Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Отбасылық және әлеуметтік жағдайды көрсететін белгілерге киім, шаш үлгісі, аксессуарлар, әшекейлер, татуировкалар және денеге жасалған басқа да безендірулер жатады. Әсіресе, отбасылық жағдайды көрсететін белгілер маңызды, себебі олар адамға флирт, махаббат немесе жыныстық қатынас үшін жақындамау керектігін көрсетеді. Кейбір мәдениеттерде үйленген адамдар арнайы жеңілдіктерге ие болады немесе қоғамдағы адамдар оларға өзгеше қарауы мүмкін. Отбасылық жағдайды көрсететін белгілер көбінесе жынысқа қарай өзгеше болады.
Visual markers of marital status, as well as social status, may include clothing, hairstyle, accessories, jewelry, tattoos, and other bodily adornments. Visual markers of marital status are particularly important because they indicate that a person should not be approached for flirtation, courtship, or sex. In some cultures, married people enjoy special privileges or are addressed differently by members of the community. Marital status markers are usually gender specific.
Күйеуі
Ерлердің отбасылық жағдайының көрсеткіштері әдетте әйелдердің отбасылық жағдайының көрсеткіштерінен кем маңызды болады. Көптеген мәдениеттерде мұндай көрсеткіштер болмауы мүмкін.
Male marital status markers are usually less elaborate than female marital status markers. In many cultures, they may not exist.
Зергерлік бұйымдар
Көптеген батыс елдерде кейбір күйеулер неке сақинасын сол қолының үшінші немесе төртінші саусағына тағады. Еуропаның кейбір аймақтарында, әсіресе неміс тілінде сөйлейтін елдерде, сондай-ақ Болгарияда, Кипрде, Данияда, Грецияда, Венгрияда, Латвияда, Литвада, Солтүстік Македонияда, Норвегияда, Польшада, Ресейде, Сербияда, Испанияда, Түркияда және Украинада неке сақинасы оң қолының сақина саусағына тағылады. Нидерландыда католиктер неке сақинасын сол қолына, ал көптеген басқа адамдар оң қолына тағады. Түркияда кейбір жұбайлар неке сақинасын сол қолға тағуды қалайды. Қытайда батыс әсерінен кейбір күйеулер неке сақинасын тағуға бастады. Қазіргі заманда неке сақинасының материалы қатаң түрде белгіленбеген; олар алтыннан, қызыл алтыннан, ақ алтыннан, күмістен, палладийден, платинадан, титаннан немесе вольфрам карбидінен жасалуы мүмкін. Қолмен жұмыс істейтіндер кейде жұмыс істеген кезде арзан немесе берік материалдардан жасалған сақина тағады немесе қымбат металдан жасалған сақинаға зиян келтіруден немесе дене жарақатын алудан сақтану үшін бояумен белгілейді. Сонымен қатар, силикон неке сақиналарын спорт залдарында немесе өрт сөндірушілер сияқты қауіпті ортада ерлер (және әйелдер) жиі қолданады; бұл сақиналар қысылған жағдайда жыртылып кететіндей икемді және әдетте электр тогын өткізбейді.
In many Western nations, some husbands wear a wedding ring on the third or fourth finger of the left hand. In parts of Europe, especially in German speaking regions, as well as in Bulgaria, Cyprus, Denmark, Greece, Hungary, Latvia, Lithuania, North Macedonia, Norway, Poland, Russia, Serbia, Spain, Turkey, and Ukraine, the wedding ring is worn on the ring finger of the right hand. In the Netherlands, Catholics wear their wedding rings on the left hand, while most other people wear them on the right. Some spouses choose to wear their wedding ring on the left hand in Turkey. In China, Western influence has resulted in some husbands donning wedding rings. In modern times, the material of wedding rings is not strictly prescribed; they may be forged of gold, rose gold, white gold, argentium silver, palladium, platinum, titanium, or tungsten carbide. Manual laborers sometimes wear rings of inexpensive or more durable materials like tungsten while working or bear an ink tattoo to avoid personal injury or damaging a ring of precious metal. Additionally, the use of silicon wedding bands has become more common among men (and women) while in a gym or other environment with potential hazards (firefighter, etc. ); these bands have enough flexibility to snap off if caught and are not typically electrically conductive.
Борода
Канада мен АҚШ-тағы амиш және гуттер қауымдастықтарында сақал өсіруге және ұстауға тек үйленген ер адамдарға ғана рұқсат беріледі. Үйленбеген ер адамдар қырынуға міндетті болған.
Among the Amish, and Hutterite communities of Canada and the United States, only married men are permitted to grow and maintain a beard. Unmarried men were required to shave.
Таллит
Кейбір ашкенази яһуди қауымдастықтарында ерлер "таллит" немесе "таллис" деп аталатын дұға шалын тек үйленген кезде киеді. Дәстүр бойынша, қалыңдықтың әкесі күйеу жігітке үйлену тойына сыйлық ретінде таллит тартады. Басқа еврей қауымдастықтарында, ашкеназдық және сефардтық қауымдарда, барлық еркектер таллит киеді, бірақ оны басына орайтын тек күйеулер ғана.
