Карлос Мария де Альвеар: Аргентинаның саяси және әскери қайраткері
Carlos María de Alvear
Карлос Мария де Альвеар: Аргентина саяхатшысы, 1815 ж. Биріккен провинциялардың Жоғарғы директоры. Өмірі, отбасы тарихы, британдықтармен соғысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рио-де-ла-Платаның біріккен провинцияларының екінші Жоғары директоры Карлос Мария де Альвеар (25 қазан 1789, Санто-Анхель, Рио-Гранде-ду-Сул – 3 қараша 1852, Нью-Йорк) – аргентиналық әскери қызметкер және мемлекет қайраткері, 1815 жылы Рио-де-ла-Платаның біріккен провинцияларының Жоғары директоры болған.
2nd Supreme Director of the United Provinces of the Río de la Plata
Carlos María de Alvear (October 25, 1789 in Santo Ángel, Rio Grande do Sul – November 3, 1852 in New York), was an Argentine soldier and statesman, Supreme Director of the United Provinces of the Río de la Plata in 1815.
Ерте өмір
Ол Рио-Плате вице-корольдігінің (қазіргі Рио-Гранде-ду-Сул) солтүстік бөлігіндегі Санто-Анхельде испан дворяны әкесі Диего де Альвеар и Понсе де Леон мен креол анасы Мария Балбастродан дүниеге келді және Карлос Антонио дель Санто-Анхель Гвардиан деп шомылдырылды. Оның туған жері Санто-Анхель сол кезде Мисионес провинциясының бір бөлігі болған, бірақ қазір Бразилияның Рио-Гранде-ду-Сул штатына жатады. 1804 жылы отбасымен бірге Испанияға Испания әскери-теңіз флотының эскадрильясымен саяхаттап бара жатқанда, 5 қазанда британдық әскери-теңіз флоты эскадрильяға шабуыл жасап, барлық төрт испан фрегатын тұтқынға алды немесе жойды. Бұл шайқас екі ел арасындағы ағылшын-испан соғысының алғышарты болды; шайқас барысында Альвеардың ағалары мен анасы адасқан пулядан қаза тапты, бірақ ол шайқастан аман қалды және әкесімен бірге британдықтарға Англияға тұтқын ретінде алынды. Сол жерде ол ирланд әйелімен кездесіп, үйленді. Анасының құрметіне Карлос де Альвеар Карлос Мария де Альвеар деген есімді қабылдады. Ұлыбританияда болған кезінде 15 жастағы Карлос ағылшын үлгісінде білім алды, ересек болғаннан кейін кейбіреулер кейін британдық мүдделерге ыңғайлы ұстанымды ұстанды деп санады. XIX ғасырдың көптеген көрнекті аргентиналықтары сияқты, ол да масон болды.
He was born in Santo Ángel in the northern part of the Viceroyalty of the River Plate (now in Rio Grande do Sul) to a Spanish nobleman father, Diego de Alvear y Ponce de León, and a criolla mother, María Balbastro and baptised Carlos Antonio del Santo Ángel Guardián. His birthplace Santo Ángel was, at that time, part of Misiones Province, but currently belongs to the Brazilian state of Rio Grande do Sul. While travelling to Spain with his family on board a Spanish Navy squadron in 1804, a Royal Navy fleet attacked the squadron on 5 October, capturing or destroying all four of the Spanish frigates present. The battle was a preamble to the Anglo Spanish War between the two countries; during the engagement, Alvears's brothers and mother were killed by stray cannon fire, though he survived the battle to be taken as a prisoner of war by the British along with his father to England. There, he would meet and marry an Irish woman. Honouring his mother, Carlos de Alvear adopted the name of Carlos María de Alvear. During his stay in Britain, the 15 year old Carlos was given an English style education, adopting, in his adult age, what some would later see as a position amenable to British interests. Like many other nineteenth century Argentines prominent in public life, he was a freemason.
