Кіріспе
Хорват ақыны. 1918-1919 жылдары анасы өскен Дриновци ауылының Дубрава Мажичидегі шағын үйінде тұрып, өлең жазуға толыққанды берілді. Осы жерде оның алғашқы экспрессионистік туындыларының бірі – әсіресе "Ja pjevam" ("Мен ән айтамын"), "Povratak" ("Қайта оралу") және "Ljubav" ("Махаббат") шығармалары жарық көрді. Оның аз көлемдегі табысы мен әдеби еңбекке берілгендігі денсаулығына кері әсер етті, сондықтан 1923 жылдың желтоқсан айында Дриновциге оралып, әкесімен келісті. 1924 жылдың көктемінде Загребке қайтқанда үшінші журналын "Книжевник" ("Жазушы") деп атады. 1924 жылы туберкулезге шалдығып, сол жылы Дубровниктегі ауруханада емделді, ал Кавтат қаласындағы санаторияда жазылды. Бірақ 1925 жылдың ақпанында Загребке оралғаннан кейін жағдайы күрт нашарлады. 1925 жылдың 2 мамырында Загреб ауруханасында қайтыс болды және Мирогой зиратында жерленді.
Between 1918 and 1919, he immersed himself into writing poems whilst staying in a hamlet of Drinovci, Dubrava Majići, in a cottage where his mother grew up. Some of his first expressionist works were created here, most notably "Ja pjevam" (I Sing), "Povratak" (The Return) and "Ljubav" (Love). His modest income and dedication to his literary work left a mark on his health, so he went back to Drinovci in December 1923 and made up with his father. When he returned to Zagreb in spring 1924 he launched his third journal, Književnik (Writer). Some time in 1924, he contracted tuberculosis, for which he received treatment later that year in a hospital in Dubrovnik, and spent time recuperating in a sanatorium in Cavtat. However, after his return to Zagreb in February 1925, his condition rapidly worsened. He died on 2 May 1925 in a hospital in Zagreb and was buried in Mirogoj Cemetery.
Шығармалары
Шимич өмірінде үлкен әдеби шығармалар жазған жоқ. Дегенмен, оның кейбір өлеңдерін антологиялық деуге болады, мысалы, "Пјесници" (Ақындар), "Вече и ја" (Кеш және мен), "Опомена" (Ескерту), "Ручак сиромаха" (Кедейдің тамағы), "Жене пред уредима" (Офистер алдындағы әйелдер), "Смрт и ја" (Өлім мен мен), "Пјесма једном бријегу" (Бір тауға арналған өлең), "Смрт" (Өлім) және тағы басқалары. Матош, Краньчевич, Видрич және Домяничтің ықпалымен жазғаннан кейін, ол дәстүршілдерге қарсы шығып, шексіз өрнек пен экспрессионистік рухты қалауға көшті. "Преображења" жинағында ол еркін өлеңмен, қысқа, ырғақты, афористикалық және логикалық стильде жазды. Ол кейде он буынды өлеңдер мен халық аңыздарына да жүгінетін. Оның тақырыптары – адам, азап, кедейлік, жұлдыздар, Герцеговина, жандар, өмір және өлім ("өлім – мүлдем адамгершілік нәрсе"). Адамға қатысты жазғанда ол оны ескертеді: "Адам, сендей кішкентай болсаң да, жұлдыздардың астына бармауға сақ бол" (Ескерту өлеңінен). Ол құпия және табандылық туралы жазғанда былай дейді: "Біз үнсіз бір-бірімізге қараймыз. Тау мен адам. Біздің әртүрлі мағыналарымыздың қайда тоғысатынын білмеймін" (Тауға арналған өлең). Шимич экспрессионизм принциптерін қорғаған эсселерін журналдарында жариялады, бұл оның кейінгі поэзиясына әсер етті. Оның көзқарастары неміс экспрессионизмінің қағидаларына негізделген. А. Б. Шимичтің суреті Босния және Герцеговина Федерациясының 20 км банкнотасында бейнеленген.