Лола Флорес: Испан актрисасы, әнші және бишісінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Испан актрисасы, биші және әнші (1923–1995)

Мария Долорес "Лола" Флорес Руис (21 қаңтар 1923 – 16 мамыр 1995) – испан актрисасы, баилаора және әнші. Флорес Херес-де-ла-Фронтерада туып, өте ерте жасында сахна өнеріне қызығушылық танытқан. Сахнадағы керемет бейнесімен танымал, ол 16 жасында туған қаласындағы "Luces de España" сахналық қойылымында биші ретінде тұңғыш рет өнер көрсетті. Фильм режиссері Фернандо Миньони оны танығаннан кейін Флорес музыка мен кинода кәсіби мансапты жүзеге асыру үшін Мадридке көшті. Оның алғашқы жұмысы Миньонидің "Martingala" (1940) фильміндегі басты рөл болды. Флорес кино және сахна актрисасы ретінде сәттілікке жетті. 1943 жылы ол Маноло Караколмен бірге "Zambra" музыкалық сахналық қойылымында өзінің маңызды рөлін алды, онда ол Рафаэль де Леон, Мануэль Лопес Кирога Микель және Антонио Квинтероның түпнұсқа композицияларын орындады, соның ішінде "La Zarzamora" және "La Niña de Fuego" әндерін, көбінесе фламенко, копла, румба және ранчера жанрында шырқады. Осыдан кейін ол бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен жариялана бастады. 1951 жылы Флорес 6 миллион песетаға "Suevia Films" компаниясымен бес фильмге келісімшарт жасады, бұл испан тарихындағы өнер суретшісі үшін ең ірі келісімшарт болды. Осы келісімшарт бойынша ол "La Niña de la Venta" (1951), "¡Ay, Pena, Penita, Pena!" (1953), "La Danza de los Deseos" (1954) және "El Balcón de la Luna" (1962) сияқты ірі туындыстарда ойнады, соның ішінде "A Tu Vera" және "¡Ay, Pena, Penita, Pena!" әндері жарық көрді. Осыдан кейін ол "Фараона" атанды. Өмірі бойы Флорес 35-тен астам фильмде ойнады, олардың көпшілігі Андалусия халықтық өнеріне жатқызылды. Баилаора ретінде Флорес фламенконың дәстүрлерінен алшақтағанмен, бірнеше буынға әсер етті. Ол сонымен қатар жиырмадан астам альбом жазды және Еуропа, Латын Америкасы және АҚШ-та гастрольдік сапарлар жасады. Оның күшті бейнесі, танымал келбеті, ерекше кәсіби жолы және кейде дау тудыратын жеке өмірі Флоресті испан поп-мәдениетінің символына айналдырды. Ол көбінесе "андалусиялық мәдениеттің ең ірі таратушысы" және "пионер" ретінде аталады, соңғы телесериалдар мен деректі фильмдерде, мысалы "Lola, la Película" (2007) тарихи фильмінде оған көп мәрте құрмет көрсетілді. Лола кейіннен Флорес отбасының анасы болды, ол танымал әншілер мен теледидар жұлдыздарынан, мысалы Лолита Флорес, Росарио, Альба Флорес және Елена Фуриас құралды. 1995 жылы Лола Флорес 72 жасында Алкобендаста емдеуге байланысты туындаған денсаулық проблемаларынан қайтыс болды.