In some Ashkenazi Jewish communities, men wear a prayer shawl, denominated a "tallit" or "tallis", only upon marriage. It is customary for the father of the bride to present the groom with a tallit as a wedding present. In other Jewish communities, both Ashkenazic and Sephardic, all males wear the tallis, but only husbands wear it over their heads.
Киелі жіп
Қазіргі индуизмде, Упанаяна рәсімінен кейін брахман еркектері дәстүрлі білім алуды бастағанда сол иықтан өткізіп, оң қолтық астынан киетін қасиетті жіп (Ягнопавитам) тағады. Бұл жіп әдетте 3 жіптен және 1 түйінден тұрады. Ерлер үйленген кезде олар тағы бір қасиетті жіп тағады, ол 6 жіптен және 2 түйінден құралған. Екінші жіп оның әйелімен некесін білдіреді. Дәстүрлі киімде қасиетті жіп көрінетін болса, қазіргі заманда көбінесе жейдеге жасырылады.
In contemporary Hinduism, after the Upanayana ceremony, Brahmin men wear a sacred thread (Yagnopavitam) over their left shoulder and under right arm, one that usually has 3 strands and 1 knot, when they start their traditional education. When men get married, they wear one more sacred thread, 6 strands and 2 knots, the second thread signifies his marriage to his wife. In traditional attire, the sacred thread is usually visible, but in the modern era, it is hidden within the shirt.
Зергерлік бұйымдар
Қатысу сақинасы: Көптеген батыс мәдениеттерінде некеге тұруға ұсыныс жасау дәстүрлі түрде сақинамен бірге беріледі. Ер адам ұсыныс жасайды және сақинаны ұсынады; егер әйел осы ұсынысты қабылдаса, ол сақинаны киіп, енді басқа біреумен кездеспейтінін көрсетеді. Британдық-американдық дәстүрде алмаз сақиналар ең танымал қатысу сақинасы болып табылады. Сақина әдетте сол жақ саусақта киіледі (кейде неке рәсімінде оң қолға ауыстырылады). Үйлену сақинасы: Батыс елдерінің көптеген үйлену рәсімдерінде үйлену сақиналарын алмастыру болады. Көбінесе күйеу жігіт қалыңдығының саусағына сақина салып, «Осы сақинамен сені үйлендіремін» дейді. Кейде күйеу жігіт пен қалыңдық бір-біріне сақина сыйлап, осы немесе осыған ұқсас сөздерді қайталайды. Рәсімнен кейін сақиналар неке бойы киіледі. Ажырасу жағдайында жұбайлар әдетте сақиналарын шешеді, бірақ кейбір жесірлер үйлену сақиналарын кие беруді жалғастырады, кейде оны оң қолға ауыстырады, ал кейбіреулері солай жасамайды. Яһуди дәстүрінде үйлену сақинасы әшекейсіз қарапайым болуы керек. Қытайда үйлену сақиналарының дәстүрі мәдени революциядан кейінгі экономикалық реформалар кезінде қалыптасты, сол кезде сақиналар қолжетімді болды және батыс ықпалына рұқсат берілді. Қолдану тәсілі мен уақыты әртүрлі болуы мүмкін. Кейбір әйелдер сақинаны сол қолына, ал ерлер оң қолына (инь мен яньды білдіреді) киеді. Кейбір ерлер сақинаны оң қолына киеді. Жапондықтар 1950 жылдардағы американдық оккупацияға қарамастан, үйлену және қатысу сақиналарының мәдениетін 1960 жылдары ғана қабылдады. 1959 жылы алмаз импортына рұқсат берілді. 1967 жылы АҚШ жарнама агенттігі «Де Бирс» алмаздары үшін маркетингтік кампания жасады. Кампания сақиналарды батыс мәдениетінің басқа да белгілерімен байланыстырды. Кампания сұраныстың күрт өсуіне әкелді: 1967 жылы 5% -дан 1972 жылы 27% -ға, 1978 жылы 50% -ға, 1980 жылы 60% -ға дейін. Аяқ саусақтарына кигізілетін сақиналар: Үндістанда аяқ саусақтарына кигізілетін сақиналар көбінесе күмістен жасалады және екі аяқтың екінші саусағына жұптап тағылады (Батыс елдерінен айырмашылығы, онда олар жеке немесе жұпталмаған жұптарда тағылады). Дәстүрлі түрде олар өте әшекейлі болады, бірақ қазіргі келінге сәйкес келу үшін заманауи дизайн дамытылуда. Аяқ саусақтарына кигізілетін сақиналар алтыннан жасалмайды, себебі алтын «құрметті» мәртебеге ие және индустар оны белден төмен тағуға болмайды. Мангаласутра: Индуистік үйлену рәсімдерінде күйеу жігіт қалыңдығына қара мұныздар немесе қара жіп салынған алтын алқа немесе тізбек сыйлайды. Бұл «мангаласутра» деп аталады. Ол әйелдің үйленгенін ғана емес, күйеуіне қорғаныш әсерін тигізеді деп саналады. Бұл «карва чат» тойына ұқсас, онда әйел күйеуінің амандығы үшін ораза ұстап, дұға етеді. Білезіктер: Индуист әйелдері екі қолына ақ («санкха») және/немесе қызыл түсті («пала») білезіктер тағады және бойдақ болғанша оларды шешпейді. Көбінесе шыныдан жасалған, олар неке аяқталғанда сындырылады. Болливуд мұны хинди фильмдерінде үлкен драматизммен көрсетеді, хабаршы, көбінесе оның ұлы, әйелге күйеуінің қайтыс болғанын хабарлап, оның шыны білезіктерін сындырып, маңдайынан синдурді сүртіп тастайды. Алтын, күміс немесе басқа материалдардан жасалған білезіктерді орта таптағы әйелдер де тағады.
