Жон де Моубрей: Норфолк герцогының өмірі мен әскери жолы

Кіріспе

Англиялық дворян (1392–1432)

Джон де Моубрей, Норфолк герцогының 2-ші ұлы, Ноттингем графының 3-ші ұлы, Моубрей баронының 8-ші ұлы, Сегрев баронының 9-шы ұлы, KG орденінің иесі, граф маршалы (1392, 19 қазан 1432) – ағылшын дворяны және әскербасы. Ол Норфолк герцогының бірінші ұлы мен леди Элизабет Фицталанның кіші ұлы болды, бірақ ағасы король Генрих IV-ке қарсы көтеріліс жасағанда және мұрагерлік жасқа толмастан қаза тапқанда, Норфолк графтығын (бірақ герцогтық емес) мұралады. Осы және анасының ұзақ өмір сүргені және оның мүліктің үштен бір бөлігін өмір бойына иеленгені салдарынан, өмірінің соңғы жылдарына дейін ол маңызды саяси тұлға болғанымен, қаржылық жағдайы нашар болды. Оның табысын арттыру қажеттілігінен болуы мүмкін, ол ағылшын дворяндарының жас мүшелері үшін әлі де танымал болған жолды таңдап, Францияда жүз жылдық соғысқа қатысты. Оның алғашқы жорығы 1415 жылы Генрих V-пен бірге болды, және ол бірнеше маңызды экспедицияларға қатысқанмен, көптеген әріптестері сияқты, дизентериямен ауырып, Англияға қайта оралуға мәжбүр болды. Осы себепті ол Агинкур шайқасын өткізіп алды. 1422 жылы Генрих V қайтыс болғанда, Моубрей Франциядағы жаңа король Генрих VI-ның қарулы күштерінің жетекші қолбасшысы болып қалды. Ол келесі бес жыл бойы науқандарды жалғастырды, және парламент жаңа жас корольді таққа отырғызу уақыты келді деп шешкенде – Вестминстер аббаттығында да, Францияда да – Моубрей корольдің қауіпсіздігін қамтамасыз етуші және кеңесші ретінде қызмет етті. Ол Глостер герцогы Хамфридің Генуядағы жеке жорығына да қатысты, бұл оған бір рет пайдалы болған сияқты. Шетелдегі қызмет Моубрейдің мансабының көп бөлігін құрады, бірақ олжадан алған табысынан гөрі көбірек шығынға ұшырады. Сондықтан оның жағдайы анасы 1425 жылы қайтыс болғаннан кейін ғана жақсарды; ол әкесінің мүлігінің үлкен бөлігін мұралады, сонымен қатар Норфолк графынан Норфолк герцогы болып жоғарылатылды. Бұл, ол әлі граф болған кезде, Ричард Бошамп, Уорвик графымен, ағылшын жұртында кімнің басымдығы жоғары екеніне қатысты қызыл даудан кейін болды; бұл мәселе ешқашан шешілмеді, бірақ Моубрейді герцог ету арқылы одан аулақ болды. Моубрей жас кезінде оның қамқоршысы, Вестморленд графы Ральф Невиллдің үлкен қызы Кэтринге үйленді; Моубрейдің некесі Вестморлендке 2000 фунт стерлингтік үлкен сомаға түсті. Джон мен Кэтриннің Джон есімді бір ұлы болды. Моубрей 1432 жылы қайтыс болды, ал оның мұрагері және есімдесі, әлі де кәмелетке толмаған болса да, герцогтыққа ие болды. Ол салыстырмалы түрде қысқа мансапқа ие болды, бірақ ол кейінірек Розалар соғысында маңызды рөл атқарды. Кэтрин Моубрейден аман қалды және 1483 жылға дейін өмір сүрді, ол өмір бойы үш рет тұрмысқа шықты, соңғы күйеуі Джон Вудвилл оның немересі болуы мүмкін еді.