Әскери мансап
Альвьер Наполеон соғыстары кезінде испан армиясында қызмет еткен революционерлер жағында Аргентинаның Тәуелсіздік соғысына қатысқан бірнеше кәсіби әскери шенеуіктердің бірі болды. Ол белсенді масон болды. Кадис қаласында ол Оңтүстік Америкалықтардан құралған масондық құпия қоғам – Sociedad de los Caballeros Racionales-ті құрды. Альвьердің әрқашан қақтығысты және қайшылысқа толы қарым-қатынаста болған Хосе де Сан Мартин де кейін осы құпия қоғамның мүшесі болды. Ол Буэнос-Айреске британдық сауда кемесі «Джордж Каннинг» арқылы оралды, сол кемеде Сан-Мартин, Хуан Матиас Сапиола, Франсиско Чилаверт және басқа да сарбаздар да болды. Буэнос-Айреске келген соң Альвьер жас аргентиналық армияның подполковнигі болып тағайындалды. Ол Монтевидеода Гаспар Вигодет басқаратын королдік армиясына қарсы әрекеттерге жетекшілік етті, Хосе Рондоның орнын басып, Шығыс аймағының көшбасшысы Хосе Гервасио Артигасты қарсыласқа айналдырды. Альвьер 1813 жылғы құрылтай жиналысының жетекшісі болды және саяси амбицияға ие болғандықтан, өзінің ағасы Гервасио Антонио де Посадасты Жоғарғы директор (бас атқарушы) қызметіне тағайындауға қол жеткізді. 1814 жылдың басында Альвьер астананы қорғаған күштердің бас қолбасшысы болып тағайындалды. Бірнеше айдан кейін ол генерал Хосе Рондоның орнын басып, Монтевидеоны қоршауға алған армияның бас қолбасшысы болды, ол испан билігінің соңғы бекінісі болды және 5000 әскермен қорғалды. 1814 жылдың маусым айының соңында Фердинанд VII Испания тағын қайта алды деген жаңалық келген кезде Альвьер Монтевидеодағы испан әскерлерін капитуляцияға мәжбүр етті. Бұл 1810 жылдан бері тәуелсіздік жолындағы ең маңызды жеңіс болды. Ол 25 жаста ғана болды және революцияның ең сәтті генералы еді. Ол Буэнос-Айреске оралып, жеңісін тойлады, бірақ бүлік оны Банда Ориенталға қайтаруға мәжбүр етті. Жедел және шешуші науқаннан кейін оның әскерлері үкіметке қарсы шыққан каудильоларды жеңді. 1814 жылдың соңында Альвьер Солтүстік армиясының қолбасшысы болып тағайындалды, бірақ Посадастың қолдауы жетіспеді, әскерлер арасында танымалдылығы төмен болды және басқа да келіспеушіліктер болды – оның ішінде ол Еуропаға Мануэль Белграноға конституциялық монархия жобасын жібергені, оған еркін халықтар лигасы қарсылық білдірді – бұл оны Буэнос-Айреске қайтаруға мәжбүр етті. 1815 жылдың 9 қаңтарында, 25 жасында, ол ағасы Посадастың орнын басып, Жоғарғы директор болып сайланды. Әскерлердің қолдауына да, ішкі провинциялар халқына да жеткілікті ықпалы болмағандықтан, директор Альвьер Артигаспен одақ құруға тырысты, оған Банда Ориенталдың (қазіргі Уругвай) тәуелсіздігін ұсынды. Алғашында Артигас өз әскерін Аргентинаның жағалауынан шығарып салады. Бірақ Артигас ұсыныстан бас тартты, ал Альвьер сол аймақты басып алу үшін әскер жіберді. Осы кезде ол Рио-де-Жанейродағы британдық елші, Виконт Стренгфордпен хат алмасып, британдықтардың араласуын сұрады. Әскерлері арасындағы бүлік пен Кабилдоның қысымы салдарынан Альвьер 15 сәуірде отставкаға кетіп, елден кетіп қалды. Ол 1818 жылға дейін Рио-де-Жанейрода жер аударылды. Сол жылдың мамыр айында ол Монтевидеоға көшіп барды, онда досы, чилилік Хосе Мигель Каррераға қосылды, ол да Сан-Мартин мен Бернардо О'Хиггинспен болған саяси келіспеушіліктерге байланысты жер аударылған еді.