María Dolores "Lola" Flores Ruiz (21 January 1923 – 16 May 1995) was a Spanish actress, bailaora and singer. Born in Jerez de la Frontera, Flores became interested in the performing arts at a very young age. Known for her overwhelming personality onstage, she debuted as a dancer at age sixteen at the stage production Luces de España, in her hometown. After being discovered by film director Fernando Mignoni, Flores moved to Madrid to pursue a professional career in music and film, with her first gig being the lead role in Mignoni's Martingala (1940). Flores succeeded as a film and stage actress. In 1943 she obtained her breakthrough role in the musical stage production Zambra alongside Manolo Caracol, in which she sang original compositions by Rafael de León, Manuel López Quiroga Miquel and Antonio Quintero, including "La Zarzamora" and "La Niña de Fuego", mostly singing flamenco music, copla, rumba and ranchera. She then started to receive widespread media coverage. In 1951, Flores signed a five film contract with Suevia Films for a value of 6 million pesetas, which became the largest contract for a performing artist in Spanish history. Under that contract she starred in major productions like La Niña de la Venta (1951), ¡Ay, Pena, Penita, Pena! (1953), La Danza de los Deseos (1954) and El Balcón de la Luna (1962), among many others, which spawned the signature songs "A Tu Vera" and "¡Ay, Pena, Penita, Pena!". Since then, she was popularly dubbed as La Faraona. During her life, Flores performed in more than 35 films, pigeonholed, in many of them, in Andalusian folklore. As a bailaora, Flores enraged several generations of continents, although she distanced herself from flamenco canons. She also recorded over twenty albums, which she toured through Europe, Latin America and the United States. Her strong personality, recognizable image, remarkable professional trajectory and sometimes controversial personal life, have turned Flores into a Spanish pop culture icon. She is often cited as the "biggest exporter of Andalusian culture to date" as well as a "pioneer", being tributed many times in recent television series and documentaries such as the biographical film Lola, la Película (2007). Lola became the matriarch of what would later be the Flores family, filled with popular singers and television personalities such as Lolita Flores, Rosario, Alba Flores and Elena Furiase. In 1995, Lola Flores died, aged 72, in Alcobendas due to health complications caused by a breast cancer.

1923-1950: Ерте өмір және мансап басталуы

Флорес Педро Флорес Пинтоның (1897–1973) және Росарио Руис Родригестің (1901–1989) қызы болды. Әкесі бар болған, ал анасы киім тігуші болған. Ол Мария Пантохадан би өнерін, ал Себастьян Нуньестен фламенконы түсінуді үйренді. 16 жасында Херес-де-ла-Фронтерадағы Вилламарта театрында Кстодия Ромеро труппасымен дебют жасады. Херезден Мадридке кеткеннен кейін көп ұзамай ол атаққа ие болды және сол кездегі ең үлкен келісімшартқа (1950 жылдары 6 миллион песета) қол қойды, бұл Латын Америкасы бойынша гастрольдік сапарына жол ашты. 1958 жылы Барселоналық цыган гитаристі Антонио Гонсалес эль Пескайльяға тұрмысқа шықты. Олардың үш баласы болды: әнші және актриса Лолита Флорес, рок-музыканты, әнші және актер Антонио Флорес, сондай-ақ әнші және актриса Розарио Флорес. Лола Флорес, анасының әжесі Мануэль арқылы төрттен бір бөлігі цыгандық қанына ие болса да, өзін "пая" – цыган емес испан деп есептеді. Дегенмен, ол Испаниядағы цыган және рома қауымының символы саналады, әсіресе цыган отбасына үйленгендіктен. "Фараона" 1995 жылы 72 жасында емшек рагынан қайтыс болды және Мадридтегі Альмудена зиратында жерленді. Оның қайтысынан кейін көп ұзамай, 33 жастағы ұлы Антонио Флорес барбитураттарды шамадан тыс мөлшерде қабылдап, өз-өзіне қол жұмсады және анасының қасына жерленді. 2007 жылы "Лола, ла фильм" атты фильм түсірілді. Фильмде оның 1931 жылдан 1958 жылға дейінгі өмірі баяндалады. Лола Флорес, Херес-де-ла-Фронтера (Кадис) тумасы, бүкіл Испанияда және халықаралық аренада танылған дәстүрлі андалусиялық фольклордың символы болды. Ол өте жас кезінде атақты биші және әнші болды, фламенко, копла және чотис орындады, сондай-ақ 1939 жылдан 1987 жылға дейін фильмдерде түсті. Әкесі бармен болған, ал анасы тігінші. Ол Мария Пантохадан би өнерін, ал Себастьян Нуньестен фламенко мәдениетін түсінуді үйренді. 16 жасында Херес-де-ла-Фронтерадағы Вилламарта театрында Кстодия Ромеро труппасымен дебют жасады. Бірнеше қойылымнан кейін ол Мадридке кетті. Херезден Мадридке кеткеннен кейін көп ұзамай ол атаққа ие болды және сол кездегі ең үлкен келісімшартқа (1950 жылдары 6 миллион песета) қол қойды, бұл Латын Америкасы бойынша гастрольдік сапарына жол ашты. 1943 жылы бизнесмен Адольфо Ареназаның қолдауымен Флорес Маноло Караколмен бірге "Замбра" атты қойылымды қойды, ол ұсақ өзгерістермен бірнеше жыл бойы үлкен жетістікпен сақталды. "Замбра" Лола Флорес мансабында шешуші роль атқарды, Леон Квинтеро мен Кирога таңдаған, барлық элементтері ұқыпты ұйымдастырылған қойылым, оның шыңы "La niña de fuego" болды, сонымен қатар "La Zarzamora" әні де осы қойылымнан шықты, ол Лола Флорес есімімен ең көп байланысты әндердің бірі. Жұптың жеке және кәсіби өмірінде бір-бірін қолдауы сахнада да көрініс тапты, бұл олардың өте сәтті болуына әкелді. Ақырында, олар өздерінің бизнесін құрды. Олар бірге "Эмбрухо" (1947) және "La niña de venta" (1951) атты екі фильм түсірді. 1951 жылы жұптың кәсіби және жеке қарым-қатынасы ажырасып, олар бірге жұмыс істеуін тоқтатты.

