Джон Джеймс Лоусон, 1-ші барон Лоусон, ПК (16 қазан 1881 – 3 тамыз 1965) – британдық кәсіподақ жетекшісі және Лейборист партиясының саясаткері. Кенші болған, кейін Дурхам округінен Парламент мүшесі болып сайланды. Рамзи Макдональд пен Клемент Атли үкіметтерінде қызмет етті. 1950 жылы ол Дарем графтығындағы Бимиштен барон Лоусон атанды, кейде оны Бимиш бароны Лоусон деп атайды.
John James Lawson, 1st Baron Lawson, PC (16 October 1881 – 3 August 1965) was a British trade unionist and a Labour Party politician. A miner and later Member of Parliament in County Durham, he served in the governments of Ramsay MacDonald and Clement Attlee. In 1950 he was ennobled as Baron Lawson, of Beamish in the County of Durham, and is sometimes referred to as Lord Lawson of Beamish.
Өмірбаян
Лоусон Камберленд округының Уайтхейвен портында дүниеге келді және жақын жердегі Келлс ауылында өсті. Оның әкесі Джон Лоусон теңізші және кенші болған. Ол тоғыз жасында шахтада жұмыс істеуді бастады, он бір жасында әлемді аралап, кейіннен Корольдік теңіз күштерінің резервінде қызмет етті. Анасы Лизбет Савидж қатаң тәртіпті әйел еді. Әке-шешесі сауатсыз болған, ал отбасы сол кездегі көптеген адамдар сияқты кедейлікте өмір сүрді. Үш жасында Лоусон жергілікті Ұлттық мектепке, Гласс-хаус мектебіне барып оқуға үйренді. Бала кезінде ол танымал көркем әдебиетке қызығушылық танытты, ал кейінірек классикалық әдебиет пен поэзияны оқыды. Алты жасында отбасы Мэрипорт және Уоркингтон қалаларының жанындағы Флимби ауылына көшті. Отбасыда он бала болды: бес ұл мен бес қыз. Оның екі үлкен ағасы әкесімен бірге жергілікті шахтада жұмыс істеді, соның арқасында отбасының жағдайы жақсарды. Бір жылдан кейін олар Дарем графтығына көшіп, жұмыс істейтін мүшелері Болдон шахтасында жұмыс істеді. Отбасы Ынтымақтастық қоғамға қосылды және 1892 жылғы Дарем шахтерлерінің ереуіліне белсенді қатысқан кәсіподақ мүшелері болды. Мектептен тыс уақытында Джек Лоусон шаруашылық жұмыстарымен айналысып, 1890 жылы туған кіші інісі Уиллді қарауға көмектесетін. Лоусон он екі жасқа толғаннан кейін шахтада жұмыс істеуге кірісті. Ол бастапқыда есік ашушы болып жұмыс істеді, жүргізушілерге жол ашып, күніне он сағат жұмыс істеді. Оған күніне он пенс төленді, бұл оның өмірін жақсартты – енді оны ересек адам ретінде қарастырды. Бірнеше айдан кейін ол өзінің понисі бар жүргізуші болды. Тағы бірнеше жылдан кейін ол қосымша жұмыстарды атқара бастады, еңістерді тежеп, сигнал беру қоңырауларын бақылады. Ол кәсіподақ жиналыстарына қатысты, соның ішінде жыл сайынғы Дарем шахтерлерінің мерекесіне, онда ол кейінірек Уилл Крукс, Эллен Уилкинсон, Эрнест Бевин және Джордж Лансбери сияқты адамдармен танысты. Он сегіз жасында ол көліктік жұмысшы болды және кәсіподақ үшін сөйлеуге және жұмыс істеуге кірісті. Отбасының бес мүшесі шахтада жұмыс істегендіктен, Лоусондардың мәртебесі көтерілді және олар шахтаға жақын үйге, алдында бөлмесі бар үйге көшті. Осы кезеңде ол жиі құмар ойнап, көп оқыды: ақырында оқу құмар ойындарынан басым түсті. Ол экономика мен саясат туралы ештеңе оқымаған, бірақ қол жұмыскерлерінің төмен жалақы алып, бағаланбайтынына терең сенімді болды. Бұл ойлары әріптестері мен отбасы үшін қызық болды және ол оларды өзіне сақтап алды. Ол методисттер қоғамына қосылды, онда оның идеялары көбірек қабылданатын болды. "Еңбекшілер лидері" және "Кларион" газеттерін оқығаннан кейін Лоусон өзінің социалист екенін түсінді. Жиырма бір жасында ол Сандерлендтен келген және Болдондағы достарымен тұратын қызметші Изабелла Грэм Скоттпен танысты. Олар 1906 жылдың ақпан айында үйленді.
