Роско Конклинг: Американ саяхатшысы және сенаторы

Роско Конклинг (1829-1888) – АҚШ саяхатшысы, сенатор, республикалық партияның белгілі өкілі. 14-ші түзетуге үлкен үлес қосты, Грантпен жақын байланыста болды.

31 мин оқу

100%

Дереккөз: Roscoe Conkling — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Роско Конклинг (30 қазан 1829 – 18 сәуір 1888) – американдық заңгер және республикалық саясаткер, АҚШ Өкілдер палатасы мен АҚШ Сенатында Нью-Йорк штатын өкілдік еткен. Ол бүгінде республикалық «Сталварттар» фракциясының жетекшісі және 1870-ші жылдардағы АҚШ Сенатының ықпалды тұлғасы ретінде танылады. Сенатор ретінде әлемдегі ең жұқ жүретін сауда портының бірі – Нью-Йорк кеденіндегі ықпалы оны өте қуатты етті. Оның президент Улисс С. Грантпен ынтымақтастығы және президенттер Резерфорд Б. Хейс пен Джеймс А. Гарфилдпен қақтығыстары 1870-ші және 1880-ші жылдардағы американдық саясаттың ерекшеліктері болды. Конклинг АҚШ Конституциясының маңызды 14-ші түзетуін жасауға Реконструкция жөніндегі бірлескен комитет мүшесі ретінде қатысты. Ол мемлекеттік қызмет реформасына қарсы шығып, оны «әлсіз қызмет реформасы» деп атады және сенаторлардың тағайындалған лауазымдарды бөлудегі құқықтарын қорғады, бұл тиімді және көбінесе сыбайлас жемқорлықпен байланысты практика еді. Гарфилдпен тағайындау мәселесіндегі келіспеушілік 1881 жылы Конклингтің отставкаға кетуіне әкелді. Ол Нью-Йорк саяси машинасының және өзінің беделінің қолдауын көрсету үшін қайта сайлануға түсті, бірақ Гарфилд қастандық құрбаны болған кезде өткен арнайы сайлауда жеңіліске ұшырады. Конклинг сайланған лауазымға қайта оралмаса да, қастандық бұрынғы Нью-Йорк коллекторы және Конклингтің одақтасы Честер А. Артурды президенттікке көтерді. Артур марқұм президент Гарфилдке деген адалдығын көрсету үшін мемлекеттік қызмет реформасын жүргізген кезде олардың қарым-қатынасы уақытша тоқтатылды. Конклинг саясатта белсенді болып, 1888 жылы қайтыс болғанға дейін Нью-Йоркте заңгерлік қызмет атқарды. Конклинг АҚШ Жоғарғы Сотының төрағасы лауазымына екі рет ұсынылғаннан бас тартты: алғаш 1873 жылы Бас судья лауазымына, содан кейін 1882 жылы сот судьясы лауазымына. 1882 жылы Конклинг Сенатпен бекітілді, бірақ қызметтен бас тартты, соңғы рет (қазіргі уақытқа дейін) осылай істеген адам ол болды. Конклинг шарап ішетін және темекіге қарсы болған, денсаулығын тұрақты жаттығулар мен бокс арқылы сақтап, өз заманы үшін ерекше саналды.

American politician (1829–1888)

Roscoe Conkling (October 30, 1829April 18, 1888) was an American lawyer and Republican politician who represented New York in the United States House of Representatives and the United States Senate. He is remembered today as the leader of the Republican Stalwart faction and a dominant figure in the United States Senate during the 1870s. As Senator, his control of patronage at the New York Customs House, one of the busiest commercial ports in the world, made him very powerful. His comity with President Ulysses S. Grant and conflict with Presidents Rutherford B. Hayes and James A. Garfield were defining features of American politics of the 1870s and 1880s. He also participated, as a member of the Joint Committee on Reconstruction, in the drafting of the landmark Fourteenth Amendment to the United States Constitution. Conkling publicly led opposition to civil service reform, which he deemed "snivel service reform," and defended the prerogatives of senators in doling out appointed posts, a lucrative and often corrupt practice. His conflict with President Garfield over appointments eventually led to Conkling's resignation in 1881. He ran for re election to his seat in an attempt to display his support from the New York political machine and his power, but lost the special election, during which Garfield was assassinated. Though Conkling never returned to elected office, the assassination elevated Chester A. Arthur, a former New York Collector and Conkling ally, to the presidency. Their relationship was destroyed when Arthur pursued civil service reform, out of his sense of duty to the late President Garfield. Conkling remained active in politics and practiced law in New York City until his death in 1888. Conkling turned down two presidential appointments to the United States Supreme Court: first to the position of Chief Justice in 1873 and then as an associate justice in 1882. In 1882, Conkling was confirmed by the Senate but declined to serve, the last person (as of ) to have done so. Conkling, who was temperate and detested tobacco, was known for his physical condition, maintained through regular exercise and boxing, an unusual devotion for his time.

Отбасы

Роско Конклинг 1829 жылдың 30 қазанында Нью-Йорк штатының Олбани қаласында АҚШ өкілі және федералды судья Альфред Конклинг пен оның әйелі Елиза Кокберннің отбасында дүниеге келді. Елиза Кокберн Англияның марқұм Лорд-бас судьясы сэр Александр Кокберннің туысы болған. Оның әкесінің ата-бабалары шамамен 1635 жылы Солтүстік Америкаға көшіп келіп, Массачусетс штатындағы Салем қаласына қоныстанды, кейін Нью-Йорк штатының Саффолк округіне көшіп барды. Росконың анасының әкесі Джеймс Кокберн Шотландияда туған, бірақ Багама аралдарына, содан кейін Мохок аңғарына көшіп, онда феодалдың қызы Маргарет Фрейге үйленген. Роско жеті баланың ең кішісі болды – төрт ұл мен үш қыз. Оның Фредерик және Аурелиан есімді екі ағасы болды. Роско есімді үшінші ұлы осы мақала жазылар кезде қайтыс болды. Екі Роско да британдық жазушы Уильям Росконың құрметіне аталған, оның кітаптарын Элиза Конклинг жүкті кезінде оқыған. Конклингтің анасының "зейінмен әңгімелеу және сөзді шебер қолдану" қабілеті болғандығы айтылады, және осы қабілеті ұлына мұра болып берген.

Балалық шақ

Уильям Х. Сьюардтың ұсынысымен Конклингтер отбасы 1839 жылы Эри каналы арқылы Нью-Йорк штатының Оберн қаласына көшіп келді. Жаңа үйінде Роско атпен жүруді ұнатып, оны өмір бойына хобби етіп алды. Ол академиялық оқуға аса ынта алмады, бірақ жақсы есте сақтайтын қабілеті болды. 1842 жылы Роско Нью-Йорк қаласындағы Маунт Вашингтон Колледжінің институтына қабылданды. Нью-Йоркте ол ағасы Фредерикпен бірге шешендік өнерді үйренді. Олар жиі бірге сөйлеу жаттығуларын жасады. Маунт Вашингтон институтында бір жыл оқығаннан кейін Роско Оберн академиясына түсіп, үш жыл бойы оқыды. Оқушы кезінде Росконың қауметті келбеті мен зеректігі көптің назарын өзіне тартты. Балалық шағындағы досы жас Роско туралы: «Ол денесінің ғана емес, ақылының да зор болды, және оқудағы жетістіктері де әлеуметтік өміріндегідей шеберлік пен үстемдікке жетті, оның достары оған лайықты құрмет көрсетті» деген еді. Конклинг саясатқа Обернде оқып жүрген кезінде қызығушылық танытты. Әкесі штаттың солтүстігіндегі виг партиясының белгілі мүшесі болғандықтан, Роско сол дәуірдің көрнекті тұлғаларымен, атап айтқанда президенттер Мартин Ван Бюрен мен Джон Куинси Адамс, губернатор Энос Труп, Жоғарғы сот судьясы Смит Томпсон, Джеймс Кент және Тёрлоу Уидпен танысты. Оберн қаласының тұрғыны Уильям Генри Сьюард Конклингтің әкесімен дос болып, жақын арада Конклингпен де жақын қарым-қатынас орнатты.