Alvear was one of the few professional military officers to participate in the Argentine War of Independence on the side of the revolutionaries, having served in the Spanish Army during the Napoleonic Wars. He became an active Freemason. While in Cadiz, he founded the Sociedad de los Caballeros Racionales, a masonic secret society, made up of South Americans. José de San Martín, with whom Alvear would always have a conflictive and contradictory relationship, would later also become a member of this secret society. He returned to Buenos Aires on board the British merchantman George Canning, in which were also travelling San Martín, Juan Matías Zapiola, Francisco Chilavert and other soldiers. Upon his arrival, Alvear was named Lieutenant Coronel of the young Argentine army. He led the action against the Royal army under Gaspar Vigodet in Montevideo, replacing José Rondeau and making the Oriental leader José Gervasio Artigas an enemy. Alvear was a leader of the constituent Assembly of the year 1813 and, goaded by political ambition, succeeded in establishing a Unitarian (centralizing) form of government, having his uncle Gervasio Antonio de Posadas named Supreme Director (chief executive). In early 1814, Alvear was appointed commander in chief of the forces defending the capital. A few months later, he replaced General José Rondeau as commander in chief of the army besieging Montevideo, the last bastion of Spanish power in the River Plate, which was defended by 5,000 troops. In late June 1814, as news that Ferdinand VII had recovered the crown of Spain, Alvear managed to force the surrender of the Spanish troops in Montevideo. It was the biggest victory for the cause of independence since 1810. He was only 25 and the most successful general of the revolution. He returned to Buenos Aires to claim his laurels but a revolt forced him back to the Banda Oriental. After a quick and decisive campaign, his forces defeated the caudillos that opposed the government. At the end of 1814 Alvear was named commander of the Army of the North, but he lacked of support from Posadas, and his unpopularity among the troops, and other disagreements—including a project for a constitutional monarchy that he sent to Europe to be negotiated by Manuel Belgrano, that was fiercely opposed by the League of Free Peoples—made him return to Buenos Aires. On January 9, 1815, at 25 years of age, he was chosen to replace his uncle Posadas as Supreme Director. Having neither the support of the troops nor sufficient influence on the people of the hinterland provinces, Director Alvear then attempted to come to an alliance with Artigas, to whom he offered the independence of the Banda Oriental (current Uruguay). In exchange, Artigas would withdraw his army from the Argentine Littoral. But Artigas declined the offer, and Alvear sent troops to occupy the area. At this time he was in correspondence with the British ambassador, Viscount Strangford in Rio de Janeiro, in order to ask for a British intervention. Following a mutiny among his troops, and under pressure from the Cabildo, Alvear resigned on April 15, and left the country. He was in exile in Rio de Janeiro until 1818. In May of that year, he moved to Montevideo where he joined his friend, the Chilean Jose Miguel Carrera, also exiled due to political differences with San Martin and Bernardo O'Higgins.
Англия, АҚШ және Боливиядағы дипломатиялық миссиялар
Алвеар 1822 жылы амнистия заңының (Ley del olvido) арқасында Аргентинаға оралды. 1823 жылдың соңында Бернардино Ривадавия оны АҚШ-қа толық өкілетті министр етіп тағайындады. Вашингтонға аттану алдында Альвеар Лондонға тоқтады және Ұлыбританияның Сыртқы істер министрі Джордж Кэннингпен кездесуге қол жеткізді. Осы кездесуден кейін бірнеше апта өткен соң, британ үкіметі Рио-де-ла-Платаның Біріккен провинцияларының тәуелсіздігін ресми түрде мойындады. 1825 жылы Хосе Мигель Диас Велеспен бірге Карлос Мария де Альвеар Буэнос-Айрес үкіметі тарапынан Боливияға Симон Боливармен кездесу үшін жіберілді. Альвеар-Диас Велес миссиясының нақты мақсаты – Бразилия империясымен болатын соғыста Банда Ориентал мәселесі бойынша Боливардың қолдауын алу болды. Боливар испан-американдық одақты басқарып, Дом Педро I-ге Шығыс провинциясындағы әскерін шығарып алуға қысым жасауы ұсынылды. Альвеардың жеке жобасы да болды: Аргентина, Чили, Боливия, Парагвай және Уругвайды біріктіретін Оңтүстік Америкадағы ірі республика құру. Ол Боливарды оның алғашқы президенті болуға шақырды. Венесуэлалық көшбасшы бұл жобаға ықылымды болды, бірақ Гран-Колумбиядағы дау-дамайлар оны одан бас тартуға мәжбүр етті.