Lawson was born in the port town of Whitehaven, Cumberland, and grew up in the nearby village of Kells. His father John Lawson was a sailor and miner who had begun working in a colliery by the age of nine, sailed round the world by eleven, and later served in the Royal Naval Reserve. His mother, Lisbeth Savage, was a strict disciplinarian. Both parents were illiterate and the family lived in extremes of poverty common at the time. At the age of three, Lawson was sent to the local National School, Glass House School. Here, he learned to read, developing an avid interest in popular fiction as a boy, and moving on to literary fiction and poetry in later years. When he was six his family moved to the village of Flimby, near the towns of Maryport and Workington. The family now included ten children: five boys and five girls. Two of his elder brothers worked with his father at the local colliery and the family was no longer on the breadline. A year later, they moved to County Durham, where the working members were employed at Boldon Colliery. The family joined the Co operative Society, and were committed trade unionists, active in the Durham miners' strike of 1892. Outside of school, Jack Lawson's time was consumed with chores and he often looked after his youngest brother, Will, born in 1890. Lawson eagerly began work in the colliery the day after he turned twelve. He started as a trapper, opening and shutting doors for the drivers, working a ten hour day. He was paid ten pence per day, and his life greatly improved – he was treated as an adult now. After a few months he became a driver, with his own pony. After a couple more years, he began off hand work, braking inclines and attending to the signalling bells. He began attending union meetings, including the annual Durham Miners' Gala, where in later years he met the likes of Will Crooks, Ellen Wilkinson, Ernest Bevin and George Lansbury. At eighteen he became a putter and began speaking and working for the union. With five members of the family now working at the colliery, the Lawsons had a higher status and moved into a house closer to the pit, with a front room. Throughout this period he gambled frequently and read a lot: Eventually, reading won over gambling. He had read nothing of economics or politics yet, but had developed a strong sense of injustice, firmly believing that manual workers were under paid and under valued. These ideas generally seemed strange to his colleagues and family and he kept them to himself. He joined the Methodist Society, and found his ideas more accepted there. Through reading the Labour Leader and The Clarion, Lawson realised he was a socialist. At the age of 21 he met Isabella Graham Scott, a domestic servant from Sunderland who was staying with friends at Boldon. They were married in February 1906.
Кәсіподақшы