Заң және жергілікті саясат

1846 жылы он жеті жасар Конклинг Ютикаға көшіп келіп, штаттың екі жетекші заңгері – Джошуа А. Спенсер мен Фрэнсис Кернанның кеңсесінде заң оқыды. Ол өзін Ютика қоғамына енгізіп, түрлі мәселелер бойынша, әсіресе адам құқықтарын қолдау және құлдықты жою туралы көптеп сөйледі. Он сегіз жасында Орталық Нью-Йорктегі әртүрлі орындарда Ирландиядағы Ұлы ашаршылықтан зардап шеккендерге деген ықыласын білдірді. Ол құлдыққа терең наразылық танытты, оны "адамның адамға жасаған зұлпысы" деп сипаттап, өзін "Сьюард Уигі" деп атады және 1848 жылы Тейлор мен Филлморды қолдап округ бойынша үгіт жүргізді. Бірде ол Генри Клейдің сөзін жадынан соншалықты дәл жазып алған екен, Клейдің өзі оның сапасына ризашылық білдірген. Ол Киелі кітаптан, Шекспирден және Томас Бэбингтон Маколей, Эдмунд Бёрк және Чарльз Джеймс Фокс сияқты британдық вигтерден үзінділер оқып, сөйлеу өнерін жетілдірді. 1849 жылы Конклинг саяси науқанға алғаш рет қатысып, Нью-Йорк штатының Ассамблеясы округінің вигтік кандидаттарды ұсыну конвенциясына, содан кейін Джошуа Спенсерді Нью-Йорк апелляциялық сотына қолдау көрсетіп, штаттық сотты ұсыну конвенциясына делегат болып сайланды. Конклинг 1850 жылы адвокаттық құқық алды. Дер кезінде губернатор Хамильтон Фиш оны Онейда округінің уақытша округтік прокуроры етіп тағайындады. Ол әлі жиырма бір жаста болса да, аға кеңесшінің көмегінсіз істерді жүргізуге кірісті. Сол күзде қайта сайлауға түсті, бірақ вигтік билеттің қалған бөлігімен бірге жеңіліске ұшырады. Қарсылықтың басты себебі Конклингтің жасы болды. 1852 жылы Конклинг Ютиканың бұрынғы мэрі Томас Р. Уокермен заң серіктестігін құрды, бұл серіктестік 1855 жылға дейін жалғасты. Ол Сильвестр Хэдкоктың жалған айыптарынан қорғағаннан кейін Орталық Нью-Йоркте танымал болды. Джошуа Спенсер прокурор болғанмен, Конклинг Хэдкоктың сауатсыздығын дәлелдеп, оны ақтауға қол жеткізді. 1854 жылы ол жас әйелді "адамгершіліксіздікке" айыптаған дін қызметкеріне қарсы қорлау ісінде жеңіске жетті. 1855 жылы ол бұрынғы сыныптасы Монтгомери Труппен серіктестік құрды, бұл серіктестік 1862 жылға дейін жалғасты. Ол аймақтағы ең көп жалақы алатын адвокаттардың біріне айналды, әр сот ісі үшін көбінесе 100 доллардан астам төлейтін. 1853 жылға дейін Конклинг ортодоксалды виг болып қалды. 1852 жылы ол генерал Винфилд Скоттты қолдап Нью-Йорк штаты бойынша үгіт жүргізіп, Франклин Пирсті Англияның мақта фабрикаларын дамыту үшін құлдық пен еркін сауданы қолдайтын британдық құрал деп айыптады. 1853 жылы Конклинг Нью-Йорк штатының бас прокурорына басты кандидат болды, бірақ үшінші раундта Огден Хоффманға вигтік номинацияны жоғалтты. Виг партиясы тез ыдыраған кезде Конклинг Республикалық партияның құрылуына белсенді қатысып, өзін "алғашқы республикашыл" деп санады. 1856 жылы ол Джон С. Фремонт пен Уильям Л. Дейтонды қолдап Онейда және Геркимер округтерінде сөйледі.

In 1846, seventeen year old Conkling moved to Utica to study law in the offices of Joshua A. Spencer and Francis Kernan, two of the leading lawyers in the state. He integrated himself into Utica society and spoke publicly on a variety of issues, especially in support of human rights and the abolition of slavery. At eighteen, he spoke at various venues in Central New York in sympathy for the sufferers of the Great Famine in Ireland. He displayed deep abhorrence for slavery, which he described as "man's inhumanity to man," and referred to himself as a "Seward Whig," stumping the county for Taylor and Fillmore in 1848. On one occasion, he is said to have transcribed a Henry Clay speech from memory with such accuracy that Clay himself remarked on its quality. He also practiced his oratory by reciting passages from the Bible, Shakespeare, and British Whigs including Thomas Babington Macaulay, Edmund Burke, and Charles James Fox. In 1849, Conkling gained his first exposure to political campaigning when he was elected as a delegate to his New York State Assembly district's Whig nominating convention, then to the state judicial nominating convention as a supporter Joshua Spencer for the New York Court of Appeals. Conkling was admitted to the bar in 1850. Almost immediately, Governor Hamilton Fish appointed him as interim District Attorney of Oneida County. He was still only twenty one, and set about prosecuting cases without the aid of more senior co counsel. He was nominated for re election that fall but was defeated along with the rest of the Whig ticket. Opposition mainly centered on Conkling's youth. In 1852, Conkling opened a legal partnership with former Mayor of Utica Thomas R. Walker; the partnership continued until 1855. He became famous throughout central New York after his defense of Sylvester Hadcock for forgery; Joshua Spencer was the prosecutor, but Conkling won acquittal by proving Hadcock's illiteracy. In 1854, he won a case for slander against a priest who had accused a young woman of "want of chastity." In 1855, he partnered with his former classmate Montgomery Throop; their partnership continued until 1862. He became one of the highest paid attorneys in the region, often charging over $100 per trial. Through 1853, Conkling remained an orthodox Whig. In 1852, he stumped New York state for General Winfield Scott, denouncing Franklin Pierce as a British tool committed to upholding slavery and free trade to fuel the cotton mills of England. In 1853, Conkling was a leading candidate for Attorney General of New York; he lost the Whig nomination to Ogden Hoffman on the third ballot. As the Whig Party rapidly disintegrated, Conkling took an active part in the formation of the Republican Party and came to consider himself an "original Republican." In 1856, he spoke throughout Oneida and Herkimer counties for John C. Frémont and William L. Dayton.

Утика қаласының әкімі (185859)

1858 жылы республикашылар демократиялық саналатын Утика қаласының мэрі лауазымына үміткер іздеді. Партиялық съезд бірінші бюллетеньде Конклингті кандидат ретінде ұсынды. Бес күндік сайлау кампаниясынан кейін Конклинг 1858 жылғы 2 наурызда демократ Чарльз С. Уилсонды жеңіп, 9 наурызда қызметке кірді. Ол қайта сайлануға түспегенімен, 1859 жылғы 18 қарашада отставкаға шыққанға дейін мэр болып қалды, себебі 1859 жылғы наурызда өткен сайлауда оның орнын басатын кандидаттар тең нәтиже көрсетті.

Бірінші кезең

Қала әкімі лауазымына тағайындалғаннан кейін бірден Конклинг Конгресске үміткер болуға дайындалды; қазіргі өкіл Орсамус Б. Маттесон сыбайлас жемқорлыққа байланысты айыпталып, зейнетке шығуды шешкен болатын. Конклингтің басты қарсыласы – тағы бір Ютика адвокаты Чарльз Х. Дулиттл. Конклинг «кейбір адамдар менің кандидатурамды қабылдамайды, сондықтан сайлануға ниеттенемін. Қалада бір адам қарсылық білдіргенше, Республикалық партиядан үміткер болып қаламын» деді. Конклинг сенатор Сьюардтың жақын одақтасы ретінде үгіт жүргізді, ал Сьюард Конклингтің пайдасына сөз сөйледі. Конклинг аудандық конвенциядағы бірінші дауыс беруде оңай жеңіске жетті; Дулиттлді Конклингтің болашақ одақтасы Уорд Хант ұсынды. Конклингтің сайлаудағы қарсыласы, судья П. Шелдон Рут, оның бұрынғы заңгер әріптесі, Мэттесонның қолдауын алды. Рут Конклингпен пікірсайысқа түсуден бас тартты; Конклинг округ бойынша өзінің үгітін жүргізді. Конклинг сайлауда 20 мыңнан аспайтын дауыспен 2793 дауысқа ие болып жеңіске жетті. Ол губернатор Эдвин Д. Морганнан 200 дауысқа көбірек жинады. Конклингтің өкілдік мерзімінің бірінші кезеңі ерекше оқиғаларсыз өтті. Ол құлдыққа қарсы болды және оның сөздері көбінесе заңдық түсіндірулерден тұрды. Спикерлік лауазымы үшін ұзаққа созылған күрес басым болған бірінші сессияда Конклинг Огайо штатының Джон Шерманды қолдады. Сессияның екінші күні, 6 желтоқсанда Конклинг, Оңтүстік өкілдері Таддеус Стивенске шабуыл жасауы мүмкін деген қорқынышпен, оңтүстік өкілдерін сынап жатқан Стивенсті қорғау үшін тұрды. (Престон Брукс үш жыл бұрын Чарльз Самнерді есінен айырған еді.) 1860 жылдың 17 сәуірінде Конклинг Дред Скотт және Эблман Бут ісі бойынша Тейни сотына қарсы ұзын сөз сөйледі. Конклинг сот шешімдерін соңғы деп санаудан бас тартып, «Жоғарғы соттың шешімдері тек төменгі соттар мен даулы тараптарға ғана міндетті» деп мәлімдеді. 36-шы Конгрестің екінші сессиясында Конклинг өсіп келе жатқан сепаратистік дағдарысты шешу үшін комитет құруға дауыс берді және сепаратизм мен құлдықты айыптады. Ол Моррилл тарифін қолдады және келісімге қадам ретінде құлдықты федералдық араласудан қорғайтын Корвин түзетуіне қарсы дауыс берді.

