізді. Қалайы заңын бұзған кез келген адам Лидфорд түрмесіне қамалуы мүмкін еді. Қалайы соттары 1836 жылы таратылды.
Mining became such an important part of life in the region that as early as the 12th century, tin miners developed their own set of laws (stannary law) and, ultimately, their own parliaments (stannary parliaments). These laws applied to anyone involved in the industry. Stannaries were established in Tavistock, Ashburton and Chagford by King Edward I in 1305. Plympton followed soon after. The Devon stannary parliament met in an open air forum at Crockern Tor from 1494. Anyone who broke a stannary law could find himself imprisoned in the gaol at Lydford. The stannary courts were abolished in 1836.
Геология
Дартмурдағы қалайы кендерінің көпшілігі гранитті тау жыныстарында орналасқан, және көптеген кен талшықтары ENE–WSW бағытында созылып, шектеулі ұзындықта болады, бірақ одан да ерекше жағдайлар кездеседі. Жер асты жұмыстарында қалайы рудасы – касситерит, көбінесе көп мөлшерде турмалинмен бірге табылды, ал орталық Дартмурда – көптеген спекулярлы гематитпен. Моордың оңтүстік бөлігінде касситерит көбінесе салыстырмалы түрде ірі түйірлерде кездеседі, бірақ кен талшықтарының сапасы әртүрлі болды. Бұл факторлардың бәрі, жер асты жұмыстарының ешқайсысының тереңде табысты болмауымен бірге, қалайы минералдануының ең терең аймағына тән. Алғашқы кен орындары болып қазылған, бір кезде өте кең аллювиалды қалайы кендері, карбон кезеңінде орналасқан граниттің үстінен эрозияға ұшыраған кен талшықтарында бұрын болған кеннің көп мөлшерін көрсетеді.
The majority of the tin mines on Dartmoor are located in granite country rock and most of the lodes trend ENE–WSW and are of limited length, though there are exceptions. In the underground workings, the tin ore, cassiterite, was usually found in association with large amounts of tourmaline, and in central Dartmoor with much specular haematite. In the southern part of the moor, the cassiterite was usually found in relatively large grains, but the lodes were of very variable quality. These factors, combined with the fact that none of the underground workings was found to be profitable at depth, are typical of the deepest zone of tin mineralisation. The once very extensive alluvial deposits of tin ore, that were the first deposits to be mined, also point to the vast quantity of ore that once existed in lodes that have been eroded from above the granite since it was emplaced in the Carboniferous period.
Ағызатын
Ең алғашқы қалпына келтіру тәсілі, ағып өту немесе ағынды жұмыс деп аталатын, өзендер мен арналардың төсектерінен аллювиалды шөгінділерді жинауды қамтыды, олар кенді тамырлардан эрозия арқылы шығып, онда жиналған. Касситериттің арна төсегінде шөгінуіне әкелген геологиялық процестер көбінесе өте таза қалайы шағылына әкелді, ол кварц, мика және фельдшпар сияқты басқа, қажетсіз минералдардың шағылымен араластырылды, олар жиынтығында ганг деп аталады. Бұл минералдарды олардың әртүрлі меншікті салмағы бойынша – касситерит үшін шамамен 7, ал ганг үшін 3 немесе одан аз – бөлу өте оңай болды. Қалайы бар аңғар анықталғаннан кейін, ағын жұмысшылары аңғардың жоғары жағынан келген арна арқылы су ағынын ұйымдастырып, кен орнының ең төменгі нүктесінен бастап, ұсақ гангты шайып жіберу үшін мүмкіндігінше терең қазба жасады, ол "tye" деп белгілі. Содан кейін олар өзен ағынын пайдаланып, төсектен босатылған қиыршықтарды жуып, аңғар бойымен жұмыс істеуді бастады. Элювиалды шөгінділер – тамырдан әдеттегідей үгітілген, бірақ содан кейін ағынды сумен тасымалданбаған – сонымен қатар өңделді; олар ағынның сұрыптауының болмауына байланысты нашар шөгінділер болып саналды және оларды өңдеу үшін жеткілікті су көзі әдетте болмады. Олар көлбеу төбелерде кездеседі. Мүмкіндігінше, осы шөгінділерді өңдеу үшін қажетті су жақын жердегі өзеннен арна арқылы жеткізілді, ал егер учаске жабдықтаудан жоғары орналасқан болса, жаңбыр суын және төбелерден ағып жатқан суды жинау үшін су қоймалары салынды. Зерттеу көрсеткендей, 4-7 ғасырлар аралығында Ерме аңғарында аккумуляция кезеңі болды, бұл аңғардағы кеш римдік немесе римнен кейінгі қалайы өндірісінің алғашқы кезеңін көрсетеді. Сол зерттеу құжаттамалық деректерді де растады: 13 ғасырда қалайы өндірісі өркендеді. Ағып өту туралы ең алғашқы жазба 12 ғасырға жатады.