Flores was the daughter of Pedro Flores Pinto (1897–1973) and Rosario Ruiz Rodríguez (1901–1989). Her father owned a bar and her mother worked making clothes. She learned to dance with María Pantoja and to understand flamenco with Sebastián Nuñez. Her debut at 16 years of age was with Custodia Romero's company in the Villamarta Theatre of Jerez de la Frontera. Shortly after leaving Jerez for Madrid, she rose to fame and soon signed the most expensive contract of the time (6 million pesetas in the 1950s) which launched her career, touring throughout Latin America. In 1958, she married Antonio González el Pescaílla, a gypsy guitarist from Barcelona. She had three children: singer and actress Lolita Flores; rock musician, singer and actor Antonio Flores; and singer and actress Rosario Flores. Lola Flores, while one quarter gypsy through her maternal grandfather, Manuel, who was a street vendor, referred to herself as "paya" or non gypsy Spanish. Nevertheless, she is considered an icon of the Gypsy and Roma community in Spain, particularly since she married into a gypsy family. "La Faraona" died of breast cancer in 1995, aged 72, and was buried in the Cementerio de la Almudena in Madrid. Shortly after her death, her distraught 33 year old son, Antonio Flores, committed suicide by overdosing on barbiturates and was buried beside her. In 2007, the biopic Lola, la película was made. The movie describes her early life, starting in 1931 until 1958. Lola Flores, a native of Jerez de la Frontera (Cádiz) was an icon of traditional Andalusian folklore, recognized throughout Spain as well as internationally. She became a famous dancer and singer of Andalusian folklore at a very young age, performing flamenco, copla, and chotis and appearing in films from 1939 to 1987. Her father owned a bar and her mother was a dressmaker. She learned to dance with María Pantoja and to understand Flamenco culture with Sebastián Nuñez. Her debut at 16 years of age was with Custodia Romero's company in the Villamarta Theatre of Jerez de la Frontera. After several spectacles, she went to Madrid. Shortly after leaving Jerez for Madrid, she rose to fame and soon signed the biggest contract of the time (6 million pesetas in the 1950s) which launched her career touring throughout Latin America. In 1943, with the protection of business owner Adolfo Arenaza, Flores set out a performance named Zambra with Manolo Caracol, which with small variations would be kept several years with great success. Zambra was decisive for Lola Flores's career, a spectacle very organized in all his elements for the one that they chose to León Quintero and Quiroga and that had her culminating number in "La niña de fuego" and of that there went out also "La Zarzamora", one of the songs most associated with Lola. The collaboration of the couple, who supported each other in both their private and professional life, led to a relationship that was more than professional reflected on the stage, and was very successful. This eventually lead them to become proper business owners. Together they produced two movies, "Embrujo" (1947) and "La niña de venta" (1951). In 1951, the professional and sentimental separation of the couple started, and they eventually stopped working together.