Almost immediately after his nomination for mayor, Conkling prepared to mount a run for Congress; incumbent Representative Orsamus B. Matteson had chosen to retire after his censure for corruption. Conkling's chief opponent was another Utica attorney, Charles H. Doolittle. Conkling said he hoped to be elected "because some men object to my nomination. So long as one man in the city opposes, I shall run on the Republican ticket." Conkling campaigned as a personal ally of Senator Seward, and Seward delivered a speech on Conkling's behalf. Conkling won easily on the first ballot of the district convention; Doolittle was nominated by future Conkling ally Ward Hunt. Conkling's opponent in the general election, Judge P. Sheldon Root, had the endorsement of the incumbent Matteson, his former law partner. Root refused to debate Conkling; Conkling stumped the county on his own behalf. Conkling won the election by 2,793 votes out of slightly under 20,000 cast. He ran 200 votes ahead of Governor Edwin D. Morgan. Conkling's first term as Representative was uneventful. He quietly opposed slavery and his speeches largely consisted of legal expositions. Throughout the protracted battle for Speaker that dominated the first session, Conkling supported John Sherman of Ohio. On the second day of the session, December 6, Conkling allegedly rose and stood to guard Thaddeus Stevens as he castigated Southern Representatives, amid fears that they would assault Stevens. (Representative Preston Brooks had beaten Charles Sumner unconscious only three years prior.) On April 17, 1860, Conkling delivered a long address attacking the Taney Court for its decisions in the Dred Scott case and Ableman v. Booth. Conkling went so far as to reject judicial review as final, arguing "the judgments of the Supreme Court are binding only upon inferior courts and parties litigant." In the second session of the 36th Congress, Conkling voted in favor of a committee to address the growing secession crisis and gave a speech denouncing secession and slavery. He voted in favor of the Morrill Tariff and against the proposed Corwin Amendment, which would have shielded slavery from federal interference as a step toward reconciliation.

Екінші мерзім және Азамат соғысы

1860 жылдың жазында Конклинг Нью-Йоркте Абрахам Линкольн мен Ганнибал Хамлиннің үгіттеушісі болды. Конклинг Севардты кандидат етпегеніне көңіл көншілік танытса да, 4 маусымдағы біріктіру митингінде Линкольнге қолдау көрсетті. Конклингтің өзі 4 қыркүйекте бірауыздан қайта тағайындалып, Утика қаласының мэрі ДеУит Клинтон Гроувтан көп дауыспен қайта сайланды. Палатаға жаңадан сайланған, беделді мүше ретінде ол 1860 жылғы үгіт науқанының көп бөлігін өз округінен тыс өткізді. Президент сайланған Линкольнге Онайдадағы федералдық тағайындаулар бойынша кеңес беруге мүмкіндік алған Конклинг округтік республикашылдар ұсынған тізімді қабылдамай: "Мырзалар, округіміздегі тағайындаулар жасау үшін сіздердің көмегіңізге мұқтаж болсам, сіздерге хабар беремін" деді. 1861 жылы Конклинг Честер А. Артур және Джордж В. Чадвикпен бірлесіп, соғыс кезеңінде мақта сатудан пайда табуға тырысты. Бұл бизнес табысты болды және бұл ақпарат жарияланбады. Кейін Конклинг Артурдың салық комиссары болып тағайындалуын қамтамасыз етті, ал 1871 жылы Нью-Йорк портының басшысы болып тағайындалды. 37-ші Конгресс 1861 жылдың сәуір айында басталған Азамат соғысы кезінде өтті. Президент Линкольн Конгрессті Тәуелсіздік күніне арнап, арнайы сессияға шақырып, әскерді қаруландыруды тапсырды. Конклинг осы сессияда жетекші рөл атқарды, ал оның үлкен ағасы Фредерик Манхэттеннен сайланып, Палатаға қосылды. Конклинг Колумбия округі комитетінің төрағасы болып тағайындалды. Ол "Вашингтон қаласында мемлекеттік және жеке мүлікті қорғау үшін қосымша күзет құру" және жалпы банкроттық заң мәселесі бойынша есеп беру үшін комитет құру туралы заң жобасын ұсынды. 1861 жылдың 3 желтоқсанында Конгресс қайта жиналғанда Конклинг Балл-Блаф шайқасындағы Одақтың жеңілісін тергеуді талап ететін резолюция енгізді. Джордж Макклеллан тергеудің мемлекеттік қызметке қайшы келетінін мәлімдеген кезде Конклинг бұл шайқасты "біздің халық тарихындағы ең қатыгез әскери қылмыс" деп атап, жалпы назар аударды. Оның үздіксіз сын-ескертпелері соғыс жүргізуді азаматтық бақылауға алу үшін Соғыс жүргізу жөніндегі бірлескен комитеттің құрылуына әкелді. Конклинг соғыс шығындарын қаржыландыру үшін қағаз ақша шығаруға қарсы тұрақты түрде болды, 1862 жылғы Заңды төлем туралы заңға қарсы дауыс берді және оның орнына алтынмен өтелетін облигациялар шығаруды ұсынды. Ол өмірі бойы ақша айналымын кеңейтуге қарсы болды.

In the summer of 1860, Conkling campaigned on behalf of Abraham Lincoln and Hannibal Hamlin in New York. Though Conkling was disappointed that Seward had not been nominated, he spoke in favor of Lincoln at a June 4 unity rally. Conkling himself was unanimously re nominated on September 4 and was re elected by an increased majority over Utica mayor DeWitt Clinton Grove. As a high profile House freshman, he spent much more of the 1860 campaign outside his district. Given his first opportunity to advise President elect Lincoln on federal appointments in Oneida, Conkling rejected a list provided by district Republicans, replying, "Gentlemen, when I need your assistance in making the appointments in our district, I shall let you know." In 1861, Conkling teamed up with Chester A. Arthur and another man, George W. Chadwick, to make a profit on wartime cotton. The business worked well and was expunged from public record. Conkling later secured Arthur's appointment as a tax commissioner and was later appointed Collector of the Port of New York in 1871. The 37th Congress met amidst the American Civil War, which began in April 1861. President Lincoln called Congress into a special session on Independence Day in order to equip an army. Conkling took a leading role in the session and was joined in the House by his elder brother Frederick, who had been elected from Manhattan. Conkling was promoted to Chairman of the Committee on the District of Columbia. He introduced a bill to "establish an auxiliary watch for the protection of public and private property in the city of Washington" and another instituting a committee to report on the subject of a general bankruptcy law. When Congress reconvened on December 3, 1861, Conkling introduced a resolution calling for the War Department to investigate the humiliating Union defeat at the Battle of Ball's Bluff. When George McClellan responded that an investigation would be incompatible with the public service, Conkling delivered a speech calling the battle "the most atrocious military murder ever committed in our history as a people," gaining national attention. His persistent criticism led to the creation of the Joint Committee on the Conduct of the War to provide civilian oversight of the war effort. Conkling was a consistent opponent of issuing paper currency to pay for the war effort, unsuccessfully voting against the Legal Tender Act of 1862 and proposing bond issuances redeemable in gold as substitutes. He remained a consistent opponent of monetary expansion throughout his career.

Қызметтен босатылды

Конклинг 1862 жылғы 26 қыркүйекте Римдегі партияның адал жақтастары тарапынан қайта тағайындалды. Оған бұрынғы заң профессоры, демократ Фрэнсис Кернан қарсы шықты, ол губернаторлыққа Конклингтің жеңешесі Горацио Сеймур басқаратын тізім бойынша түсті. Жергілікті демократтар радикалдық өкіл Элиху Уошберннің Конклинг туралы айтқан сынағын келтірді және Фредерик Конклингтің Роскоу округына пайда әкелер Ери каналын кеңейтуге қарсы дауыс бергенін еске салды. Республикалық сайлаушылардың Ұлттық армияға пропорционалсыз түрде шақырылуы және жалпы соғысқа қарсы сезімнің күшеюі де оған зиян келтірген болуы мүмкін. Нәтижесінде Конклинг Кернаннан 98 дауыспен жеңіліп, Сеймур губернатор болып қайта сайланды. Конклинг Онейдада республикалық губернаторлық үміткер, радикал Джеймс С. Уодсворттан қалып қойды. Қызметтен кеткеннен кейін Конклинг Ютикаға оралып, жеке заңгерлік тәжірибесін жалғастырды. Ол губернатор Сеймурды сынап, кейде қоғамдық сөздер сөйлей берді. 1863 жылдан 1865 жылға дейін ол Нью-Йорк штатының батысындағы әскери комиссариаттағы алаяқтықтарды тергеп, Соғыс министрлігінің әскери адвокаты ретінде бейресми жұмыс істеді. 1863 жылдың жазында ол Кернанмен бірге армиядан дезертир болған жағдайда қарсы тараптан адвокат болды. 1864 жылы Конклинг президент Линкольннің белсенді қолдаушысы болып қала берді және оның қайта тағайындалуын және қайта сайлануын мақұлдады. Ол Линкольннің орнына радикалды кандидатты қоюға бағытталған Хорас Грилидің тікелей өтінішіне де мойын бұрмады. Конклинг 22 қыркүйекте кейбір қарсылықтарға қарамастан, Біріккен штаттардың тізімі бойынша қайта тағайындалды. Аудандық конвентте Уорд Хант Линкольннің Конклингтен басқа "маған көбірек ұнайтын кандидат жоқ" деген хатын ұсынды. Ол көп дауыспен ұсынылды, бірақ бас тартты. Екінші дауыс беру оның кандидатурасын аплодисменттермен бекітті, содан кейін ол қабылдады. Күзгі сайлауда соғысқа қатысудың жақсаруы және Линкольн әкімшілігі үшін саяси жағдайдың ыңғайлы болуына байланысты Конклинг Кернанды жеңіп, өзінің орнын қайтарып алды. Конклинг Палатаға оралғанға дейін Линкольн президенттікке кірісті, Азамат соғысы аяқталды және Линкольн 14 сәуірде қаза тапты. Конклинг Ричмонд түскеннен кейін алғашқылардың бірі болып келді, ол Чарльз Данамен бірге фактілерді анықтау миссиясында болды. Ол Сеймурмен бірге Линкольннің жаназалық процессиясын Албаниден Ютикаға дейін сүйемелдеді.