The earliest means of recovery, known as streaming or streamworking, involved the collection of alluvial deposits from river and stream beds where they had accumulated after being eroded from the ore bearing lodes. The geological processes that resulted in the deposition of the cassiterite in the stream beds often resulted in very pure tin gravel which was mixed with gravels of other, unwanted, minerals such as quartz, mica and feldspar, collectively known as gangue. It was relatively easy to separate these minerals on the basis of their very different specific gravities – cassiterite about 7 and gangue 3 or less. Once a tin bearing valley had been identified, the stream workers would arrange a stream of water, probably carried by a leat from higher up the valley, and starting at the lowest end of the deposit they would dig a trench (known as the "tye") as deep as possible to allow the finer gangue to be washed away. From there they would start working up the valley, using the stream of water to wash over the debris they had loosened from the bed with picks. Eluvial deposits—those that had weathered from the lode in the usual way, but had not then been transported by flowing water—were also worked; these tended to be poorer deposits due to the lack of sorting that a stream provides, and they usually did not have such a ready supply of water available to work them. They are found on gently sloping hillsides. Where possible the water needed to work these deposits was carried by a leat from the nearest available river, or if the site was above such supplies, reservoirs were constructed to collect rainwater and runoff from hillsides. A study has shown that a phase of aggradation occurred in the Erme valley between the 4th century and 7th century, providing evidence of late Roman or early post Roman tin mining activity in this valley. The same study confirmed what documentary evidence also relates: that there was a boom in tin production in the 13th century. The earliest written record of tin streaming comes from the 12th century.
Ашық құйма
15 ғасырда қалайының көздері азайып, қалайыға деген сұраныс бұрынғыдан да күшті болғандықтан, оны өндіру мен тазартуға көп күш жұмсауға түскен жағдайда да, тікелей кен ошағынан жұмыс істеу мүмкіншілігі бар деп есептелді. Кеншілер "арқалық жұмыс" деп атаған орындар – бұл жер бетінен кен ошағына қарай қазылған жерлер, нәтижесінде пайда болған үлкен шатқалдар бүгінде даланың ерекше белгісі болып табылады. Осы шатқалдардың бірнешеуі атауларында "арқалық" сөзін сақтап қалған: мысалы, Гибби арқалығы, Виллабеам және Скудли арқалығы. Олар "ашық жұмыс" немесе "герт" деп те аталады. Жер бетіндегі кен өндірудің тағы бір әдісі – "кентірек жұмыс" деп аталатын, кен ошағы бойында ара-араға шұңқырлар қазу болды. Кейде бұл шұңқырлар кентіректің екі жағынан қазылып, арасында жер астынан тоннель жасалған. Бұл кейбір жерлерде арқалық жұмысына бастау болған болуы мүмкін, бірақ кентірек жұмысының жеке техника екенін көрсететін жеткілікті шұңқырлар сақталған. Мұның бірнеше себебі болды, бірақ ең маңыздысы – оңай қол жетімді кен орындарының таусылуы болды. Өнеркәсіптік революция барлық металдарға деген сұранысты арттырып, оларды өндіруге қажетті технологияны ұсынғанға дейін, даладағы кен өндірісі кең ауқымда қайта жанданбады. 