John de Mowbray, 2nd Duke of Norfolk, 3rd Earl of Nottingham, 8th Baron Mowbray, 9th Baron Segrave KG, Earl Marshal (139219 October 1432) was an English nobleman and soldier. He was a younger son of the first Duke of Norfolk and Lady Elizabeth Fitzalan, but inherited his father's earldom of Norfolk (but not the dukedom) when his elder brother rebelled against King Henry IV and was executed before reaching the age of inheritance. This and the fact that his mother lived to old age and held a third of his estates in dower, meant that until the last few years of his life he was, although an important political figure, poorly off financially. Probably due to the need to augment his income, he took the still popular path for young members of the English nobility by taking part in the Hundred Years' War in France. His first campaign was in 1415 with Henry V, and although he took part in some of the great expeditions, he, like so many of his comrades, fell badly ill with dysentery and had to return to England. For this reason, he missed the Battle of Agincourt. When Henry V died in 1422, Mowbray remained a leading commander of the armed forces in France for the new boy king, Henry VI. He continued campaigning there for the next five years, and, when parliament decided it was time to crown the new young king—in both Westminster Abbey and in France—Mowbray acted as both royal bodyguard and councillor. He also took part in Humphrey, Duke of Gloucester's personal campaign in Hainaut, which appears for once to have been profitable to him. Foreign service occupied most of Mowbray's career but often cost him more than he gained from any spoils. Hence it was not until his mother died in 1425 that his fortunes changed for the better; not only did he inherit her large share of his father's estates, but he also received promotion from Earl of Norfolk to Duke of Norfolk. This followed a bitter dispute, while he was still earl, with Richard Beauchamp, Earl of Warwick, as to who held precedence within the English peerage; the question was never resolved, but avoided by making Mowbray a duke. Whilst still a youth Mowbray had been married by his guardian, Ralph Neville, 1st Earl of Westmorland, to Neville's eldest daughter, Katherine; Mowbray's marriage had cost Westmorland the princely sum of £2,000. John and Katherine had one son, also named John. Mowbray died in 1432, and his heir and namesake, although still a minor, inherited the dukedom. He was to have a relatively short career, although one which made him a significant player in the later Wars of the Roses. Katherine not only survived Mowbray but was to live until 1483, and she took three more husbands before her death, the last of whom, John Woodville, was young enough to be her grandson.

Жастық шағы мен мансабының алғашқы жылдары

Джон Моубрей 1392 жылы Кале қаласында дүниеге келді. Ол Норфолк және Ноттингем герцогы Томас Моубрейдің және оның екінші әйелі Элизабет Фицталанның екі ұлының кішісі болды. Томас Моубрей 1399 жылы қайтыс болды, ал 1405 жылы Джон Моубрейдің ағасы – Томас та патша Генрих IV-ке қарсы көтерілді. Көтеріліс сәтсіз аяқталды, Томас сатқындық үшін өлім жазасына кесілді, ал Джон әкесінің Норфолк және Ноттингем графтықтарын 5-ші және 3-ші граф ретінде мұраға алды. 1407 жылы, он бес жасқа толмағанда, ол әжесі Джоанның қамқорлығына алынды (ол сонымен қатар корольдің анасының да туысы еді). Ол сарайда емес, Эссексте (Рочфорд немесе Плеши қамалдарында) тұрғандықтан, оның қамқоршылары онымен бірге сол жерде тұрған болуы мүмкін (ол сонымен қатар Оксфорд графтығының мұрагері Ричард де Вердің де қамқорлығында болды). Джоан оның күтімі үшін жыл сайынғы ақы төлейтін, ол 1410 жылға қарай 100 фунттан 300 фунтқа дейін өсті, сол жылы ол оның қамқорлығын тастап, корольдік сарайда патшаның қамқорлығына өтті. Бұл уақытта, әлі кәмелетке толмаған болса да, Моубрей біртіндеп өзінің мұралық иеліктерін патшадан қайтара бастады. Ағасының өліміне он үш жаста болған ол 1411 жылы Вестморленд графының қамқорлығына алынды, граф Джонның қамқорлығы мен некесі үшін 2000 фунт төледі. Вестморленд солтүстік аймақтың ірі магнаты болды және осы уақытқа дейін Генрих патшаны аймақтағы түрлі көтерілістерге қарсы қолдады. Келесі жылдың 12 қаңтарында Джон Невиллдің үлкен қызы Кэтринге үйленді. Осы кезде ол Джонның әкесі қайтыс болғаннан кейін 1399 жылы Вестморлендке берілген отбасылық мұрагерлік лауазымы – граф Маршал лауазымын да қайтарып алды. Тарихшы Кристин Карпентер оның лауазымын қайтару Генрих V-тің әкесіне қарсы көтерілген отбасыларды татуластыру саясатының бір бөлігі болды деп болжайды. Крис Гивен Уилсонның айтуынша, татуласу рухына қарамастан, мұрагерлердің ешқайсысы сатқын әкелерінің жерлерін толығымен алған жоқ, сондықтан бұл Джон Моубрейді қосымша табыс көздері үшін "патшаға тәуелді" етті. Г. Л. Харрисс Моубрейді "патшадан жас және жоғалтқан жерлерін мен атақтарын қайтарып алуға және отбасының абыройын қалпына келтіруге құштар" деп сипаттады. 1413 жылдың наурыз айында Генрих IV қайтыс болды және оның орнына үлкен ұлы Генрих V отырды. Моубрей сол жылдың 9 сәуірінде таққа отырғанда граф Маршал лауазымын алғаш рет атқарған болуы мүмкін, ал осы лауазым үшін күміс таба, шамамен жиырма бес маркаға бағаланған, сыйлық ретінде берілді. Сонымен қатар, ескі корольдің наурыз айының басындағы соңғы әрекеттерінің бірі Моубрейге оның иеліктерін толығымен қайтару және оны Ноттингем графы ретінде бекіту болды. Король қайтыс болғаннан екі күн өткен соң граф алғаш рет парламентке шақырылды; алайда ол жаңа король Генрих V-тен толық иеліктерін қайтару үшін "жалғастырып талап етуде" болды.