Alvear returned to Argentina in 1822 thanks to an amnesty law (Ley del olvido). At the end of 1823, Bernardino Rivadavia named him minister plenipotentiary to the United States. Before going to Washington, Alvear stopped in London and managed to get an interview with George Canning, the British Foreign Secretary. Weeks after this interview, the British government formally recognized the independence of the United Provinces of the Rio de la Plata. In 1825, together with José Miguel Díaz Vélez, Carlos María de Alvear was sent by the Buenos Aires government to Bolivia to meet with Simón Bolívar. The real objective of the so called Alvear Díaz Velez Mission was to seek Bolívar's support in the looming war with the Empire of Brazil, over the Banda Oriental. It was proposed that Bolívar should lead a Hispanic American alliance that can exert pressure on Dom Pedro I to withdraw his army stationed in the Eastern Province. Alvear had also a project of his own: the creation of a big republic in South America comprising Argentina, Chile, Bolivia, Paraguay and Uruguay. He asked Bolívar to be its first president. The Venezuelan leader was sympathetic to this project but dissensions in Gran Colombia forced him to abandon it.
Бразилия империясына қарсы соғыс
Алвиардың саяси амбицияларын бейтараптандыру үшін, жаңадан сайланған президент Бернардино Ривадавия оны 1826 жылдың басында соғыс және теңіз күштері министрі етіп тағайындады. Ұзақ уақыт өтпей, және шектеулі ресурстармен Альвьер Бразилия империясына қарсы соғыс үшін 8000 сарбаздық әскер жинауға қол жеткізді. Банда Ориентал (қазіргі Уругвай кіретін) аймағына қатысты таластар екі елді де қақтығысқа итермеледі. Аргентиналықтар үшін жеңіске жету мүмкін емес сияқты көрінді. Сол кезде Бразилияның халқы шамамен 5 миллион адамды (оның ішінде 2 миллион құл) құрады, 120 000 сарбаздан тұратын тұрақты армиясы және 80-ге жуық кемеден тұратын теңіз флоты болды. Ал, Аргентина Республикасының халқы 700 мың адамды ғана құрады және оның провинцияларының жартысына жуығы бөліну қаупінде тұрды. Бразилияның Аргентина аумағына басып кіруінен сескеніп, 1826 жылдың ортасында президент Ривадавия Альвеарды көтерілісші Аргентина армиясының бас қолбасшысы етіп тағайындады. Альвьер жылдам түрде тәртіпті қалпына келтіріп, әскерді жауынгерлік дайындыққа келтірді. Жыл соңында, үш айлық қызметтен кейін, ол бастама көтеріп, Бразилияның Рио-Гранде-ду-Сул провинциясына шабуыл жасады. Альвьердің мақсаттарының бірі – құлдардың көтерілісін ұйымдастырып, императорды соғыс тоқтатуға мәжбүр ету болатын. 1827 жылғы Цисплатина соғысының алғашқы айларында Аргентина армиясы Бразилия аумағына еніп, Баге, Омбу, Камакуа және Итузаинго шайқасында бразилиялықтарды жеңді, бұл оның мансабындағы ең маңызды жеңіс болды. Осы науқандағы оның батыл және шешімді әрекеттері мен оны аяқтаған ұмытылмас жеңісі Альвеарды Аргентина халқының ұлттық батыры етіп, оның айналасында пікір таластарын тудырды. Алайда, Аргентинадағы ішкі келіспеушіліктер мен арнайы бейбіт келісімге қол қою Ривадавияның президенттік лауазымынан кетуіне әкеп соқты. Ол Бюэнос-Айрес тарапынан ешқандай саяси қолдау алмады. Альвьер отставкаға келіп, Бюэнос-Айреске оралды. Елордаға келген соң, ол жаңа үкімет өзін де, Ривадавианы да қаралайтын әрекеттер жасап, оларды лақтырып жібергенін түсінді.