1904 жылы Лоусон Болдон қаласындағы Тәуелсіз Еңбек партиясының жаңадан құрылған бөлімшесіне қосылды. Ол лекция оқуға шақырылды, бірақ бастапқыда өзінің қабілетіне сенімсіздіктен бас тартты. Ол Ньюкасл қаласында социалистік кітап дүкенін тауып, көптеген жақын рухты адамдармен танысты және экономика мен қоғам туралы, соның ішінде Томас Карлайл мен Джон Раскиннің кітаптарын оқыды. Сол жылы ол шахтада жұмыс істейтін жұмысшы болды, ал бірнеше айдан кейін көмір салмасын тексерушінің көмекшісі болып сайланды. Ол тек шахтер болып жұмыс істеуден басқа жұмыстың нәтижесіне ұмтылмады, бірақ білімін жалғастырғысы келді. Ол шахтада жұмыс істейтін ұлдарға сабақ берді, содан кейін екі пайдаланылмаған шахта үйінде ересектерге арналған мектеп ашуға көмектесті. 1905 жылы Лоусон ИЛП-ның белсенді спикері болды, социализмді және Еңбек өкілдігі комитетін дәстүрлі түрде Либералдық партияны қолдаған Дарем шахтерлеріне түсіндірді. Сол жылы Лоусон Оксфордтағы Раскин колледжіндегі хат алмасу курсына қатысты. Келесі көктемде Лоусон колледжден хат алды, егер ол қалған алты айға ақша тапса, оған алты айлық стипендия беріледі. Бұл тұрмысқа жұмсалатын шығындармен бірге үлкен шығын болды, және Лоусон өмір бойы шахтер болып жұмыс істеуге бекінгендіктен, университет оқуының айқын артықшылығы болмады. Округтік кеңесші және кейін Вустер соборының деканы болған канон Уильям Мур Эде оны баруға көндірді және ақының бір бөлігін жинауға көмектесті; Лоусон мен оның әйелі жиһаздарын сатып, қолынан келгенін сақтады, ал қалғанын оның ата-анасы төледі. Оның әйелі Оксфордқа онымен бірге көшіп, бірнеше үйлерде қызметші болып жұмыс істеп, тұруға орын тапты. Оның ұстаздарының арасында Раскиннің проректоры және экономика бойынша лекторы болған Хастингс Лис Смит Лоусонға ерекше әсер етті. Жыл соңында Лоусонға тағы да алты айлық стипендия ұсынылды. Ол 1908 жылдың ақпанында екінші оқу жылына кірісті. Сол жылдың ортасында колледж кеңесі оның стипендиясын қалған бір жылға ұзартуға шешім қабылдағанын естіді. Оксфордтағы Манчестер колледжіне диплом алу үшін оқуға түсуге кеңес берілді. Ол риза болды, бірақ кәсіби мансапты қаламай, бас тартты; үш айдан кейін ол Болдонға оралды. Ол ИЛП және кәсіподақ өкілдері ретінде округ бойынша танымал болды. Ол өзінің кәсіподақ бөлімшесі үшін келіссөздер жүргізуші және Даремдегі Шахташылар кеңесінің делегаты болды. 1909 жылы оны кәсіподақ Дарем округі кеңесіне сайлауға шақырды, бірақ ол сайлау тізілімінде болмағандықтан, сайлауға қатысуға құқығы болмады. Джарроудан Лейбористтік Парламент мүшесі Пит Курран Лоусонды өзінің сайлау агенті етіп тағайындады: бұл ақысыз, қиын жұмыс болды және науқандар кезінде Лоусонның барлық бос уақытын, Джарроу бөліміне және оның айналасына саяхаттауды қажет етті. 1910 жылдың қаңтарында өткен жалпы сайлауда Курранның денсаулығы нашарлап, науқанға қатысуы қиын болды. Ол 100 дауыстан кемімен жеңіліске ұшырады және бір аптадан кейін қайтыс болды. Сол жылы Лоусонның тұңғыш қызы Ирен дүниеге келді. Желтоқсандағы жалпы сайлауда үгіт-насихат жүргізу кезінде Лоусонды Честер-ле-стриттегі достары Алма шахтасында көмір салмасын тексеруші лауазымына ұсынуды сұрады. Шахташылар таңдап, төлеген көмір салмасын тексеруші ретінде ол шахтерлердің қазған көмірі үшін толық соманы алуын қамтамасыз етуге және олардың заңды өкілі болуға жауапты болды. Лоусон қолмен жұмыс істеуден бас тартқысы келді, бірақ өтініш беруге келісті. Еңбек партиясы Джарроуды тағы да жоғалтты; сонымен бірге Альма шахташылары оны бірауыздан сайлады.