John Mowbray was born in Calais in 1392. He was the younger of two sons to Thomas Mowbray, 1st Duke of Norfolk and his second wife Elizabeth Fitzalan. Thomas Mowbray had died in 1399, and in 1405 John Mowbray's elder brother—also named Thomas—rebelled against King Henry IV. The rebellion failed, Thomas was beheaded for treason, and John succeeded to his father's earldoms of Norfolk and Nottingham as 5th and 3rd earl respectively. Whilst still only about fifteen in 1407, he was made a ward of his great aunt Joan, Countess of Hereford (who was also the king's mother in law). Since she did not live at court, but in Essex (at either the castles of Rochford or Pleshey) it is likely her wards lived with her there (she also had custody of Richard de Vere, heir to the earldom of Oxford). Joan received an annuity to pay for his upkeep which had increased from £100 to £300 by 1410, in which year he left her wardship and became a ward of the king in the royal household. At the same time, even though still a minor, Mowbray began gradually receiving some of his patrimonial estates back from the crown. Thirteen at the time of his brother's death, he was made a ward of the Earl of Westmorland in 1411, who paid £2,000 for John's custody and marriage. Westmorland was a major northern magnate who had by this time repeatedly supported King Henry against various rebellions in the region. On 12 January the following year, John married Neville's eldest daughter, Katherine. At this time he also received the return of his family's hereditary office of Earl Marshal, which had been granted to Westmorland in 1399 on the death of John's father. Historian Christine Carpenter has suggested that his restoration was part of Henry V's policy of reconciling the families that had rebelled against his father. Chris Given Wilson has noted that in spite of this spirit of reconciliation, none of the heirs received outright their treacherous fathers' lands, and that this, therefore, made John Mowbray more likely to be "dependent on the crown" for additional sources of income. G. L. Harriss described Mowbray as "younger than the king and anxious to recover forfeited lands and titles and restore family honour". King Henry IV died in March 1413 and was succeeded by his eldest son, who became Henry V. It was probably at his coronation, on 9 April that year, that Mowbray first exercised his office of Earl Marshal, and as a fee, he was paid with a silver dish, worth approximately twenty five marks. Furthermore, one of the old King's last acts, in early March, had been to restore Mowbray to full seisin of his estates, and to confirm him as Earl of Nottingham. Two days after the king's death, the earl was summoned to the parliament for the first time; however, he "continued to badger" the new king, Henry V, for the restoration of his full estates.

