Кіріспе
Француз жазушысы және демонологы Алексис Винсент Шарль Бербигуйер де Терре Нёв дю Тим, немесе М. Бербигуйер (1765 – 3 желтоқсан 1851) – француз жазушысы және демонологы, психозбен ауырған болуы мүмкін. Ол Оңтүстік Франциядағы Карпентрас қаласында дүниеге келіп, сонда қайтыс болды. Ол мұрагерлікке алған мүлкін өзінің ерекше естеліктерін басып шығаруға жұмсады. Ол негізінен "Les farfadets ou Tous les démons ne sont pas de l'autre monde" ("Имптар; немесе, барлық шайтандар басқа әлемнен емес") атты ұзақ автобиографиясымен танылды, ол 1818 және 1820 жылдар аралығында үш томдық түрде жарық көрді. Кітап Бербигуйердің өзі салған литографиялық суреттермен әсем безендірілген.
Alexis Vincent Charles Berbiguier de Terre Neuve du Thym or better known as M. Berbiguier (1765 – December 3, 1851) was a French author and demonologist who may have had psychosis. He was born, and died, in Carpentras in Southern France, and was the heir to an estate, which he used to finance the publication of his unusual memoirs. He is remembered chiefly for his lengthy autobiography, Les farfadets ou Tous les démons ne sont pas de l'autre monde ("The Imps; or, All the demons are not from the other world"), originally published in three volumes between 1818 and 1820. The book was handsomely illustrated by a series of lithographs whose originals were sketched by Berbiguier himself.
Психиатриялық түсіндіру
Осы әрекеттердің нәтижесінде ол психотерапияның негізін қалаушы доктор Филипп Пинэльдің күтімімен Хоспис де ла Сальпетриерге жатқызылды; ол кейін босатылды. Пинэль оның жағдайына көп көмектесе алмады және кітапта ол имптердің қызметшісі болып бейнеленген. Бербигьедің психикалық күйінің жақсаруын оның өзінің кітабының қалған көшірмелерін іздеп табуға және жоюға тырысқаны көрсетеді, соның салдарынан кітаптардың саны өте аз.
Әдеби түсіндірмелері
Реймонд Квено мен Андре Блавье Бербигуйерді "әдеби ақымақ" деп есептеді, немесе, дәлірек айтқанда, Франциядағы аутсайдер өнерінің әдеби нұсқасы. Теофил Готье Бербигуйерді өзінің «Онуфрий; немесе Хоффманның жанкүйерінің фантастикалық мазасыздықтары» атты фантастикалық әңгімесі үшін үлгі ретінде пайдаланды, ал Густав Флобер «Бувард пен Пекуше» әңгімесін жазуда Бербигуйердің еңбектерін зерттеді.