In 1904, Lawson joined the newly founded branch of the Independent Labour Party at Boldon. He was invited to be a speaker, but initially refused, unsure of his own ability. He discovered a socialist bookshop in Newcastle, where he met many like minded people, and read books on economics and society, including those of Thomas Carlyle and John Ruskin. He became a hewer that year, working at the coal face, and within a few months was elected as an assistant checkweighman. He had no ambition for work beyond being a hewer, but he did want to continue his education. He began teaching boys who worked at the colliery and then helped to set up a school for adults in two disused colliery houses. In 1905 Lawson became an active speaker for the ILP, expounding socialism and the Labour Representation Committee to the miners of Durham, who had traditionally supported the Liberal Party. Later that year, Lawson joined a correspondence class with Ruskin College, Oxford. The following spring, Lawson received a letter from the college offering him six months' scholarship if he could find the money to pay for the other six months. This was a significant expense that would be compounded by living costs, and as Lawson was determined that he would only ever work as a miner there was no obvious advantage to university study. Canon William Moore Ede, a county councillor and later Dean of Worcester, convinced him to go and helped raise some of the fees; Lawson and his wife sold their furniture and saved what they could, and the rest was paid by his parents. His wife moved to Oxford with him, finding work and accommodation as a servant in a series of homes. Amongst his tutors, Hastings Lees Smith, the vice principal of Ruskin and a lecturer on economics, had a particular influence on Lawson. At the end of the year, Lawson was offered a further six months scholarship on the same terms, and after working at Boldon over the winter to raise the money he began his second year of study in February 1908. Halfway through that year, he was told that the College Council had decided to extend his scholarship to cover the rest of the full year. It was suggested he should enter Manchester College, Oxford, to study for a degree. He was grateful but refused, not wanting a professional career; three months later, he returned to Boldon. He became well known around the county, as a speaker for both the ILP and the union. He was a negotiator for his union lodge and a delegate to the Miner's Council at Durham. In 1909, he was invited by the union to run for Durham County Council, but he was not yet on the electoral register and was ineligible to stand. Pete Curran, Labour Member of Parliament (MP) for Jarrow, had made Lawson his election agent: this was unpaid, hard work, and consumed all of Lawson's spare time during campaigns, as he travelled to and around Jarrow division. Curran was hit by ill health in the January 1910 general election and had trouble campaigning. He lost by less than 100 votes and died within a week. The Lawson's first daughter, Irene, was born later that year. Whilst campaigning in the general election in December, Lawson was asked by friends in Chester le Street to stand for the position of checkweighman at Alma Colliery. Elected and paid by hewers, as a checkweighman he would be responsible for ensuring miners received the full amount due for the coal they dug and would act as their legal representative. Lawson was reluctant to leave manual work, but allowed his name to go forward. Labour lost Jarrow again; at the same time, the miners at Alma, elected him almost unanimously.
Парламент мүшесі
Осында қоныс аударғаннан екі жыл өткен соң, Лоусон Честер-ле-стрит бөлімшесінің округтік кеңесіне сайланды. Ол кеншілерге ең төменгі жалақы талап ететін памфлет жазды және 1912 жылғы кеншілер ереуілі кезінде Дурхемде осы мәселе бойынша жетекші тұлға болды. Ол әйелімен екінші қызы Эднаны, ал ағасы Уилл, оны оқытқан, Экономика және саясаттану мамандығы бойынша диплом алды. 1913 жылы ол Карлсбадта өткен Кеншілердің халықаралық форумына делегат болды. Лейпциг пен Дрезден арқылы сапар шегіп, ол Пруссия армиясының күшейіп келе жатқанын көрді, ал Балқанда бірінші дүниежүзілік соғысқа себеп болатын алапаттықтың куәсі болды. 1914 жылы соғыс басталғанда Уилл Лоусон Дурхам жеңіл жаяу әскерінің офицері болды. Джек Лоусон оның үлгісімен еріп, қызметке ерікті түрде келді; жылқы шаруасында тәжірибелі болғандықтан, ол Франциядағы Корольдік далалық артиллерияда жүргізуші болып тағайындалды. Том деген тағы бір бауырласы шекаралық полкке қосылды. 1915 жылы қаңтарда Уилл Лоусон Ипрге жіберілді және он үш айдан кейін шайқаста қаза тапты. Соғыс аяқталғаннан кейін Джек Лоусонға 1918 жылғы жалпы сайлауда Дурхамның Сиам бөлімінде бәсекеге түсу үшін уақытша рұхсат берілді; ол соғыс өтемақысына қарсы науқан жүргізді және коалициялық кандидатқа қарсы дауыстардың үштен бірін ғана жинады. Содан кейін ол Дербиширдегі Клипстонға жіберілді, онда демобилизацияланды. Алма кенішіне және округтік кеңес мүшесі ретінде қайтып келгеннен кейін ол денсаулығына қатысты мәселелерге тап болды және келесі жылғы кеңес сайлауы кезінде ауырып қалды. Сайысқа түскен Лейборист партиясы жүз кеңесшінің он шақтысын алып, кеңесте билікті иеленді. 