18 және 19 ғасырларда Дартмурде көптеген шағын кен кәсіпорындары ашылды – осы кезеңде 48 кен орны қалайы өндіргені белгілі. Бұл кәсіпорындардың көптегені, "Wheal Fortune", "Wheal Lucky" және "Wheal Prosper" сияқты үміткер атауларға қарамастан, сәтсіз аяқталды (жалпы префиксі "Wheal" – келт сөзі, "кен" немесе "жұмыс" деген мағынаны білдіреді). Дегенмен, Эйлсбарроу және Витифер-Бирч Тор кешені сияқты ірі кен орындары көп жылдар бойы өнімді болды. Бұл шахталар тік төмен қазылған шахталармен немесе тік беткейлі кен ошағының бағытымен байланысты болды. Кенді өңдеу көлденең деңгейлерден қалыпты тәртіппен тоқтату арқылы жүргізілді. Егер ең төменгі шахтадан тереңге түсу қажет болса, суды сығу қажет болды. Бұл үшін үлкен су доңғалақтары қолданылды, ал шахта жақсы сумен қамтамасыз етілмеген жағдайда, су доңғалағы төбеден төмен орналастырылып, қуаты "жапсырма" жүйесі арқылы шахтаға берілді. Бұл жүйелердің қалдықтары – үстінде ойықтары бар екі қатар тастар түрінде сақталған, олар металл таяқшаларды бағыттайтын дөңгелектерді ұстаған. Мұндай тас қатарлар әлі күнге дейін Эйлсбарроу және Хексуортиде көрініп тұр. 19 ғасырдың соңында Малайяда кең көлемде қалайы кен орындарының табылуы Дартмур өнеркәсібіне үлкен әсер етті, және көптеген кеншілер эмиграцияға кетті. Дартмурдегі соңғы қалайы кеніші Екінші дүниежүзілік соғыстан аз бұрын жабылды, бірақ Хемердон кеніші немесе Хемердон Балл 1980 жылдары сынақ ретінде вольфрам мен қалайыны қазып алды, нәтижесінде 2015 жылы алғашқы өндірісімен кеніш қайта ашылды.
By the 15th century, the sources of stream tin were becoming scarce and since the demand for tin was as strong as ever, the direct working of lodes was considered viable despite the greater effort needed in both extraction and refining. "Beamworks" was the name given by the tinners to workings where the lode was followed by digging down from the surface, and the massive gullies that resulted remain prominent features of the moor today. Several of these gullies retain names that include the word beam: Gibby Beam, Willabeam and Scudley Beam, for example. They are also known as "openworks" or "gerts". Another method of surface mining involved digging pits at intervals along the lode – this was known as "lodeback work". At times these pits were dug in pairs along the back of the lode and the lode followed underground between them. This may have been the precursor to beamworks in a number of locations, but enough lodeback pits survive to indicate that it was a separate technique. This was due to a number of factors, but the most important was likely to be the exhaustion of the easily accessible deposits. It was not until the Industrial Revolution fuelled demand for all metals and also provided the technology to mine them that mining resumed on the moor on any scale. Many small mining enterprises started up on Dartmoor in the late 18th and 19th centuries – 48 mines are known to have produced some tin during this period. Many of these ventures were unsuccessful, despite being given optimistic names like Wheal Fortune, Wheal Lucky and Wheal Prosper (the common prefix Wheal is a Celtic word meaning "mine" or "works"). Some larger mines, however, such as Eylesbarrow and the Vitifer – Birch Tor complex were productive for many years. These adits connected with shafts that were either sunk vertically downwards or followed the line of the steeply dipping lode. Working the lode then took place by stoping from the horizontal levels in the usual manner. When it became necessary to go deeper than the lowest adit, it was essential to pump out the water. Large waterwheels were used for this and where the shaft was higher than a good water supply, the waterwheel was located lower down the hillside and the power transferred up to the shaft by a "flatrod" system. Evidence for these systems survives as double rows of stones with grooves on their tops – these held the pulleys that guided the metal rods. Such stone rows are still visible at Eylesbarrow and at Hexworthy. The discovery of extensive tin deposits in Malaya in the later 19th century had a major impact on the Dartmoor industry, and many miners emigrated. The last tin mine on Dartmoor eventually closed just before the Second World War, although Hemerdon Mine, or Hemerdon Ball, was mined for tungsten and tin on a trial basis in the 1980s, leading to the re opening this mine with first production in 2015.