1951-1960: Карьерадағы жетістік және неке

1951 жылы испандық кинопродюсер «Suevia films» испан киносының жұлдыздық жүйесін консолидациялауды қалады, ол Америкаға қарай кеңейіп жатқан еді. Иесі Чезарео Гонсалес 1951 жылдың соңында Лола Флореспен келісімшарт жасасуға шешім қабылдады. Ол Лола Флореспен екі жылға және 5 фильмге алты миллион песета сомасына келісімшартқа қол қойды. Бұл келісімшарт кино, теледидар, театр және Америка бойынша гастрольді қамтыды. Келісім Мадридтегі «Bar Chicote» мекемесінде «NO DO» телеарнасының куәлігінде жасалды, бұл үлкен жарнамалық оқиға болды. Осы келісіммен Лола Флорес 1951 жылы Рамон Торрадомен «La niña de la venta» және 1953 жылы Мигель Морайтамен «¡Ay pena, penita, pena!» сияқты жаңалықтар фильмдерін түсіре бастады. Лола сонымен қатар келісімнің бір бөлігі ретінде жарнамалық кампанияларда да пайда болды. 1952 жылдың 12 сәуірінде Лола Флорес отбасымен бірге Мексикаға барды, онда оны зор қызығушылықпен қарсы алды. Мексикадан ол Гаванаға, Рио-де-Жанейроға, Эквадорға, Буэнос-Айреске және Нью-Йоркке сапарлады. «The New York Times» газетінің беделді рецензиясы тарихқа кірді, онда оған ешқашан жазылмаған келесі әйгілі цитата келтірілді: «Лола Флорес, испан суретшісі, ол ән салмайды және тіпті билемейді, бірақ оны жіберіп алуға болмайды». Бұл мәлімдеме БАҚ-та шындыққа жақын ретінде кеңінен тарады. Испанияның «El País» газеті бұл мәселені зерттеп, бұл суретшінің мифтік тарихының бір бөлігі екенін, бірақ «The New York Times» газетінде мұндай жазбаның болмағанын анықтады. 1958 жылдың 27 қазанында ол Барселонадан келген цыган гитарисі Антонио Гонсалес эль Пескайльяға (1925–1999) үйленді. Олардың үш баласы болды: әнші Лолита Флорес (Долорес Гонсалес Флорес) (1958), Антонио Флорес (Антонио Гонсалес Флорес) (1961–1995) және Росарио Флорес (Росарио Гонсалес Флорес) (1963), олар Испаниядағы ең танымал суретшілер отбасыларының бірі болды. Сонымен қатар, Лола Флорес Кармен Флорестің (1936) әпкесі болды, ал оның жүрегі туысы футболшы және жаттықтырушы Кике Санчес Флорес (1965) еді. Ол актриса Елена Фуриасе мен Гильермо Фуриасе (Лолитаның балалары), актриса Альба Флорес (Антонионың қызы), «The Money Heist» сериалындағы «Найроби» рөлімен танымал, сондай-ақ Росарионың балалары Лола Орелана мен Педро Антонио Лазаганың әжесі. Ол әйгілі әнші және актриса Росио Дуркальдың қызы Кармен Моралестің құдайы болды.