Conkling was renominated by party faithful at Rome on September 26, 1862. He was opposed by his former law teacher, Democrat Francis Kernan, running on a ticket led by Conkling's brother in law, Horatio Seymour, for Governor. Local Democrats quoted criticism of Conkling by radical Representative Elihu Washburne and cited Frederick Conkling's vote against an expansion of the Erie Canal which would have benefitted Roscoe's district. He may also have suffered from the disproportionate enlistment of Republican voters in the Union Army and a growing sentiment opposed to the war in general. Conkling was ultimately narrowly defeated by Kernan by 98 votes, and Seymour was once again elected Governor. Conkling ran behind the Republican gubernatorial candidate, radical James S. Wadsworth, in Oneida. After leaving office, Conkling returned to Utica and resumed a solo law practice. He continued to give public speeches on occasion, criticizing Governor Seymour. From 1863 to 1865, he acted informally as a judge advocate of the War Department, investigating alleged frauds in the recruiting service in western New York. In the summer of 1863, he and Kernan were opposing counsel in a case regarding an Army deserter. In 1864, Conkling remained an active supporter of President Lincoln and endorsed his re nomination and re election. He rebuffed efforts, including a direct appeal from Horace Greeley, to replace Lincoln on the ticket with a more radical candidate. Conkling was re nominated on the Union ticket, despite some opposition, on September 22. At the district convention, Ward Hunt produced a letter from Lincoln claiming no other candidate "could be more satisfactory to me" than Conkling. He was nominated by a large vote, but declined. A second vote was taken reaffirming his nomination by acclamation, whereupon he accepted. In the fall election, with a much improved war effort and political environment for the Lincoln administration, Conkling defeated Kernan to reclaim his seat. In the time before Conkling returned to the House, President Lincoln was inaugurated, the Civil War came to a close, and Lincoln was assassinated on April 14. Conkling was among the first Union men to arrive in Richmond after its fall, on a fact finding mission with Charles Dana. He and Seymour also accompanied Lincoln's funeral procession from Albany to Utica.

Үшінші мерзім

1865 жылы желтоқсанда Конгресске оралған Конклинг, болашақ президенттер Рутерфорд Б. Хейс және Джеймс А. Гарфилдпен бірге қызмет ететін, өте беделді Жолдар мен қаражат комитетіне тағайындалды. Ол сондай-ақ, АҚШ Конституциясына он төртінші түзетуді әзірлеген Қайта құру жөніндегі бірлескен комитетте жұмыс істеді. Ол босатылған құлдарға сайлау құқығы беруді белсенді түрде қолдаған комитет мүшелерінің бірі болды.

Қайта құру және он төртінші түзету

Қайта құру жөніндегі бірлескен комитетте Конклинг республикалық көпшіліктің салыстырмалы түрде консервативті мүшесі болды, төраға Уильям Питт Фессенденмен бірге болды және радикалдар Джордж С. Бутвелл мен Джейкоб Говардтан өзгеше көзқарас білдірді. Ол радикал Таддеус Стивенс немесе Чарльз Самнердің сецессияға қатысты конституциялық теориясын қабылдамады, олар сецессияның (немесе Оңтүстік штаттарының таратылуының) орын алғанын, Конгреске олардың аумағын басқаруға толық құқық бергенін айтты, сондай-ақ президент Эндрю Джонсонның сецессия мүмкін емес және Оңтүстік штаттары Одақта қалды деген пікірін де қолдамады. Оның орнына Конклинг Сэмюэл Шеллабаргер мен Бас судья Салмон П. Чейстің алға тартқан теориясын қолдады, ол сецессияның мүмкін емес және күшсіз екенін, бірақ штаттар кепілдік берілген республикалық үкімет нысанынан бас тартып, Конгреске дұрыс үкіметті қайта орнату үшін қадамдарды белгілеуге құқық бергенін мәлімдеді. Осы қадамдарды белгілеу үшін бірлескен комитет 14-ші түзету бойынша жұмыс бастады. Конклинг түзетутің, әсіресе 2-бабындағы өкілдік туралы ережені әзірлеуге белсенді қатысты. Оның жобасы өкілдікті бөлу мақсатында саяси немесе азаматтық құқықтары мен мүмкіндіктерінен айырылған нәсіл немесе түсі бойынша барлық адамдарды алып тастады, осылайша оларды құқықтарын жоққа шығарған юрисдикцияны жазалады. Конклинг сондай-ақ 2-бапта "азаматтар" деген сөзді "адамдар" деген сөзбен ауыстыруға жауапты болды.

Блейн-Фрай ісі

Конклинг пен Джеймс Г. Блейн арасындағы ұзақ антагонизм оның өкілдіктегі соңғы мерзімінде бастау алды. 1865 жылғы сәуірде Конклинг Соғыс министрлігіндегі жұмысымен байланысты майор Джон А. Хэддоктың ісі бойынша арнайы прокурор ретінде тағайындалды. Хэддок Батыс Нью-Йорктегі әскерге шақыруды жүзеге асыруға жауапты болды және оның сыбайлас жемқорлыққа қатысы бар деп айыпталды. Конклинг оның кінәлі екенін дәлелдеп берді, бірақ Хэддоктың жоғары офицері, генерал Джеймс Барнет Фрайға наразылық білдірді, себебі Конклинг Хэддок кеңсесіндегі жемқорлықтың түпкі себебі осы генерал екеніне сенді. 39-шы Конгресс ашылғанда Конклинг Фрайдың генерал-провост маршалы лауазымын жою мүмкіндігін зерттеу туралы резолюция ұсынды, ол қабылданды. 1866 жылғы сәуірде армияны қайта ұйымдастыру туралы заң жобасы енгізілді, ол генерал-провост маршалы лауазымын тұрақты етуді көздеді. 24 сәуірде Конклинг бұл тармаққа қарсы шығып, оның «қажетсіз лауазымды лайықсыз мемлекеттік қызметкер үшін құратындығын» айтты. Ол сондай-ақ бұл лауазымның «бейбіт уақытта еркін үкіметке орын жоқ, соғыстың жеккөруші құралы ретінде елге ауыр салмақ түсіретінін» мәлімдеді. Блейн, ол кезде Конклингпен бірнеше мәселе бойынша келіспегендіктен, Фрайді қорғап, жауап берді, бірақ олар бір-бірін таныс емес еді. Келесі пікірталас барысында Блейн де, Конклинг те бір-біріне жеке шабуылдар жасады, содан кейін Конклинг мәселені «мұнда емес, басқа жерде» шешуді ұсынды. Апта бойы дау бірнеше рет қайталанды, 30 сәуірге дейін Блейн генерал Фраймен бірге жазған хатын оқыды, онда Конклингтің мәлімдемелеріне қарсылық білдіріліп, Конклингтің Соғыс министрлігіндегі жұмысына байланысты пара алу туралы нақты айыптаулар қойылды. Конклингтің жауабынан кейін пікірталас Блейннің жиі цитаталанатын сөйлеуімен аяқталды, онда ол Конклингтің «мақтаншаң үстемдігін, оның сөздік шеберлігін, оның салтанатты, жоғары, күшті, түрік тауығының мақтанышпен қадам басуын» қынжырды. Бұл сөздерге Конклингтің Блейннен кешірім сұрау талабы және Блейннің одан бас тартуы ілесуі керек еді. Фрайдың айыптаулары тергеліп, тергеу комиссиясы олардың «ақиқатқа негізделмегенін» және Конклингтің мінез-құлқының «күнделікті патриоттық және құнды» екенін бір ауыздан қабылдады. Дегенмен Конклинг Блейнді ешқашан кешірген жоқ. Олардың жеке антагонизмі келесі екі онжылдық бойы республикалық президенттік саясатқа бағыт берді және мүмкін Блейннің 1884 жылғы президенттік сайлаудағы жеңілісіне себеп болды, себебі Конклинг, әлі де Нью-Йорк штатындағы ықпалды тұлға, Блейнге көмектесуден бас тартқаннан басқа, оның жеңілісі үшін де жұмыс істеді.

Conkling's long rivalry with James G. Blaine had its roots in his final term as Representative. In April 1865, in connection with his work for the War Department, Conkling had been selected as a special prosecutor in the case of Major John A. Haddock, who as provost marshal was responsible for administering the draft in western New York and accused of flagrant corruption. Conkling zealously secured a conviction but retained a grudge against Haddock's commanding officer, General James Barnet Fry, whom Conkling believed was truly responsible for the corrupt conduct of Haddock's office. At the opening of the 39th Congress, Conkling introduced a resolution, which passed, to study the potential of eliminating Fry's position of Provost Marshal General. In April 1866, a bill to reorganize the army was introduced which would have made Provost Marshal General a permanent office. On April 24, Conkling rose to strike this section, on the grounds that it "create[d] an unnecessary office for an undeserving public servant. It fastens, as an incubus upon the country, a hateful instrument of war, which deserves no place in a free government in a time of peace." Blaine, who had by then already clashed with Conkling on a number of matters in the House, replied in vehement defense of Fry, though they were not acquainted. In the ensuing debate, both Blaine and Conkling exchanged sharp personal attacks, before Conkling offered to settle the matter "not here but elsewhere." The argument was renewed several times during the week, until April 30, when Blaine read a letter into the record which he had written with General Fry, taking issue with Conkling's statement and making specific charges of graft in connection with Conkling's work for the War Department. After Conkling's rebuttal, the debate culminated in an oft quoted speech in which Blaine derided Conkling's "haughty disdain, his grandiloquent swell, his majestic, supereminent, overpowering, turkey gobbler strut," prompting Conkling later to demand an apology that Blaine refused to give. Though the charges by Fry were investigated and unanimously dismissed by an investigatory committee as having "no foundation in truth" and Conkling's conduct as "above reproach eminently patriotic and valuable," Conkling never forgave Blaine. Their personal animosities shaped Republican presidential politics for the next two decades and possibly cost Blaine the presidency in 1884 when Conkling, still a power in the closely fought state of New York, not only refused to help Blaine, but worked for his defeat.