Өңдеу
Қалпы тас жиналғаннан кейін оны ұнтақтау, шоғырландыру және балқыту қажет болды. Уақыт өте келе осы операциялар үшін күрделірек процестер пайдаланылды.
After collection the tin ore had to be crushed, concentrated and then smelted. Over time a series of ever more sophisticated processes were used for these operations.
Ұнтақтау
Кіші көлемде жұмыс істейтін ертедегі кеншілер кенді қажет болған жағдайда бөлшектеу үшін қатты тас блогын шұңқыр ретінде, ал металлмен бекітілген ағаш немесе тас шарды ұсақ балға ретінде пайдаланған, бірақ бай қиыршық тасты шоғырландыру алдында аз немесе мүлдем ұсақтау қажет болмады. Кейінірек "crazing" деп аталатын техника қолданылды, онда екі дөңгелек тас диірмен тастары сияқты пайдаланылды, жоғарғы тас төменгі бекітілген тас үстінде айналды. Қатаң қиыршық тас немесе ұсақталған кен жоғарғы тастың ортасындағы тесікке салынып, ұсақ құмға дейін майдаланды. Мұндай "crazing" диірмендерінің үш мысалы ғана табылған; Гоббет кенішінде екі тас әлі де көрініп тұр. Кенде тас бар үлкен кендерді тікелей "crazing" диірменінде ұнтақтау мүмкін болмағандықтан, штамптау әдісі енгізілді. Бұл су доңғалағымен қоздырылатын тік балғаларды қамтиды, олардың Dartmoor-да кем дегенде 60-ы болғандығы белгілі. Штамптау диірмендері "нақылдау" немесе "соғу" диірмендері деп те аталатын, Кнакинг Милл шығанағы, Ерме өзенінің жоғарғы ағысындағы тар жартастық, бір кезде онда мұндай диірмен болғанын көрсетеді. Штамптау диірмендеріндегі балғалар немесе "мөрлер" ағаштан жасалған тік бағаналардан тұрады, олардың төменгі жағы темірмен нығайтылған, су доңғалағының білігіне бекітілген тетіктермен көтеріліп, гранит блогына, шұңқыр тасына салынған кенге қайта-қайта түсіріледі. Әдетте, бір-біріне қатар тізілген және бір қозғалтқышпен жұмыс істейтін екі-үш мөршік болады. 18 және 19 ғасырларда технологияны жақсарту үшін штамптау басының санын арттыру және гранитті шұңқыр тасты қалың кварц қабатымен алмастыру жүзеге асырылды, ол тас немесе темір қорапта орналасқан. 1900 жылдарға қарай бірнеше түрлі мөрлер қолданылды: Корнуолл, Калифорния, Холманның пневматикалық және т.б.