In 1951 the Spanish film producer Suevia films wanted to consolidate a star system of the Spanish cinema, which had his expansion towards America. The owner, Cesáreo González decided at the end of 1951 to contract Lola Flores. He signed an agreement with Lola Flores for two years and 5 films for an amount of six million pesetas. That contract included cinema, TV, theatre and also a tour along throughout America. The agreement was signed in Bar Chicote, in Madrid with the cameras of NO DO, which was a great advertising event. With this agreement, Lola Flores started filming news films like "La niña de la venta", with Ramón Torrado in 1951 and "¡Ay pena, penita, pena!" with Miguel Morayta in 1953. Lola also appeared in advertising campaigns as part of the agreement. On 12 April 1952, Lola Flores went to Mexico with her family, where she obtained a great reception. From Mexico, she went to Havana, Rio de Janeiro, Ecuador, Buenos Aires and New York. It has gone down in history as an authoritative The New York Times review the following and famous quote that was never really written about her: "Lola Flores, a Spanish artist, she neither sings, and does not even dance, but you can't miss her". This statement has been spread all over the media as if it was true. The Spanish newspaper El País, conducted an investigation on the matter and concluded that it is part of the mythical history of the artist, but that this was never written in the New York Times. On 27 October 1958, she married Antonio González el Pescaílla (1925–1999), a gypsy guitarist from Barcelona. She had three children: singer Lolita Flores (Dolores González Flores) (1958) Antonio Flores (Antonio Gónzález Flores) (1961–1995); and Rosario Flores (Rosario González Flores) (1963), they were one of the most famous families of artists in Spain. Moreover, Lola Flores was the sister of Carmen Flores (1936), and her nephew was the footballer and coach Quique Sánchez Flores (1965). She is the grandmother of the actress Elena Furiase and Guillermo Furiase (Lolita's children), the actress Alba Flores (Antonio's daughter), known for her role as 'Nairobi' in 'The Money Heist', and Lola Orellana and Pedro Antonio Lazaga (Rosario's children). She was the godmother of Carmen Morales, daughter of the famous singer and actress Rocio Dúrcal.

1960-1995: Копланың құлдырауы және құқықтық мәселелер

1987 жылдың наурыз айында аудандық прокуратура суретші мен оның күйеуіне 1982-1985 жылдар аралығында табыс салығы бойынша декларация ұсынбағаны үшін шағымдану туралы іс қозғады, олар 145 миллион песэта (871 561 евро) көлемінде кепіл төлеуге міндетті болды. 1989 жылы Мадрид провинциялық соты Конституциялық соттың салық заңының бір бөлігін күштен шығарған шешіміне байланысты құқықтық мәселелердің болмауына байланысты оны ақтап тастады. Ақырында, Лола Флорес 1991 жылы Жоғарғы Сотта мемлекеттік кірістерге қарсы 4 қылмыс жасағаны үшін кінәлі деп танылды. Ол екі рет бір ай бір күндік және екі рет жеті айлық түрме жазасына кесілді, бірақ ол ешқашан жазасын өтемеді. Бұл іс үлкен қоғамдық резонанс тудырды, өйткені ол өте танымал тұлға болды және мемлекеттік кірістер оны салық алаяқтығына қарсы күрестің мысалы ретінде таңдады.