Генрих V тұсында

1414 жылдың көктемінде жаңа патша ағылшын патшаларының дәстүрлі түрде сақтап келген француз тәжін иелену туралы талабын қайтадан жариялады. Келесі жылдың сәуір айында Моубрей Франциядағы әскери қызметке қатысу үшін патшамен келісім шарт жасасты, онда төрт рыцарь, қырық бес қарулы адам және 150 садақшы беруге міндеттенді. Әскери қызметкерлерден басқа, Моубрейдің сақталған тізімдері оның тіктеп орнатуға қажетті заттарға (мысалы, шатырлар, жылқылар, қару-жарақ, киім-кешек) және хирургтар, дін қызметкерлері, қару жасаушылар мен аспазшылар сияқты көмекші персоналға да төлеуге тура келгенін көрсетеді. Осы отрядты және басқа да дайындықтарды қамтамасыз ету оған 2500 фунт стерлинг тұрады, ақырында оған тек 1450 фунт стерлинг қайтарылды. Моубрейдің сол кездегі қаржылық жағдайы соншалықты нашар болғандықтан, ол Арундел графынан 1000 марка қарыз алуға мәжбүр болды; одан да нашары, ол "күмәнді амалға" жүгінуге тура келді. Агинкур науқаны Моубрейге алған ақысынан 1000 фунт стерлинг артық шығынға түсті. Патша экспедициясы 1415 жылдың тамызында Саутгемптоннан аттанбақ болды; бірақ, одан бұрын Генрих V-ге қарсы жасалған опасыздық жоспары ашылды, оған оның туысы, Кембридж графы Ричард қатысты. Маршал граф ретінде Моубрей 1 тамыздағы тергеуді басқарды; төрт күннен кейін ол сотта олардың үкімін шығарды, нәтижесінде заговоршылар өлім жазасына кесілді. Генрих V-тің әскери күштері 14 тамызда Францияға қонды, ал Моубрей алғашқы маңызды шайқасқа, Харфлер қамалына қатысты. Бұл оның науқандағы соңғы қатысуы болды. Ағылшын армиясын құлдыратқан дизентерияға шалдыққаннан кейін, ол (оның күшінің төрттен бірі және бүкіл ағылшын армиясының үштен бірі) қазан айында Англияға оралып, емделді. Нәтижесінде Джон Моубрей 25 қазанда Франциядан кеткеннен кейін көп ұзамай болған Агинкур шайқасына қатыса алмады. Ол Линкольнширдегі Эпворт қаласындағы отбасылық резиденциясында сауықты, бірақ қараша айында жеңімпаз Генрих V-ті қарсы алу үшін Лондонға баруға жетті. Келесі жылы ол 1416 жылғы Кантербери шартына қол жеткізген Англияға сапары кезінде император Сигизмундты Доверде қарсы алған қарсы алу комиссиясының құрамына кірді. Келесі жылы Моубрей тағы да Францияға бару үшін келісім шарт жасасты, бұл жолы бұрынғыдан гөрі үлкен күшпен, 100 қарулы адам мен 300 садақшыдан тұратын күшпен; ол бес жыл бойы Англияға қайтып оралмады. Соғыстың осы кезеңінде ол науқанның маңызды қамауларына қатысты, мысалы, Кан, Лувье және Руан қамауларына. 1419 жылдың ақпан айында ол екі француз қаласының басшысы болып тағайындалды, бірақ Генрих V бұл тағайындаулар Моубрейді сол жерде ұстап тұратынын түсінген сияқты, ал "маршалысыз жалғастыруға дайын емес" оларды көп ұзамай тоқтатты. Осының салдарынан Моубрей сол жылы Эвр, Вернон, Иври, Гизор және Мелун қамауларына қатыса алды, соңғысында маңызды рөл атқарды және сол жылдың қазан айында олардың капитуляциясын қабылдады. 1420 жылы Моубрей әскери жетістіктерін жалғастырды; оның белсенділігінің ауқымы Англиядағы міндеттерді кейінге қалдыруға мүмкіндік бергенін көрсетеді. Ол 1419 жылғы Рождествоны корольмен бірге Руандағы штаб-пәтерінде өткізді, наурыз айына дейін, ол Фресне-ле-Виконт қаласын басып алды (Джон Холландпен, Хантингдон графымен бірге), содан кейін сол айда Ле-Ман шайқасы болды, онда дофин Шарль Валуа жеңілді. Сол Рождествода ол патшамен қайтадан келісім шарт жасасты, бұл жолы Понтуаз қаласының басшысы болып тағайындалды және осы мақсат үшін 60 қарулы адам мен 180 садақшыны беруге міндеттенді. Роуэна Арчер бұл тағайындауды "қиын" деп сипаттады. Бұл Моубрейдің корольді Англияға ертіп баруына кедергі келтірді. Моубрей Генрихпен бірге Амиенге дейін ғана бара алды; король Катерина Валуаға үйленді және оның таққа отыру рәсіміне қатысу үшін Англияға бара жатқан еді. Моубрей өзінің маршал қызметіне сәйкес қатысуы керек еді; Ворстер графы оны алмастырды. Сол сияқты, Моубрей Гартер орденіне сайланғанда, оның орнын Ролланд Лентал, кейіннен Гертфордширдің жоғары шерифі қабылдады.