1867 жылғы сайлау

1866 жылы қарашада Конклинг Пальмер Келлоггтан басымдықпен палатаға қайта сайланды. Жеңіске көзі жеткен Конклинг күзгі науқанды басқа республикашылдарға көмектесуге жұмсады, сонымен қатар Ира Харристің АҚШ Сенатындағы орынды жеке түрде, белсенді іздеді, оның мерзімі наурыз айында аяқталады. Штат бойынша науқан жүргізе отырып, ол әр округтің саяси ахуалын зерттеді және жергілікті партия жетекшілерінің қолдауын алды. Сенатқа сайлау үшін құрған саяси ұйымы кейіннен Республикалық партияның «Сталварт» фракциясының негізін қалады. Республикашылдар штат заң шығарушы органында бекем билікте болғандықтан, сайлау республикалық партиясының құрылтайында шешілді, онда кандидаттар тізімі бірте-бірте Харрис, Конклинг және губернатор Рубен Фентон мен Нью-Йорк штатының батыс бөлігінің көпшілігі қолдаған судья Ноа Дэвисқа дейін қысқарды. Конклингті құрылтайда Эндрю Диксон Уайт қолдады, бұл оның кандидатурасын Джордж Уильям Кертис қолдағанын көрсетеді, және Харристің жақтастары Дэвиске қарағанда оны қолдағаннан кейін бесінші дауыс бойынша тағайындалды. Конклинг Сенатқа Қаржы, Әділет және Тау-кен істері комитеттерінің мүшесі ретінде қосылды. Ол баспасөз назарында жиі болды және тіпті 1868 жылы президенттікке үміткер ретінде талқыланды.

Эндрю Джонсонның импичмент

Конклинг президент Эндрю Джонсонды жиі сынға алып, қатаң қайта құру саясатын қолдады. Джонсонның соғыс министрі Эдвин Стэнтонды қызметтен босату ісі бойынша импичмент процесінде Конклинг жақтаушы ретінде қатыспады және қоғамдық сөз сөйлемеді, бірақ істің қозғалуына белсенді түрде көмектесті. Сенат отырысы аяқталғанға дейін ол бірнеше айыптама бойынша кінәлі деп дауыс берді. Сенат үзілісте болған кезде Конклинг ауырып қалды, бірақ егер оның жүруі немесе сөйлеуі мүмкін болмаса, "Кінәлі" деген жазуы бар киімге ілініп, палатаға әкелінетінін мәлімдеді. Сенаттың дауысы Джонсонды кінәлі деп тауып, оны қызметтен алу үшін жетіспеді. Конклинг Джонсонның қызмет мерзімінің соңына дейін оның қарсыласы болып қала берді.

Грантты басқару

Конклинг Улисс С. Грант әкімшілігін және оның Санто-Домингодағы саясатын, соның ішінде Санто-Домингоны аннексиялауды белсенді қолдады. Ол «Грант әкімшілігінің Уорвигі» деп танылды. Франко-прусс соғысы кезінде Конклинг Наполеон III-нің Азамат соғысында Конфедерация тарапынан қолдау көрсеткені АҚШ-тың жауы еткеніне байланысты, неміс жағына деген симпатиясын білдірді. Дегенмен, Конклинг әкімшілікті Шарль Самнердің Францияға қару сату арқылы бейтараптықты бұзғаны туралы айыптауларынан қорғады. 1870 жылы Нью-Йорк соғыстан бері алғашқы демократиялық заң шығарушы жиналысын сайлады. Жаңа заң шығарушы жиналыс АҚШ Конституциясының Он бесінші түзетуін ратификациялаған бұрынғы қаулысын жойғанда, Конклинг оған қарсы сөйледі. Ол 1875 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның қабылдануы үшін белсенді жұмыс істеді, сенатор Аллен Турманның оның қағидаларын әлсірету әрекеттеріне қарсы шықты. 43-ші АҚШ Конгресінде Конклинг 1872 жылғы Бостон өртіне федералдық көмек көрсетуге, бірыңғай ұлттық банкроттық жүйесін құруға және конгресс мүшелерінің жалақысын арттыруға қарсы болды. Ол парақорлыққа айыпталып, нәтижесінде отставкаға кеткен Канзас штатының сенаторы Александр Колдуэллдің сенатқа отыруына қарсылық көрсетті. Ол Сыртқы қатынастар, Сауда және Әділет комитеттерінде қызмет етті және Заңдарды қайта қарау комитетінің төрағасы болды. 1873 жылы Бас судья Салмон П. Чейстің қайтысынан кейін Президент Грант оны осы лауазымға тағайындауға шақырды, бірақ Конклинг бас тартты. Ол: «Мен бұл лауазымды қабылдай алмаймын, себебі мен өмірім бойы тізгінге байланған болар едім», - деді. Оның орнына Грант Джордж Генри Уильямсты ұсынды, бірақ Сенат оны мақұлдамады. Конклинг тағы да бас тартты, ал Грант Моррисон Уэйтті тағайындады, ол мақұлданып бекітілді.

Кредит Мобильер скандалы

1872 жылдың қыркүйегінде Нью-Йорктегі "The Sun" газеті Юнион Пасифик темір жолы мен "Credit Mobilier" компаниясының көптеген республикалық саясаткерлерге пара бергені туралы хабарлады. Кейін Палата осы айыптауларды тергеу үшін Польша комитетін құрды. 1872 жылдың желтоқсанында комитет Конклингті қоса, көптеген жоғары лауазымды республикалық шенеуніктерге қатысты айыптаулар алды. 1873 жылдың ақпан айына қарай комитет осы ақпаратты Сенатқа беру керектігіне көз жеткізді. Сенат тергеуге көмектесу үшін Лот М. Моррилл атымен аталған Моррилл комитетін құрды. Конклингтің куәлігі Моррилл комитетін оның есімін айыптаулардан тазалауға көндірді.

1873 жылғы сайлау

1870 жылғы штаттық сайлауда демократтардың жеңісінен кейін Конклингтің саяси болашағы күмәнді болды. Конклинг жеке түрде достарына қайта сайлануға үміттенбейтінін айтты. Оған Нью-Йорк қаласында заңгерлік серіктестікте жылына 50 000 долларлық жалақы ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты. Дегенмен, 1871 және 1872 жылдары жеңіске жеткеннен кейін Конклинг көп бәсекелестіксіз қайта сайланды.

Рубен Фентонмен билік күрес

1869 жылы Уильям Х. Сьюардтың Мемлекеттік хатшы лауазымынан зейнеткерлікке шығуымен және аға сенатор Эдвин Д. Морганның жеңілісінен кейін сенатор Конклинг Нью-Йорк Республика партиясының ең беделді тұлғасына айналды. Оның жаңа кіші әріптесі, бұрынғы губернатор Рубен Фентон, президент Гранттың құлағына тез жетіп, Нью-Йорктегі президенттік тағайындауларды бақылайтынын мәлімдеді. Конклинг пен Фентон 1867 жылғы Қызметтен босату туралы заңға енгізілген түзетулер мәселесінде келіспеді, осы заңның бұзылуына байланысты Джонсонның хатшы Стентонды қызметтен босатуына қатысты дау туды. Фентон Нью-Йорк заң шығарушы органының ұстанымына сәйкес, заңды толығымен жоюды қолдады. 1870 жылы Грант Конклинг ұсынған Томас Мерфиді Нью-Йорк портының басқарушысы етіп тағайындағанда Фентонның Грантқа әсері аяқталды. Республикашылдардан тек Фентон, Чарльз Самнер және Джозеф С. Фаулер ғана тағайындауға қарсы дауыс берді. Осыдан кейін Конклинг Грант әкімшілігінде Оливер Мортоннан басқа ешбір сенаторға қарағанда ықпалдырақ болды. 1870 жылғы штаттық конвенцияда Конклинг және оның жақтастары Фентонды Нью-Йорк қалалық партия ұйымын бақылау үшін Таммани Холлдың Босы Твидпен жемқорлық келісім жасады деп айыптады; Фентонның көптеген қолдаушылары қалалық әкімшілікте пайдасыз лауазымдарда отырды. Республикашылар 1870 жылғы сайлауда үлкен айырмамен жеңіліске ұшырады; Конклинг жеңілісті Фентон фракциясының сатқындығына байланысты деп есептеді. 1871 жылы Конклинг Нью-Йорк қалалық ұйымын реформалау үшін Гранттың қолдауын алды. Штат төрағасы Алонзо Корнелл Фентонның қарсылығына қарамастан "Таммани республикашылдарын" қызметтен шеттетуге және Хорас Грили мен Джексон С. Шульц басқаратын жаңа ұйым құруға шешім берді; Грили бас тартты және Фентонның ұйымына қосылды, бұл қалалық партия ішінде билік үшін күреске әкелді. Күрес 1871 жылы Сиракузада өткен штаттық конвенцияда аяқталды. Гамильтон Уорд аға әрбір ұйымға Нью-Йорк округінің дауысының жартысын беруді ұсынды, бірақ Конклинг бұл ұсынысты қабылдамауға жеткізіп, импровизациялық сөз сөйледі: Батыс әлемінің ең үлкен қаласының тамағынан сайлау урнасының қарақшылары мен тонаушылары ұстап алды. "Таммани Холл" деп аталатын қарақшылар тобы өз ұйымында қазіргі заман тарихындағы ең қорқынышты көріністі көрсетуде, саяси партиялар тарихындағы ең жарқын ұйымды таратып, бұзды және көп жағдайда бақылады. Делегаттар Конклинг делегациясын бекітуге дауыс берді, ал партия платформасында президент Грантты қолдау және "Нью-Йорк қаласындағы алаяқтық пен жемқорлықтың таңғажайып ашылуына" айыптау кірді. Келесі он жыл бойы Конклинг Нью-Йорк Республика партиясының сөзсіз көшбасшысы болды. Фентон 1872 жылы партияны толығымен тастап, Грантқа қарсы Грилиді президенттікке ұсынған жаңа Либералды-республикалық партияны қолдады.