Кино

Лола Флорес 38 фильмге қатысып, 1939 жылы Фернандо Миньонидің «Мартингала» фильмімен актриса ретінде дебют жасады. Оның ең есімді фильмдерінің бірі – 40-шы жылдардағы классика: lt=Embrujo (1947, Карлос Серрано де Осма), онда ол сол кездегі жары Маноло Караколға сүйемелдеген музыкалық драма. 1951 жылы ол Чезарео Гонсалеспен келісімшартқа отырды және осы серіктестік арқасында Рамон Торрадомен бірге «La niña de la venta» (1951) және Мигель Морайтамен «¡Ay pena, penita, pena!» (1953) сияқты фильмдерде ойнады. 1950-ші жылдардағы тағы бір танымал фильмі – «Морена Клара» (1954, Луис Люсия), ол 1934 жылғы танымал фильмдің бейімделуі болды. Фернандо Фернан Гомеспен бірге «Эль дуенде де Херес» (1953) және «Мария де ла О» (1958) фильмдерінде де түсті, сондай-ақ Антонио «Эль Пескаилья» Гонсалеспен бірге алғашқы фильмінде ойнады. Бұл суретшінің қатысқан тағы бір маңызды фильмдері: «El volcán y la brisa», 1954 жылғы «La hermana Alegría», 1962 жылғы «El balcón de la luna», «Sister San Sulpicio» (1962), Империо Аргентина қатысқан фильмнен өзгеше жаңа нұсқа, сондай-ақ мексикалық драмалар: lt=La Faraona (1956) және «Sueños de oro» (1958). «Casa Flora» (1972, Рамон Фернандес) және «Una señora estupenda» (1972, Хулио Колл) – испан комедиялық киноиндустриясындағы «предестапе» деп аталатын кезеңнің ең сәтті фильмдерінің бірі. Осы кезеңнен кейін ол «Juana la loca de vez en cuando» (1983) комедиясының басты кейіпкері болды, онда ол испан инквизициясы кезінде өте маңызды патшайым болған Изабелла I Кастилияны бейнеледі, «Truhanes» (1983, Мигель Эрмосо) фильмінде де түсті. Киноиндустриясындағы соңғы жұмысы 1992 жылы Карлос Саураның режиссерлік жұмысы болған «Sevillanas» фильмінде болды. Бұл фильмде ол Камарон де ла Исла және Росио Хурадо сияқты фламенконың ең танымал иконаларымен тәжірибелерімен бөлісті. Оның фольклорлық суретшілер мен актрисалар Кармен Севилья және Пакита Рикомен достығы кеңінен белгілі. Ол Оңтүстік Америкада түрлі музыкалық турнелерге қатысты. Ол сонымен бірге олармен бірге «El balcón de la luna» (1962, Луис Саславский) фильмінде де ойнады.

Lola Flores took part in 38 films, making her début in 1939 as an actress with the film Martingala by Fernando Mignoni. One of the most remarkable films is a classic from the 40s: lt=Embrujo (1947), Carlos Serrano de Osma), a musical drama where she accompanies Manolo Caracol, who was her boyfriend in those days. In 1951 she signed a contract with Cesáreo González, and thanks to this partnership she enrolled (starred in) films such as La niña de la venta, with Ramón Torrado, (1951) and ¡Ay pena, penita, pena!, with Miguel Morayta, (1953). Another of her distinguished films from the 1950s is Morena Clara (1954, Luis Lucia) which was an adaptation of the popular film from 1934, and in company of Fernando Fernán Gómez, El duende de Jerez (1953) and lt=María de la O (1958), she also starred in her first film with Antonio "El Pescaílla" González. Other important films in which this artist took part were El volcán y la brisa, La hermana Alegría in 1954, El balcón de la luna in 1962, Sister San Sulpicio (1962), a new version different from the film in which Imperio Argentina had been involved and the Mexican dramas: lt=La Faraona (1956) and Sueños de oro (1958). Casa Flora (1972, Ramón Fernández) and Una señora estupenda (1972, Julio Coll) are two of the most acceptable films of the period known as predestape in the Spanish comedian film industry; after this period she was the protagonist of the comedy Juana la loca de vez en cuando (1983), where she would represent Isabella I of Castile, a very important Queen during the Spanish Inquisition, Truhanes (1983, Miguel Hermoso). Her last paper in the cinema industry was in 1992 with Sevillanas, whose director was Carlos Saura. In this film, she shared experiences with the most remarkable icons of Flamenco, such as Camarón de la Isla or Rocío Jurado. Her friendship with Carmen Sevilla and Paquita Rico, who were folkloric artists and actresses is very well known. She took part in different musical tours around South America. She also acted in a film with them: El balcón de la luna (1962, Luis Saslavsky).