1919 жылы Джон Тейлор, 1906 жылдан бері Честер-ле-стриттен сайланған және Лоусонның досы, денсаулығының нашарлауына байланысты мандатын тастады. Лоусон Дурхамды және кенішін тастап, Лондон мен Парламентке баруға құлшынбаса да, Лейборист партиясынан сайлауға түсуге көндірілді. Ол Дурхам кеншілер қауымдастығының қолдауымен он мыңнан астам дауыспен жеңіске жетіп, 1919 жылғы қарашада Парламентке енді. Рамзи Макдональд 1924 жылғы Лейборист үкіметінде Лоусонды Соғыс кеңсесінің қаржы хатшысы етіп тағайындады. Ол Клемент Атлимен бірге жұмыс істеді, екеуі де өте жақын достық пен өзара құрметке ие болды. Екеуі де бірнеше жыл бұрын өзіне бағынышты болған генералдарды басқаруға қызыққандықтан ерекше сезімде болды, бірақ генералдар оларды алдыңғыларынан гөрі жақсы көріп, оларды аз жалтақ деп санады. Ол 1929 жылғы Лейборист үкіметінде Еңбек министрлігінің Парламенттік хатшысы болып қызмет етті, бірақ 1931 жылғы жарылыстан кейін Макдональдтың Ұлттық үкіметке қосылу шақыруын қабылдамады. 1931 жылғы жалпы сайлау Лейборист партиясы үшін ауыр соққы болды, және Лоусон 1929 жылғы сайлауда жеңіске жеткен он жеті депутаттың ішінде өз орындарын сақтап қалған екі Дурхам Лейборист депутатының бірі болды. 1930 жылдары Лоусон депутаттық табысын жазу арқылы толықтырды. Ол 1932 жылы "Адамның өмірі" атты өмірбаянын жариялады, ол кеншілердің отбасылық өмірін көрсетеді. Одан кейін ол кеншілер туралы "Дөңгелектер астында" романымен және Питер Ли мен Герберт Смит туралы өмірбаяндармен бірге жазды. Ол сондай-ақ газеттер мен журналдарға да жазды.
Two years after moving there, Lawson was elected to the County Council for the Chester le Street division. He wrote a pamphlet campaigning for minimum wage for miners and was a leading figure in Durham during the miners' strike of 1912 on this issue. He and his wife had a second daughter, Edna, while his brother Will, whom he had tutored, took a diploma in Economics and Political Science at Ruskin. In 1913 he was a delegate to the Miner's International in Carlsbad. Journeying through Leipzig and Dresden, he saw the growing Prussian army, and once in the Balkans witnessed some of the troubles that would spark the first World War. When war broke out in 1914, Will Lawson became an officer in the Durham Light Infantry. Jack Lawson followed his example, volunteering for service; experienced with horses, he was assigned as a driver with the Royal Field Artillery, serving in France. Another brother, Tom, joined the Border Regiment. Will Lawson was sent to Ypres in January 1915, and died in battle thirteen months later. Following the end of the war, Jack Lawson was granted temporary leave to contest the Seaham division of Durham in the 1918 general election; he campaigned against war reparations and won only a third of the votes against a coalition candidate. After that he was sent to Clipstone in Derbyshire, where he was demobbed. Returning to work at Alma Colliery and as a county councillor, he started to have health problems and was sick during the council elections the following year. The Labour Party, which entered the election with around a dozen out of one hundred councillors, won control of the council. Later in 1919, John Taylor, Labour MP for Chester le Street since 1906 and a friend of Lawson's, resigned his seat due to ill health. Though reluctant to risk leaving Durham and the colliery for London and Parliament, Lawson was persuaded to stand for Labour in the by election. He was sponsored by the Durham Miner's Association and won with a majority of eleven thousand, entering the House of Commons in November 1919. Ramsay MacDonald appointed Lawson as Financial Secretary to the War Office in the 1924 Labour government. He worked alongside Clement Attlee, and the two came to enjoy a very firm friendship and mutual admiration. Both felt odd, controlling generals they'd served under a few years before, but the generals liked them, considering them less idle than their predecessors. He served as Parliamentary Secretary to the Ministry of Labour in the 1929 Labour government, but refused MacDonald's invitation to join the National Government following the split in 1931. The 1931 general election was disastrous for Labour, and Lawson was one of only two Durham Labour MPs to keep their seats, out of seventeen who won there in the 1929 election. During the 1930s, Lawson supplemented his income as an MP by writing. He published his autobiography, A Man's Life, in 1932, intended as a record of the family life of miners. He followed this with a novel about miners, Under the Wheels, and biographies of Peter Lee and Herbert Smith. He also wrote for newspapers and periodicals.