In 1869, upon the retirement of William H. Seward as Secretary of State and the defeat of senior Senator Edwin D. Morgan, Senator Conkling suddenly became the most senior figure in the New York Republican Party. His new junior colleague, former Governor Reuben Fenton, quickly gained President Grant's ear and claimed to have control over presidential appointments in New York. Conkling and Fenton also disagreed over proposed amendments to the Tenure of Office Act of 1867, which had given rise to the controversy over Johnson's removal of Secretary Stanton. Fenton supported repeal of the bill entirely, in line with the position of the New York Legislature. Fenton's influence with Grant evidently came to an end in 1870, when Grant appointed Conkling's choice for Collector of the Port of New York, Thomas Murphy. Only Fenton, Charles Sumner, and Joseph S. Fowler voted against the appointment as Republicans. After this, Conkling was more influential with the Grant administration than any Senator except Oliver Morton. At the 1870 state convention, Conkling and his allies accused Fenton of a corrupt bargain with Boss Tweed of Tammany Hall for control of the New York City party organization; many of Fenton's supporters held sinecures in city government. The Republicans lost the 1870 election by a wide margin; Conkling blamed the loss on betrayal by the Fenton faction. In 1871, Conkling gained Grant's support to reform the New York City organization. State chairman Alonzo Cornell removed the "Tammany Republicans" over Fenton's objection and founded a successor organization led by Horace Greeley and Jackson S. Schultz; Greeley declined and joined Fenton's organization instead, precipitating a struggle for power within the city party. The struggle was ended at the 1871 state convention in Syracuse. Hamilton Ward Sr. suggested that each organization be given half the vote of New York County, but Conkling successfully prevented this move, delivering an extemporaneous speech:

A horde of ballot box pirates and robbers have clutched by the throat the greatest city of the Western world. A horde of pirates, whose firm name is Tammany Hall is presenting in its own organization the most hideous spectacle in modern history, has disbanded, tampered with, and to a large part controlled that glorious organization which is the brightest in the annals of political parties

The delegates voted to seat the Conkling delegation, and the party platform included an endorsement of President Grant and condemnation of "astounding revelations of fraud and corruption in the city of New York." For the next decade, Conkling was the undisputed leader of the New York Republican Party. Fenton eventually left the party entirely in 1872, supporting the new Liberal Republican Party, which nominated Greeley for President in opposition to Grant.

Хейз әкімшілігі

Конклинг пен президент Рутерфорд Б. Хейздің арақатынасы қиынға соқты, себебі Хейз Конклингтің саяси машинасына қарсы болған Нью-Йорктік Уильям М. Эварцты Мемлекеттік хатшылыққа тағайындады. Конклингтің сыншысын жоғары лауазымға тағайындауымен қатар, бұл шешім Конклингтің одақтасы Томас С. Платтың аймақтық теңгерімділік сақтау негізінде Пошта министрі ретінде кабинетке кіруіне кедеріс келтірді; дәстүр бойынша, кабинет мүшелерінің бірі ғана бір штаттан болуы мүмкін еді. 1877 жылдың сәуір айында Қаржы министрі Джон Шерман Нью-Йорк кеденін тексеру үшін комиссия құрды. Тексеру барысында қызметте көптеген бұзушылықтар анықталды, бұл Нью-Йорктегі федералдық қызметкерлердің көбі – саяси жұмыскерлер екенін және олардың лауазымдары Нью-Йорк қаласының саясаткерлеріне адал қызмет ету арқылы сақталғанын көрсетті. Конклинг Еуропадан демалыстан оралғаннан кейін, 1877 жылғы Нью-Йорк штатының сайлау кампаниясына белсенді қатысты. Ол және Платт штаттық конвенцияда Хейз әкімшілігін ашық сынап, реформатор Джордж Уильям Кертистің қарсылығына қарамастан Грантты қолдайтын бірнеше қаулылар қабылдады. Конклинг Кертисті, Хейзді және реформаторларды айыптап, Грантты мақтап, ұзақ сөз сөйледі. Конклинг пен Хейз арасындағы қақтығыс 1877 жылдың желтоқсанында ширықты, Хейз Теодор Рузвельт аға мен Л. Брэдфорд Принсті Честер Артур мен Алонзо Корнеллдің орнына Порттың коллекторы және теңіз офицері етіп тағайындады. Бұл тағайындаулар Нью-Йорк портындағы жемқорлықты анықтаған тәуелсіз, Конклингке қарсы республикашылдар комиссиясының қорытындыларына негізделді. Ұсынылған кандидатуралар 25-32 дауыспен қабылданбады, 6 республикашыл қолдады, ал 2 демократ қарсы дауыс берді. Дауыс беруден кейін Конклинг пен Джорджия сенаторы Джон Браун Гордон арасындағы дау екеуаралық жекпе-жекеге ұласуға жақындады, бірақ олардың достары жағдайды реттеді. Дегенмен, Хейз 1878 жылдың 11 шілдесінде Артур мен Корнеллдің қызметін тоқтатты және Конгресс демалысында болған кезде Эдвин Аткинс Мерит пен Сайлас В. Бертті тағайындады. Екеуі де Конгресс ақпан айында қайта жиналғанда бекітілді.

Conkling and President Rutherford B. Hayes got off to a rocky start after Hayes named William M. Evarts, a New York opponent of Conkling's machine, as Secretary of State. In addition to elevating a Conkling critic, the appointment precluded Conkling's ally Thomas C. Platt from joining the cabinet as Postmaster General on grounds of regional diversity; traditionally, only one cabinet member could come from a state. In April 1877, Secretary of the Treasury John Sherman appointed a commission to investigate the New York Custom House. The investigation brought to light extensive irregularities in the service, showing that the federal office holders in New York were rather a large army of political workers and that their positions were secured by and dependent upon their faithful service on behalf of New York City politicians. After Conkling returned from a European vacation, he took an active part in the 1877 New York state campaign. He and Platt were openly critical of the Hayes administration at the state convention, passing a number of resolutions endorsing Grant over the objection of reformer George William Curtis. Conkling gave a lengthy speech denouncing Curtis, Hayes, and reformers and praising Grant. The Conkling Hayes conflict peaked in December 1877, when Hayes nominated Theodore Roosevelt Sr. and L. Bradford Prince to replace Chester Arthur and Alonzo Cornell as the Collector and Naval Officer, respectively, of the Port. The appointments were made on the basis of findings of corruption at the Port of New York by a commission of independent, anti Conkling Republicans. The nominations were rejected by a vote of 25 to 32, with six Republicans voting for and two Democrats voting against. After the vote, a disagreement between Conkling and Senator John Brown Gordon of Georgia nearly resulted in a duel between the two men, but their friends defrayed the situation. Nevertheless, Hayes suspended Arthur and Cornell's service on July 11, 1878, and appointed Edwin Atkins Merritt and Silas W. Burt during the congressional recess. Both were confirmed when Congress reconvened in February.

1879 жылғы сайлау

1879 жылдың қаңтар айында Конклинг аплодисменттермен қайта ұсынылып, үшінші мерзімге жеңіл сайланды.

Гарфилдтің әкімшілігі және орнынан түсуі

1880 жылғы сайлауда Джеймс Гарфилд жеңіске жеткеннен кейін көп ұзамай Конклинг болашағы туралы достарымен кеңесті. Ол Гарфилдпен келіспеушіліктеріне байланысты отставкаға кетуге ниеттенгенімен, олар оны қызметте қалуға көндірді. Гарфилд одан "келесі әкімшілікке қатысты бірнеше мәселе бойынша кеңес сұрады, әсіресе Нью-Йорк мүдделеріне қатысты" және Конклингті Огайо штатының Ментор қаласына шақырды. Олардың жеке әңгімелері, куәгерлерсіз, екеуінің де қайтысынан кейін ұзақ уақыт бойы дау-дамайдың нысаны болды. Гарфилд кабинет құрды, оған Джеймс Блейн Мемлекеттік хатшы, ал Конклингтің Нью-Йорк жауы Томас Лемуэль Джеймс – Пошта министрі болды. Ол Конклинг ұсынған кандидат Леви П. Мортонды Қаржы министрі қызметіне тағайындаудан бас тартты. Гарфилд Конклингті одан әрі ашуландырды, өйткені ол Эдвин Аткинс Мериттті Нью-Йорк портының коллекторы лауазымынан өкілеттігі мерзімі ішінде алып тастап, судья Уильям Х. Робертсонды тағайындады. Тарихшылар Гарфилдтің Блейннің талабымен әрекет еткені ме, әлде өз бастамасымен бе, деген мәселеде келіспейді. Меритттің мерзімі ортасынан тоқтатылуы және Робертсонның тағайындалуы Конклингті әрекет етуге итермеледі. Ол 16 мамыр күні Сенаттан отставкаға кетті, өзінің саяси күшін және сенаторлық сыпайылық принципін орынға арнайы сайлауда жеңіп, дәлелдеуді күтті. Томас С. Плат та онымен бірге отставкаға кетті. Конклингтің әрекеті сәтсіз аяқталды: ол Олбанидегі заң шығарушы сессияларға қатысқанымен, Елбридж Лапхэм оның орнын басушы болып сайланды. Конклингтің қайта сайлану мүмкіндігі, сондай-ақ оның саяси мансабы 2 шілдеде президент Гарфилдке Чарльз Гито атты белгілі бір "Stalwart" өкілі жасаған қастандықпен аяқталды. Ол Блейннің тағайындалуын президентке жасалған қауіп ретінде келтірген. Гарфилд сайлау 22 шілдеде аяқталған кезде әлі тірі болса да, 19 қыркүйекте қайтыс болды. Конклингтің ұзақ жылдар бойы қолдаған шәкірті Честер Артур президенттік лауазымға ие болды.