Мексика киносы: алтын дәуірі

Испаниялық актрисалар Сара Монтиел, Кармен Севилья және Ампаро Ривеллден басқа, ол Мексика киносының алтын дәуірінде фильмдерде әртүрлі рөлдерді ойнады. Лола Флорес Хорхе Негрете, Педро Инфанте, Антонио Баду, Луис Агилар "Эль Галло Хиро" және Мигель Асевес Мехия сияқты көрнекті тұлғалармен бірге жұмыс істеді. Ол әйгілі актер Марио Морено "Кантинфлас", Лола Белтран "Ла Гранде", мексикалық дивалар Сильвия Пиналь және "ла донья" Мария Феликс немесе Долорес дель Риомен дос болды.

Таңдалған кинографиясы

Жыл Атау Рөлі 1951 Қонақ үйдің қызы Рейес 1952 Сьерра Морена жұлдызы Эстрелла 1953 Азап Кармен 1954 Морена Клара Тринидад 1956 Фараон Соледад Прим Алтамирано және Монтойя 1962 Ай балконы Кора 1983 Ақылдан безген Хуана кейде Кастилияның Изабелла I

Құрметтеулер

Олар оған өмір бойы бірнеше рет құрмет көрсетті, бірақ ең ерекшесі – 1990 жылы Майамиде өткен шара, онда Хосе Луис Родригес "Эль Пума", оның отандасы Росио Джурадо, жақын досы Селия Круз және Лоланың барлық отбасысы қатысты. Лола сол іс-шарада барлық қойылымдарға қатысты; Росио Джурадомен бірге "Dejándonos la piel" әнін жазды. Оның соңғы құрметі 1994 жылы Antena 3 арнасынан келді, оған Лола шақырылды, бірақ ол өнер көрсетпеді; ол тек достары мен туыстарының өнерлерін тамашалады, сол сәтте оның атақты сөзін айтты: "Ya puedo morir tranquila" ("Енді мен тыныш өле аламын"). "Azúcar Moreno" деп белгілі Салазар әпкелері оған Испанияда және бүкіл әлемде үлкен танымалдылыққа ие болған "Bailando con Lola" әнімен құрмет көрсетті. Туған қаласында оның құрметіне авеню ашуға үлкермеді, бірақ 1965 жылы қаласының атын әлемнің түкпір-түкпіріне жеткізгені үшін Херез де ла Фронтераның күміс медалімен марапатталды. Оның есімімен Виллапанес сарайында (оның ескерткішінің жанында) мұражай салынып жатыр, онда суретшінің кітаптары, мультимедиалық материалдары және жеке заттары (киімдері мен тұрмыстық бұйымдары) жиналады. Саяси даулар мен қаржыландыру мәселелеріне көп жылдар бойы шешім іздегеннен кейін, Лола Флорес мұражайы, ақыры, бұрынғы "Мұнай қоймалары" орнында, болашақ Херез фламенко мұражайының жанында салынды. Оның 2022 жылдың екінші тоқсанында ашылуы күтілуде. 2016 жылы Лара және Cajasol қоры Альберто Ромеро Феррердің "Лола Флорес: Қазіргі Испаниядағы көрермендер алдындағы тағы бір тарих" атты эссесіне 2016 жылғы Мануэль Альвар гуманистік зерттеулер сыйлығын табыс етті. 2016 жылдың 21 қаңтарында Google Doodle оның 93 жылдығын тойлады. 2019 жылы Севильядағы театр сахнасында Флорес репертуарынан әндерді қамтитын, оның өмірінен алынған музыкалық қойылым қойылды. Осы сәттен бастап Лоланың қыздары Розарио мен Лолита анасының өмірі туралы мюзикл жасауға тырысып келеді. Қазіргі уақытта олар сценарийді қарастырып жатыр, мюзиклдің шығуы 2023 жылға жоспарланған. 2021 жылы Movistar+ Флорес өмірі мен мұрасын зерттейтін "Лола" атты деректі фильмдер сериясын көрсетті. Онда Розалия, Мала Родригес, Мигель Поведа, Нати Пелусо, Мария Хосе Ллерго және C. Tangana сияқты 44 халықаралық және ұлттық өнер иелерінің естеліктері орын алды.