To neutralize Alvear's political ambitions, newly elected President Bernardino Rivadavia appointed him his Minister of War and Navy in early 1826. In a short period of time, and with limited resources, Alvear was able to raise an army of 8.000 men to wage war against the Empire of Brazil. Conflicting claims over the Banda Oriental (which included current Uruguay) pushed both countries into conflict. Victory seemed unattainable to the Argentines. At the time, Brazil had a population of close to 5 million inhabitants (including 2 million slaves), a standing army of 120.000 men and a naval fleet of almost 80 vessels. In contrast, the fledgling Argentine Republic had only 700,000 inhabitants and faced the secession of almost half of its provinces. Fearing a Brazilian invasion of Argentine territory, in mid 1826, President Rivadavia appointed Alvear as commander in chief of the Argentine army, which was in mutiny. Alvear quickly restored discipline and put the troops in fighting condition. By the end of the year, after only three months on the job, he took the initiative and launched an invasion of the Brazilian province of Rio Grande do Sul. Among Alvear's objectives was to promote a slave rebellion which would force the Emperor to seek an armistice. During the first months of 1827 Cisplatine War, the Argentine Army entered Brazilian territory and defeated the Brazilians at Bagé, Ombú, Camacuá and the great Battle of Ituzaingó, probably the most important victory of his career. It was his brilliant and fearless conduct during this campaign, and the memorable victory which ended it, that made controversial Alvear a national hero among Argentine people ever since. However, internal dissensions in Argentina and the signing of what was perceived to be a humiliating peace treaty brought down Rivadavia's presidency. Without any political backing or support from Buenos Aires. Alvear tendered his resignation and returned to Buenos Aires. When he arrived in the capital, he realized he had been removed by the new government, which did everything possible to discredit him and Rivadavia.
Алвеар және Росас
1829 жылы Хуан Мануэль де Росас Аргентина саяси аренасына еніп, шамамен 23 жылға созылған даулы билік режимін бастады. Алвеар оппозицияның жетекшілерінің бірі болды және 1832 жылы Росас оның саяси құлшыныстарын бейтараптандыру мақсатымен оны АҚШ-қа елші етіп тағайындады. Келесі жылы үкіметтегі өзгеріс Альвеарға Буэнос-Айресте қалуға мүмкіндік берді. Бірақ Росас 1835 жылы қайтадан билікке келгенде, ол өзіне қарсы сөз байласып отыр деген күдікпен Альвеардан құтылуға тағы да тырысты.
In 1829 Juan Manuel de Rosas appeared in the Argentine political scene, inaugurating a controversial regime that on and off would last almost 23 years. Alvear was one of the leaders of the opposition and, in 1832, Rosas appointed him ambassador to the United States, as a way of neutralizing his political ambitions. A change in government the following year allowed Alvear to remain in Buenos Aires. However, when Rosas returned to power in 1835, he again tried to get rid of Alvear, who he suspected was conspiring against his government.
Аргентинаның АҚШ-тағы алғашқы елшісі
1837 жылдың басында Росас Альвеарды жаңа қастандыққа байланыстыратын дәлелдерді тапқаннан кейін, оны Аргентинаның АҚШ-қа өкілетті бірінші министрі етіп тағайындады. Бірақ ол келесі жылы ғана аттана алды. Альвеар өмірінің қалған бөлігін АҚШ-тағы елші ретінде өткізіп, 1852 жылдың қараша айында Нью-Йорктегі үйінде қайтыс болды. АҚШ-та тұрған кезінде Альвеар Джоэл Робертс Пуайнсетт, Дэниел Вебстер, Джон Калхун және Джеймс Бьюкенен сияқты маңызды саяси тұлғалармен кездесіп, байланыс орнатуға мүмкіндік алды. Альвеарға берілген нұсқаулар негізінен Фолкленд аралдарындағы американдық соғыс кемесінің әрекеттеріне қатысты АҚШ-тан кешірім сұрау және Аргентинаның осы аралдарға деген талаптарын қайта растауға бағытталған еді. АҚШ үкіметі Аргентинаның талаптарына бейжай қарады. Вашингтондан ештеңе күтуге болмайтынын түсінген Альвеар Еуропаға ауысуды сұрады, бірақ Росас бас