By the spring of 1414, the new king was publicly reiterating the claim to the French throne that English Kings had traditionally upheld. By April the next year, Mowbray indentured with the King for military service in France, contracting to supply four knights, forty five men at arms, and 150 archers. On top of military personnel, Mowbray's extant accounts indicate that he also had to pay not only for materiél (such as tents, horses, armour, weapons and livery), but for support staff such as surgeons, priests, armourers and cooks. Providing this contingent and other preparations cost him £2,500, of which, eventually, only £1,450 was returned to him in campaign wages. So poor were Mowbray's finances at this time that he had had to borrow 1,000 marks from the Earl of Arundel; worse, he had to resort to the "dubious practice" of claiming that innocent—but prosperous—townsmen (from Norwich, for example) were in fact runaway villeins, and effectively blackmailed them with manumission fines. The Agincourt campaign ultimately cost Mowbray £1,000 more than he was paid. The King's expedition was due to leave from Southampton in August 1415; just before it did, however, a treasonous plot against Henry V was uncovered, which involved his cousin, Richard, Earl of Cambridge. In his capacity as Earl Marshal, Mowbray led the investigation into the plot on 1 August; four days later he sat in judgement upon them in a trial which ultimately condemned the conspirators to death. Henry V's expeditionary force landed in France on 14 August, and Mowbray took part in the first major engagement, the siege of Harfleur. It was also his last engagement of the campaign—having caught the dysentery that was ravaging the English army, he (and around a quarter of his force and a third of the entire English army) returned to England in October to recover. As a result, John Mowbray was unable to take part in what became the most famous battle of the campaign, at Agincourt, which took place on 25 October soon after he left France. He recuperated at his family seat at Epworth, Lincolnshire, although he had recovered sufficiently by November to travel to London to welcome the victorious Henry V home. Early the following year he also took part in the welcoming committee that greeted the Emperor Sigismund at Dover on his visit to England, which resulted in the Treaty of Canterbury of 1416. The following year Mowbray again contracted to go to France, this time with a bigger force than before, at 100 men at arms and 300 archers; he would not return to England for five years. During this period of the war he took part in some of the major sieges of the campaign, for example, those of Caen, Louviers, and Rouen. In February 1419, he was appointed to the captaincy of two French towns, but it would seem that Henry V—realising that these appointments would keep Mowbray occupied there, and "being apparently unwilling to proceed without his marshal"—cancelled them soon after. As a consequence of this, Mowbray was available to participate in the sieges of Évreux, Vernon, Ivry, Gisors and Melun later that year, the latter of which he played a major role, receiving its surrender in October that year. In 1420, Mowbray continued with his success in the military; the extent of his activity is indicated by the fact that he had to allow duties in England to pass by. He passed Christmas 1419 with the king at his Rouen base, until March, when he captured the town of Fresnay le Vicomte (with John Holland, Earl of Huntingdon), which was followed by the Battle of Le Mans the same month, in which the Dauphin, Charles Valois, was routed. That Christmas he indentured again with the king, this time accepting the captaincy of Pontoise and contracting to provide 60 men at arms and 180 archers for the purpose. This appointment—Rowena Archer described it as an "onerous" one—was sufficient to prevent Mowbray from accompanying the King to England. Mowbray was only able to travel with Henry as far as Amiens; the king had just married Katherine of Valois, and they were travelling to England for her coronation. Mowbray should have attended per his office of Earl Marshal; the Earl of Worcester deputised for him. Similarly, when Mowbray was elected to the Order of the Garter, his installation had to be received for him by Rowland Lenthal, later High Sheriff of Hertfordshire.

Глостер герцогымен бірге

Моубрейдің өміріндегі "ерекше" оқиға 1424 жылы болды. Глостер герцогы Хамфримен дос болған Моубрей сол жылдың қараша айында Эно графтығына жорық жасауға шешім қабылдағанда, онымен бірге сапар шегіп, әскери қолбасшысы болды. Бұл жорық туралы көп мәлімет жоқ, бірақ Брабантты шапқаннан кейін, Моубрей үшін тиімді болған сыяқты.

Генрих VI тұсында

Моубрей 1421 жылы король Генрих қайтып келгенде әлі Францияда болды, Вермандо, Тиерше және Лаонноаста Ла Ир мен Жан Потон де Ксентрайльдерге қарсы алдыңғы шепті ұстап тұрды. Король 1422 жылғы 31 тамызда күтпеген жерден қайтыс болғанда ғана граф мәйіттің ілесінде Англияға оралды. Ол сол жылы парламентке қатысты, бірақ «Томас» деген атпен шақырылды, ал Арчер бұл кеңселік қателік оның француз қызметіне байланысты Англияда қаншалықты аз танылғанын көрсетеді деп санайды. Сонымен қатар, ол жаңа корольдің ұзақ кішілігі кезеңінде елді басқару үшін жаңа парламент құрған патшалық кеңеске де қосылды. Ральф Гриффитс Норфолктың осы органға қабылдануы «бұрынғы қарт топ жүргізген талқылауларға жаңа күш қосты» деп болжады. Ол кеңеске үнемі қатыспады, бір жыл ішінде ол тағы да шетелде қызмет етуге келісім жасады, бұл жолы 115 қарулы адам мен 300 садақшымен бірге лордтар Уиллоуби, Хангерфорд және Эксетер герцогымен бірге келді. Моубрей 1423 жылғы 31 шілдеде болған Крэвант шайқасына қатыспағанымен, ол әрекетсіз отырмады; мансабында көптеген қамалдарды қоршауға қатысқандықтан, ол Жан де Люксембургке Боэнді, кейіннен Ла Фолье замкасын (Лион аймағында) азат етуге көмектесті. Бұл науқан ағылшын Франциясының «қорғанысы мен қорғауын» қамтамасыз етуде сәтті болды, сонымен қатар Нормандия жау әскерлерінен тазаланып қана қоймай, ағылшындар аймақтан тыс «батыл шабуылдар» жасады. Франциядағы патша әскерлерінің басшысы болғанымен, Роуэна Арчердің пікірінше, осы шамада оның патшалық қызметке деген әскери ынтасы әлсіреген, кем дегенде, өйткені «ол Генрих V-ке және маршал лауазымына жеке қызметіне көп қарызды болды». Бірақ жаңа король нәресте болды, және жас корольдің кішілігі кезінде ірі науқандар өткізілмегендіктен, Моубрейдің граф маршал лауазымы тиімді пайдаланылмады. 1426 жылғы 19 мамырда Бедфорд герцогы жас корольді рыцарь атады, ол өз кезегінде дворяндықтың мұрагерлерінен, соның ішінде Джон Моубрейдің ұлы мен осы атты иеленген басқа да көптеген жаңа рыцарьдарды тағайындады.