Ескі мемлекет қайраткері
1935 жылы Лейбористік партияның басшысы болған кезде, ол партия үшін жаңа Қорғаныс комитеті құрды, ол Лоусонды А. В. Александрмен және Мэнни Шинвеллмен бірге тағайындады. 1936 жылы сәуірде Лоусон "Sunday Sun" газетінде Ұлттық үкіметтің бағыну саясатын сынаған мақала жазды: "Уинстонды қадағала" деп аталып, үкіметтің бағыну саясаты соғысқа әкелетінін және сол кездегі маңызды емес тұлға Уинстон Черчилль премьер-министр болып қайта оралатындығын болжады. 1939 жылы сәуірде Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін, Сэр Джон Андерсон, Ішкі істер министрі, Лоусонды Солтүстік аймақтағы Азаматтық қорғаныс жөніндегі комиссардың орынбасары етіп тағайындады. Бұл аймақ Дарем, Нортумберленд және Солтүстік Ридингті қамтыды; Лоусон әуе шабуылдары мен ықтимал басқындыққа дайындық және бомбалау басталған кезде баспана мен көмек ұйымдастыруды қадағалады. Кейін Лоусон азаматтық қорғаныс саласында жұмысын жалғастыру үшін үкіметтегі лауазымнан бас тартты. Оның үшінші қызы Алма АТС-те қызмет етті; оның 1932 жылы туған ұлы Клайв 1942 жылы бомбадан қаза тапты. 1945 жылдың шілдесінде өткен жалпы сайлауда Лейбористік партия жеңіске жеткеннен кейін Лоусон Атлидің кабинетінде орын алып, Соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы болып тағайындалды. Соғыстың соңғы айларында ол мыңдаған шақырым жерді аралап, Үндістан мен Қиыр Шығыстағы әскерлерге барып, әскери шараларда және жаппай жиналыстарда сөйледі. Оның ресми сапарларда белгіленген маршруттардан бас тартуы, бәрін өз көзімен көруді талап етуі және кездескен әркімді тоқтатып, тыңдауға дайын болуы жоғары лауазымды офицерлердің наразылығын тудырды. Алайда ол әскерлердің арасында үлкен құрметке ие болды, өйткені олар өздерінің біреуінің Соғыс министрлігінде қызмет ететініне қуанды. Лоусон соғыстан кейінгі операцияларды жоспарлауды бақылады, соның ішінде Германияны оккупациялау және жаппай демобилизация, оның жылдам және тиімді жүзеге асуын қамтамасыз етті. Ол сондай-ақ Атлидің кабинетіндегі негізгі одақтастарының бірі болды, әсіресе Герберт Моррисонмен болған ерте келіспеушіліктер кезінде. Алайда 1946 жылдың жазынан бастап Лоусон өзінің жұмысын қиын деп тапты: ол ауыр денсаулық проблемаларына ұшырап, ауруханаға түсуге мәжбүр болды және қазан айында алдыңғы қатардан зейнеткерлікке шықты. Соғыс кезіндегі армияның бас штабының бастығы Алан Брук Лоусонды тартымды және жоғары моральдық принциптері бар діншіл адам деп тапты; бірақ ол өзінің жұмысының қандай талаптар қоятынын білмеді және оған жіберілген құжаттарды оқымады. 1949 жылы Атлидің ұсынысы бойынша король Джек Лоусонды Даремнің лорд-лейтенанты етіп тағайындады. Ол 1949 жылдың желтоқсанында Ұлттық парктері комиссиясының төрағасының орынбасары болып тағайындалғаннан кейін парламенттен кетті, ал 1950 жылдың наурыз айында Бимиштен (Дарем графтығы) Барон Лоусон атанды. Лорд-лейтенанттар жалақы алмайды, сондықтан Лоусон, мұндай лауазымға тағайындалған алғашқы жұмысшылардың бірі ретінде, әлеуметтік жәрдем алды. Ол Лордтар палатасына қатысты, бірақ алдыңғы қатарда отырмады. Атлидің жақын досы болған ол 1950-ші жылдары Лейбористік партияны біріктіру үшін күресте оған моральдық қолдау көрсетті. Оның шәкірті Сэм Уотсон Дарем тау-кеншілерінің бас хатшысы және партияның ең ықпалды кәсіподақ жетекшісінің бірі болды. Лоусон 1958 жылы лорд-лейтенант лауазымынан зейнеткерлікке шықты және 1965 жылы 83 жасында қайтыс болды. Оның тұқым қуалайтын атағы қайтыс болғаннан кейін тоқтатылды. Бимиш қауымдастық мектебі оның құрметіне аталды. Ол көп жылдар бойы тарихшы сэр Артур Брайантпен достық қарым-қатынаста болды, бірақ соңғысының консервативті көзқарастарына қарамастан.