Президенттік саясат

Сенатор және Нью-Йорк республикашыларының басшысы ретінде Конклинг бірнеше республикалық конвенцияларда үміткерлерді іріктеуге ықпал етті. 1868 және 1872 жылдары президент Улисс С. Грантты қолдағаннан кейін, Конклинг 1876 жылы өзінің сәтті болмаған сайлау кампаниясын өткізді. 1880 жылы ол Грантты үшінші мерзімге ұсынуды қолдады. Оның таңдаған үміткері екі рет те президенттікке ұсынылмаса да, ол шын реформатордың ұсынылуына кедергі келтіруде табысқа жетті. 1880 жылы Честер А. Артурдың вице-президенттікке кандидат болуы Конклингтің қанағаттандыруын мақсат еткенімен (Артур Конклингтің қарсылығына қарамастан бұл ұсынысты қабылдады) және Джеймс Гарфилдтің қазасынан кейін Артур президент болды.

1868 және 1872 жылдар

Конклинг Улисс С. Гранттың үш президенттік науқанының белсенді қолдаушысы болды. 1868 жылы ол Грант үшін өзінің күйеу ағасы Горацио Сеймурға қарсы белсенді науқан жүргізді. 1872 жылғы науқан қалыптасқан кезде Конклинг Грант әкімшілігінің ең көрнекті қорғаушыларының бірі ретінде танылды. Чарльз Самнер 1871 жылы президенттік мерзімді бір ғана мерзімге шектеу туралы конституциялық түзету ұсынғанда, Конклинг оның қабылдануына қарсы сөйледі. Конклинг Нью-Йорк штаты бойынша саяхаттық турнеге жетекшілік етті, ол 23 шілдеде Манхэттеннен басталды. Оның сол жерде айтқан сөзі штаттық партия тарапынан қысқартылған түрінде штат бойынша республикалық науқанның маңызды бөлігі ретінде жарияланды. Конклинг Хорас Грилиді жеке сипаттамамен сынап, демократтар мен либералды республикашыл баспасөздің сынына ұшырады. Оның келесі сөйлеген сөзі 8 тамызда болды, содан кейін ол президент Грантты Утикадағы үйінде қабылдады. Грант Грилиді оңай жеңіп, республикашылдар Нью-Йорк штатында жеңіске жетті.

1876 жылғы науқан

Сенатқа қайта сайланғаннан кейін көп ұзамай Конклинг президент Грантты алмастыруға басты үміткер болып саналды. Ол Гранттың және Нью-Йорк республикашыларының бірауыздан қолдауын алды. 2 наурызда Утика қаласында оның кандидатурасын мақұлдау үшін қоғамдық жиын өтті, ал 22 наурызда республикалық штатық конвент Конклингті президенттікке ұсынды. Конклинг өзінің екінші таңдауы ретінде Огайо штатының губернаторы Рутерфорд Б. Хейзді атады, бұл оның қарсыласы Джеймс Г. Блейннің жеңіске жетпеуіне кедергі келтіруі мүмкін еді. 14 маусымда Цинциннатиде өткен Республикалық конвентте Нью-Йорк делегациясы Конклингтің кандидатурасын ілгерілету үшін белсенді жұмыс істеді, ал оның атын Стюарт Л. Вудфорд ұсынды. Басқа үміткерлер Маршалл Жюэлл, Оливер П. Мортон, Бенджамин Бристоу, Джон Хартранфт, Хейс және Конклингтің жеке қарсыласы Джеймс Г. Блейн болды. Конклингке берілген дауыс алғашқы бес бюллетеньде төмендегеннен кейін, Индиана делегациясының бір мүшесі Хейзді қолдау науқанын бастады, нәтижесінде ол үміткер болып тағайындалды. Нью-Йорктік Вильям А. Уилер вице-президенттік лауазымға ұсынылды. Конклинг Хейздің атынан төрт сөз сөйлеймін деп уәде берді, бірақ денсаулығының нашарлауын айтып, тек біреуін ғана жасады. Конклинг даулы сайлау мәселесін шешуде белсенді рөл атқарды. Президент Гранттың кеңесімен ол Хейз бен Сэмюэл Тильден арасындағы дауды шешуге міндеттелген 1877 жылғы Сайлау комиссиясын құру туралы заң жобасын жазуға және қабылдауға көмектесті. Ол оның конституциялық екенін және зорлық-зомбылықтан сақтау үшін оны қабылдау қажеттігін баяндады, бірақ комиссия құрамына өзі кіруден бас тартты. Конклингтің осы мәселедегі позициясы Тильденнің де, Хейздің де инаугурациясын өткізбеу керек деген еді, бұл Тильденді жасырын қолдау ретінде жиі жарияланды.

1880 жылғы конвенция

1880 жылғы сайлау жақындаған сайын, президент Грантты үшінші мерзімге ұсынуды қолдаған қозғалыс күшейді. Конклинг, Пенсильвания штатының сенаторы Дж. Дональд Кэмерон және Иллинойс штатының сенаторы Джон А. Логан осы қозғалыстың алдында тұрды. 1880 жылғы штаттық конвенцияда Конклинг Нью-Йорк делегаттарын Грантты қолдауға міндеттейтін қаулыны қабылдады. Ұлттық конвенцияда Конклинг барлық делегаттардың болашақ үміткерді қолдауға уәде беруін талап етті. Огайо штатының сенаторы Джон Шерманды президенттікке қолдаған Джеймс А. Гарфилд қаулыға қарсы сөз сөйлегеннен кейін, Конклинг оған «Нью-Йорк Огайоның нақты үміткері мен жасырын жолмен ілгерілеген кандидатын көрсетуін сұрайды» деген хат жіберді. Содан кейін Конклинг өтінішін кері қайтарды. Төртінші күні Конклинг Гранттың кандидатурасын ұсынды, ал Уильям О'Коннелл Брэдли оны қолдады. Гранттың ең күшті қарсыластары Конклингтің бәсекелестері Джеймс Г. Блейн және Гарфилдтің ұсынған Шерманы болды. Конклинг Грант делегаттарын бірнеше дауыс беру арқылы біріктірді, оның қолдауынан ешқашан мойын бұрмады. Бесінші түні кейбір делегаттар Конклингтің кандидатурасын ұсынуға болады деп ұсынды, егер ол Гранттың кандидатурасын қайтарса; ол бас тартты. Грантты қолдамайтын делегаттар балама үміткер табуға тырысты, бірақ олар Грантты ешқандай жағдайда қолдамайтыны анық болды. Алтыншы күні Гарфилд Грантқа қарсы консенсусқа келген үміткер ретінде көтерілді. Гарфилдтің штабы Конклингтің «Сталварттарымен» келісуге тырысып, олардың біреуін вице-президенттікке ұсынды. Олар бірінші болып Леви П. Мортонға жүгінді; Конклинг Грантты жеңгеніне ашуланып, Мортонға бас тартуға кеңес берді, ол солай істеді. Артур 468 дауыспен, Елиху Уошбернге 193 дауыс, ал Маршалл Жюэллге 44 дауыспен жеңіске жетті. «[Оның] юрисдикциясындағы кез келген адамға заң алдында тең қорғауды жоққа шығармау» деген сөз тіркесі авторлар корпорацияларды да қамтуды көздегенін білдіреді, себебі олар «адам» деген сөзді қолданды және сол кезеңдегі оның жеке күнделігіне сілтеме жасады. Стэнфорд университетінің тарихшысы, он төртінші түзету бойынша білікті сарапшы саналатын Говард Джей Грэм, бұл істі «қастандық теориясы» деп атады және Конклинг теміржол достарының пайдасы үшін жалған куәлік берген болуы мүмкін деген қорытындыға келді.

As the 1880 election approached, a growing movement favored the nomination of President Grant for a third term. Conkling, along with Senators J. Donald Cameron of Pennsylvania and John A. Logan of Illinois, were at its head. At the 1880 state convention, Conkling secured a binding resolution pledging New York's delegates to Grant. At the national convention, Conkling moved to have all delegates pledge their support to the eventual nominee. After James A. Garfield, a supporter of Senator John Sherman of Ohio for president, delivered a well received speech against the resolution, Conkling sent him a note which read, "New York requests that Ohio's real candidate and dark horse come forward." Conkling then withdrew his motion. On the fourth day, Conkling placed Grant's name in nomination, and the nomination was seconded by William O'Connell Bradley. Grant's strongest opponents were Conkling's rivals James G. Blaine and Sherman, who was nominated by Garfield. Conkling marshaled the Grant delegates through dozens of successive ballots, never wavering in his support. On the fifth night, some delegates suggested that Conkling could be nominated if he would withdraw Grant's name; he declined. The non Grant delegates struggled to find an alternative candidate, but it became clear they would not support Grant under any circumstances. On the sixth day, Garfield emerged as the consensus anti Grant choice. The Garfield campaign sought to reconcile with Conkling's Stalwarts by offering one of them the vice presidential nomination. They first approached Levi P. Morton; Conkling was still angry over Grant's loss and advised Morton to decline, which he did. Arthur won the nomination with 468 votes to 193 for Elihu Washburne and 44 for Marshall Jewell. that the phrase "nor deny to any person within its jurisdiction the equal protection of the laws" meant the drafters wanted corporations to be included, because they used the word "person" and cited his personal diary from the period. Howard Jay Graham, a Stanford University historian considered the pre eminent scholar on the Fourteenth Amendment, named this case the "conspiracy theory" and concluded that Conkling probably perjured himself for the benefit of his railroad friends.