Mowbray was still in France when King Henry returned in 1421, maintaining a front line at Vermandois, Tierche and the Laonnois against La Hire and Jean Poton de Xaintrailles. It was only when the king died unexpectedly on 31 August 1422 that the earl returned to England accompanying the corpse. He attended parliament that year, although he was summoned under the name "Thomas", and Archer posits that that clerical error is indicative of how little, due to his French service, he was known in England. He also joined the royal council that the recent parliament had ordained would govern the country through the new King's long minority. Ralph Griffiths has also suggested that Norfolk's admission to that body "provided an injection of youth into discussions hitherto conducted by a rather elderly group." He was not a particularly regular attendee to the council, and within a year, he had contracted again to serve abroad, on this occasion bringing 115 men at arms and 300 archers with Lords Willoughby, Hungerford, and the Duke of Exeter. Although Mowbray did not participate in the Battle of Cravant, which took place on 31 July 1423, he was not inactive; having taken part in so many sieges in his career, he was assisting Jean de Luxembourg in his efforts to relieve Bohain, and later the Lyonnais castle of La Folleye. This campaign appears to have succeeded in its brief of the "protection and defence" of English France, and not only was Normandy almost cleared of enemy forces, the English even managed some "daring sorties" beyond the region. Although by now a leader of the royal armies in France, Rowena Archer suggests that it was around this time that his martial enthusiasm for royal service began to pale, at least in part because "it had owed much to his personal service to Henry V and to his office as marshal." But the new King was a baby, and with no further major campaigns taking place during the young king's minority, Mowbray's office of Earl Marshal was effectively unused. On 19 May 1426, the Duke of Bedford knighted the young king, who in turn dubbed a number of new knights from amongst the heirs of the nobility, including John Mowbray's son and namesake.

Кейінгі мансабы және өлімі

Джон Моубрей 1428 жылы қарашада Темза өзенінде суға батып кетуге жақын болды, өйткені оның баржасы Лондон көпірінің астындағы тіреуге шағылысқаннан кейін құлап кетті; ол осы оқиғада өз үй ішіндегі көптеген адамдарын жоғалтты. Моубрей сол жылы Глостер герцогінің билігін кеңейтуге жасаған тағы бір әрекетіне қарсылық білдірген кеңесте болды; Моубрей герцогтың патша ересек болуға жақындағанда және толық патшалық билігін иеленуге дайын тұрғанда мұндай ойға келеріне таңқалып, «таңғалған» меморандумға қол қойды. 1429 жылдың мамыр айына қарай ол өзінің алғашқы сақталған өсиетнамасын жазды. Маршалдық қызметін қайтадан атқарған алғашқы маңызды оқиға – Вестминстердегі корольдің тәж кию рәсімі болды. Моубрей Генрих VI патшалығының алғашқы ірі әскери науқанына да қатысты, ол Лондонның тәж кию рәсімінен кейін тікелей басталды. 1430 жылы Корольдік кеңес Генриді Англияда, Вестминстер аббаттығында және содан кейін Францияда, мүмкін Парижде тәж кигізу туралы шешім қабылдады. Моубрей 120 қарулы сарбаз бен 360 садақшыдан тұратын үлкен күш әкелуге міндеттенді және корольдік салтанатты процеске сүйемелдеген әскерге жетекшілік етті. Моубрей, басқа да ақсүйектермен бірге, корольдің сарайының ядросы және король Францияда болған кезде тәжірибелі кеңес қызметін атқарды. Бургундия герцогіне көмектесу үшін Норфолк 1000 сарбазымен Гурне-сюр-Арондқа шабуыл жасады, сондай-ақ Францияның Ил-де-Франс аймағындағы Даммартин мен Ла-Шасске жасалған басқа шабуылдарға қатысты. Алайда, ол 1431 жылдың желтоқсан айында Генридің Париждегі тәж кию рәсімінен бұрын Англияға оралды. Джон Моубрей 1432 жылдың 19 қазанында Линкольнширдегі Эпвортта қайтыс болды, онда оның әкесі цистерциандық монастырьға негіз салған. Ол сол күні екінші өсиетнамасын жазды, ал біріншісі сияқты, әкесінің сүйектерін Венециядан (ол жерде крест жорығынан оралғаннан кейін обадан қайтыс болды) қайтарып алып, Аксхолм аралына жерлеуді өтінді. Моубрей де сол жерге жерленуді сұрады.