Engagement ring: In many Western cultures, a proposal of marriage is traditionally accompanied by the gift of a ring. The man proposes and offers the ring; if the woman accepts this proposal of marriage, she will wear the ring, showing she is no longer available for courtship. In British American tradition, diamond rings are the most popular type of engagement ring. The engagement ring is usually worn on the left ring finger (sometimes this ring is switched from the right to the left hand as part of the wedding ceremony). Wedding ring: Many Western wedding ceremonies include the exchange of a wedding ring or rings. A common custom is for the groom to place a ring on the bride's finger and say, "With this ring I thee wed." Sometimes both bride and groom present each other with rings and repeat either these or similar words. After the ceremony, the rings are worn throughout the marriage. In the event of divorce, the couple usually removes their rings; but some widows continue to wear their wedding ring, sometimes switching it to the right hand, while others do not. In Jewish tradition, the wedding ring must be a plain band, without gemstones. China has acquired the custom of wedding rings as late as the era of post Cultural Revolution economic reforms, when rings were affordable and Western influence was allowed in. As an adopted habit, there are variations on how rings are used, if at all, and when. Some women wear the wedding ring on the left hand, men on the right (representing yin and yang). Some men wear the ring on the right hand. The Japanese, despite American occupation in the 1950s, only acquired a culture for wedding and engagement rings in the 1960s. In 1959, the importing of diamonds was allowed. In 1967 a U. S. advertising agency created a marketing campaign on behalf of the De Beers diamonds. The campaign equated rings with other symbols of Western culture. The campaign resulted in a sharp increase in demand: From 5% in 1967, to 27% in 1972, to 50% in 1978, to 60% in 1980. Toe rings: Toe rings in India are usually made of silver and worn in pairs (unlike in Western countries, where they are worn singly or in unmatched pairs) on the second toe of both feet. Traditionally they are quite ornate, though more contemporary designs are now being developed to cater to the modern bride. Toe rings may not be made of gold, as gold holds a 'respected' status and may not be worn below the waist by Hindus. Mangalasutra: In Hindu wedding ceremonies, the groom gives the bride a gold pendant or necklace incorporating black beads or black string. This is called a "mangalasutra". It not only proclaims a woman's marriage, but it is believed by many to exercise a protective influence over the husband. This resembles the karwa chauth celebration, in which a wife fasts and prays for her husband's welfare. Bangles: Hindu wives also wear bangles of either white ("sankha") and/or red colour ("pala") on both hands, and do not remove them until they are single. Often made of glass, they are broken when the marriage ends. Bollywood uses this to great dramatic effect in Hindi films, with a woman being informed of the demise of her husband by the messenger, often her son, smashing her glass bangles and wiping the sindoor off her forehead. Bangles made of gold, silver, or other materials are also worn by middle class wives.
Бас киім
Православтық иудаизмде үйленген әйелдер үйден тыс жерде шаштарын үнемі жабады. Шаш жабудың түрі жергілікті дәстүрге немесе жеке талғамға байланысты болуы мүмкін. Орамал, снуд, шляпа, берет немесе кейде перука қолданылады. Түркімен әйелдері "Алындаң" деп аталатын, шеңберге ұқсас арнайы бас киім тағады.
In Orthodox Judaism, married women cover their hair at all times outside of their home. The kind of hair covering may be determined by local custom or personal preference. Headscarves, snoods, hats, berets, or – sometimes – wigs are used. Turkmen wives wear a special hat similar to a circlet that is denominated a "Alyndaňy".
Косметика
Синдор, қызыл ұнтақ (вермильон), индус әйелдерінің маңдайларына күйеуіне үйленгенін белгілеу үшін салынады.
Sindoor, a red powder (vermilion), is put on Hindu wives' foreheads to indicate their marital status.
Киім-кешек
Тибет әйелдері алжапқыш киеді. Батыс және солтүстік Еуропада бұрын жесірлер күйеулерінің қайтысынан бастап, кемінде бір жылға дейін қара киім кию қалыпты жағдай болған, және кейбіреулер осы дәстүрді қазірге дейін сақтап келеді.
Tibetan wives wear aprons. In western and northern Europe, it was previously common for widows to wear black, at least until the first anniversary of the death of their husbands, and some still practice this custom.