Президент Артурмен қарым-қатынасы

Конклинг пен Артурдың қарым-қатынасы соншалықты тығыз болғандықтан, президент Гарфилд қаза болғаннан кейін, Конклингтің бұйрығымен Артур президенттікке орнатылып, саяси тағайындамалардың меценаттық жүйесі қайта жаңартылуы мүмкін деген қорқыныш пайда болды. Гарфилд 1881 жылдың қыркүйегінде қайтыс болғаннан кейін Артур президенттік міндетін атқарды. Конклинг Гарфилдтің Уильям Х. Робертсонды Нью-Йорк портының коллекторы етіп тағайындауын кері қайтаруға тырысты. Бірақ Артур, кейіннен мемлекеттік қызмет реформасының жақтаушысы болған, бұл ұсыныстан бас тартты. 1882 жылдың 24 ақпанында Артур Конклингті Уорд Хант зейнеткерлікке шыққаннан кейін Жоғарғы сот судьясы қызметіне ұсынды. Артур Конклингтің ұсынысты қабылдайтынын білмей Сенатқа жіберді. 1882 жылдың 2 наурызында Сенат 39-12 дауыспен оны бекітті. The New York Times газетінің (1909 жылдың 12 қазаны) жариялаған хабарламасында былай делінген:

Кейінгі сенатор Роско Конклинг Canonchet-те [Спрагтың иелігінде] жиі қонақ болып, Спрагтардың ажырасу ісінде жағымсыз көзге түсті. Мистер Конклингке бірде Мистер Спраг Canonchet-ке келуіне тыйым салған. Бірақ осыған қарамастан, атқарушы [Спраг] кейіннен сенатормен [Конклинг] үйдің арт жағынан кездесті – кейбір мәліметтер бойынша сенатор терезеден секіріп түскен – ал одан кейін губернатор қолында ескі азамат соғысынан қалған мылтығымен келді.

Дене шынықтыру

Өмір бойы Конклинг дене шынықтыруды қолдауымен белгілі болды, бұл оның заманы мен әлеуметтік статусы үшін де бірқатар ерекшелік тудыратын жақсылық еді. Конклинг атпен жүру және бокс арқылы дене күшін сақтап келді. Ол өмірі бойы күнделікті серуендеп жүрді. Оның бокс шеберлігі туралы әңгімелер баспасөзде жиі пайда болды, бірақ олардың растығы күмәнді. Болжам бойынша, оның алып денесі (6'3") және күшті сыртқы келбеті Конклингке жиі баспасөз назарын аударды. Дене бітімімен мақтанса да, Конклинг "өзіне қол тигізуге" ерекше қарсылық танытқандығы мәлім. 1868 жылдың жазында Конклинг, Луи Агассиз, Сэмюэл Хупер және тағы басқалар Роки тауларына, соның ішінде Пайк шыңына саяхат жасады. Қызметтен шыққаннан кейін ол Нью-Йорк атлетика клубының басқару құрамына кірді.

Өлім және мұра

1888 жылғы 12 наурызда Конклинг Уолл-стриттегі заң кеңсесінен үйіне үш шақырым қашықтықты 1888 жылғы Ұлы қырауда жүріп баруға тырысты. Конклинг Юнион-скверге жеткенше құлап кетті. Ол пневмонияға шалдықты, содан кейін бірнеше аптадан соң мастоидит дамыды, инфекцияны жою үшін жасалған операциядан кейін бұл менингитке ұласты. Конклинг 1888 жылғы 18 сәуірде таңертең қайтыс болды. Сенаттан кеткеннен кейін Конклинг әйелімен татуласты, және ол қайтыс болғанда әйелі мен қызы оның жанында болды. Конклинг Утика қаласындағы Форест Хилл зиратына жерленген.

Мұра

Роско Конклингтің қалдырған мұрасы шала. Ол өзінің заманында маңызды, ерекше және күшті саяси тұлға болғанымен, оған ешқандай ұзаққа созылатын әлеуметтік немесе заңнамалық жетістіктер жатқызылмайды. Белгілі теміржол басшысы, саяси байқаушы және 1899 жылдан 1911 жылға дейін Нью-Йорк штатының сенаторы болған Чонси Депью, Конклингтің қайтысынан 30 жылдан астам соң былай деді: "[Роско Конклинг] табиғаттың ұлы мансапқа арналған жаратылысы еді – ол өз заманының ең сұлу адамы еді, оның зиялық қабілеті генийге жақын еді, [бірақ] барлық шешендік күші мен пікірталас дағдысына қарамастан, ол елде де, кейінгі ұрпақтарда да аз әсер қалдырды. Мұның себебі – оның керемет қабілеттері толығымен партиялық талқылаулар мен жергілікті мәселелерге бағытталған еді." Нью-Йорк қаласындағы Мэдисон-сквер саябағында оның ескерткіші орнатылған. Конклингтің құрметіне Роско, Нью-Йорк, Роско, Оңтүстік Дакота және Роско, Джорджия қалалары, сондай-ақ Утика, Нью-Йорк қаласындағы зообақ, гольф алаңы және шаңғы трассасын қамтитын Роско Конклинг паркі аталды. Оның Утикадағы үйі 1975 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Конклингтің ықпалды саясаткер ретіндегі беделі және оған жақындасуға тырысқандардың мүддесі көптеген балаларға оның есімін беруге себеп болды. Олардың ішінде Роско С. Паттерсон, Роско Конклинг Ойер, Роско Конклинг Симмонс, Роско Конклинг Джайлс, Роско Конклинг Брюс, Роско С. Маккалок, Роско Конклинг Энсин Браун және Роско Конклинг ("Жұмбақ") Арбакл болды. Арбаклдың әкесі, алайда, Конклингті жек көріп, балаға оның өзінің баласы емес деп күдіктенгендіктен және Конклингтің қатысушы ретіндегі беделін еске түсіру үшін осылай атады. Роско С. Браунның әкесі Роско Конклинг Браун аға, Конклингті құрметтеу үшін өзінің есімін Джорджтан өзгертті.

Танымал мәдениетте

Конклинг Розмари Симпсонның 2017 жылы жарық көрген «Өлілер қалдырған іздер» детективтік романындағы маңызды кейіпкер еді. Ұлының тууы нәзік әйелінің өліміне себеп болды деп ойлаған және оның алып денесі басқа біреумен қарым-қатынаста болғанын аңғарған Уильям Гудрих Арбакл саясаткердің көптеген некеден тыс қарым-қатынастарына жатқызып, баласына Роско Конклинг Арбакл деп ат қойды.

Өмірбаян

Берлингем, Сара Ли. "Жақсылыққа ұмтылушының қалыптасуы: Роско Конклингтің 1829-1873 жылдардағы өмірі мен мансабы". Джонс Хопкинс университетіндегі докторлық диссертация, 1974 жыл. 419 бет.

Ғылыми тақырыптық зерттеулер

Эйдсон, Уильям Г. "Сталварттар кімдер еді?" Орта Америка 1970 52(4): 235–261. Грэхам, Хауард Джей. "14-ші түзетудегі "Құқық теориясы"". Йейл заң журналы. 47-том, № 3. (1938 жылғы қаңтар), 371–403 бб. Морган, Х. Уэйн. Хейзден Маккинлиге дейін: Ұлттық партия саясаты, 1877–1896 (1969) Пескин, Аллан. Конклинг, Роско. Америка ұлттық өмірбаяны онлайн, (2000 жылғы ақпан), (2007 жылғы 29 қаңтар). Пескин, Аллан. "Сталварттар кімдер еді? Олардың қарсыластары кімдер еді? "Алтын ғасырдағы республикалық фракциялар". Саяси ғылымдар тоқсандығы 1984–1985 99(4): 703–716. Толық мәтін: Jstor онлайн. Ривз, Томас С. "Честер А. Артур және 1880 жылғы науқан". Саяси ғылымдар тоқсандығы. 84-том, № 4. (1969 жылғы желтоқсан), 628–637 бб. Ривз, Томас С. "Джентльмен-бас: Честер Алан Артурдың өмірі", (1975) Шорс, Венила Ловина. Хейс-Конклинг даулары, 1877–1879 (Смит колледжінің тарих зерттеулері, 4-том, № 4, 1919 жылғы шілде), Нортгемптон, МА, 1919. Нью-Йорктегі "Жақсылықтар жүйесінде". Джеймс Макгрегор Бернс және Уильям Э. Лейхтенбург редакциялаған. Нью-Йорк: Arno Press, Inc. 1974. Швиндлер, Уильям Ф. "Роско Конклинг және он төртінші түзету". Жоғарғы Сот тарихи қоғамының жылнамасы 1983: 46–52.