They paid several tributes to her during her life, but the most outstanding is the one they did in Miami in 1990, with the participation of great artists such as José Luis Rodríguez "El Puma", her compatriot Rocío Jurado, his great friend Celia Cruz and the whole family of Lola. In that event Lola participated in all the performances; with Rocío Jurado recorded the song "Dejándonos la piel". Her last tribute was given by Antena 3 channel in 1994, to which Lola was invited, but she did not perform; she only enjoyed the performances of her friends and family, during that act said his mythical phrase: "Ya puedo morir tranquila" (I can now die calm). The sisters Salazar, better known as Azúcar Moreno, paid tribute to her with a song that had and has still a great recognition in Spain and the entire world titled "Bailando con Lola". In her native city, she could not get to inaugurate an avenue in her honor, but she had the opportunity to witness how she was granted, in 1965, the silver medal of Jerez de la Frontera, in thanks for taking the name of his city to all corners of the world. The construction of a museum is being built in her memory in the Palace of Villapanés (next to her monument), which will house bibliography, multimedia and personal objects (dresses and enseres) of the artist. After years of political controversies and funding issues, the Lola Flores museum is finally built near the future location of the Jerez Flamenco museum at the former "Oil Warehouses". It is expected to be open for the second quarter of 2022. In 2016, the Lara and Cajasol Foundations awarded the Manuel Alvar Prize for Humanistic Studies 2016 to the essay Lola Flores: Otra Historia del Espectáculo en la España Contemporánea by Alberto Romero Ferrer. On 21 January 2016, Google Doodle commemorated her 93rd birthday. In 2019, a theatre production in Seville performed a biographical jukebox musical featuring Flores' repertoire. Ever since that moment, Lola's daughters Rosario and Lolita have been trying to make a musical about the life of her mother. A script is currently being assessed by them, with a tentative release date for the musical being set for 2023. In 2021, Movistar+ premiered the documentary series Lola, which revisits the life and legacy of Flores. It features testimonies of 44 international and national performers including Rosalía, Mala Rodríguez, Miguel Poveda, Nathy Peluso, María José Llergo and C. Tangana among others.

Өлім

Флорес 1995 жылғы 16 мамырда 72 жасында, 1972 жылы диагноз қойылған сүт безінің қатерлі ісігінен Мадридтің (Алькобендас) муниципалитеті Ла Моралехада орналасқан "Эль Лереле" резиденциясында қайтыс болды. Оның жаназасы Мадридтің Вилла мәдени орталығында (қазіргі Театро Фернан Гомес), Колон алаңында (Плаза де Колон) орнатылды. Ашық, ақ көрпемен жабылған табытта оның барлық жанкүйерлері мен достары оны соңғы рет көре алды. Ол Мадридтегі Альмудена зиратына апарылып жерленді. Зиратқа келген адамдардың көп санымен есімде қалған жерлеулердің бірі болды, жаназа тікелей телеарнада көрсетілді. Оның қайтыс болғаннан кейін он бес күн өткен соң, 1995 жылғы 31 мамырда оның ұлы Антонио Флорес (33 жаста) "Эль Лереле" отбасылық резиденциясында өлі күйде табылған.