Мүліктік және табыс

Моубрейдің Франциядағы қызметі оның байлығына кері әсер етті. Мысалы, Аженкур шайқасы оған шамамен 2000 фунт стерлинг шығын келтірді, оның егжей-тегжейлі шығындарын бас қабылдаушысы тіркеді, соның ішінде оның жеке дәретханасы сияқты сатып алынған заттар да бар. Дегенмен, ол онда жылдар бойы соғысқа қарамастан, жаулап алу негізінде ешқандай жер немесе лауазым алған жоқ (бірақ ол көптеген француз тұтқындарын лорд Фанхоупқа сата алды). Оның Англиядағы иеліктеріне де әсер еткен фактор – оның анасы мен қарындасы, леди Констанс Холланд (1387–1437) (оның ағасының жесірі және Эксетердің 1-ші герцогы Джон Холландтың қызы) қолындағы маңызды күйеулік мүліктері еді. К. Б. Макфарлейн айтқандай, оның иелігі иелігіне кірген сәттен бастап «сараң да, ауыр да» болды. Бірақ 1425 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін Моубрей Шығыс Англиядағы, Фрэмлингем қамалының төңірегінде шоғырланған оның күйеулік мүліктерін алды, оларды өзіне қаратып, Норфолк герцогы ретінде мойындығын қамтамасыз етті. Ол патшаның аса белсенді кеңесшісі болмаса да, ол кеңсе үшін жылына 300 марка төлем алды, тіпті өлім төсегінде де үкіметтен 1300 фунт стерлинг жалақысының қалдығын алуға тиіс болды. Дегенмен, ол 1399 жылы қайтыс болған Норфолк герцогинясы Маргарет Бродэртонның иелігінде болған Бродэртон және Сегрейв иеліктерін алған алғашқы Моубрей болды. Анасының өлімінен кейін ол Суффолк герцогымен бірге Шығыс Англиядағы «жаңа аристократияны» бейнелейтін болды. Бродэртон жерлері, әсіресе, жаңа ықпал аймағындағы үлкен жаңа конгломерат болғандықтан саяси әлеуетке ие деп сипатталды. Осы жерлер Шығыс Англияда шоғырланғандықтан, Норфолк герцогы Моубрей алғаш рет Линкольнширден тыс жерде өзінің табиғи мұрасын едәуір кеңейтті. Бродэртон жерлері ғасырдың басында 1400 фунт стерлингтен астам құндылыққа ие болды, бірақ Моубрей оны мұраға алған кезде, оның кірісінен ағасы мен әкесінің жесірлерін асырауы керек болды, және олардың өзі де салыстырмалы түрде жас еді. Осылайша, Шығыс Англияда үлкен мүлік мұрагерлікке түскенімен, оның шамамен жартысы ғана Моубрейдің тікелей бақылауында болды деп есептеледі. Оның аймақтағы саяси маңызының болмауы нәтижесінде, ол өзінің мансабының көп бөлігін Францияда өткізгенімен, үйіне келгенде, уақытының көп бөлігін Англияның шығысында емес, Лондон немесе Эпвортта өткізген болуы мүмкін.

Mowbray's wealth was adversely affected by his service in France. The Agincourt campaign, for example, cost him around £2,000, the detailed expenditure being recorded by his receiver general including such purchases as his personal privy seat. In spite of his years of fighting there, however, he had never received any lands or titles based on conquest (although he did manage to sell a large number of French prisoners to Lord Fanhope). Equally affecting his English estates was the fact that substantial dowers were still in the hands of his mother and sister in law, Lady Constance Holland (1387–1437) (his brother's widow, and daughter of John Holland, 1st Duke of Exeter). As K. B. McFarlane put it, his estate was "both wasted and encumbered" from the moment he came into possession On his mother's death, however, in 1425, Mowbray received her dower estates concentrated in East Anglia, centred around Framlingham Castle, which he took over, and secured his recognition as duke of Norfolk. Although he seems never to have been a particularly active Councillor to the King, he nevertheless received 300 marks payment a year for the office, and indeed, even on his deathbed, he was still owed a portion of £1,300 arrears from the government in salary. He had, however, been the first Mowbray to gain possession of the Brotherton and Seagrave estates that had been in the possession of his great grandmother, Margaret of Brotherton, Duchess of Norfolk, who had died in 1399; and he has been described, after his mother's death, as representing "a new nobility" in East Anglia, alongside the Duke of Suffolk. The Brotherton lands particularly have been described as having political potential due to their being a large new conglomerate of estates in a whole new area of influence. As these lands were concentrated in East Anglia, for the first time, a Mowbray Duke of Norfolk had substantially expanded his natural patrimony out of and away from Lincolnshire. The Brotherton lands were worth over £1,400 at the turn of the century, although by the time Mowbray had inherited it, he had two dowagers (the widows of his brother and father) to support out of his income, and they were themselves relatively young

Thus, although he inherited a large estate in East Anglia, it has been estimated that only around half of it was under Mowbray's direct control. It may well be as a direct result of his lack of political significance in the region that even though he spent most of his career in France, on his visits home, he spent the majority of his time in London or Epworth, not the east of England.