When Attlee became leader of the Labour Party in 1935, he created a new Defence Committee for the party, appointing Lawson along with A. V. Alexander and Manny Shinwell. In April 1936, Lawson wrote a column in the Sunday Sun criticising the National Government's policy of appeasement: Entitled "Watch Winston", it predicted the government's policy of appeasement would result in war, and that Winston Churchill, at that time a marginal figure, would return to become Prime Minister. In April 1939, during the build up to the Second World War, Sir John Anderson, the Home Secretary, appointed Lawson as Deputy Commissioner for Civil Defence in the Northern Region. This region covered Durham, Northumberland and the North Riding; Lawson oversaw preparations for aerial bombardment and possible invasion, and the organisation of shelter and relief when bombing began. Lawson later refused the offer of a position in government to continue his work in civil defence. His third daughter, Alma, was a gunner in the ATS; his son Clive, born in 1932, was killed by a bomb in 1942. With Labour's victory in the general election of July 1945, Lawson was appointed Secretary of State for War, with a seat in Attlee's Cabinet. During the closing months of the war, he travelled thousands of miles, visiting troops in India and the Far East, and speaking at military functions and mass meetings. His refusal to stick to the scheduled, whitewashed routes on official visits, insistence on seeing everything for himself, and willingness to stop and listen to everyone he met, made him unpopular with senior officers. However, he was very popular with soldiers, who were glad that one of their own was now in the War Office. Lawson oversaw planning for post war operations, including the occupation of Germany, and for the mass demobilisation, ensuring it happened quickly and smoothly. He also served as one of Attlee's key allies in the Cabinet, particularly during early conflicts with Herbert Morrison. However, from the summer of 1946, Lawson found his job increasingly difficult: he suffered severe health problems and had to go into hospital, retiring from the front bench in October. Alan Brooke the wartime Army CIGS found Lawson charming and a religious man of high principles; but he had not the faintest idea of what his job required, and did not read papers sent to him. In 1949, on Attlee's recommendation, the King appointed Jack Lawson as Lord Lieutenant of Durham. He resigned from parliament in December 1949 on appointment as vice chairman of the National Parks Commission, he was made a hereditary peer as Baron Lawson, of Beamish in the County of Durham, in March 1950. Lords Lieutenant are unpaid, and Lawson, one of the first working class men to hold such a position, received income support. He attended the House of Lords but did not take a front bench position. Still a close friend of Attlee, he provided moral support during struggle to hold the Labour Party together during the 1950s. His protégé, Sam Watson, became General Secretary of the Durham Miners and one of the most influential trade unionists in the party. Lawson retired as Lord Lieutenant in 1958 and died in 1965, at the age of 83. His hereditary peerage became extinct on his death. The Lord Lawson of Beamish Community School is named in his honour. He was for years on friendly terms with the historian Sir Arthur Bryant, despite the latter's more right wing outlook.