Early streamworkers operating on a small scale used a block of hard stone as a mortar and perhaps a metalbound piece of wood or a ball of stone as a pestle to break up the ore when necessary, but the rich gravels would have required little or no crushing before concentration. A later technique called "crazing" employed a pair of circular stones used like millstones, the top one rotating on the fixed lower stone. The coarse gravel or crushed ore was introduced into a hole in the centre of the top stone and was rendered to a fine sand. Only three examples of such crazing mills have been found; at Gobbet mine both stones are still visible. As it became necessary to regularly process pieces of ore bearing rock that were too large to be directly ground in a crazing mill, stamping was introduced. This involved vertical hammers powered by a waterwheel in a Stamp mill, of which at least 60 are known to have existed on Dartmoor. Stamping mills were also known as "knacking" or "knocking" mills; Knacking Mill Gulf, a shallow side valley in the upper reaches of the River Erme, attests to the existence of such a mill there at one time. The hammers or "stamps" in a stamping mill consisted of vertical balks of timber, iron shod at the bottom, which were lifted by cams attached to the waterwheel drive shaft, and repeatedly dropped onto the ore which lay on a block of granite known as a mortarstone. There were usually two or three of these stamps in a row, powered by the same drive and operating in sequence. Improvements to the technology in the 18th and 19th centuries involved increasing the number of stamping heads and replacing the granite mortarstone with a thick bed of crushed quartz contained in a masonry or iron box. By the 1900s there were several different types of stamps in use: Cornish, Californian, Holman's Pneumatic, etc.
Концентрациясы
Алувиалды қалайының ағып жиналған жекелеген түйіршіктері немесе қиыршық тастары көбінесе жоғары тазалықта болғанмен, кенді балқыту алдында қажетсіз "қосымша заттарды" (gangue) алып тастау қажет болатын. Осы процеске – кенді байытуға – деген қажеттілік, кеннің нашар көздері игерілген сайын артты. Байыту принципі ертедегі қалайы ағызушылар қолданған әдістің жетілдірілген түрі болды: ол қалаған қалайы кені мен қосымша заттардың арасындағы меншікті салмақтың айырмашылығына негізделді. Тікбұрышты және дөңгелек буддлдар, Уилфли үстелдері, айналмалы лай үстелдері, киевтер, троммельдер және тіпті магниттік бөлу сияқты көптеген механикалық әдістер қолданылды. Ертедегі бөлу әдістерінің бірі – тікбұрышты буддл, ол аздап еңкейген жазықтықтан тұрды, оның үстінен ұсақталған материал жұмсақ су ағынымен шайылып өтетін. Суға сіңген ұнтақталған кен орталық конусқа құйылып, сәл еңкейген конустық бетке таратылды. "Бастары" ортаға, ал "қалдықтары" шетке орналасты. Дөңгелек буддлдың негізгі жаңалығы – су дөңгелегімен қозғалатын, буддлдың үстінде айналып, шлам жиналған бетінен сүйрейтін щеткалар немесе мата тілімдері бар сыпыру қолдарының жиынтығы болды. Кен орнының бетін үнемі бұзып, шағын арналардың пайда болуын болдырмай, олар жақсырақ бөлуге мүмкіндік берді. Буддл 15-30 см тереңдікке дейін жиналғаннан кейін тоқтатылып, жиналған материал үш бөлікке бөлінетін: "орталық" бөлігі көбінесе сәл өзгеше сипаттамалары бар басқа буддлда қайта өңделді. Осы тәжірибелердің егжей-тегжейі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ олардың бар екендігі алғашқы және екінші балқыту салықтары туралы айтатын ерте заманғы құжаттармен расталған. Шамамен 1300 жылдары тиімді үрлеу үйі процесінің енгізілуі бір рет балқытуға мүмкіндік берді. Кен өндірудің Дартмур ландшафтына тигізген әсері әлі де көрінеді. Жаяу жүргіншілер қираған үрлеу үйлерін және минометтік тастарды, олардың бетінде кенді ұсатуға арналған жартылай дөңгелек ойыстар қатарын кездестіруі мүмкін. Кейінгі шахталардың көпшілігі қазір толтырылған, бірақ кейбіреулері әлі де сақталған, жаяу жүргіншілердің немесе жануарлардың құлайтынын болдырмау үшін қоршалған.