Норфолк герцогтігі мен оның мәртебесі

Өмір бойы Моубрей өзінің "құқықтары мен жеңілдіктері" туралы ойланып, тіпті Генрих V-пен оның граф маршал лауазымының билігі мен ауқымы туралы дауласты. Өзінің билігін орнату және күшейтуге деген ұмтылысы соншалық, ол Уорвик графы Ричард Бошамппен дауға түсті, өзінің Норфолк графы титулының ағылшын ақсөлі арасында басымдыққа ие екенін және Уорвик титулынан жоғары тұратынын мәлімдеді. Моубрей 1414 жылы алғаш рет басымдыққа таласты; мәселе 1425 жылға дейін шешілмеді, сол кезде ол парламентте қарастырылды. Арчердің айтуынша, Төменгі палата Моубрейді отбасылық герцогтығына қайтаруды ұсына отырып, мәселені "шеберлікпен орап өте алды". Бір айдан кейін, 14 шілдеде Джон Моубрей Генрих VI-ға Норфолк герцогының екінші Моубрейі ретінде адалдық серт берді, Гриффитс бұл "оның қорланған беделін жұбату және келіспеушілікті тоқтату" үшін жасалғанын айтады. Брабантта Глостер герцогы үшін жақында шайқасқан Моубрей герцогтың Беушампқа қарсы қолдауына сүйенді, ол өзі кардинал Бофорттың топтарының құрамында екені белгілі болды.

Отбасы

Моубрей Ральф Невиллдің, Вестморлендтің 1-ші графының қызы Кэтрин Невиллге үйленді және олардың бір ұлы болды – Джон. Джон 1415 жылы әкесі Франциядан ауырып оралғанға дейін дүниеге келді. Он жеті жасар Джон Моубрей 1432 жылғы қазан айында әкесінен кейін Норфолк герцогтігін мұраға алды, ал Кэтрин тағы елу жылдан астам өмір сүрді және үш рет қосымша үйленді. Джон Моубрейдің ағасынан басқа, үш әпкесі болды: Елизавета, Маргарет және Изабель. Томас сатқындық жасағандықтан, әпкелері қиын жағдайда күйеу табуға мәжбүр болды. Елизавета Саффолк графының 3-ші графы Майкл де ла Польге тұрмысқа шықты. Бірақ, К. Б. Макфарлейн атап өткендей, оның отбасы кейін герцог болғанмен, «кедей және беделсіз, сондай-ақ жаңадан келгендер» санатында болды және ұлдары болмады. 1415 және 1420 жылдар аралығында Маргарет сэр Роберт Хауардқа тұрмысқа шықты; олардың ұлы Джон Розалар соғысында маңызды рөл атқарды. Ол Моубрейдің ұлы мен мұрагерімен және 1483 жылы Ховардқа Норфолк герцогтігін сыйлаған Ричард III патшамен жақын байланыста болды. Изабель екі рет тұрмысқа шықты: алғаш Гробьидің сэр Генри Феррерсіне («ежелгі, бірақ маңызды емес әулеттің мұрагері») және кейін Джеймс Берклиге («басқа әулеттің билігі мен тозығына талапкерлердің бірі»).

Кейіпкер

Моубрейдің соңғы өмірбаясын жазған доктор Ровена Арчер оның жақсы қасиеттерін артық бағаламаған. Ол оның саяси тұрғыдағы еңбегін «көбінесе қалыпты, нашар жағдайда жартылай ықыласпен» деп сипаттады және ол ішкі саясатқа белсенді түрде қатысу үшін қаншалықты аз тырысқанын атап көрсетті. Ол қатысқан кеңестердің көп бөлігі оның шетелдік жорықтарын ұйымдастыруға бағытталған еді; шындығында, корольдің билікке келмей тұрған кезінде елді басқаруда ол «күтілгеннің ең төменгі деңгейін» ғана жасады. Дегенмен, ол корольдің билікке келмей тұрған кезінде Глостер герцогымен және кардинал Бофортпен достық қарым-қатынаста болғандықтан, олардың арасындағы дауларды реттеуге және бейбітшілікті сақтауға белсенді түрде қатысты. Бірақ, егер ол осы екі адамның арасындағы бейбітшілікті сақтаса, 1428 жылдың қараша айында Хантингдон графымен тудырған жанжалдарынан көрсеткендей, өзі де дауға түсуге қабілетті еді. Бұл дау осыншалықты күшті болғандықтан, екі лорд та Бедфордшир Корольдік Сотынан шеттетілді, ал Глостер герцогы «ұзаққа созылған дауды» жеке тергеді.