тартты. Аргентина мен Франция, кейін Ұлыбритания арасындағы қақтығыс күшейгенде, Альвеар Монро доктринасына сәйкес келетінін айтып, АҚШ-тың қолдауын алуға тырысты. Алайда, сол кезде АҚШ-ты Техас және Орегон аймақтарындағы жағдай көбірек мазалады, сондықтан бұл қақтығыста бейтарап қалды. Альвеар Росастың саяси қарсыласы болғанымен, ол сыртқы араласуға қарсы әскери шаралар қолданудағы Росастың қатыгездігіне риза болды. Өмір бойы АҚШ-қа құрмет көрсеткенімен, Техасты (1845) аннексиялаудан және Мексикамен соғыстан (1846–1848) кейін Альвеар испандық Америкаға қатысты американдықтардың ниеттеріне күдікпен қарады. Оның американдық биографы Томас Дэвис айтқанынша, Альвеардың дипломатиялық хат алмасуы Аргентинаның АҚШ саясатына деген дәстүрлі сенімсіздігін қалыптастырды, Альвеардың пікірінше, ол Латын Америкасын жаулап алу немесе, кемінде, үстемдік ету ниетін қамтиды. Карлос Мария де Альвеар Буэнос-Айрестегі Ла-Реколета зиратына жерленді.
In early 1837, after discovering evidence that linked Alvear to a new conspiracy, Rosas appointed him Argentina's first minister plenipotentiary to the United States. However, he was only able to depart the following year. Alvear spent the rest of his life as ambassador in the U. S. and died in his house in New York in November 1852. During his residence in the United States, Alvear had the opportunity to meet and interact with important political figures such as Joel Roberts Poinsett, Daniel Webster, John Calhoun and James Buchanan, among others. Alvear's instructions were mostly concerned with obtaining an apology from the United States regarding the conduct of an American warship at the Falkland Islands, and to reassert Argentine claims to those islands. The U. S. government was indifferent to the Argentine claims. Seeing that nothing more could be expected from Washington, Alvear requested to be transferred to Europe, but Rosas refused. As the conflict between Argentina and France, and later Britain, intensified, Alvear tried to get the support of the United States arguing that it would be consistent with the Monroe Doctrine. At the time, however, the United States was more concerned about the situation in Texas and Oregon, so remained neutral in this conflict. Although a political enemy of Rosas, Alvear admired him for his firm advocacy for a military response to outside intervention. Although he had been a lifelong admirer of the United States, after the annexation of Texas (1845) and the subsequent war with Mexico (1846–1848), Alvear became wary of American intentions towards Spanish America. According to his American biographer Thomas Davis, his diplomatic correspondence shaped Argentina's traditional distrust to U. S. policies, which Alvear felt included the desire to conquer, or at least dominate, all of Latin America. Carlos María de Alvear was buried in La Recoleta Cemetery in Buenos Aires.
Мұра
Бартоломе Митре, Сан-Мартиннің өмірбаяны «Historia de San Martín y de la emancipación sudamericana» авторы, Альвеарды қатыгез сынға алды, оны жоғары мақтанды және тәлкектеп билеуге құмар деп сипаттады. Көптеген кейінгі тарихшылар да Альвеарды қабылдамайды, бірақ мұның себептері әртүрлі. Солшыл авторлар Монтеагудоны қолдайды, бірақ саяси байланыстарына қарамастан Альвеарды қабылдамайды. Антиимпериализмді жақтаған ревизионист авторлар Альвеарды Біріккен Провинцияларды британдық протекторатқа айналдыруға жасаған әрекеті үшін айыптайды және оны, дұшпандар болса да, Бернардино Ривадавия партиясымен байланыстырады.
Bartolomé Mitre, author of the biography of San Martín Historia de San Martín y de la emancipación sudamericana, was very critical of Alvear, describing him as an ambitious and dictatorial. Most later historians reject Alvear as well, albeit for different reasons. Leftist authors support Monteagudo but reject Alvear, despite their political relation. Revisionist authors, supporters of anti imperialism, condemn Alvear for the attempt to turn the United Provinces into a British protectorate and relate him with the party of Bernardino Rivadavia, despite them being enemies.