Although individual grains or pebbles of alluvial tin collected by streaming were often of high purity it was usually still necessary to remove the unwanted "gangue" material before the ore could be smelted. The need for this process, which was known as dressing the ore, increased as the poorer sources of lode tin were exploited. The principle of concentration was a refined version of that used by the early tin streamers: it depended on the large difference in specific gravity between the wanted tin ore and the gangue. Many different mechanical methods were used, including rectangular and circular buddles, Wilfley tables and revolving slime tables, kieves, trommels, and even magnetic separation. An early separation method was the rectangular buddle which was simply a slightly inclined plane over which the crushed material was washed by a gentle stream of water. The crushed ore, suspended in water was introduced onto a central cone and spread outwards over a slightly inclined conical surface. The "heads" would settle near the centre and the "tailings" at the outer edge. The main innovation of the circular buddle was a set of sweep arms, powered by a waterwheel, which rotated above the buddle and carried brushes or pieces of fabric that dragged across the surface of the settling deposits. By continuously disturbing the surface of the deposit, these stopped the formation of rivulets and allowed better separation to be obtained. The buddle would be run until the deposit built up to between 6 and 12 inches (15 and 30 cm.) deep. The deposits would then be dug out in three portions, the "middles" often being reprocessed in another buddle of a slightly different specification. Little is known of the details of these practices, but their existence is confirmed by early documents that mention taxation of first and second smeltings. The introduction of the efficient blowing house process in around 1300 allowed the use of just one smelting. The impact of mining on the Dartmoor landscape is still clear to see. Walkers on the moor will often stumble upon ruined blowing houses and mortar stones, featuring rows of semi circular depressions, in which the ore was crushed. Many of the later mine shafts have now been filled in, but a few do still remain, fenced off to prevent walkers or animals from falling in.
Үш қоянның символы
Үш қоян – Орта және Шығыс Азиядан Англияның оңтүстік-батысындағы шіркеулерге дейін (мұнда оны көбінесе "Тиннерс қояндары" деп атайды) кездесетін дөңгелек мотив. Бұл мотив Англияның Батыс аймағындағы шіркеулерде ең көп кездеседі. Ою-өрнектер архитектуралық ағаштан, тастан, терезелердің ою-өрнектерінен және боялған шыныдан жасалған. Оңтүстік-Батыс Англияда Девон (әсіресе Дартмур) округіндегі ортағасырлық шіркеулердің төбелеріндегі "төбе түймелерінде" (ойма өрнекті ағаш түймелерде) Үш қоянның шамамен отыз тіркелген мысалы бар. Үш қоянның төбе түймесінің тамаша мысалы Дартмурдың Вайдкомб қаласында, ал тағы бірі Дартмурдың шетіндегі Тависток қаласында орналасқан. "Тиннер қояндары" – бұл таяқтарды қолданып, үш, алты немесе тоғыз бишінің айналуын қамтитын түрлі билердің атауы.
The three hares is a circular motif which appears in sacred sites from the Middle and Far East to the churches of south west England (where it is often referred to as the "Tinners’ Rabbits"). It occurs with the greatest frequency in the churches of the West Country of England. The motif appears in architectural wood carving, stone carving, window tracery and stained glass. In South Western England there are nearly thirty recorded examples of the Three Hares appearing on 'roof bosses' (carved wooden knobs) on the ceilings in medieval churches in Devon, (particularly Dartmoor). There is a good example of a roof boss of the Three hares at Widecombe in the Moor, Dartmoor, with another in the town of Tavistock on the edge of the moor. Tinners' Rabbits is the name of a dance of many forms involving use of sticks and rotation of three, six or nine dancers.